SEDUCTIVE GUESS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, PORTET. Een reactie plaatsen

FLIRTIGE CHARME MET EEN GEWAAGD TINTJE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 23/08/10

Neus: Veronique Nyberg

Model: Alyssa Miller

Fotografie: Vincent Peters

Die het nog niet wisten: Guess werd in 1981 in Californië opgericht door de Marciano-broers. De eerste collectie sloeg in als bom, zoals dat zo heet. De reden: het voegde iets toe aan de saaie spijkerbroekenmode gedicteerd door Levi’s, Lee en andere degelijke denimmerken: sexy styling door de broers trots omschreven als ‘the introduction of the signature slutty look’. Toe maar. En Calvin Klein dan?

Kijk je hier doorheen, dan zie je ook het uitbundig vieren van Amerikaanse symbolen en ikonen vastgelegd in zwartwitfotografie. Wat ook aan het succes bijdroeg: de ambassadrices: Claudia Schiffer, Laeticia Casta, Naomi Campbell en Alyssa Miller. Maar of die als slutty omschreven willen worden? Laatste is ook het gezicht van de nieuwste geur, Seductive. Is goed en slecht nieuws voor de ware Guessgeurengek.

Het merk is inmiddels weer van parfumpartner geswitched waardoor onduidelijk is of Guess for Woman (2005), Guess Gold (2006), Guess Man (2006), Guess Suede (2007) en Guess by Marciano (2008) te koop zullen blijven. Wat doet Seductive? ‘Het heeft een unieke aantrekkingskracht’. Waardoor dan? ‘Het is geïnspireerd op de heerlijke geur van de Florentijnse iris’. Doet het nog meer? ‘Het weerspiegelt de essentie van het iconische modemerk’.

De neus aan het woord: ‘Seductive heeft een flirtige charme met gewaagd tintje. Elke vrouw die het draagt wordt omringd met een zweem van flirterigheid. Het vangt je aandacht en zorgt voor een sterkgevoel van verlangen; de onweerstaanbare aantrekkingskracht van een bloemige geur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De eerste verleiding wordt aangewakkerd door een fris-fruitig akkoord: bergamot, zwarte bes en peer. De verleiding komt niet tot een hoogtepunt in het hart, want Seductive, een bloem-houtachtig geur ‘staat voor ingetogen vrouwelijkheid en een opwindende verleiding’.

Dus koos Veronique Nyberg voor oranjebloesem, jasmijn en ‘de weelderigheid van de heerlijke en legendarisch zinnenstrelende noot van Florentijnse iris’ (tekening). Wat achterblijft… ‘warm vanille en kruidig olibanum’. Maar toch, een echte irisgeur wil het niet worden. Het is meer bloemen op een lichte iris-fond.

RUIK & VERGELIJK

De ene irisgeur is niet de andere… of wel…

Serge Lutens Iris Silver Mist (1994)

Hermès Hiris (1999)

The Different Company Bois d’Iris (2001)

Chanel – Les Exclusifs – La Pausa (2007)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Bois d’Iris 10549AD (2009)

Prada Infusion d’Iris Eau de Toilette (2010)

BAYRES MUJER LA MARTINA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

BUENOS AIRES ONDER INTIMI OOK WEL BEKEND ALS BAYRES

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 23/08/10

Neus: onbekend

La Martina over Bayres Mujer: ‘Overal ter wereld  – Pakistan, India, Engeland of Argentinië – zijn polowedstrijden glamoureuze happenings. Alles draait om zien en gezien worden’. En: ‘geuren van vers gemaaid gras, bloemen, paarden en leer versmelten zich. Maar de grootste attractie is la mujer; de vrouw vol passie, temperament en zelfvertrouwen, klaar om iedere uitdaging (een woord dat ik in verband met karakterschets van een vrouw plus parfum ben gaan haten). Tegelijkertijd heeft ze een zachte, romantische en sensuele kant’. Ook zoiets.

Ik zeg over Bayres Mujer: wat een verschil tussen de geuren en de kleding van het Argentijnse label. Bijna geen link en synergie. Terwijl met name de leren accessoires hebberigheid opwekken, denk je niet direct bij de geuren: ‘moet ik hebben!’ Terwijl de naam zoveel potentie heeft. Het moet gezegd: de presentatie van Bayres Mujer is beter dan het te snelle in elkaar gezette debuut uit 2008. Origineel om de stijgbeugel als uitgangspunt voor de flacon te nemen. Maar ik denk: ‘wat zou Hermès hier mee hebben gedaan?’ Anyway, Bayres is de koosnaam die de inwoners van Buenos Aires aan hun stad geven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het merkwaardige: de geuren van La Martina zijn zo slecht nog niet. Geen niche, maar verfijnder dan de gemiddelde geur verkrijgbaar in de ketenparfumerie. Bayres Mujer is een moderne variatie op de klassieke chypre. Maar dan zonder bergamot (in de opening) en eikenmos (in basis). Het begin: sinaasappel, appel, kokosnoot (foto) en galbanum. Wat een merkwaardige combi: fris, groen, exotisch. Het hart combineert de twee meest gebruikte bloemen geuren (jasmijn en roos) met pruim en geranium. Het effect: een zoetige bloemigheid met een groen randje. In de basis komt de neo-chypre tot leven met patchoeli, vanille, sandelhout en amber.

Ruik & vergelijk

Klassieke chypres bewaren hun geheim voor het laatst: door de overdosis eikenmos. Neo-chypres moeten het zonder eikenmos doen. Hiervoor in de plaats een finish van vetiver, patchoeli, vanille en harsen waardoor deze geuren naar gourmand neigen.

Serge Lutens Chypre Rouge (2007)

Tom Ford White Patchouli (2008)

Guerlain – Les Elixirs Charnel – Chypre Fatal (2008)

Lancôme Hypnôse Senses (2009)

 

NINA L’ELIXIR NINA RICCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Getagd: , , , , , . 1 reactie

EEN LEGENDARISCHE APPEL OPNIEUW GEPLUKT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 22/08/10

Neus: Olivier Cresp

Model: Florrie

Fotografie: Ruven Afanador

Regisseur: Nez

Is me ontgaan: de eerste ambassadrice van Nina (2006) Ruslana Korshunova, blijkt in 2008 om het leven te zijn gekomen. Men zegt: zelfmoord. Dit ook: de flacon van Nina (en alle verschenen variaties van deze geur) is geïnspireerd op die van het parfum Fille d’Eve, door Marc Lalique en Robert Ricci ontworpen in 1952. Althans, in de vorige persberichten werd daar nog geen melding van gemaakt. Nu volop, om de link met het rijke verleden van het couturehuis en haar oprichtster (plus zoon) levend te houden. Als het goed is, zie je direct dat de Nina L’Elixir-campagne ‘is geïnspireerd op deze verfijnde artistieke erfenis, die een kostbare, tijdloze en onuitputtelijke bron vormt’. Dan moet je wel weten dat Robert Ricci ook kunstenaar was die ondermeer in 1991 het ‘onvergetelijke’ Assepoester-kostuum voor het Bolshoi Theater ontwierp – het uitgangpunt voor de door Nez geregisseerde clip waarin singer songwriter Florrie de rol van Nina speelt.

In haar rol van moderne sprookjesprinses covert ze Blondie’s hitje Sunday Girl. De pastelkleurige jurk – ‘als een geurige poederwolk’ – die ze draagt werd ontworpen door Peter Copping, sinds 2009 artistiek directeur. Hij tekende ook voor de Fille d’Eve-sieraden (geïnspireerd op de kristallen ‘stoppers’ die Lalique maakte voor veel Nina Ricci-parfums) die Florrie draagt. De bedoeling van deze creatieve uitbarsting: een modern eerbetoon aan vrouwelijkheid, gezien door de ogen van Nina Ricci. Ofwel: ‘een klein beetje onbeschaamdheid vermengd met onschuld’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar het gaat natuurlijk om de geur. Nina L’Elixir wordt omschreven ‘als een overvloedige en sensuele symfonie op een amber gebaseerde oriëntaalse charme’. Iets minder hoogdravend: ‘een intense interpretatie van de Nina-eau de toilette-versie’. Dus: ‘Een duizelingwekkende impertinentie komt tot bloei door’ de sprankelende frisheid van citroen uit Calabrië en caipirinha. Houdt lang aan. Het hart van dit elixir is ‘pure verwennerij’ en bevat de zoetheid van rode toffee-appel (denk aan frisgroene noot met vanile-achtige toetsen). ‘Zachte noten van jasmijn en rode bes omgeven deze gecarameliseerde heerlijkheid met een sprookjesachtige sluier’. Het einde van dit sprookje: ‘Een extreem sensuele mix van amber, cederhout en katoenmusk garanderen een langdurige intense en onweerstaanbare omhelzing’. En dat maakt Nina L’Elixir helemaal van nu: beetje fris-fruitig-zoet, beetje gourmand, beetje bloemig, beetje zwoel.

RUIK & VERGELIJK

Hij is nog steeds te koop. In Nederland? Dat weet ik eigenlijk niet. Echt geïnteresseerd in deze klassieke chypre op basis van mix van bergamot, jasmijn, geranium en vetiver? Ga naar www.ninaricci.com

Nina Ricce Fille D’Eve (1952)

MARRY ME! LANVIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 21, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Getagd: . Een reactie plaatsen

GESTRIKT!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 20/08/10

Neus: Antoine Maisondieu

Model: Heloise Guerin, Julien Sabaud

Ik geloofde het eerst niet deze naam. Althans niet in combinatie met Lanvin. Want als je nu aan Lanvin denkt – moet je natuurlijk wel op de hoogte van de laatste modetrends – dan weet je dat het couturehuis verantwoordelijk is voor een nieuwe kijk op mode. Niet trashy, bling-bling en op effect gericht, maar smaakvol, speels en ‘intelligent’. Heeft Lanvin te danken aan Alber Elbaz, creative director van de vrouwenafdeling. En die ‘bemoeit’ zich ook met de geuren. Maar dan verwacht je eerder een meer eigen concept – zoals Rumeur uit 2006 – niet Marry Me!

Doet nogal ‘schreeuwerig’ Amerikaans aan. Presentatie niet, die is very french. Misschien precies de bedoeling van de marketingafdeling: hopen dat Lanvin ook als Parijs’ parfummerk, zoals vroeger, in dat land weer een household name wordt. Het verhaal achter Marry Me! is al vaker verteld en zal nog wel vaker verteld worden. Het vangt alle romantische clichés die je je rond parfum kunt voorstellen: Parijs, dromen die werkelijkheid worden, ontluikende liefde gepresenteerd in een roze wolk waaruit de tederste bloemblaadjes vallen.

Marry Me! is het parfum van een ontmoeting die je – al fietsend – langs de mooiste plekken van de lichtstad voert. Eerst is er om 09.00 uur: liefde op het eerste gezicht op Pont des Arts. Om 13.00 delen deze geluksvogels tijdens een lunch bij Café de Flore al ‘intieme details met een groeiend vertrouwen’. 16.00 uur: ‘dwalen door de smalle straatjes van Montmartre’ waar zij aan hem verschijnt ‘in een geraffineerde jurk van vloeiende zijde die haar delicate huid benadrukt. Gestruind wordt er om 18.00 uur door de tuinen van Luxembourg. Daar ontdekken ze de Medici-fontein. ‘Ze stoppen om hun spiegelbeeld in het water te bekijken. Ze kruipen dicht tegen elkaar aan, ze zijn verliefd… tien minuten, tien maanden, tien jaar…’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vertaald in ingrediënten: eerst een ‘I do’ van bittere sinaasappel uit Tunesië. Oranjebloesem dus. En deze sprankelende en frisse noot ruik je heel goed en blijf je heel goed ruiken. Ook door de noten van zacht-fruitige perziken jasmijnthee heen. Dan een ‘I do’ van Arabische jasmijn (gaat mooi samen met oranjebloesem) die op zijn beurt de zachte magnolia en de zoete roos vraagt zijn eigen betoverende charme iets te temperen. Amber garandeert in de nasleep warmte, musk zorgt voor opwinding. Heel zomers, heel onschuldig, heel jong, heel toegankelijk deze ‘golf van bloemen, zacht als de omarming van een geliefde, vrolijk als een uitzinnige lach, de essentie van zorgeloze speelsheid en vrouwelijkheid’.

RUIK & VERGELIJK

Parijs, parfum, een (nachtelijke) ontmoeting die soms tot ‘Yes, I do’ leidt.

Nina Ricci Love in Paris (2004)

Yves Saint Laurent Elle (2007)

Lolita Lempicka Si Lolita! (2009)

Givenchy Play for Her (2010)

AQUA UNIVERSALIS MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 20, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

MULTI PURPOSE-GEURGENOT

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 20/08/10

Neus: Francis Kurkdjian

Aqua Universalis klinkt mooi, heeft iets poëtisch. Alsof je met de geur de hele wereld kunt omarmen. Maar eigenlijk is het een heel ‘pragmatisch’ water waarmee je alle kanten op kunt. Dat wil zeggen, het is een multi purpose-geur. Want niet alleen verkrijgbaar als eau de toilette, ook als kaars, armband, ‘wierookpapier’, waspoeder én wasverzachter. Zo omschrijft de meesterparfumeur zelf Aqua Universalis: ‘Een water dat je op alle manieren kunt gebruiken, voor alle dingen, voor alle dagen. Een geur dat een olfactorische verbinding maakt tussen huid en stof, tussen lakens en lucht, tussen groot en klein, tussen man en vrouw’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerlijk gezegd: het is een plezant watertje. Maar, je valt niet direct van je stoel. Aqua Universalis wordt gedragen door het duidelijk waarneembare lelietje-van-dalen. Frisgroen en ‘lente-licht’ van zichzelf. En dit effect wordt versterkt door bergamot en citroen uit Sicilië, en boerenjasmijn. Jammer alleen dat deze optimistische frisheid in de basis een beetje wordt verstoord door de scherpe, harde musknoot. Geen katoenbolletjes-gevoel, maar eerder een spijkerbroek die net uit de wasmachine komt. Het fluwelige aspect – zo passend bij de geuren van Francis Kurkdjian – waar ik op had gehoopt, komt niet tot bloei.

RUIK & VERGELIJK

Convallis is het latijnse woord voor ‘diep dal’ en daarvan is de naam convallaria afgeleid: een plantje dat in dalen werd aangetroffen. Het heette oorspronkelijk lilium convallum. Letterlijk in het Nederlands vertaald: lelietje-der-dalen. Carlos Linnaeus (1707-1778) veranderde de naam in convallaria majalis. De witte klokvormige bloempjes verspreidden een frisse, vertederende geur die direct associaties oproept met het voorjaar. Talrijke legenden bestaan er over dit tere blommeke. Het was in onze streken in duistere tijden gewijd aan Ostara, de zus van de Germaanse god Donar én godin van het stralende morgenrood en naderend voorjaar. Ter ere van haar werden in paasvuren deze bloempjes gegooid.

En, hoe het gebruik ontstond, weten we niet, maar in Frankrijk is het traditie om op 1 mei een bosje muguet (de Franse benaming) op je revers te spelden, te schenken of om je als vrouw er in te hullen. Er is één merk dat al jaren hierdoor op 31 april met Muguet du Bonheur in Frankrijk de meeste omzet draait: het in Nederland minder bekende Caron.

Caron Muquet du Bonheur (1934)

Dior Diorissimo (1957)

Guerlain – Aqua Allegoria – Lilia Bella (2002)

Annick Goutal Le Muguet (2001)

Dalrae Début (2004)

Guerlain Muguet (2007)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Muguet Blanc (2009)

VANILLE INTENSE – LES MAGNIFIQUES – PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 19, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. 1 reactie

VANILLE INTENS ANDERS!

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 19/08/10

Neus: Patricia de Nicolaï

‘Pure’ vanillegeuren hebben een nadeel: ze lijken nog al op elkaar. Dat is niet zo verwonderlijk. Alleen in de details ruik je de verschillen. De ene neus veredelt deze gefermenteerde peul van de vanille-orchidee met bloemen, de ander met hout, de ander met hars. Een ‘pure’ vanillegeur die zich echt onderscheidt, kreeg ik vorige week zo maar even onder mijn neus geschoteld naar aanleiding van het verschijnen Vanille Noire van Yves Rocher (2010): Vanille Intense.

Wat een prachtparfum! Wat een prachtneus die Patricia (zie foto). Ook in Vanille Intense ruik je haar gedegen en letterlijke Geurlaineske achtergrond. Wie en wat ze precies is, lees mijn beschrijving van Sacrebleu. Jammer dat Patricia zo bescheiden is en zo weinig over haar inspiratiebronnen vertelt. Ook op haar homesite. Alsof ze lijkt te zeggen: het gaat om de geur, niet om het verhaal er achter. Over Vanille Intense laat ze alleen los dathet een ‘racy and incredibly, natural vanilla absolute’ is die ‘will take you miles away’. Vind ik te bescheiden – zie verder op.

Vanille Intense is onderdeel van de Les Magnifiques-collectie (2009). En daar zitten, afgaand op de namen – Rose Intense, Maharanih, Cédrat Intense, Patchouli Homme, Sacreblue Intense – en ingrediënten ook verborgen schatten tussen. Gaan we binnenkort in Parijs ruiken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals met de meeste ‘pure’ vanillegeuren, ook hier geen klassieke citrusinleiding. De sinaasappel en oranjebloesem in de opening worden direct door de vanille opgezogen. Maar dat lijkt bijzaak, want er gebeurt direct iets intrigerends. Ik ruik namelijk een soort groenige – gelijk de kleur van de geur – noot, alsof de vanille zich achter gebladerte verschuilt. Ik dacht eerst dat het engelwortel was, maar het is de ‘droppige, zoete, ‘bruin’ ruikende strobloem. De vanille wordt hierdoor eigenlijk het tegendeel van zoet (‘plakkerig’), zoals we het traditioneel kennen. Dat wordt versterkt nog eens door het ‘droogzoete’ kaneel.

In nasleep lijkt Vanille Intense weg te zakken in met patchoeli doorvlochten aarde. Het effect: ‘houtig’, ruw… hoewel de toegevoegde amber en musk ervoor zorgen dat de vanille mooi warm en ‘strelend’ blijft. Meen zelfs een beetje civet te ruiken. Dit is nog eens een andere vanille. Niet overzoet, maar warm, en wat blijft de strobloem lekker lang hangen. Vanille Intense: ik zeg het niet vaak, is mysterieus en heel elegant, heel verfijnd, heel parisien – zoals alle Nicolaï-parfums.

RUIK & VERGELIJK

Wil je meer weten over de herkomst van vanille. Zie mijn beschrijving van de laatste geur in de onderstaande rij. Allemaal niche-creaties trouwens.

Serge Lutens Un Bois de Vanille (2003)

Annick Goutal Vanille Exquise (2004)

Guerlain Spiritueuse Double Vanille (2007)

Reminiscence – Les Notes Gourmandes – Mi Fa (2008)

Yves Rocher Vanille Noire (2010)

NOBLE VETIVER CHOPARD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 19, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

VETIVER GEPLAATST IN EEN NOBELE OMGEVING

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 19/08/10

Neus: Lucas Sieuzac

Model: Andres Valencoso

Fotografie: Inez van Laamsweerde en Vinoodh Matadin

Zou het toch waar zijn dat de man met smaak het liefst verleid wordt met een geur op basis van vetiver? Je gaat het bijna geloven gezien de constante stroom aan ‘vetivers’. Nieuwste loot: Noble Vetiver van Chopard. Waarom? De Zwitserse juwelier heeft reden tot een feestje: het werd namelijk 150 jaar geleden opgericht. Waardoor onderscheidt het zich van de anderen? Chopard vindt zelf ‘door hun unieke benadering, precisie en knowhow op het gebied van traditionele fabricage van horloges’. Waar of niet waar? Ik ben geen horloge-kenner.

En dit ‘fameuze vakmanschap’ diende ter inspiratie voor Noble Vetiver. Wie is de drager? ‘Hij deelt graag zijn passie voor kwaliteit en mooie objecten’. Wat aardig. ‘Wordt door vrienden bewonderd om zijn zelfvertrouwen en moed’. Wat geweldig. En: ‘Als echte connaisseur is zijn geur een uitdrukking van zijn gedurfde, elegante signatuur waardoor hij, waar hij ook is, in het middelpunt van de belangstelling staat’. Wat prettig, de vraag alleen: wil je dat wel constant…

De zware glazen flacon (klopt!) met robuust metalen dop refereert aan Chopard-horloges en is gebaseerd ‘op Chopards visie van verfijning en elegantie waardoor het een ultiem ontwerp voor heren is’. Ik denk toch eerder een horloge. Andres Valencoso belichaamt de Chopard-man: ‘Elegant, zelfverzekerd, energiek; met zijn authentieke lach en charismatisch postuur spreekt hij de taal van Chopard, is hij dé Noble Vetiver-man’. Wel opvallend: Andres draagt zelf geen Chopard-horloge.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Noble Vetiver is heel klassiek-mannelijk. Want houtachtig en kruidig. Had bij wijze van spreken, ook 40 jaar geleden gelanceerd kunnen zijn. Maar dat geldt voor bijna alle vetivergeuren. In Noble Vetiver is Haïtiaans vetiver volgens Chopard een must have-ingrediënt in de haute parfumerie – zo niet de belangrijkste speler.

Fris, groen, ‘droog’, ‘warm’ en toch geprononceerd. Wordt in de top voorzien van een frisse wind bergamot. Het accent verschuift vervolgens door de toevoeging van kardemon en rode peper. De vetiver wordt hierdoor in het hart groener, kruidiger, energieker. Dat ‘groene’ wordt nog eens versterkt door muskaatsalie. Mahoniehout begeleidt de nobele vetiver met warme verfijning naar de basis. En die basis is zeer elegant én mannelijk door leer (de barenia-variant) en tabak. Gewoon een goede vetivergeur voor het masstige-segment.

RUIK & VERGELIJK

De manier om de man aan een nieuwe geur te krijgen? Spreek hem aan op zijn voorliefde voor horloges. Doet de juweliersbranche dus steeds meer. Ook bij de volgende geuren, vormde een chique polsklokje in de collectie de inspiratiebron.

Cartier Roadster (2008)

Bvlgari Man (2010)

Van Cleef & Arpels Midnight in Paris (2010)

1889 MOULIN ROUGE HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 18, 2010
Geplaatst in: NICHE. 1 reactie

WELKOM

WILKOMMEN

BIENVENUE

AU CABARET MOULIN ROUGE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 02/06/12

Neus: Gérald Ghislain

Een jaar waarin volgens Gérald Ghislain een belangrijke gebeurtenis plaatsvond of een invloedrijk persoon werd geboren, vormt de inspiratie voor Histoires de Parfum. Wat gebeurde er in 1889? Met name in Parijs? Er was een wereldtentoonstelling; de Eiffeltoren werd officieel ingehuldigd en (ta-da!) cabaret Moulin Rouge opende in het Pigalle-district op zes oktober zijn deuren. In het begin een ontmoetingsplaats van demi-mondaines, bohemiens en andere hippe vogels die veel kunstenaars heeft geïnspireerd (Henri de Toulouse-Lautrec, Jules Chéret, René Gruau) en ‘in moderne tijden’ is uitgegroeid tot een toeristische trekpleister van de eerste orde. Miljoenen laten zich jaarlijks trakteren op ondeugend maar netjes verzorgd ‘oh la la’-plezier.

En laten we niet vergeten dat hier voor het eerst de ‘can-can’ werd gedanst. Ghislain brengt met 1889 Moulin Rouge een ode (in opdracht van de huidige eigenaren van het cabaret ter viering van het 120jarig bestaan) aan de eerste jaren van het cabaret én – zoals hij in een interview zei – dat hij een parfum wou maken dat ‘de vrouwelijke geuren van een boudoir laat contrasteren met mannelijk leer’. Klopt want, 1889 Moulin Rouge is voor mij noch vrouwelijk, noch mannelijk. Eerder een stemming, een gevoel. Een beetje muffig, een beetje viezig – positief bedoeld. Alsof je een theater betreedt dat al een tijdje zijn deuren heeft gesloten. Niets fris en schoongeboends.

Er hangt iets onbestemds in de lucht, een herinnering die achter is gebleven en maar niet wil verdwijnen… het poeder van de danseressen en cocottes, een spoor van een ‘ouderwets’ rozen- en irisparfum, én de geur van het drankje dat meer goed dan kwaad heeft gedaan – de groene fee – genuttigd door de dandy-eske en artistieke bezoekers.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit broeierige sfeertje wordt opgeroepen door een kruidig-zoetige opening van mandarijn, pruim (met zijn wulpse zoetheid, die als je wil, ook een soort geiligheid heeft) en kaneel (kan een geur heel stoffig laten ruiken). Dan begint 1889 Moulin Rouge zijn onschuld te verliezen door de gevaarlijke combinatie van absint (de groene fee) en damascusroos (centifolia).

Ofwel, honingzoete bloemigheid gecombineerd met bittergroen alsem (waar absint van wordt gemaakt). Dit alles verliest zich in de stoffig-donkere en poederachtige basis van iris. De iris lijkt vervolgens zacht, boterachtig (denk lippenstift) te worden. Komt door de toevoeging van musk, leer (foto) en… ‘bont’. Het effect: 1889 Moulin Rouge wordt animaal. Dat laatste wordt versterkt door patchoeli. Als je niet oppast, raak je in trance.

Je kan nog maar aan één ding denken… nog een keer opspuiten en je blijven verbazen: ‘vraiment’ een originele geur. Bont als ingrediënt, dat lees je de laatste tijd wel vaker. Maar wat ik me hierbij precies moet voorstellen? Iets zachts, iets dierlijks – vast een variatie op musk.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn van die geuren die – conform het parfumcliché – het beest in je los maken. Lust, erotiek en geiligheid… alle ‘verboden’ gedachten komen vrij. Alleen, gebruik ik ze, als het zich voordoet, ‘in het echt’ nooit. Kan een enorme afknapper zijn… een gevaarlijk-erotische geur vermengd met die van twee lichamen. Kan aantrekken, maar ook afstoten. Dan maar de fantasie enthousiasmeren met 1889 Moulin Rouge en:

Caron Tabac Blond (1919)

Serge Lutens Muscs Koublai Khan (1998)

Mona di Orio Nuit Noire (2004)

LE DANDY PARFUMS D’ORSAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 17, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. 2 reacties

FINE AND DANDY!

Jaar van lancering: 1923, 1998

Laatst aangepast: 17/08/10

Neus: Dominic Preysass

Geloof niet alles wat je leest. Zeker niet de geschiedenis die Parfums d’Orsay op zijn eigen site schrijft. Want het in 1908 opgerichte parfumhuis voert de in zijn tijd beroemde dandy Alfred Guillaume Gabriel, graaf van d’Orsay (1801-1852), op als de grondlegger van het bedrijf die tevens de parfumcreatie voor zijn rekening nam. Niet dus. Tenminste afgaande op Christie Mayer Lefkowith, schrijfster van het standaardwerk The Art of Perfume uit 1994. Zij stelt dat het bedrijf in 1908 was opgezet door een investeerdersgroep waarvan een van de ‘leden’ een Hollandse link had: Leo Fink, die had ervaring opgedaan bij Boldoot (anno 1798).

De groep koos naam en wapen van d’Orsay om een imago van een reeds lang bestaand, aristocratisch en luxueus – dus vertrouwd – Frans bedrijf te scheppen. Het kocht zelfs een kasteel als hoofdzetel ter onderstreping van hun degelijke wortels. De voormalige winkel aan de rue de la Paix in Parijs was beroemd vanwege de spectaculaire art deco-inrichting, geleverd door het toenmalige, in parfumkringen zeer geliefde La Compagnie des Arts Français (dat ook de winkels ‘deed’ voor Jean Patou en L.T. Piver). En voor de flacons klopte Parfums d’Orsay aan bij Baccarat en Lalique.

Deze chique ‘afkomst’ werd voortgezet in sfeervolle en smaakvolle advertenties (waarin dandy-graaf d’Orsay de hoofdrol speelt) en de namen van de geuren: Le Chavelier d’Orsay (1911), Comtesse d’Orsay (1931) en Milord (1932). Maar het was niet alleen maar raffinement wat de klok sloeg: aan sommige namen, merk je dat ook Parfums d’Orsay de invloed onderging van de vrolijke jazzscene in Parijs tijdens het interbellum: Casino (1932), Voulez-Vous (1935) en Belle du Jour (1938).

De geur waar Parfums d’Orsay de meeste roem mee vergaarde is Le Dandy en een van de eerste die, nadat het huis in 1995 zijn deuren weer opende – de straat is trouwens onbekend – opnieuw werd gelanceerd. Vanzelfsprekend in aangepaste samenstelling, vanzelfsprekend in aangepaste flacon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deze versie van Le Dandy trekt je direct in de sfeer van een besloten club ‘strictly for men’. Gedempt licht, donker hout en zware meubels met gecapitonneerd leer waarin dandy-eske mannen zitten met een sigaar in hun mond, een whisky in hun hand, spitsvondig babbelend over de schone dingen des levens. Favoriet gespreksonderwerp: de bekoring van Le Dandy. Ik zat er ook en hoorde de volgende flarden: ‘Chic, maar niet te verfijnd en te fatterig’. ‘Jammer dat onze favoriete dandybloem – het viooltje – ontbreekt’. ‘Maar amice, hiervoor in de plaats een mooi rokerig geheel opgeroepen met zoet tabak en whisky’. ‘Ja, dat laatste ruik je goed, dreigt heel even op de keel te slaan’. ‘Prikkelend trouwens die geur van gember vermengd met kaneel die in de drydown heel balsemachtig – ik bespeur een spoor vanille, tonkaboon en musk – wordt’. ‘Als Le Dandy wat langer op de huid zit, komt het ceder- en sandelhout tot leven, neem ik zelfs een lichte leernoot waar’. ‘En, maar dat kan verbeelding zijn, ook een beetje pruim en rozijn. Maar misschien zit dat wel in mijn zalige whisky’.

RUIK & VERGELIJK

Whisky in een glas? Lekker, als je er van houdt. Whisky in een geur? Idem. Alleen neem het laatste niet letterlijk. Is vaak een combinatie van hout en zoetmakers (vanille, honing, tonkaboon, benzoïne) die met een beetje fantasie het effect van een geurige whisky oproepen.

Dolce & Gabbana D&G By Féminine (1998)

Aroma Sciences Spirit of Scotland (2006)

Hugo Boss Ambré (2008)

Thierry Mugler A*Men Pure Malt (2009)

 

VANILLE NOIRE – SECRET D’ESSENCES – YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 16, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NEO NICHE. 1 reactie

VERSLAVENDE VANILLE-VERLEIDING

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 18/10/12

Neus: Jacques Cavallier

Model: onbekend

Met vanille is het vreemd gesteld. Wat geur betreft. De een associeert het met huiselijkheid (denk appeltaart), de ander ziet zich al ruikende aan vanille in gedachten per direct vertrekken naar oorden waar sensualiteit en verboden verlangens oppermachtig heersen (denk femme fatale). Nu geldt voor beide associaties: alsjeblieft niet te veel.

Graag als subtiel detail in een taart, in een parfum. Niet als hoofdmoot. Iets te veel van het goede, de vanille overheerst waardoor je andere aroma’s niet meer waarneemt.

Wellicht de reden waarom deze gefermenteerde peul niet vaak tot hoofdversierder van een parfum wordt bevorderd. Alleen de niche-sector durft het aan. Yves Rocher nu ook voor zijn ‘neo-niche’-lijn Secrets d’Essences. Volgens hem ‘kan niemand weerstand bieden aan de verleiding van een exclusief parfum balancerend tussen frisheid en sensualiteit, tussen helderheid en diepzinnigheid’. Wanneer Vanille Noire ‘met de huid in aanraking komt, ontvouwt zich heel subtiel haar warme temperament’.

Voor de creatie deed Rocher een beroep op JacquesCavallier: ‘De kern heeft verschillende geurfacetten: soms een vleugje honing, dan weer amberachtig, houtachtig of karamelachtig. In plaats van de traditionele, subtiel-zoete verleiding koos ik ervoor de onbekendere, sensuele aspecten voor het voetlicht te brengen’. Daarin is hij wonderwel geslaagd. Vanille Noire is niet mega-zoet, niet mega-sensueel. Je neemt – godzijdank – ook nog andere nuances waar. En de drydown pakt anders uit dan je zou verwachten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Cavallier gebruikte drie soorten: Bourbonvanille (sensueel, leerachtig), Tahiti-vanille (zonnig-zoet, bloemig) en Oeganda-vanille (houtachtig, mysterieus). Maar dat is nog geen garantie voor een goede vanillegeur, want: één en al vanille (foto). Er moet meer bij om deze drie uitverkoren vanille-essences te laten leven.

In de opening is dat de ‘sprankelende frisheid van mandarijn’. Het effect: warm-zoet-fris. Voor het hart koos Cavallier mimosa. Origineel en eigenlijk zo voor de hand liggend: de zonnige en fluwelige geurnoten ervan harmoniëren mooi met vanille.

Dan de basis, bevat voor mij het geheim en de verrassing van Vanille Noire: een gulle dosis cederhout. Het effect: alle vanille-essences lijken door dit zonnig-warme en ‘aardse’ hout te worden opgezogen.

De vanille wordt getemperd. En dat ervaar je des te intenser, des te langer het op de huid zit. Ook spreekt Jacques Cavallier van ‘koperachtige toetsen waardoor de geur het lichaam omringt als een tweede huid’. Ik kan me hier wel iets figuurlijks bij voorstellen, letterlijk wat ingrediënt betreft niet.

RUIK & VERGELIJK

De populairste smaak ter wereld volgens IFF (een van de belangrijkste geurproducenten): vanille. Het is de enige specerij die de uitgebreide orchideefamilie oplevert. Dankt haar naam aan ‘vainilla’, de Spaanse verkleinvorm van vagina: de gedroogde vanillestengel is kokervormig met rimpels over de lengte. Vandaar. Uit de slechts één dag bloeiende gele bloemen ontstaan peulen (15 à 25 cm). Om te voorkomen dat ze openspringen worden ze geoogst voor volledige rijpdom. Nadat de peulen met kokend water zijn overgoten, volgt het fermentatie- en droogproces (vijf à negen maanden) waarin de peulen – de vanillestokjes – zwartbruin worden en hun smaak en aroma krijgen.

Oorspronkelijk komt de plant uit Zuid-Amerika waar de Azteken het gebruikten om smaak te geven aan chocolade. Vanille wordt nu geteeld op Mauritius, Madagaskar, de Comoren, Tahiti, Java en in Mexico en Oeganda. De allerfijnste soort staat bekend als Bourbonvanille: afkomstig van het eiland Réunion, een voormalige Franse kolonie voorheen Bourbon genaamd.

Tot 1841 was het een raadsel waarom vanille alleen in Mexico geteeld kon worden. In dat jaar ontdekten wetenschappers dat een kleine honingbij en bepaalde kolibries, die daar alleen voorkomen, verantwoordelijk zijn voor de bevruchting van de bloem. Echte en zuivere vanille is erg duur. Reden waarom al in 1874 een synthetische variant bereid uit kruidnagelolie werd ontwikkeld.Voor de pure vanillefans is er sinds 2000 een zoete periode aangebroken: er verschijnen steeds meer ‘pure’ vanillegeuren die het intense aroma van dit ‘kruid’ maximaal benutten.

Serge Lutens Un Bois de Vanille (2003)

Annick Goutal Vanille Exquise (2004)

Guerlain Spiritueuse Double Vanille (2007)

Parfums de Nicolaï Vanille Intense (2009)

Reminiscence – Les Classiques – Vanille (2012)