1869 ACCA KAPPA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 1, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

KLASSIEKE GEUR VOOR KLASSIEKE MAN

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 01/11/10

Neus: onbekend

1869 is genoemd naar het oprichtingsjaar van (wil je meer weten, klik op) Acca di Kappa en reflecteert volgens het Italiaans merk het dynamische, warme en sensuele karakter van de drager. En die man is: verzorgd, degelijk, netjes, ingetogen en elegant. Aangenaam en verdomde klassiek dus 1869. Je ziet de drager van deze geur zo voor je: een 35+-Italiaan. Dat spreekt voor zich. Smaakvol-klassiek gekleed van top (perfect kapsel, grijs aan de slapen) tot teen (glanzende, strak in het gelid ‘staande’ schoenen). Stemmige bruine en beige tinten bepalen zijn garderobe. Zijn pak: tailormade en nergens een plooitje te veel. Ter afronding voor zijn savoir vivre-uitstraling: een kasjmier sjaal.

Zo’n man die je graag zou willen zijn, maar waarvoor je het meestal aan tijd ontbreekt. Zo’n man die je heel zou willen hebben. En ben je hem niet, en heb je hem niet: dan toch op z’n minst kleed je je zo en kleed je hem als je (hij) naar een event gaat waar een verzorgd uiterlijk zeer op prijs wordt gesteld. En 1869 is dan natuurlijk de finishing touch van je look die desperate housewives nog meer desperate zal maken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik hou van dit soort geuren. Niet dat ik ze altijd draag, maar het is aangenaam om bij een man een dergelijk ‘aroma’ lichtjes te bespeuren. In ieder geval so much better, dan al die hard core-citrusexplosies die je te pas en onpas ruikt bij heel veel mannen – wel of niet strak in het pak. Hoewel klassiek van toon, heeft 1869 geen klassieke citrusopening. In plaats hiervan de bitter-groene, maar toch frisse noot van kardemon. Deze groenheid wordt voortgezet met eerst geraniumblad en vervolgens met viooltjeblad. Iriswortel zorgt ervoor dat dit groen zacht wordt. In de afronding bereikt 1869 zijn chique eindstadium: een zachtgestemde mix van leer, amber en vanille. En dit alles perfect understated gedoseerd.

RUIK & VERGELIJK

Ook op en top klassiek mannelijke chic in een flacon:

Annick Goutal Eau de Monsieur (1981)

Creed Bois du Portugal (1987)

Guerlain Héritage (1992)

HONORE’S TRIP HONORE DES PRES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 29, 2010
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET H, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN UITGEPERSTE SINAASAPPEL

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 29/06/12

Neus: Olivia Giacobetti

Artistic direction: Christian David 

Ik heb al twee geuren van dit huis beschreven – Chaman’s Party en I love Carottes – dat claimt 100 procent natuurlijke, 100 procent pretochemischvrije, 100 procent phtalatesvrije geuren te maken en die voor het sfeervolle en modische effect ook geen kleurtjes krijgen. What you smell, what you see, is what you get. De oprichter noemt het ‘so Parisian, simply precious!’ Het was trouwens zijn, beetje astmatische zus Bonté die Christian David aanzette tot deze lijn toen ze op een dag – so Parisian cliché – op het terras van Café Flore zaten. Zij verzuchtte hoe het toch kwam dat je haast nergens, sterker nergens, natuurlijke elixers kon kopen die geen aanslag op je luchtwegen zijn. Zo ontstond Honoré des Pres. Zo ontstond ook Honoré’s Trip. Afgaand op de naam, verwacht je misschien een geur die de sfeer van een stickie net aangestoken door een oude of nieuwe hippie oproept. Maar…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… niets is minder waar. Wel: alsof je een sinaasappel met de hand perst. Zelden een geur ‘van het beste onder de zon’ zo intens en ‘vers’ geroken. Drinken zou je denken, is toch puur natuur… Mooi. Lekker. Blijft even hangen. Daarna verandert Honoré’s Trip. Is het citroen? Ja, maakt de geur iets scherper. En dan is het limoen. Die maakt de geur iets groener, minder scherp.

En dan… wonder-oh-wonder… gebeurt er niets. De sinaasappelsensatie blijft hangen. Blijft fris en zonnig om na een minuut of twintig achter de horizon te verdwijnen. Iets te snel voor mijn gevoel. En dat komt misschien wel omdat in de basis van Honoré’s Trip geen ingrediënten zitten die deze sinaasappelsensatie echt weten vast te houden.

Zoals musk, civet, ambergris… want die mogen alleen nog maar in synthetische versies in geuren worden verwerkt. Zoals patchoeli, eikenmos maar misschien worden die nog niet biologisch geproduceerd. Inmiddels worden de flacons ook geleverd in speciale verinnes om de conservatie te bevorderen, maar hoe dat precies werkt is me niet precies duidelijk.

RUIK & VERGELIJK

Nog meer aanstekelijke en ongecompliceerde oranje boven-geuren die oranje boven blijven en niet oplossen (vaak het geval) in citrus- en thee-essences en de zin in het leven een enorme boost geven:

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Arancia di Capri (1999)

Guerlain – Aqua Allegoria – Orange Magnifica (2005)

Biotherm Eau d’Energie (2006)

Marc Jacobs Orange (2008)

Atelier Cologne Orange Sanguine Atelier Cologne (2010)

VERY IRRESISTIBLE CEDRE D’HIVER GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

ROZEN DIE ZICH HECHTEN AAN HOUT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/010/10

Neus: onbekend

Givenchy blijft een van de grootste parfumproducenten in de masstige-sector. Alleen al dit jaar: naast de grootse lanceringen EaudeMoiselle en Play for Her ook nog Dance with Givenchy (hoe doe je dat?) en Naturally Chic. En natuurlijk de Harvest Collection (vier stuks). Helemaal nieuw, de winterversies van Ange ou Démon en Very Irrésistible. Met laatste twee betreedt Givenchy een nieuw terrein dat wellicht veel navolging zal vinden: ‘winterse’ interpreties van populaire geuren. Eerlijkheid gebied te zeggen dat Kenzo met Winter Flowers (2008) de eerste was.

Wat moet je je bij Les Parfums d’Hiver voorstellen? Dit: ‘de dromerige sfeer van een winterpaleis, de betovering van een sneeuwlandschap, de sensualiteit van bont, het fascinerende flikkeren van haardvuur. Deze variaties nemen je mee op een imaginaire reis die verwijzen naar de magie van de winter: heldere zonnen, rillingen, de warmte van ‘bleek’ hout, de zachtheid van een atmosfeer…

… buiten wordt een ijzig blauwe hemel weerspiegeld op de smetteloze uitgestrektheid van een door de sneeuw gebeeldhouwd landschap. De wit bepoederde bomen hebben hun wintermantel aangetrokken. Bevroren zonnekristallen hechten zich vast aan de ramen van een romantisch paleis, afkomstig uit een droom of een aristocratische denkbeeldige wereld…’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vooropgesteld: ondanks de ‘op volle toeren’-productie van Givenchy, ontaarden de geuren niet in platte parfums. Ze blijven recht overeind staan. Je ruikt kwaliteit. Zo ook Very Irréssistible Cèdre Hiver. Het aangename: vanaf de opening ruik je de ‘basisgedachte’ van Very Irréssistible – roos, roos en nog meer roos – in een aangename dosering. Maar de roos krijgt nu een fluwelen behandeling door hout. Eerst is er de aanzet van ‘LMR-magnoliablad’ – kan ik me niets bij voorstellen.

Wél bij: zwarte bes en steranijs –  ruik je goed – die hechten zich mooi aan de rozen in het hart die zich vervolgens – via een winterse geblazen wind – nestelen op cederhout en sandelhout (foto). Dat heeft een romig en warm effect versterkt door de zacht-rokerige noot van wierook.

Givenchy zegt deze winterse variaties voort te zetten. Lijkt me boeiend om een keer Very Irréssistible in een winsterse ‘bevroren toestand’ te ruiken. Een rozengeur die niet zomersfris, maar ‘sneeuwkoud’ ruikt.

RUIK & VERGELIJK

Zet ze naast elkaar. Ruik ze naast elkaar. Of, wees eens hip – vermeng ze met elkaar. Very Irréssistible Cèdre Hiver met:

Givenchy Very Irrésistible (2003)

24 PAPYRUS DE CIANE PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 27, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

PAPYRUSPLUIMEN GEWIEGD DOOR DE WIND,

GEVOED DOOR ‘GROEN’ WATER

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 26/04/12

Neus: Pierre Guillaume

Zoals al eerder opgemerkt: de aangename toegankelijkheid van Parfumerie Générale. De geuren doen niet moeilijk, gaan niet gebukt onder filosofische traktaten en blijven boeien. Wil zeggen: de geuren houden je bezig. Mij althans. Elke keer als ik er aan ruik, ben ik weer verrast door de elegantie en originaliteit. Is trouwens ook 100 procent de bedoeling van de oprichter Pierre Guillaume (foto onder).

Zijn filosofie: luxe is geen kwestie van excessief zijn en dat de zoektocht naar een moderne noot niet moet resulteren in über-intellectuele pafums die niet ‘prêt-à-porter’ zijn. En dat terwijl sommige van zijn geuren richting haute couture gaan, waarvan zijn serie Huitième Art uit 2010 getuigt.

Geldt ook voor Papyrus de Ciane: een intens groen water. Ruik je eraan dan zie je als het ware papyruspluimen gewiegd worden door fris water van een geheimzinnige stroom. De geur roept herinneringen op (als je die kunt hebben) aan het oude Egypte waar papyrus niet alleen werd gebruikt voor ‘papierfabricage’, maar ook vanwege de geur. Kan ik niet over oordelen: ik heb nog nooit ‘levend’ papyrus geroken.

Daarnaast dacht Pierre Guillame bij Papyrus de Ciane aan de beroemde zoetwaterbron vol met wuivend riet van Aréthuse (in Syracuse op Sicilië) en de meanderende, donkere waters van Ciane, een rivier die naar de haven van Syracuse stroomt en eveneens beroemd om het riet dat langs de oevers groeit. Maar ook zonder deze ‘voorkennis’ voel je de frisgroene intenties van de dit klaterende water dat in de opening…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… direct doet denken aan Balmains Vent Vert. En dat komt door galbanum (tekening), dit ‘legendarische’ hars met zijn intens groene noot waarover de zon heeft geschenen waardoor de geur van fris (met behulp van bergamot en neroli) naar licht-sensueel overloopt. Ik zeg heerlijk en – inderdaad – met een beetje fantasie zie je de papyruspluimen wiegen in de wind.

Dan ‘verlaat’ Papyrus de Ciane Balmain om zijn eigen baan te volgen. Guillaume voegt nu voor de extra groene noot een milde ‘vegetale’ noot toe (is volgens mij onder meer coumarine met zijn klassieke hooigeur en wat lavendel). Ik bespeur ook een hele lichte anijsnoot, maar dat kan verbeelding zijn. De geur blijft ook in de basis aangenaam groen. Komt door vetiver en het beroemde ‘mousse de Saxe’. De ‘verzachtende omstandigheden’ komen in de vorm van ‘romig hout’.

Hoe langer Papyrus de Ciane op de huid zit, des te zachter (zepiger) hij wordt. Bijna leerachtig sensueel (onder andere door musk en cistus labdanum) en een beetje rokerig (door wierook).

RUIK & VERGELIJK

Galbanum is terug. Dat is mooi. Dat is prettig. Hoogste tijd voor een tweede (of is het inmiddels al de derde) ‘groene’ revolutie in de parfumerie. Sluit ook zo mooi aan op de huidige eco- en think green-trend.

Klassiek galbanum:

Balmain Vent Vert (1945)

Chanel N°19 (1970)

Estée Lauder Private Collection (1973)

Nieuw galbanum:

Issey Miyake A scent (2009)

Maison Martin Margiela Untitled (2010)

IMMORTELLE POUR FEMME L’ATELIER BOHEME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET I, NICHE. Getagd: , , , , , . Een reactie plaatsen

EEN PAUW, EEN GODIN, EEN GEUR

Jaar van lancering: onbekend

Laatst aangepast: 24/10/10

Neus: Crystelle Darchicourt

Een geurengoeroe-fan vroeg me onlangs of ik L’Atelier Bohème kende. Nee dus. Ze stuurde me aantal proefjes toe. Die afwachtende ging ik op bezoek bij de site van het merk. En die geeft perfect de filosofie weer. Het heeft een aangenaam (bewust of onbewust) eenvoudig aura. L’Atelier Bohème is niet gelikt, want het atelier presenteert zijn creaties op ‘normale’ wijze. Wil zeggen: imago en filosofie (vaak het geval in de parfumwereld) overheersen niet. Alles ademt ‘ongecompliceerd’ en natuurlijk: zie de lieflijke foto met vlinder van de site. Het ervaren van de geuren staat voorop.

Volgens de oprichtster Crystelle Darchicourt is de creatie van een parfum een betekenisvolle aangelegenheid (lijkt me logisch); het vertelt een verhaal dat leidt naar het vijfde zintuig (reuk) dat de mogelijkheid biedt om de andere zintuigen er in te betrekken. Om alle zintuigen in harmonie te ervaren, staat volgens L’Atelier Bohème één ding voorop: oprechtheid (logisch lijkt me), daarmee ervaar je pas de olfactorische ‘waarheid’, ofwel het ‘vage’ gebied tussen bewustzijn en ‘onderbewustzijn’. Sta je hiervoor open, dan onderga je parfum in zijn meest betekenisvolle manier.

Immortelle pour Femme heeft een merkwaardige inspiratiebron: een ‘cult’-vogel uit de Romeinse oudheid (de pauw), symbool voor onsterfelijkheid die werd geassocieerd met de Romeinse godin Juno (beschermster van Rome en het Romeinse rijk). En daarnaast is de geur een ode op de stad Evreux in Normandië. Waarom, dat wordt niet duidelijk. Er bestaat inderdaad een link tussen Juno en de Galliërs (denk Asterix en Obelix), maar dat is in ‘geurenverband’ te ingewikkeld om uit te leggen. Wil je het echt weten, ga naar wikipedia. En: als je het wilt geloven, de granaatappel was volgens L’Atelier Bohème het symbool van Juno en tevens het symbool van (haar) vruchtbaarheid.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het ‘grappige’ aan Immortelle pour Femme is dat je alle ingrediënten in het begin goed kunt onderscheiden en tegelijkertijd al de ‘basisgedachte’ – amber en strobloem – waarneemt. De opening: een bescheiden, maar frisse melange van mandarijn en bergamot die mooi overloopt in een ‘onbestemde’ noot van witte bloemen vermengd met granaatappel (ruik je goed).

Het effect: Immortelle pour Femme blijft lang fris voordat het zijn ware intenties prijsgeeft. En dat gebeurt vanzelfsprekend in de basis: strobloem (donker, warm, sensueel) omringd door amberachtige noten. En die geven samen na verloop van tijd ook een lichte gourmandnoot prijs. En toch, die frisse noot blijft.

Dat komt volgens mij door een soort aldehyde-achtige nuance a la Chanel N° 5 (1921), maar dit wordt niet opgegeven in de ingrediëntenlijst. Kortom, Immortelle pour Femme zweeft aangenaam tussen levendig fruitig-fris en intens sensueel.

RUIK & VERGELIJK

Immortelle heet ‘bij ons’ strobloem en kerriebloem. Het verspreidt een volle en intense donkerzoete en zalvende noot. Ik noem het wel eens de chique, intense variant van vanille. Ruik je ook optimaal in:

Annick Goutal Sables (1985)

Lolita Lempicka L (2006)

MUSC – LES NOMBRES D’OR – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. 1 reactie

MUSK DIE JE LAAT DROMEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 22/10/10

Neus: Mona di Orio

Fotografie: Ludovic di Orio

Musk… je wordt er mee ‘doodgeparfumeerd’ de laatste jaren. Vooral de witte variant doet het goed, die moet aan geuren – met name in de basis – voor een zacht katoenwollig, behaaglijk gevoel zorgen. Denk: een witte pashima-sjaal, denk: een witte kasjmierdeken. Je weet wellicht net zoals ik: echte, natuurlijke musk (afkomstig van het Himalaya-hert) mag vanuit diervriendelijke overwegingen en het dreigende uitsterven van de soort niet meer gebruikt worden in de parfumerie. Het gevolg: synthetische versies verschenen. En die zijn ‘qua inhoud’ steeds meer verwijderd van de oorspronkelijke animale geur. Nog iets: dergelijke pure synthetische versies zijn in de vorm van ‘soli-musk’-parfums moeilijk te verdragen. Vandaar dat witte musk voornamelijk in de basis van geuren wordt verwerkt.

Wat je wellicht ook weet: veel musks die in de parfumerie worden gebruikt hebben een nogal harde, ijzige en kille finish. Vaak een kwestie van kwaliteit. Hoe beter, des te zachter, fluweliger en verfijnder hij wordt. En dan is het ook nog een kwestie waarmee je de musk omringd.

Musc is samen met Ambre en Cuir onderdeel van een nieuw concept van Mona di Orio: Les Nombres d’Or – bij ons bekend als de gulden snee, ofwel perfecte symmetrie en balans. Hierin geeft ze haar ideale visie op klassieke geurconcepten. Hoe doet ze dat? Door te zoeken naar de perfecte verhouding tussen ingrediënten om ‘harmonie’ en ‘een goddelijke verhouding’ te bereiken. Waar hoopt ze op? Dat mensen door Les Nombres d’Or zich makkelijker overgeven aan haar ‘echte’ parfums, door velen als te moeilijk en te uitgesproken beschouwd.

Musc vind ik de mooiste geur van dit trio omdat het meer dan alleen een populair parfumingrediënt interpreteert. Ambre is een zalvende ‘amber alert’, that’s it. Cuir is een ruige schets, that’s it.

Maar Musc is meer dan musk, het is parfum met poëtische kracht: het tovert beelden tevoorschijn, laat je dromen – mij althans – van pure onschuld, van een gelukzalige, sentimentele sfeer. Je kent het wel: schilderijen met pastorale en arcadische tafereeltjes. Zon, zomer, bloemen, bijtjes, speels genieten… Amor die met zijn pijlen jongleert, een ‘bepoederd’ schilderij van Watteau…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Om verliefd op te worden (terwijl ik eigenlijk niet zo’n liefhebber ben van tedere en poederachtige muskgeuren). Mooi: de vluchtige opening van zoetbloemig neroli en engelenzaad (die naast haar bitterzoete groene noot ook een musknuance heeft).

Maar dat maakt nog geen musk. Krijg je ook nog niet te ruiken in het hart, dat trouwens wel een goede opmaat voor het ‘totale’ muskgevoel is. Namelijk een ruime hand vanillerijk heliotroop die zich mooi paart aan roos. Zoeter dan zoet – zonder dat Mona’s Musc ‘plakkerig’ wordt. Maar het is vooral de heliotroop die in de basis in samenwerking met absolu van tonkaboon voor een superzacht, superzoet muskgevoel ‘in wording’ zorgt. Het zoeter dan zoet, wordt nu poederig en etherisch…

En dan ‘eindelijk’, in de basis musk. Die maakt de heliotroop-tonkabon-combi nog warmer, nog zachter, nog verfijnder. Wonderlijk, hoe je eigenlijk met zo weinig mogelijk musk toch een idee van pure musk weet op te roepen.

RUIK & VERGELIJK

Prefereer in een geur de animaal-sensuele kracht van musk, dan kun je kiezen uit:

Etro Musc (1989)

Serge Lutens Muscs Koublaï Khan (1998)

Frederic Malle Musc Ravageur (2000)

Wil je de zacht-fluwelige kant van musk ondergaan, dan opteer je voor Mona di Orio of:

Serge Lutens Clair de Musc (2003)

Narciso Rodriguez For Her (2004)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2008)

Tom Ford – Private – Blend Musk Pure (2009)

M/MINK BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 21, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

PARFUM IN OMGEKEERDE RICHTING

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/09/10

Neus: Ben Gorham, Jerome Epinette

Fotografie: Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Styling: M/M

Had nog nooit van gehoord M/M (anno 1992) uit Parijs: een initiatief van Michael Amzalag en Mathias Augustyniak met als doel kunst, mode en muziek samen te laten komen. En dat doet het duo blijkbaar met succes: hun werk was al te zien in het Centre Pompidou, Palais de Tokyo (Paris), het Guggenheim (New York) en het Victoria &Albert Museum (Londen).

Met geur had M/M zich nog nooit ingelaten. Maar Michael en Mathias wouden wel graag een parfum voor hun bureau. Ze vroegen Ben Gorham op de voorwaarde dat hij ‘andersom’ wou werken. Dus niet eerst een geur samenstellen en daarna op zoek gaan naar de juiste visual, stemming, sfeer enz., enz.

Maar drie visuele ‘onderdelen’ – blok inkt uit Azië, foto van een Japanse meester die kalligrafeert, een ‘utopische’ formule door Mathias getekend op Koreaans papier – moesten door Ben Gorham (en Jerome Epinette) vertaald worden naar een geur. En zo geschiedde. En zo zag M/Mink het licht: ‘het parfum van een geest die met denkbeeldige inkt onder de huid schrijft’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ondanks de ‘omgedraaide’ benadering, is M/Mink een parfum met duidelijk klassiek signatuur. Komt op de eerste plaats door een overdosis adoxal. Dat is een aldehyde (gemaakt van alcohol en plantenresten) gebruikt om het oceanische, luchtige en zepige (denk fris gewassen lakens) effect met florale (lelietje-van-dalen) en rokerige nuances (wierook). Ruik je goed. De hele geur door.

Hieraan slechts toegevoegd: patchoeli (donker, aards), klaverhoning (zoet, zonnig, groen) en amber (warm, gloedvol). Het effect: ‘simpel van structuur maar extreem van karakter’. Het eerste klopt, het tweede minder. M/Mink is inderdaad geen ketenparfumerietoptien-geur, wel een mooie, ‘ronde’ klassieke geur die herinneringen oproept aan vintageparfums uit de jaren dertig, veertig en vijftig van de vorige eeuw.

En ik weet niet of het de bedoeling is – lijkt me wel – maar M/Mink ruikt een beetje naar bont. Of beter gezegd naar zweetdruppels in een pels. Dierlijk, zweterig, broeierig. En toch zacht door adoxal, die de geur een talk- en zeepachtige finish geeft. En toch behaaglijk warm en ‘beschermend’ zoals bont (nerts) dat behoort te doen.

RUIK & VERGELIJK

Ik voorspel een tsunami aan kruisbestuivingen tussen verschillende ‘disciplines’ in de wereld van kunsten – parfum wordt gezien als de achtste kunstvorm – waardoor je op een andere manier naar parfum kijkt en er aan ruikt.

En dat wordt vervolgens door de machtige ‘geurengarde’ opgepikt die dan ‘echte’ (lees: gearriveerde) kunstenaars vraagt te gaan spelen met grote klassiekers. Qua inhoud waarschijnlijk niet, qua presentatie waarschijnlijk wel. 

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Emio Greco|PC Para|Diso (2010)

212 VIP CAROLINA HERRERA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 20, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

V(ERY) I(MPORTANT) P(ERFUME)

FOR

V(ERY) I(MPORTANT) P(EOPLE)

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 19/10/10

Neus: Alberto Morillas

Modellen: Big Apple-VIP’s that matter

Zelden zo’n uitgebreid geurpersdossier toegestuurd gekregen. Door het van goud blakende 212 VIP ‘behind the scenes’ bladerend, maak je wéér eens kennis met een wereld die volgens creatievelingen in de parfumbranche zo benijdenswaardig is: de getalenteerde incrowd die ‘het verhaal van the big apple schrijven’. Daar wil je volgens hen als – nog – anonieme ‘nono’ absoluut onderdeel van zijn. Als het effe kan, zo snel mogelijk. 212 VIP zijn is je droom en om dat te bereiken ga je heel ver!

Je schrijft je in, doet mee aan voorrondes van elke denkbare X Factor-talentenjacht, laat je door de jury (al lid van de door jouw geaspireerde wereld) tot op het bot afzeiken. Kom maar op! Want jij gaat door! Jij hebt talent, gelooft in jezelf. En beschik je hier niet over, gelooft niemand in je, dan verzin je wel iets anders om deel te worden van de crea-elite in the city that never sleeps. Zodat je nooit die vernederende vraag van een doorbitch, uitsmijter, kledingkast of andere arrogante dwarsligger hoeft te beantwoorden: ‘Are you on the list?’

Want daar draait het volgens Carolina Herrera (de moeder) en Carolina Herrera (de dochter) om. Maar, en dat is dan weer aardig, of je op die begeerde lijst staat heeft niets te maken met geld of bekendheid, maar meer met personality en attitude. Gevoel voor humor is ook een pre.

Ze geven een aantal voorbeelden. En die zien er allemaal verdomde goed, verdomde jong en model-like uit. Authentieke geesten die je wilt ontmoeten en waar je mee wilt zijn. Zie je wel! Ook in New York heb je geen talent nodig om het te maken. Misschien wel een parfum dat de codes van succes, ambitie en ‘being part of that little group’ verspreidt. Subtiel, dat dan weer wel, het is een geur van Carolina Herrera per slotte van rekening. Die heeft het niet zo op al te schreeuwerig, poenerig en bling-bling-gedrag. Of toch wel?

Wil je op de hoogte blijven van de geur, ga naar: http://www.facebook.com/212VIP. En wil je in de juiste partymood komen, zie dan:

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

212 VIP heeft geen opening, hart en drydown maar wel een plezierig, sociaal en stijlvol akkoord. Het plezier: passievrucht ondergedompeld in rum. Ofwel vanille-achtige noten vermengd met een exotische fruittoets. Kenmerkend voor de 212 VIP-generatie: hun sociale instelling. Hoe vertaal je zoiets in hemelsnaam in een geur? Carolina Herrera plukte haar favoriete bloem – de fluweel, zoet en kruidig ruikende gardenia, zie foto – en dompelde die onder in musk. Stylish (de drydown dus) brengt ‘een vleugje originaliteit in combinatie met raffinement’. Met het laatste wordt tonkaboon (met zijn vanille-rumachtige karakter) bedoeld, met het eerste: vanille.

Het maakt van 212 VIP een elegante geur die niet overrompelt, verstikt én die zweeft tussen oriëntaals en gourmand. Of beter gezegd: tussen oriëntaals en ‘slijterij’. Opvallend: in de ‘afdronk’ – kruidiger en aardser dan verwacht terwijl geen kruiden en patchoeli op de lijst staan – verdrinkt de gardenia geheel, om ruim ‘neus’ te geven aan de superzachte vanille-musk-combi.

RUIK & VERGELIJK

Het eerste waar ik aan moest denken bij ‘all this that glitters en shines’, qua sfeer dan, het eveneens met goud overladen Lady Million. Ook hier ligt de nadruk op de presentatie en sfeer. Spreekt die tot de verbeelding, dan moet de inhoud wel aangenaam ruiken.

Paco Rabanne Lady Million (2010)

Ook heel erg New York-vipperig:

DKNY Delicious Night (2007)

02 OWARI ODIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 18, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

OWARI-FRIS

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 18/10/10

Neus: Pierre-Constantin Guéros

Plant 03 Century je met beide voeten in de vochtige aarde waar patchoeli, eikenmos en vetiver het heel goed met elkaar kunnen vinden, met 02 Owari lijkt het net alsof je voeten (en geest) worden verlicht door de fris-fruitige en fris-zurige genoegens van een ‘hesperidentuin’. Die is niet, zoals gewoonlijk gelegen in Europa, maar in het Verre Oosten. Owari, Japan om precies te zijn. Daar groeit volgens Odin (wie of wat is Odin? Zie: www.odin.com) een ‘zeldzame’ mandarijn met dezelfde naam. Ik hoop in ieder geval dat deze mandarijn vanaf nu in grotere getale gekweekt gaat worden. De vrucht maakt door zijn fris-zoet-bittere geur van 02 Owari een mooie én elegante citrusgeur die, hoewel vertrouwd, toch anders fris is.

Zoals ik bij de recensie van 03 Century schreef, geldt ook voor 02 Owari. Bijna te verfijnd voor de no nonsense chic-uitstraling van Odin.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel veel citrusgeuren – ook in de nichesector – zijn nogal scherp en crispy. En dat is ook precies de bedoeling. Het gaat puur om het instantfrisse effect eigen aan een citruscologne. Maar er zijn ook niche-citrusgeuren die dit verfrissende effect combineren met de verdieping en verfijning van een eau de parfum.

Geldt ook 02 Owari. Citrusfris maar ook superzacht. Eerst is er de verrassing van ‘die zeldzame mandarijn’ met bergamot: een uitbarsting van frisheid, maar zachter, fruitiger en zoeter als we gewend zijn. Plus een lichte muskachtige noot (laatste kan ook komen door de basis). Om de frisheid van de opening te versterken werd de Owari-mandarijn vermengd met versgekneusd grapefruitblad.

Deze frisheid wordt vervolgens getemperd door bloemig neroli en ‘hout’. De opgevoerde ‘cubeb’-peper (Piper cubeba) ervaar ik niet echt in het hart. Wel het niet bij naam opgevoerde ‘hout’ dat in de basis wordt versterkt door cederhout (gaat heel mooi samen met de mandarijn), ‘gouden amber’ en ‘tonkin musk uit Chinese bergen’.

Dat laatste moet je niet helemaal serieus nemen, want tonkin musk is de echte puur natuur dierlijke musk. En op het hert dat deze geur afscheidt via zijn geslachtsklieren, mag sinds de jaren zeventig niet meer gejaagd worden, althans voor en door de parfumindustrie. We houden het dus op synthetische variant die aan de algehele frisheid van 02 Owari een mooie, zachte en ‘omhullende’ warmte geeft.

RUIK & VERGELIJK

02 Owari kan de vergelijking doorstaan – jawel! – met citrusgeuren uit de nichesector. Zoals:

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portefino (2007)

Dyptique L’Eau de Neroli (2008)

Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

TOUJOURS GLAMOUR MOSCHINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 14, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

GLAMOURISSIMO!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/09/10

Neus: onbekend

Model: Alexandra Agoston

Fotografie: Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Toujours spreek je uit op z’n Frans (kan niet anders) en als je dat ook doet met Glamour dan vat je in een keer de essentie van (Huize) Moschino en zijn visie op geur samen: ironisch, maar elegant knipogen naar de oh zo serieuze parfumwereld. Behalve dat de geur ‘levendig, romantisch en intrigerend’ is, hebben de huidige artisitiek verantwoordelijken weinig te melden over Toujours Glamour. De visual moet voor zichzelf spreken, vinden ze.

Klopt! Daarvoor huurde het een in parfumkringen zeer geliefd fotografie-duo in: ‘onze’ Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin. En die trekken de geur in een sfeertje die het nog steeds goed doet bij de beoogde doelgroep (jonge meiden): lang leve de neo-hippie! Wel opvallend: het verschil in uitstraling als je de videoclip ziet:

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geuren van Moschino moet je niet al te serieus nemen. Dat wil zeggen: het is geen Guerlain, geen Frederic Malle. Waarom het om draait: ongecompliceerd genieten van ‘lichtzinnige’ geuren die vol zijn van ingrediënten die de laatste jaren zo geliefd zijn bij de doelgroep: beetje fris, meer bloemen die finishen in een lichte oosterse basis.

Toujours Glamour wordt omschreven als een frisse floriental die uitdagend opent met sprankelende rode bes (zoet) en een twist van vioolblad (fris-groen). Hieraan ‘onverwacht maar fascinerend’ toegevoegd: kardemom. Het hart is een originele combinatie ‘harmonieus en weelderig’ jasmijn, lelietje-van-dalen waarover heen een zachtzoete sluier is gedrapeerd van amandel.

Deze ‘unieke stralende vrouwelijkheid’ transformeert in de basis tot verfijnde sensualiteit door benzoïne die ‘gewikkeld in is heliotroop’ (met haar vanillenoot) en ‘opgelost in musk’.

RUIK & VERGELIJK

Vind je Toujours Glamour iets te veel van het goede? Dat wil zeggen: heb je ‘alleen’ aan glamour in een flacon voldoende, ruik dan aan:

Moschino Glamour (2008)

Ook heel erg hipper-dan-hippy:

Juicy Couture Peace, Love & Juicy Couture (2010)