NOHIBA E. COUDRAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. 1 reactie

EEN ROMANTISCHE, BETOVERENDE,

SENSUELE REIS MET AANZWELLENDE WARMTE

WAARIN HET VERLANGEN STEEDS GROTER WORDT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 11/03/10

Neus: onbekend

Is het de naam van een vrouw, of van een geheimzinnige plaats? Niet dus, want google je Nohiba, dan kom je direct bij deze geur terecht. Het betreft dus een fantastienaam die je moet vervoeren naar oorden waar het beleven van sensuele verlangens in een boudoirachtige setting als de gewoonste zaak van de wereld wordt beschouwd. Het betreft natuurlijk een fantasiewereld die door westerlingen meestal wordt geassocieerd met de Oriënt, waar ‘we’ voor het eerst kennis mee maakten tijdens de kruistochten naar het Beloofde Land. We dachten er toen een primitief en ongemanierd volk aan te treffen. Maar wat moet de schok groot geweest zijn, toen bleek dat de kruisridders terecht kwamen in een uiterst verfijnde cultuur waar de zon altijd scheen, elke dag vol kleuren, elke nacht vol sterren en de lucht vol onbekende, aangename geuren was… die door de Arabieren zelfs al in de meest fantasievolle parfums kon worden vastgehouden.

Logisch dat de wereld van het Nabije en Verre Oosten een dankbare inspiratiebron is voor parfumeurs en ontwerpers. Er is zelfs een parfumfamilie naar vernoemd: oosterse geuren waarin Nohiba honderd procent thuishoort. De geur wordt door E. Coudray omschreven als ‘een romantische, betoverende, sensuele reis met een aanzwellende warmte waarin het verlangen steeds groter wordt’… over parfumcliché’s gesproken. Nog iets: volgens sommige bronnen is deze geur een re-issue van de gelijknamige geur uit 1929 (zegt mijn ‘inventaris’ ook).

En nog iets: E. Coudray is een van de oudste huizen in de branche (anno 1822) en werd door de familie in 1992 verkocht aan nog zo’n oud, bijna vergeten parfumhuis: L.T. Piver (anno 1774). Die heeft trouwens wel grote schoonmaak gehouden. De tuttige en ‘getierelantijde’ belle epoque-versieringen zijn grotendeels verdwenen. En ook veel geuren, waaronder mijn favorieten: Camélia Bleu (1946) en Givrine (1951).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooie geur, kwalitatief goede ingrediënten en ook heel prettig – ruik je de laatste jaren niet vaak – weer eens een oosterse geur met nadruk op kruidige warmte in plaats van de beproefde amber-vanille-achtige nasleep. Nohiba is in feite heel klassiek. Heel even een lichte toets van citroen en bergamot die door roze peper en koriander direct de weg wijst, via het hart van roos, ylang-ylang, jasmijn en anjer (ruik je zo prettig hier in combinatie met kruidnagel) naar de Oriënt ‘in de basis’. Opgeroepen door een volle dosis patchoeli (ruik je ook goed), sandel- en cederhout en witte musk.

RUIK & VERGELIJK

Het verschijnen van de (gekuiste!) versie in de 18de eeuw van de vertellingen van duizend-en-één-nacht, versterkt het clichébeeld dat westerlingen van het Nabije en Verre Oosten hebben. Kort door de bocht: het leven is er verdomde gezellig en losbandig onder een zwoele zon in een harem waar goddelijke gevormde slavinnen de sensuele spanning opvoeren door het verspreiden van de meest ‘liederlijke’ parfums… Ook onderstaande klassiekers bejubelen deze zinnelijke weelde. Niet door een sterke vanille-musk-basis, maar door nadruk op kruiden, harsen, amber en patchoeli.

Lancôme Magie Noire (1978)
Estée Lauder Cinnabar (1978)
Dior Dioressence (1979)

PLAY SUMMER VIBRATIONS GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

ZOMERSE VARIATIES SPELENDERWIJS

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 10/03/10

Neus: onbekend

De eerste zomerse variatie van Play (2008) past wat naam betreft perfect in de wereld van zijn ambassadeur, Justin Timberlake. Je ziet hem als het ware een spontaan optreden geven op een strand waar hij aan het vakantie vieren is. Want Play Summer Vibrations is geïnspireerd op ‘de zomerse adem van de zeebries en de sensuele golvingen van een dans’. Dit wordt opgeroepen door een zoutig ‘stuifwaterakkoord’ dat een golf van frisse lucht binnenbrengt – net als de vochtige streling van een golf op het strand’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De eerste zomerse vibratie wordt opgeroepen door een golf van bergamot, grapeftuit en mandarijn. Voor de mannelijke toets staat koriander garant. Het hart vibreert door zwarte peper (met zijn scherp-frisse effect), drijfhout en het opspattende stuifwaterakkoord. In de basis van Play Summer Vibrations komt de essentie van Play bovendrijven: amyrishout maar nu groen-sensueel gemaakt (en toch fris) door de toevoeging van vetiver.

RUIK & VERGELIJK

Midden jaren negentig werden de sensaties van de zee herontdekt door parfumeurs. Dit keer geen verfrissend marine-effect in geuren, maar juist de ziltige en ozonachtige sensaties van de oceanen. Perfect gesymboliseerd door de geur van drijfhout. Dat wil zeggen houttonen vermengd met ziltige noten. ‘In het echt’ leent zich daar guaiachout goed voor met zijn licht gerookte en gezouten aroma. Is nog steeds ‘waanzinnig’ populair, hiervan getuigt niet alleen Play Summer Vibrations, maar ook:

Tommy Hilfiger Tommy (1995)
Ralph Lauren Romance Man Silver (2004)
Gant Adventure (2005)
Grigioperla Essence (2009)

 

HOT WATER DAVIDOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

DARE TO BE HOT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 10/03/10

Neus: Domitille Michalon, Olivier Polge

Model: Alexis Papa, Alyssa Miller

Artistic directon: Sophie Caretta

Fotograaf: Matthew Brookes

Het moest er een keer van komen en het is ervan gekomen: Cool Water wordt Hot Water. Niet bijster origineel, hoor de begeleidende slogan: ‘Dare to be hot’ gevolgd door – ook nog nooit gehoord – ‘de geur van passie’. Going back in time: het lijken wel de jaren tachtig toen Cool Water werd gelanceerd. 1988 om precies te zijn. Je vraagt je af waarom? Ik hoor de marketingafdeling al praten over het hoe, waarom en ‘je bent toch wel niet gek als je geen gebruik maakt van de merknaam die Cool Water is geworden’. Ik zeg toch: het blijft gevaarlijk. Beetje het hek van de dam-scenario. Want met al te veel variaties zaag je de ‘autoriteit’ van de inspiratiebron omver. Wat volgt? Slow Water, Gentle Water, Spicy Water, Tropical Water, Winter Water.

Over de jaren tachtig gesproken. Lees het gebruikersprofiel: ‘Aangeboren kracht en intuïtie. Onweerstaanbare aantrekkingskracht. Natuurlijke sexappeal. Bezield. Eén met de elementen. Vol energie. De instincten staan op scherp. Klaar voor actie. Klaar voor… alles! Voel die brandende, verborgen hitte. Blijf! Streel de naakte huid’. Het houdt niet op: ‘De hartslag versnelt. Stap over de grens. Een geur vol erotische mannelijkheid en zinnelijke warmte, die hartstochtelijke beelden oproept’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat onduidelijkheden wat ingrediënten betreft. Er wordt gesproken van absint en alsem. Volgens mij hetzelfde. Beter gezegd: absint, dat hallucinerende drankje, wordt (onder meer) van alsem gemaakt. Hoe Spaanse peper vertaald in een geur ruiken? Ik weet het niet. Wat ik wel weet: je ruikt heel goed (eigenlijk vanaf het begin) de Siam-benzoïne, een hars met een vanille- en muskachtig parfum. En als je Hot Water langere tijd draagt, dan valt het pas op dat de naam eigenlijk niet klopt. Voor mij is het eerder Sensual Water. Maar dat klinkt niet mannelijk genoeg in de steeds stoerder wordende wereld – Adventure (2008), Adventure Amazonia (2009) – van Davidoff.

RUIK & VERGELIJK

Domitille Michalon en Olivier Polge worden steeds populairder als ‘geurenduo’. Samen maakten ze ook:

Azzaro Visit (2004)
Cacharel Noa Perle (2006)
Cacharel Liberté (2007)
Burberry The Beat for Men (2008)

 

VERY IRRESISTIBLE SUMMER VIBRATIONS GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

ONWEERSTAANBARE ZOMERVIBRATIES

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 10/02/10

Neus: onbekend

Givenchy is eigenlijk een rare snuiter in de branche. Vooral de laatste jaren. Van de ene kant verbazen met chique geuren – zoals de Harvestreeks sinds 2004. Van de andere kant: geuren lanceren waarvan je afvraagt: ‘wat heeft dit met Givenchy te maken?’ Waarvan dit jaar getuigt Dance with Givenchy. Wel weer heel in sync met het merk: het neo gothic gestylde Eaudemoiselle  (2010). En ondertussen gezellig doorgaan met variaties op populaire geuren als Play (voor hem uit 20080 en Very Irrésistible (2003).

Dit jaar is het tijd voor Very Irrésistible Summer Vibrations. Stel je er dit bij voor: ‘beelden van exotische paradijzen en verre goudgele stranden’. Het effect van de geur: ‘ademend van spontaniteit en vibrerend van warme sensualiteit’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als je frangipanibloesem aan een geur toevoegt, dan weet je het zeker dat je naar verre exotische oorden wordt vervoerd. Zonnig, bloemig, maar vooral zwoel. Het effect ervan wordt getemperd door een zout ‘stuifwaterakkoord’ en verfrist door zwarte bes en mandarijn. En door dit alles heen, ruik je vanzelfsprekend de vijf ‘emblematische’ rozen van Very Irrésistible: pioenroos, centifoliaroos, ‘fantasia’, ‘emotion’ en ‘passion’.

RUIK & VERGELIJK

Alle onweerstaanbare zomers van Givenchy op een rij.

Givenchy Very Irrésistible Summer (2006)
Givenchy Very Irrésistible Soleil D’Eté (2007)
Givenchy Very Irrésistible Givenchy Summer Cocktail (2008)
Givenchy Very Irrésistible Summer Sorbet (2009)

 

VERY IRRESISTIBLE SUMMER SUN – SOLEIL D’ETE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

ONWEERSTAANBARE GEUR

VOOR IN DE ZON

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 10/03/10

Neus: Sophie Labbé

Deze had ik nog liggen, en zet hem toch maar op geurengoeroe. Want dan kan ik hierna de nieuwste variatie bespreken: Very Irrésistible Summer Vibrations (2010). Dit had Givenchy in gedachten bij de samenstelling van de derde variatie op zijn ‘vijf rozengeur’ Very Irrésistible (2003): licht glans, kleurvibraties… warmte, energie. Maar ook absolute vrijheid en ‘genieten van het moment’. En de draagster moet zich onweerstaanbaar voelen. De eerste vrouw die Very Irrésistible Summer Sun mocht proberen kan dit allemaal beamen: ‘Het geeft me het gevoel dat ik schitter. Ik voel me plezierig en levenslustig’. En dit is de reactie van de eerste man die aan deze ‘eerste vrouw’ mocht ruiken: ‘Het is een explosie op het moment dat je haar kust’. Nog niet overtuigd, dit is wat de neus Sophie Labbé over Very Irrésistible Summer Sun: ‘Het is als de streling van fris water op een door de zon verwarmde huid’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het geheim van Very Irrésistible Summer Sun? Ten eerste: een adem van frisheid veroorzaakt door een superfris ‘rozensorbet’ verlevendigd door de licht-zurige noot van lychee. Ten tweede: een rozenboeket (op basis van Bulgaarse roos en centifoliaroos) vermengd met frangipanibloesem beschenen door de zon. Ten derde: een verfijnde sensualiteit dankzij warme en ‘onthullende’ houtaccenten (cashmeran) gelijk een ‘zoute kus’ die doet denken aan zandduinen. Eindconslusie: vind hem lekker en dat komt omdat ik het zeer prettig vindt om af en toe een licht-frisse rozengeur te ruiken.

RUIK & VERGELIJK

Ook in 2007 zijn veel geuren in een nieuwe zomerse bui. De overeenkomst: de frisse, zonnige maar bovenal ‘vrije’ en energieke indruk. Het verschil? Doe de test met:

Calvin Klein Eternity Summer 2007 (2007)
Lacoste Touch of Spring (2007)
Carolina Herrera 212 Splash (2007)

 

VOL DE NUIT EVASION GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, TAX FREE. Een reactie plaatsen

WAYS OF ESCAPE

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 11/03/10

Neus: onbekend

Nieuwe trendje: de naam gebruiken van een legendarische geur en er een woord voor of achter plakken, en vervolgens eerst via het taxfree-circuit aanbieden. Bij succes kan de not-traveller de geur (meestal) een jaar later in de reguliere parfumerie kopen. Guerlain heeft wat dit betreft de smaak goed te pakken. In 2004 werd begonnen met Vetiver pour Elle, gevolgd in 2006 door Lights of Champs Elysées. In 2007 was Vol de Nuit uit 1933 aan de beurt. Kreeg Evasion als toevoeging (inmiddels is in 2009 daar Mitsouko Fleur de Lotus bijgekomen).

Ik vraag me af: ‘why, why, why?’ Ik snap ook wel dat met parfums geld verdiend moet worden – wordt dus heel veel mee verdiend! – maar kan het dan niet wat chiquer? Zoals we meestal gewend zijn van Guerlain. Waarom aan een van de meest legendarische geuren uit de parfumgeschiedenis met zo’n mooi verhaal – te lezen in de rubriek ‘Klassiekers die je geroken moet hebben – koppelen aan het goedkope taxfree circuit? Is voor mij toch ongeveer hetzelfde als de Mona Lisa in het Louvre inkaderen in een Ikea-lijst. Sommige dingen doe je niet.

Nog even en L’Heure Bleue (1912) – ‘geurengod’ waar ge ook zijt, verhoede het! – wordt versierd met een voor-, tussen- of of achtervoeging. My L’Heure Bleue, L’Heure Heureuse Bleue, L’Heure Bleue Forever… Guerlain vindt trouwens dat er niks mee is met deze trend. Het noemt Vol de Nuit Evasion ‘een nomadische (zo’n hip woord lately in de parfumbranche) hommage op een klassieke geur’. Tja. En de geur…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… dat is het vervelende: die is niet slecht, want typisch Guerlain. Volgens insiders betreft het een eau de toilette-versie van Attrape Coeur. En dat is een prachtgeur, met een prachtnaam en prachtverhaal. Ik zie het eerder als een variatie op Guerlinade. En wel door de zachtgestemde perziknoot die wordt omringd door typische ‘fetish’-ingrediënten van Guerlain: roos, jasmijn en vanille extra warm gemaakt door amber, extra fluwelig door iris op een bedje van hout (ik vermoed sandelhout).

RUIK & VERGELIJK

Zoals geschreven:

Guerlain – Les Parisiennes –  Attrape Coeur (1999)

Guerlain Guerlinade (1998)

 

SACREBLEU PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. 2 reacties

EEN PARFUM DAT JE MAAR EENS IN DE TIEN JAAR MAAKT,

OFWEL: ONTDEK DE ECHO VAN L’HEURE BLEUE

Jaar van lancering: 1993

Laatst bijgewerkt: 31/08/12

Neus: Patricia de Nicolaï

Artistic direction: Jean-Louis Michau

Een jaar of tien terug liep ik in Parijs toevallig een boetiek van Parfums de Nicolaï binnen. Ik was verbaasd door de sobere, beetje ‘Hema’-achtige inrichting. Er werd niet veel gedaan om de klant in te pakken. Toen ik een aantal geuren begon te testen en vervolgens kocht – New York (1989) en Eau de Cherverny (1994) – nam de verbazing alleen maar toe. Wat een toppers! Duidelijk klassiek Frans, dus geraffineerd, gelaagd en mysterieus. Een luxueuzere presentatie waardig. Maar dat wil de oprichtster, Patricia Nicolaï, niet. Haar ambitie: samen met haar man, Jean-Louis Michau, verfijnde en exclusieve geuren – inmiddels meer dan veertig – ontwikkelen die ook nog eens betaalbaar zijn. Vandaar die soberheid.

Haar talent heeft ze niet van een vreemde. Zit in haar bloed: ze is namelijk de kleindochter van Pierre Guerlain (broer van Jacques Guerlain) en kreeg les van Jean-Paul Guerlain (en werkte tot de oprichting van haar huis in 1989 voor Firmenich en Quest).

Als je goed kijkt zie je family resemblance. In een interview met de International Herald Tribune vertelde dat ze twee jaar heeft gedaan over de vervolmaking van Sacrebleu. Haar doel: een groots parfum met een oosterse vanillenoot, maar niet te zwaar en ‘misselijkmakend’. Ze vond dat de eerste schetsen goed waren, maar te gewoon, te basic. Toen zei een collega, François Robert, dat fruit de geur een interessante dimensie zou geven. Dat werden dus nuances van framboos, perzik, abrikoos en een jasmijnsoort met een eveneens fruitige toets. Het effect volgens haar: ‘Een parfum van sterrenklasse dat je een keer in de tien jaar lukt’. We geven haar honderd procent gelijk. Sacrebleu is ‘sacrebleu!’ Toch jammer van de flacon… kan me iets heel mooi voorstellen bij de naam.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een groots Frans klassiek parfum opent fris. Dat doet Sacrebleu dan ook met mandarijn en het hierboven genoemde fruit. Maar het is subtiel fris omdat mandarijn van zichzelf niet al te citrusscherp is en natuurlijk door het zachte fruit, dat ook weer mooi, niet al te zoet is. Een groots klassiek parfum kent een hart dat overloopt van bloemen. Hier zijn het jasmijn, tuberoos en – heel goed te ruiken – anjer.

De ‘gepeperdheid’ van deze bloem zorgt ervoor dat de andere bloemen als het ware kruidig begeleid worden, minder hun zwoelheid kunnen benadrukken. Wordt nog eens versterkt door nootmuskaat en wierook. Gekruide, gerookte sensuele bloemen. En dat maakt volgens mij Sacrebleu zo mooi en eigen. Ook wordt hierdoor de geur een beetje stroevig en stoffig – wat je ook zo mooi ruikt in L’ Heure Bleue van Guerlain – in de goede zin van het woord. Een warme kasjmierdeken die je graag om je heen slaat. Om maar te zwijgen van de zalvende afloop. Ook groots en meeslepend zoals het een Frans klassiek parfum betaamt. Met dank aan patchoeli, sandelhout, perubalsem en heel veel tonkaboon (en geen vanille).

RUIK & VERGELIJK

Toch anders, maar toch hetzelfde warme en ondefinieerbare gevoel. En de naam moet haast wel een verwijzing zijn naar deze grote klassieker uit de parfumgeschiedenis.

Guerlain L’Heure Bleue (1912)

NYC SJP

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

MODE HANGT IN DE LUCHT

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 09/03/10

Neus: Honorine Blanc

Fotograaf: Solve Sundsbo

Stylist: Joe Zee

Jurk: Oscar de la Renta

Make-up: Leslie Lopez

Kapsel: Serge Normant

Tja, wat moet je hier nu van vinden? Zie mijn conclusie op het eind. Maar eerst het positieve nieuws. Sarah Jessica Parker is erg blij met NYC. En het moet gezegd: het is een leuk idee om haar te koppelen aan de stad waarmee ‘iedereen’ haar associeert in haar rol als Carrie Bradshaw (van Sex and the City) en de koppeling van beide initialen.Dit zegt ze over de inhoud: ‘Ik wilde een geur die een groot gevoel van plezier uitstraalt. NYC communiceert het gevoel van vrijheid, duizend-en-één mogelijkheden, speelse vrolijkheid’. Dit over de uitstraling: ‘Het gaat om het mixen van stijlen en het breken van regels. Juist dat vind ik zo leuk aan mode’. Nou dat doet de flacon zeker – of niet? De bedoeling: ‘De collage van dessins nodigt je een kijkje te nemen in de geweldige kledingkast van NYC’. Ik moet hierbij alleen eerder denken aan Dolce & Gabbana dan aan Oscar de la Renta (die de jurk voor de campagne ontwierp).

Oh ja, mijn commentaar: ik vind de presentatie een beetje pover. Ondanks de indrukwekkende creditlijst, ontbreekt het ware New York-gevoel. Dat wil zeggen: very high end fashionable. Ik vermoed dat SJP binnenkort door Coty (producent van haar geuren) van de middenmoot wordt gedegradeerd naar massmarket (iets wat haar parfumcollega Isabella Rosselini ook is overkomen). En hiervan getuigt niet alleen de nu al zeer schappelijke prijs – 30 ml € 25. Maar om niet in een negatieve bui te eindigen – parfum is tenslotte een droomwereld – hier het sprookje van deze ‘ultieme geuraccessoire voor een modeavontuur’ omschreven als ‘chique, bruisend en aangenaam brutaal’. ‘Er was eens een chique vrouw die, toen ze wakker werd, de wereld aan haar voeten vond en onbegrensde mogelijkheden zag in een stad waarin alles mogelijk is en die bruist onder haar hoge hakken’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

NYC volgt een beproefd recept de laatste jaren erg populair bij jonge geurgenieters: een zoet fruit-bloemig boeket met licht sensuele nasleep. De opening Italiaanse manderijn, osmanthus en wilde aardbei (ruik en smaakt inderdaad anders dan de gekweekte soort). Het kloppende hart van NYC combineert gardenia (zacht), kamperfoelie (fris), mimosa (zonnig) en roos (zoet). De afronding maakt alles nog zoeter en ‘romiger’: sandelhout, vanille, rumaroma en musk.

RUIK & VERGELIJK

Fris, zonnig, honingachtig en groen. Vooral na een regenbui. Kamperfoelie versterkt het frisse aspect van een geur. Wordt eigenlijk best veel verwerkt:

Klassiekers met een prettige kamperfoelie-noot:

Chanel Cristalle (1974)
Givenchy Eau de Givenchy (1980)
Annick Goutal Grand Amour (1996)

Geuren met een prettige kamperfoelie-noot:

Jennifer Lopez Still (2003)
Ferragamo Incanto Charms (2006)
Chopard Happy Spirit (2007)
By Kilian Love (2007)
Juicy Couture Viva la Juicy (2008)
Burberry Sport for Her (2010)

Pure kamperfoelie:

Estée Lauder Honeysuckle Splash (2000)
Annick Goutal Le Chèvrefeuille (2002)

 

INFUSION DE TUBEREUSE PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

TUBEROOS REVISITED

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 09/03/10

Neus: Daniela Andrier

Het wordt door veel neuzen gezien als een krachtproef: het vervaardigen van een tuberoosparfum. De reden, deze gevaarlijke en narcotiserende bloem heeft al heel wat klassieke parfums opgeleverd. Niet makkelijk om als neus daar je licht opnieuw over te laten schijnen. Daniela Andrier doet het voor Prada. De tuberoos is geen roos maar een lelie waarvan de bloesems een zoet en zwaar geurspoor verspreiden door liefhebbers omschreven als animaal, bedwelmend en overrompelend.

Sterker, een parfum met daarin de hoofdrol voor de tuberoos werkt als een afrodisicum. Minder chic gezegd: de tuberoos is gewoon geil… niet zo vreemd als je weet dat tuberoos bij de Mexicaanse indianenstammen eeuwenlang werd gebruikt als een soort viagra-pil avant la lettre. Dat weinig mensen de erotiserende invloed van de tuberoos hebben ervaren, heeft te maken met de al jaren durende tendens van lichte en waterachtige geurtjes met gourmandsmaak in de ketenparfumerie.

En de prijs: tuberoosolie geldt als een van de duurste ingrediënten in de parfumindustrie. Het is Gianni Versace geweest die deze oorspronkelijk uit Mexico afkomstige bloem met het parfum Blonde (1995) in ‘bredere’ kring populair heeft gemaakt. Het parfum dat hiervoor als inspiratiebron diende, wordt gezien als het ‘absolute’ tuberoosparfum ooit gecreëerd: Fracas van Robert Piguet (1948).

Als je kijkt naar ruik & vergelijk hieronder, zal het je opvallen dat de tuberoos en parfum vooral een ‘nicheding’ is. Prada combineert met Infusion de Tubéreuse niche met ketenparfumeriegeuren. En dat is mooi, want het wordt tijd dat ‘de vrouw in de straat’ ook eens kennis maakt met de als moeilijk (want te heftig ruikend) ervaren tuberoos. Prada laat verder weinig los over het hoe en waarom van Infusion de Tubéreuse. Het enige dat het persbericht vermeldt: ‘een moderne interpretatie op een klassieke geur’ en dat de verpakking is geïnspireerd op een print uit het Prada-archief. ‘Een speels mozaïek van de tuberoos die verwijst naar de speelsheid van de geur. In plaats van groen lijken de bladeren te zijn ondergedompeld in aflopend paarse inkt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Open je Infusion de Tubéreuse dan ruik je inderdaad tuberoos. Niet in de overtreffende trap, maar op een ‘rustige’ en niet al te overrompelend. Komt omdat de tuberoos uit India – ‘delicaat en jong, zoals de bloemknoppen in de ochtend, nog niet ontwaakt door de zon’ – wordt omringd met een grote hoeveelheid petitgrain. Dat wordt geperst uit de takken en bladeren van de bittere sinaasappelboom en heeft volgens Prada het effect van ‘fris groen blad na een regenbui’. Voor de extra frisheid zorgt Italiaanse bloedsinaasappel.

Een tuberoosgeur zonder de sensuele kant ervan op te lichten, dat is bijna onmogelijk. Prada kan het ook niet laten en doet het met ‘dynamone’: een houtachtige noot vol sensualiteit met ‘een harmoniserend effect op de citrus- en bloemige noten’ van Infusion de Tubéreuse. Het effect: ‘fantasievol’. Net zoals met het eveneens dit jaar verschenen Infusion de Vétiver geldt ook hier: je moet over veel parfumervaring beschikken, wil je Infusion de Tubéreuse met je ‘blote neus’ onderscheiden van andere tuberooscreaties.

RUIK & VERGELIJK

Gevaarlijk, vol, sensueel, boterachtig, geel, overrompelend. Zeg maar gewoon geil: de tuberoos. Goed vermengd met andere smaakmakers zou het mannen op hol weten te brengen. Zou het waar zijn? Feit is wel dat je bij een puur tuberoosparfum niet denkt aan gespeelde onschuld, maar eerder aan zinnelijkheid met beredeneerde intenties in een flacon.

Robert Piguet Fracas (1949)
Annick Goutal Tubéreuse (1984)
Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1998)
Frédéric Malle Carnal Flower (2000)
Michael Kors Michael Kors (2002)
Parfums Générale Tubéreuse Couture (2006)
Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)
By Kylian Beyond Love (2007)

L’EAU SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN VERLANGEN NAAR PUURHEID

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 09/03/10

Neus: Serge Lutens, Christopher Sheldrake

Verbazing is een van de leukste ‘emoties’ in het leven. Dat je iets onverwachts krijgt voorgeschoteld, dat je kunt uitroepen: ‘Dit had ik echt niet verwacht’. Of: dat je gewoon niet weet wat je moet denken. Vooral als je deze verwondering linkt aan een – vooringenomen – kijk op iemand. Snap je het nog? Misschien maakt dit het duidelijk: ik verwacht van Serge Lutens dat hij alleen maar prachtparfums maakt die opvallen door hun ‘ken uw klassiekers’-kennis en intense karakter. Niet dat hij een anti-parfum op de markt zet. Heeft hij gedaan. Waarom? Lees onderstaande.

‘Ik wilde een anti-parfum dat een blijvend gevoel achterlaat van een pure geur en geen parfum. Mijn intentie is niet om het parfum te verdringen, maar om het oorspronkelijk genot van het dragen van een geur terug te geven. Het is mijn reactie tegen de wereld die overgeparfumeerd is. Beter gezegd, gebalsemd… in die zin dat een parfum dragen niet meer wordt gezien als een ritueel van romance, maar als een nietszeggend ritueel’.

‘L’Eau reageert ook op de neiging om de lucht te verzadigen met kunstmatige geuren. L’Eau is als een briesje van pure, verkwikkende bergwind’. En nu wordt het leuk: ‘Het wordt tijd dat vrouwen de oude cliché’s van zich afdoen, de jarretelgordels, de eindeloze accessoires en de krullers. Al deze verouderde neo-erotische valstrikken om een man te verleiden. Het wordt tijd dat mannen niet meer zoveel tijd in de sportschool doorbrengen, zwoegen op kantoor, en niet meer gebruik maken van oude cliché’s om vrouwen te behagen’.

Ja, dames en heren Serge Lutens is best wel boos. Ik deel zijn woede. Maar ik ben ook ‘boos’ op Lutens omdat hij met L’Eau doet wat tig merken al jaren doen: een briesje van frisse lucht schenken, een geur samenstellen met een ‘net onder de douche vandaan’-gevoel, die ruikt naar frisgewassen en -gestreken lakens. Maar ik ben het meest boos omdat dit anti-parfum zich niet echt onderscheidt van dergelijke eaux die jaren laatste zijn verschenen. Verbazing is een van de leukste emoties van het leven.

Nog wat: eigenlijk zijn alle parfums van Serge Lutens ‘anti’. Toen hij begin jaren negentig zijn nichehuis opende was dat een statement naar alle masstige-geuren (samentrekking van massa en prestige) die meer beroep deden op de beleving, het promotiemodel en de campagne dan waar het werkelijk om gaat: de geur. Lutens’ creaties (in de ware zin van het woord) schepten verwarring omdat ze je weer in contact brachten met lang vergeten geuren en tegelijkertijd een beroep deden op een zekere olfactorische kennis van de gebruikers.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Let wel op zegt Lutens: ‘Het is geen cologne. L’Eau is zeker verkwikkend doordat het citrus bevat dat een illusie van verfrissing creëert dat alleen tot leven komt als het parfum wordt aangebracht. Het geeft een heerlijk fris gevoel dat je krijgt na het nemen van een bad en je herinnert aan het het heerlijke gevoel van gewassen kleding’.

Zal wel, en toch begrijp ik de geur niet. Ook zijn niet zijn vergelijking van L’Eau met een stuk Marseillezeep van de beste kwaliteit, ook niet zijn vergelijking van L’Eau met een wit blanco vel. Wat ik ruik is niet echt natuurlijk. Niet erg. Een goede synthetische geur, niets mis mee. Maar waaruit de geur nu precies is opgebouwd… Ik ruik inderdaad een ‘illusie van citrus’, maar ook een beetje lavendel, maar ook een beetje aldehyden (met hun vaak zepige aura), maar ook een beetje lucht, een beetje zee, een beetje ‘wit’.

Ben er nog niet uit. Wordt vervolgd!

RUIK & VERGELIJK

Een geur fris als een aangenaam briesje:

Estée Lauder White Linen Breeze (1996)

Een geur die ruikt naar een fris gewassen en –gestreken overhemd:

Lanvin L’Homme (1997)

Een geur alsof je net onder de douche vandaan komt:

Clean Clean Original (2003)

En nog een:

Prada Infusion d’Iris (2007)