SENSUOUS NOIR ESTEE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 12, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

DONKERE SENSUALITEIT

DIE DE NACHTELIJKE HEMEL

PAARS KLEURT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 12/10/10

Neus: onbekend

Model: Carolyn Murphy

Artistic direction: Doug Lloyd (Lloyd and Co) ism Aerin Lauder

Fotografie: Craig McDean

Wil wat zeggen: Sensuous (2009) heb ik nog steeds in mijn verzameling, categorie masstige. Ik ruik er af en toe aan wanneer ik bezig ben met een geur te beschrijven waarin ‘bloemen verdrinken in amber en verbranden door hout’. Is byzonder goed gelukt. Ruiken aan Sensuous blijft een intense ervaring. En nu kan het nog intenser vindt Estée Lauder, dus verschijnt Sensuous Noir. Klinkt heel wat chiquer en ‘europeaner’ dan Sensuous Black. Het is ‘een nieuwe, rijkere en meer intense expressie van sensualiteit zoals – nu volgt een cliché van het zuiverste parfum – de zachte, verleidelijke en mysterieuze rondingen van een vrouwelijk silhouet’.

Karyn Khoury, hoofd parfumontwikkeling bij Estée Lauder, voegt er aan toe dat ‘sensualiteit als ervaring en emotie een breed spectrum van expressie heeft. Er zijn stemmingen, facetten en tinten van sensualiteit. Van de meer lumineuze (zoals Sensuous) tot de diepere, donkerdere en meer mysterieuze expressie. Dit laatste inspireerde ons tot Sensuous Noir’.

Deze intensivering wordt gesymboliseerd door een zwart zijden overhemd, dit keer alleen gedragen door Carolyn Murphy. Het idee: ‘Een andere dimensie van de moderne Estée Lauder-vrouw. Sterk, vol zelfvertrouwen, verleidelijk en intrigerend vrouwelijk’. Het effect aldus Estée Lauder: ‘Elegant en tegelijk mysterieus’. Wel jammer dat ze bij Lauder wéér de gelegenheid niet hebben aangegrepen om te kiezen voor een zwart model, desnoods een hispanic beauty. Donkere sensualiteit is een expressie die niet alleen blanke vrouwen kunnen ondergaan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend: bij de eerste spray denk ik een lichte, frisse bergamottoets te ontwaren. Maar dat is verbeelding, want met Sensuous Noir ‘kom je direct in het hart van de originele hout-signatuur terecht die de meest uitdagende en vrouwelijke kant onthult’. De bloemen ruiken nog meer overvloedig en voluptueus. Dit keer de ‘exotische paarse roos’ – vertel me schoon bloemken, waar ik u kan plukken want je wordt door Estée Lauder geprezen om je verleidelijke schoonheid en volmaakte geur?

Deze paarse schoonheid wordt vermengd met niet nader omschreven ‘roosextracten’. Met andere woorden: een zoete bloemigheid die pikant wordt gemaakt door lelie. Het effect: ‘Een aura van een weelderige tuin in het donker’. Jasmijn zorgt voor de intens-bloemige voltooiing, ‘een rush van zwarte peper’ geeft dit boeket een gekruide noot.

Fijn en waar: deze bloemen ruik je goed ondanks dat ze hierna ‘kopje onder’ gaan in de houtnoten die via de melted wood nature print-techniek ontdaan is van zijn masculiene toets, maar versterkt en verdiept door een ‘patchouli-prisma’. En dit zachte hout gaat weer ‘kopje onder’ in warm ambernoten opgeroepen door vanille, benzoë en honing die een moderne draai krijgt door een opvallende en goed traceerbare gourmandnoot: ‘crème noir’.

Sensuous Noir wordt hierdoor bijna ‘tast- en proefbaar’. Niet als bonbon, niet als snoepje. Het is eerder iets abstracts, een all over-sensatie van bloemen gesmolten in amber en ‘zoet geroosterd’ hout. Lekker, om van te smullen dus.

RUIK & VERGELIJK

Sensuous Noir kan volgens mij zo ondergebracht worden in de niche-categorie, de sector die bijna het patent lijkt te hebben op amber-inspired fragrances.

Christian Dior Ambre Nuit (2010)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Ambre (2010)

ASKEW HUMIECKI & GRAEF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

KWAAD!

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 11/10/10

Neus: Christophe Hornetz, Christophe Laudamiel

Artistic direction: Sebastian Fischenich, Tobias Müksch

Illustratie: Gabriel Agu

Ik heb al drie geuren van dit parfumhuis (anno 2008) uit Duitsland beschreven: Bosque (2010), Clemency (2009) en Eau Radieuse (2008). Niet mis de intenties van de oprichters Sebastian Fischenich en Tobias Müksch: de diverse menselijke emoties dienen als uitgangspunt voor geuren en dat gegoten in een – bescheidenheid is een onbekende deugd in parfumland – ‘uniek kunstwerk in modern, gestroomlijnd design’. Anders en gewaagd. Dat is duidelijk en – zoals al eerder vermeld – een kwestie van ‘zien én ruiken is geloven’.

Ook de intenties wat betreft Askew liegen er niet om: ‘the demolition of the classical men’s fragrance’. Ook niet mis met wat de geur moet oproepen: ‘an abundance of fire and explosion, energy and virility’. En de emotie die wordt opgeroepen is woede. Zijn Sebastian Fischenich en Tobias Müksch nu kwaad over de stand van zaken van de klassieke mannengeur? En waarom? Hoe je het ook wendt of keert, in die categorie zijn nog steeds schatten te vinden.

Voor Askew heb je in het Nederlands diverse betekenissen: kortaf, nors, bruusk, onzacht, steil, hellend, schuin aflopend, schuin, scheef, dwars, steil. Maar het rare, als ik aan de geur ruik ervaar ik deze emoties en ‘niet waterpas lopende richtingen’ niet bepaald. Eerder, een zachte, maar bruuske geur. Bruusk in de zin van anders dan de klassieke mannengeur, maar Askew vernietigt die niet. Ik beschouw het meer als een zachte, verfijnde kijk op de moderne man(nengeur).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Askew begint verwarrend: een bombardement – woede? – aan geuren die over elkaar struikelen om langzaam maar zeker ieder hun eigen weg te gaan. Eerst is dat berkenteer (met zijn leernoot) die flink wordt ondersteund door bittergroen, fris kardemon. Heel, heel lichtjes neem je gember en grapefruit waar. En die fris-prikkelende nuance blijf je de ‘hele geur door’ ruiken. Opvallend is de Egyptische mimosa-noot (foto, die vooral nadat de geur lang op de huid zit goed naar voren komt). Die is in Askew niet zonnig en stralend, maar eerder groen en ‘bossig’.

Komt volgens mij door de andere ingrediënten (met name vetiver). Voor de zekerheid werd er nog een extra leernoot toegevoegd. Eindresultaat: geen ruig, maar zacht leer. Suède voor de man (en ook de vrouw wat mij betreft). Lekker, zacht, niets ‘vernietigends’.

RUIK & VERGELIJK

Waar zijn Sebastian Fischenich en Tobias Müksch nu kwaad op? Toch niet op onderstaande klassiekers? Anders wordt ik zeer askwew op die twee.

Chanel Chanel pour Monsieur (1955)

Guerlain Habit Rouge (1965)

Geoffrey Beene Grey Flannel (1976)

Annick Goutal Eau de Monsieur (1981)

2 THE BIG PONY COLLECTION RALPH LAUREN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS. Getagd: , , , , , , , . Een reactie plaatsen

RED STAAT VOOR…

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 10/10/10

Neus: onbekend

Model: Jimmy Brighton

Al het moois voor (jonge)mannen op parfumgebied komt in vier, lijkt de trend. Na Odin presenteert Ralph Lauren nu ook een geurenkwartet: The Big Pony Collection. Waarom? Op de eerste plaats: hij had nog niet echt een jeugdige geurlijn voor hem. En: dan kun je maar beter niet een, maar vier geuren lanceren omdat volgens Ralph Lauren ‘de huidige generatie jongemannen zich niet meer kenmerkt door één way of  life. Die combineert al naar gelang hun verlangens en voorkeuren diverse stijlen’.

De collectie reflecteert – aldus Lauren – daarnaast ‘de huidige sociale waarden van levensgenieters van 18 tot 30 jaar. Ze vinden het belangrijk zelf keuzes te maken en streven diversiteit na. Ze houden van verandering, netwerken en sport. Deze vier geuren staan symbool voor de belangrijkste passies van deze jongemannen waarmee ze in volle vrijheid hun persoonlijkheid kunnen uiten: sport (1), verleiding (2), avontuur (3) en stijl (4)’.

Het leuke aan The Big Pony Collection: het doet niet moeilijk. Goed gemaakt, maar toch zeer eenvoudig van opbouw en dus perfect voor ‘toekomstige’ mannen die geen ‘vreemde’ en te complexe geuren willen. Of daar nog niet rijp voor zijn. Wel geuren die een bekend, vertrouwd en een schoongewassen en clean gevoel geven.

Dat is zelfs het effect van de meest gewaagde geur uit The Big Pony Collection: 2. Deze oosterse fougère is gemaakt voor de jongeman op veroveringspad. Hij ‘gets in the game of seduction’ en wordt door 2 ‘onmiskenbaar aantrekkelijk én uitgedaagd de vrouw en liefde (van zijn dromen) te veroveren’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit is volgens Ralph Lauren een verleidelijke en sexy geur voor de jongeman: een mix van chocolade en romige musk even opgefrist door een lichte citrusnoot. De chocolade (meer ‘Mars’ dan bittere cacoa) is niet te sterk (zelfs niet wanneer de temperatuur oploopt). En de musk niet te sensueel en verstikkend (zelfs niet wanneer de temperatuur oploopt). Snap alleen de categoriegroep van 2 niet. Het is geen oosterse fougère, maar een pure gourmand volgens mij.

RUIK & VERGELIJK

En als deze jongeman wat rijper in leeftijd en van smaak wordt en dan nog steeds gek blijkt te zijn op gourmandgeuren én over een ruimer budget beschikt, dan komen de komen de volgende in aanmerking:

Parfums Générale 04 Musc Maori (2005)

Parfums de Nicolaï Vanille Intense (2009)

Guerlain – L’Art et la Matière – Tonka Impérial (2010)

03 CENTURY ODIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. 1 reactie

STOER-VERFIJNDE HOUTGEUR

MET (ONBEDOELDE) VINTAGE-VIBE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 09/10/10

Neus: Kevin Verspoor

Onlangs werden de eerste vier geuren van Odin in Amsterdam gepresenteerd. Had nog nooit van de naam gehoord. Het is volgens de homesite ‘one of the first lifestyle stores dedicated to men’. Ga ik niet betwisten. De eerste winkel opende zijn deuren in 2004 in East Village snel gevolgd door vijf andere in New York. Afgaande op dit parfumkwartet verwachtte ik een upperscale en upperchic concept: Ralph Lauren meets Tom Ford. Maar de collectie is behoorlijk mainstream: brave geruite bloezen en sportieve stappers van merken als Diemme, Band of Outsiders, Edward en Common Projects.

Maar dat de ‘curators’ – chic! – achter Odin (Eddy Chai en Pul Birardi) toch een man in gedachten hebben met hogere aspiraties, blijkt uit het feit dat Odin ook de geuren van Histoires de Parfums verkoopt. Volgens deze curators is Odin de naam van de oppergod uit de Noorse mythologie, ‘heer van kennis en wijsheid’ die de wereld afstruint op exotische plekken om daar nog meer kennis te vergaren. Hij zag er wel vreemd uit: ‘twee raven als ogen en oren’. De curators interpreteren het wezen van deze god als ‘eindeloze inspiratiebron zichzelf continu te herontdekken’. Hieruit ontstonden vier geuren geïnspireerd door fascinerende plaatsen in de wereld: 01 Nomad, 02 Owari, 03 Century en 04 Petrana.

Ik begin met 03 Century. Wordt niet duidelijk welke fascinerende plaats hieraan ten grondslag ligt. Maakt ook niet uit, want de geur is goed (geldt ook voor de andere drie). Sterker, het ontstijgt het niveau van de andere ‘luxe goodies’ in het Odin-assortiment. Ook bij de lichtste spray ruik je karakter. Komt, door de goede kwaliteit aan ingrediënten, behoorlijk in de buurt van niche.

Trouwens, misschien wordt het eiland Cyprus bedoeld, want de geur ‘geïnspireerd op het aloude Cypress is een moderne variant op het klassieke chypre-parfum’. Dat geloof ik dus niet, gezien de ingrediënten. 03 Century is eerder een mannelijke interpretatie op een chypre met een sterke nadruk op hout. En is de stoerste geur in het kwartet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In de opening is het wat hout betreft direct raak: zilverberk (licht-houtig met een etherische toets, tenminste als de neus niet de eveneens van de berk afkomstige leernoot heeft gebruikt) en cipres (warm, zonnig en ‘bruin’) verlicht met ‘bosmunt’. Ik weet niet waar deze muntsoort groeit, je ruikt in ieder geval een friskoude mentholgeur, eigen aan munt.

Het hart: ook houtachtige noten. Nu: vetiver en patchoeli (ruik je heel goed) zacht-zoet gemaakt door ‘vloeibaar’ – lijkt me logisch – mirre. 03 Century eindigt donker en intens, maar zeer zacht door ‘zwarte’ musk, amber en eikenmos.

RUIK & VERGELIJK

03 Century heeft voor mij een hoog vintage-gehalte wat inhoud betreft. De geur doet denken aan die vanzelfsprekende, ‘donkere’ geurenchic van couture- en parfumhuizen eind jaren zestig, begin jaren zeventig vorige eeuw. Werd bij Balenciaga toen wel heel erg plat gevisualiseerd.

Lancôme Balafre (1967)

Rochas Monsieur Rochas (1969)

Hermès Equipage (1970)

Balenciaga Ho Hang (1971)

NOT A PERFUME JULIETTE HAS A GUN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 8, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Getagd: , , , , , , . Een reactie plaatsen

AMBROXAN KAN ER WAT VAN!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 08/10/10

Neus: Romano Ricci

Ik wist het niet, maar als zijn creaties ‘een ding gemeen hebben, dan is het de aanwezigheid van een bepaald ingrediënt waar ik erg van hou. Een overdosis in Lady Vengeance (2006) en Calamity J. (2009), meer discreet in Miss Charming (2006) en Citizen Queen (2008)’. Klinkt mysterieus. Wordt nog mysterieuzer. Want Romano Ricci past dit bepaalde ingrediënt toe om ‘zijn parfums eleganter te maken, vanwege de unieke en onnavolgbare houtige, musk-achtige finesse’.

Het mysterie wordt onthuld: het is ambroxan dat nu het enige bestanddeel van zijn vijfde geur vormt, Not a Perfume. Ook wel bekend (afhankelijk van de producent) als C16 H28 O, cetalox, grisalva of ambrox. Werd midden jaren vijftig ontwikkeld door geurproducent Firmenich als natuuridentieke vervanger ambergris. Ofwel, de niet verwerkte delen van garnalen afkomstig uit de darmkanalen van de potvis. De geur combineert zee, faeces, aarde, hout en ‘dier’. Hoe langer het op de golven drijft (en van wit transformeert naar grijs) hoe zoeter en sensueler het wordt.

In de jaren zeventig werd ambergris in de ban gedaan vanwege het uitstervingsgevaar van de ‘leverancier’. Sinds 2005 mag het weer verhandeld worden mits aantoonbaar verkregen zonder hiervoor de potvis te hebben gedood. In de natuur heb je als alternatief cistus labdanum, ambrette en engelwortel. Bepaalde geuraspecten van deze planten (met name de musknuance) komen overeen met ambergris. Maar deze drie ingrediënten zijn voor massaal geproduceerde parfums inmiddels te kostbaar. Goed dat er dus ambroxan is.

Heb je in allerlei soorten en maten. De versie die Ricci gebruikt is natuurlijk top. Om dat te onderstrepen wordt vermeld dat ‘de prijs van deze moleculaire creatie zelfs hoger kan zijn dan die van een natuurlijke roos’. Dat is natuurlijk mooi. Maar waarom krijgt de geur dan de – ‘best wel’ – flauwe naam Not a Perfume? Je zou denken dat met het gelaagde effect van pure ambroxan het tegenovergestelde is. Of begrijp ik de knipoog niet?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ricci: ‘Not a Perfume laat ik bestaan uit dit ene ingrediënt waarvan de complexe structuur bekendstaat om zijn muskachtige, houtige en dierlijke tonen’. Mooi en vaak gebruikt het volgende, maar ik weet nog steeds niet wat er mee bedoeld wordt: ambroxan ‘heeft een huideigen sensualiteit die zich bij iedereen anders ontwikkelt’.

Voordelig voor de huid: omdat Not a Perfume ‘volledig moleculair is opgebouwd zonder natuurlijke stoffen’ is het allergeen-vrij en dus veilig voor de meest gevoelige huid’. Maar wat ruik ik nu eigenlijk? Een ‘vaag’ parfum dat inderdaad de hierboven omschrijvingen laat samenvloeien. Beetje zee, beetje aarde, beetje hout, beetje dierlijk, beetje sensueel. Voor mij te eendimensioneel, zeker voor een nichegeur. Hou je hiervan, dan zit je goed. Ruikend aan Not a Perfume doet me begrijpen waarom ambroxan zo geschikt is voor de basis van een parfum. En krijg de neiging het te layeren met andere ‘one ingredient’-geuren.

RUIK & VERGELIJK

Het is een mini-mini-trendje in de niche-parfumerie: geuren opgebouwd rondom één (synthetisch) ingrediënt. Het is meer het idee, meer het statement, meer het anders willen zijn, dan dat je te maken hebt met een ‘echt’ parfum. Ook onderstaande geur is tot aan de rand bijna gevuld met slechts ambroxan.

Escentric Molecules Escentric 02 (2008)

CUIR – LES NOMBRES D’OR – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 6, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN LEERMOMENT MET MONA

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 06/10/10

Neus: Mona di Orio

Fotografie: Ludovic di Orio

Leer is een ingrediënt dat nogal moeilijk ligt bij de gemiddelde parfumeriebezoeker. Als detail in de basis, nou vooruit, maar als een ‘soli-cuir’-geur… nee, dank u! Te donker, te dierlijk. Het is daarom een mooi en nobel streven van Mona di Orio om met Cuir (onderdeel van Les Nombres d’Or) deze ‘twijfelaars’ over de streep te trekken.

Maar met deze lijn streeft Mona nog een ander doel na: dat mensen met deze meer toegankelijke ‘prêt-à-porter’-creaties, minder moeite hebben zich te verdiepen in haar ‘haute couture’.

Zoals Nuit Noire (2005), Oiro (2006) en Chamarée (2009). Die hebben het ‘probleem’ dat ze te uitgesproken zijn. Ze ruiken te weinig ‘bekend’. Of zoals Mona het toelichtte tijdens de introductie van Les Nombres d’Or: ‘Mensen wil iets nieuws ruiken dat ze al kennen’. Cuir is wat mij betreft de ‘moeilijkste’, de meest uitgesproken creatie in de serie. Voor mij ook het minst uniseks.

Sterker: Mona’s kijk op leer is voor mij niet vrouwelijk, maar eerder mannelijk. Het is leer in een ruige staat, leer zonder raffinement (dit is geen waardeoordeel), leer niet omlijst met ‘verzachtende omstandigheden’. Wat ik ruik: leer dat je opsnuift tijdens een ouderwetse vossenjacht. De geur van bezwete paarden die door bossen en over velden, opgezweept door hun berijders, hun prooien achterna zitten (zie aquarel van Rachel Parker).

Mona’s Cuir is een zweepslag, een puur statement van een ongeciviliseerd parfum. Chic in pure essentie. Ze stelt zich hiermee, wat mij betreft, op een lijn met de neus die in de vorige eeuw met haar parfums in eerste instantie niet wou behagen, maar de gebruikers uitdaagde parfum op zijn meest uitgesproken te beleven. Haar naam: Germaine Cellier.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Aan de ingrediënten merk je meteen dat Mona geen moeite doet haar Cuir vriendelijk en ‘gepolijst’ te presenteren. Geen bloemen en amberachtige noten die leer transformeren tot suède. In de opening trekt ze van leer met licht-fris, maar bittergroen kardemon waaraan zich de donkere, aardse groenheid van absinth (alsem) hecht.

De ware zweepslag: in het hart: heel veel leer (foto) ondersteund door juniperus oxycedrus. Dat is dus de jeneverbes. Mona koos die vanwege ‘het prachtige, warme en rokerige aroma’. Ruig dus. De afronding met opoponax (zoete mirre) en castoreum (bevergeil, dus dierlijk) versterken het ‘ongeraffineerde’ geheel. Ik zeg: ruw en chic. Maar Kan me voorstellen dat mensen van het laatste een andere voorstelling hebben.

RUIK & VERGELIJK

Pure leergeuren; nog steeds een niche-ding in de parfumerie en krijgt meestal geen geslachtsaanduiding mee.

Klassiek leer:

Chanel Cuir de Russie (1924, 1989)

Knize Knize Ten (1924)

Lancôme Cuir (1936, 2007)

Hermès Eau d’Hermès (1951)

Nieuw leer:

L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)

Armani Privé Cuir Améthyste (2004)

Montale Oud Cuir d’Arabie (20??)

Andy Tauer Lonestar (2006)

PARA | DISO L’ESSENCE DE LA DANSE EMIO GRECO | PC

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 5, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: , , , , , . 1 reactie

FAR FROM HEAVEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 05/10/10

Neus: Alessandro Gualtieri

Flaconontwerp: Kiki van Eijk, Joost van Bleiswijk (zie foto onder plus een HKH)

Art director: Isabelle Vigier

Kan je met parfum teveel willen uitdrukken? Kijkt naar, ruikt aan en leest het verhaal achter het concept van Emio Greco|PC, het dansgezelschap van Emio Greco en Pieter C. Scholten. Het eerste parfumidee uit 2008 – de advertentie in het blad Hell in 2006 niet meegerekend – was behoorlijk conceptueel, dus intellectueel en daardoor erg vergezocht: ‘geurkunstenaar’ Maki Ueda zette bij de voorstelling van Purgatorio (de andere kant van het paradijs zullen we maar zeggen) bezwete dansklering op sterk water en distilleerde zo de geur van de dans. Tja.

Vervolgens groeide het idee voor een echt parfum. Thema: het paradijs. De andere kant van het Vagevuur zullen we maar zeggen.  Volgens Emio Greco en Pieter C. Scholten ‘even vluchtig en ongrijpbaar als de dans zelf’. Discussie.

De lancering (in juli) in Monte Carlo van het erg modieus ‘afgebroken’ geschreven Para|Diso ging vooraf aan de première van het gelijknamige dansstuk van het gezelschap. Niet zonder onbescheiden trots – ‘we bow to you’ wordt vermeld dat Hare Koninklijke Hoogheid Prinses van Hannover, erfprinses van Monaco, prinses Caroline – ze was toen toch al lang gescheiden van deze Hannoverse ‘Pinkelprinz’ – het eerste exemplaar kreeg overhandigd. Lucky devil. De andere 999 stuks worden te koop aangeboden.

Hoe ruikt het paradijs? Volgens Greco en Scholten is dat ‘even eenvoudig als onmogelijk. Para|Diso is meer dan alleen lekker: in het paradijselijke zit alles vervat. Niet alleen het eindpunt, ook de hele reis’. Juist die reis relateerden Greco en Scholten ‘aan de weg die de dans heeft afgelegd: het onderzoek rond het parfum werd een zoektocht naar l’essence de la danse – in de dubbele betekenis van zowel geur als kern’. Tja.

Niet verbazingwekkend dat de Italiaanse renaissancedichter Dante Alighieri (net zoals Marcel Proust in kunst- en parfumkringen te pas en onpas geciteerd maar wel chic gevonden als eigen invallen ontbreken) uit de boekenkast wordt gehaald om dansvoorstelling en parfum neer te zetten. En verscheen een magazine waardoor het paradijs multi-disciplinair toegankelijk werd. In een dergelijk artistiek umfeld mag samenwerking met (inter)nationale kunstenaars niet ontbreken. Hier zijn ze: Marcel Wanders, Jan Fabre en Louis Andriessen.

En Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk tekenden (voor) de flacon. Opvallend: de flacon – of spreken we hier vol ontzag van een kunstobject? – is meer lucht dan inhoud. Akelig minimalistisch en kil de ‘ombouw’ van chroom (een beproefd middel om een basisflacon de zo verlangde meerwaarde te geven) met daarin tronend de flacon met zwarte dop van Swarovksi-kristal – dat dan weer wel, maar eveneens veel beproefd. ‘Daarachter’ gaan heel wat bespiegelingen schuil. Die bespaar ik je. Ik weet dat parfum het in eerste instantie van presentatie moet hebben. Maar je kunt ook te ver gaan in het serieus nemen van jezelf en je parfumzoektocht. In het paradijs van Greco en Scholten wordt weinig gelachen. Vind dit ‘gesamtkunstwerk’ iets te veel. Het gaat om de geur die wordt verkocht via www.ickamsterdam en www.skins.nl.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is, zoals dat heet, ‘niet verkeerd’. Flauw vind ik wel dat de neus de ingrediënten van Para|Diso niet prijsgeeft. Vergroot het mysterie niet. Greco en Scholten hebben in ieder geval een donkere voorstelling van hun beloofde land. Ik nam tijdens de kennismaking noten waar van intens hout (waaronder oud), wierook (rokerig) en patchoeli(smeulend, zwetend). Indringend, rokerig. Geen geurtje maar een sacraal parfum (bij wierook leg je die associatie snel) dat teruggaat naar de essentie van parfum: ‘profumo’. Ofwel, door rook goden proberen prettig te stemmen.

RUIK & VERGELIJK

Toch merkwaardig dat ‘een voorstelling van het paradijs’ zelden in verband wordt gebracht met parfum. Zo voor de hand liggend. Zo tot de verbeelding sprekend. Blijkbaar kan niemand zich er een ‘totaalplaatje’ bij denken, alleen een detail. Te groots, te eeuwig?

Avon Birds of Paradise (1969)

Delrae Bois du Paradis (2002)

Estée Lauder Beyond Paradise (2003)

Naomi Campbell Paradise Passion (2005)

Escada Pacific Paradise   (2006)

Biotherm Eau de Paradis (2009)

MELOE TEO CABANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 4, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

FRIS EN ZACHT ZOMERGENOT

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 05/09/12

Neus: Jean-François Latty

Dit wordt beweerd volgens internetsites die de herkomst van voornamen toelichten: Méloé is een samentrekking van Mélanie en Chloé. En volgens wikipedia betekent het in het oud Grieks zwart of bruine huid. Als je aan de geur ruikt, dan is het niet moeilijk om beide met elkaar te combineren. Helemaal niet moeilijk als je de bedoeling van deze geur eau légère weet: sensaties oproepen van ‘een frisse hemel tijdens die zomerse dagen waarnaar je zo hebt uitgezien’.

Cliché, yeah I know, maar verzin zelf maar iets beters. Of omschrijf het volgende op je eigen, fijne manier: ‘Je door de zomerzon gebruinde huid heeft behoefte aan een fris watertje’. Geen eau de cologne – heeft te veel ‘bite’. Wel een zacht watertje dat streelt. Méloé is zo’n watertje. Je ruikt er aan en waant jezelf in een zomerse tuin waar je…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… fruitige, groene en bloemige noten opsnuift, opgeroepen door – eerst – bergamot, mandarijn en citroen. De lichte toon is gezet. Je wandelt verder en ziet – en ruik je heel even, maar heel goed – friszonnig lavendel omringd door en kruidig groen basilicum.

In het hart van dit prieeltje word je ondergedompeld in een witte bloemenweelde van neroli, oranjebloesem en jasmijn (foto) besprenkeld met nootmuskaat. Heerlijk licht, heerlijk zomers. De basis van katoenzachte musk, warm amber en warm hout zorgt ervoor dat Méloé niet te snel vervliegt. Je kunt nu helemaal goed voorstellen dat Jean-François Latty bij de samenstelling dacht aan de bittere sinaasappelplantages die Teo Cabanel aan het eind van de 19de eeuw beheerde in Algerije – de echte inspiratiebron.

RUIK & VERGELIJK

In Méloé vloeien twee moderne klassiekers wonderwel samen:

Issey Miyake L’Eau d’Issey (1992)

Estée Lauder Pleasures (1995)

ALWAYS – THE GENTLEMAN’S COLLECTION – ARAMIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, VINTAGE. 1 reactie

ALWAYS ALWAYS

Jaar van lancering: 2006/2009

Laatst aangepast: 15/11/12

Neus: onbekend

The Gentleman’s Collection bevat acht geuren die de essentie van Aramis belichamen. Leonard – zoon van Estée – Lauder noemt het ‘een samenvatting van onze emblematische klassiekers’. En: ‘Ik hou van de gedachte om kennis te maken met oude formules’. De Gentleman’s Collection haakt natuurlijk in op de vintage-trend.

Alleen kun je je bij sommige edities afvragen of die al recht hebben op deze behandeling. Aramis 900 (1974), Devin (1977), JHL (1981), Tuscany Per Uomo (1984) en New West for Him (1988)… prima. Life (2003) en Always (2006) volgens mij nog niet echt; die zijn voor mij toch te recent om ervoor in aanmerking te komen. Maar misschien zit ik er naast, en is Always vanaf de lancering in Amerika zo’n succes geweest dat het predicaat ‘emblematische klassieker’ ook voor deze geur al gerechtvaardigd is.

Waar de naam voor staat, lijkt me duidelijk. En wordt nog duidelijker als je weet dat tegelijkertijd met deze geur – met Andre Agassi als ‘ambassadeur’ – ook een vrouwelijke versie verscheen. Inderdaad Always for Her. Ambassadrice? Inderdaad: Steffi Graf, vrouw van Agassi.

Always wordt omschreven als ‘alomvattende, zinnenprikkelende geur, bedoeld om nooit te vergeten. Het trekt de aandacht van die ene vrouw en brengt haar naderbij’. Maar er is wat mij betreft meer aan de hand, ‘geurtechnisch’ dan gesproken omdat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… de geur een nieuwe frisheid oproept die haaks staat op het klassieke varenconcept. Geen lavendel- en citrusnoten eindigend in een bosachtige sensatie, maar wel een originele mix van ‘nieuwe’ ingrediënten. Dat ruik je met name in de opening: gember, limoen en komkommer. Dat is anders. Een soort bedauwde frisheid die lekker langt blijft hangen en extra energie in het hart krijgt door munt en mandarijn. Ik kan in Always de geur van de opgevoerde goudsbloem niet detecteren.

Of het moet het bittere bladgroen van deze plant zijn (die ‘ruikt’ naar waterkers), maar dat kan ook kardemon zijn. De afronding is wel klassiek, want al dit ‘fris’ moet natuurlijk wel beklijven. Hiervoor verantwoordelijk: cederhout en amber.

RUIK & VERGELIJK

De parfumindustrie wordt steeds inventiever wat het extraheren van nieuwe geursensaties betreft. Alles wat maar enigszins een aroma afscheidt kan tegenwoordig omgezet worden (onder meer via de headspace- en scenttrack-techniek) in geur. En dat prikkelt de fantasie van neuzen.

Komkommer is een goed voorbeeld. Het verspreidt een ‘lichtgroen’ parfum dat aan geuren een vernieuwend fris elan geeft. Toch minder gebruikt dan je zou verwachten.

Ralph Lauren Polo Blue (2003)

Marc Jacobs Cucumber Splash (2007)

Calvin Klein CK One Summer 2008 (2008)

POUR HOMME ELIXIR AZZARO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

OUDE EN NIEUWE ESSENTIE

VAN MANNELIJKE VERLEIDING

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 30/09/10

Neus: Michel Girard

Model: Enrique Iglesias

Artistic direction: Michel Mallard

Fotografie: Steven Klein

Loris Azzaro (1933-2003) was een van de eerste ‘nieuwe generatie’-couturiers die in de jaren zeventig zijn naam verbond aan geuren. En met succes. Vooral in het mannensegment, waarvan zijn eerste geur voor de man Azzaro Pour Homme (1978) nog steeds getuigt. Heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een ware klassieker. Waarom: door de stoere inhoud en dito presentatie. Man, mannelijk, macho. Behoorlijk heftig en – opvallend – nog steeds veel gekocht.

Om een nieuwe generatie te overtuigen dat deze geur de moeite van het ruiken waard is, werd gezocht naar een gezicht waarin deze ‘nieuwe mannen’ zich (hopelijk) herkennen. Het werd: Enrique Iglesias. En – slim! – werd tevens besloten een intense versie te ontwikkelen: Azzaro pour Homme Elixir.

Het effect van dit ‘absolute olfactorische wapen van verleiding’ volgens Azzaro: ‘Een mix van spanning en sensualiteit, de geur is doordrongen van de betoverende kracht van verleiding en de belofte van intens sensuele momenten’. Maar vreest niet, want ‘de geur heeft de mannelijke elegantie en het aromatisch-fougère-akkoord van Azzaro Pour Homme behouden’.

Heb je het idee dat de campagnefoto je erg doet denken aan het beroemde schilderij De Kus van Gustav Klimt, dan denk je goed. Want Michel Mallard liet zich erdoor inspireren! Hij zegt hierover: ‘Het beeld is zowel sereen, krachtig en sensueel… twee personen die samen een worden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als het goed is, ruik je door heel Azzaro pour Homme Elixir heen het vertrouwde varengeur-akkoord zo kenmerkend voor Azzaro Pour Homme. Denk aan lavendel, geranium, petitgrain en eikenmos. Hieraan toegevoegd in de opening: een ‘hesperide-harmonie’ van mandarijn en citroen, fruitig gemaakt door peer en zwarte bes.

Een elixir staat in de parfumerie bekend om zijn intense, sensuele en ‘meeslepende’ karakter, het vormt aldus Azzaro de peiler van de geur. Denk aan tonkaboon, vanille aangevuld met rijke amberaccenten op basis van benzoïne en cistus labdanum. En hierdoor onderscheidt Azzaro pour Homme Elixir zich duidelijk van zijn voorganger; die loopt in de basis over van musk en ambergris.

Het kan intenser, het kan frisser. Dus werd in 2011 Pour Homme L’Eau gelanceerd die zich kenmerkt door een extreem frisse opening: citroen, grapefruit en yuzu. Het hart combineert de zachtheid van lavendel met de frisheid van geraniumgroen. De afronding is ook beduidend  minder heftig, want de vetiver, sandelhout, musk en  patchoeli stellen zich heel bescheiden op.

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn. Plus de toevoeging: volgens zeer betrouwbare bronnen werd de geur niet gemaakt door Marcel Roucel, maar door de volgende drie neuzen samen: Gérard Anthony, Martin Heiddenreich en Richard Wirtz.

Azzaro Pour Homme (1978)