COLETTE TOCCA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 1, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

ZO RUIKT COLETTE

NIET DE HIPPE WINKEL IN PARIJS

MAAR DE SCHRIJFSTER

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 25/03/11

Neus: onbekend

Wéér zo’n huis waarvan ik al lange tijd het bestaan wist, maar nog geen tijd had om me er in te verdiepen: Tocca. Gedaan, en wat blijkt: achter de naam gaat een Italiaans trendy modelabel schuil dat sinds 1997 ook geuren lanceert. Het heeft wat het laatste betreft de smaak zo goed te pakken, dat het nu meer als een ‘parfumhuis’ dan als een modemerk wordt gezien. Pas wel op, als je in aanraking (in het Italiaans ‘tocca’) met deze geuren komt én van Italië houdt, dan ‘moet je oppassen er niet verslaafd te raken’, want Tocca brengt ‘la dolce vita van de Italiaanse high society bij jou thuis’. Presentatie is behoorlijk vintage. En behoorlijk feminien, waarvan de namen getuigen: Cleopatra (2007), Brigitte (2008), Giuletta en Bianca (2009). En Colette. Is een ode op de Franse schrijfster die ook al andere parfumhuizen heeft geïnspireerd.

Histoires de Parfums en Mona di Orio. Daarom ga ik nu niet de fascinerende persoonlijkheid beschrijven van Sidonie-Gabrielle Colette (1873 -1954). Heb ik al gedaan. Zie ruik & vergelijk. Wat me wel opvalt in al deze olfactorische ‘eaubades’: heb het gevoel dat nog geen enkele neus de ware essentie van Colette in geuren heeft gevat. Ze was een pure vrouw die zowel de ‘eenvoudige geuren’ van het platteland apprecieerde – ze at uien rauw – maar ook ‘plat’ kon gaan voor overdreven ‘coutureparfums’ – denk tuberoos. Tocca benadrukt met Colette haar meer eenvoudige, ‘pastorale’ kant. Alsof Colette door haar tuin en boomgaard loopt, genietend van een door de zon beschenen ‘la douce France’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Want ‘douce’ is Colette. Ik ruik een ‘overall’ zoete en amandelachtige (foto) sensatie die fris van start gaat met bergamot, mandarijn, citroen, roze peper en jeneverbes. Laatste twee ontgaan me, niet de bloemen. Je ziet Colette als het ware door haar tuin lopen, ruikend aan zonnig jasmijn, het zoetig ‘aards’ viooltje en het even zoet, maar meer ‘hemelse’ en etherische cyclaam. Toch vreemd: deze bloemen zijn niet eenvoudig stuk voor stuk te detecteren aangezien je heel snel naar de sensuele basis wordt getrokken.

Een ‘dolce’ unisono van sandel- en cederhout, wierook, musk, amber en vanille. Samen verantwoordelijk voor het ‘amandel’-gevoel dat heel zacht is, één wordt met de huid, aangenaam als een warme en comfortabele ‘fluistering’; Colette.

RUIK & VERGELIJK

Histoires de Parfum 1873 (2001)

Mona di Orio Carnation (2005)

ORMONDE MAN ORMONDE JAYNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

ZACHTJES WAAIT OUD(H)

Jaar van lancering: onbekend

Laatst aangepast: 31/03/11

Neus: Linda Pilkington (foto onder)?

Krijg de laatste tijd nog al wat depri nieuws te horen van parfumprofessionals en fanatieke amateurs: het is zo belabberd gesteld met de kennis van geuren in ons gezellige kikkerlandje achter de dijken. Niet alleen bij het personeel dat het moet verkopen, ook bij de consument. Een verkoop en aankoop blijft grotendeels gebaseerd op naam, hype en campagne. Niet de inhoud. Vrouwen weten misschien iets duidelijker aan te geven wat ze lekker vinden, mannen… treurigheid troef.

Inderdaad jammer. Mannen kunnen inmiddels wel wijnen in alle toonaarden bezingen, vraag je ze hun favoriete geur te beschrijven, dan gaat het meestal niet verder dan ‘wel lekker’. Maar ik weet dat er een aantal Nederlandse mannen zijn die ‘verder’ ruiken. Voor deze ‘snobs’ nu Ormonde Man. Ik schrijf snobs. Kan ook een ander vooroordeel schrijven: dandy. Want Ormonde Man is een geur voor de fijnbesnaarde neus. Het heeft een zachtheid die wordt gedragen door een zeer sterke, maar subtiele houtnoot. En ruik je aan een dergelijke geur, dan weet je inderdaad dat naam, hype en campagne in feite onbelangrijk zijn. Toeters en bellen, leuk en verleidelijk, zolang ze de inhoud niet in de weg staan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een elegante balans tussen ‘typische’ en klassieke mannelijke ingrediënten. Niet te heftig, maar gedoseerd en van de fijnste kwaliteit. Opvallend: geen bloemen terwijl ik die toch op ‘de achtergrond’ meen te ruiken. Via een kortstondige fris-koude rilling van bergamot, jeneverbes en roze peper in de opening wordt de neus meegevoerd naar een bittergroene melange van kardamon en koriander.

En deze groene ‘huivering’ wordt in de basis vastgehouden door een intense houtnoot van vetiver, ceder- en sandelhout, Canadese den (spruce) en een goede dosis oud – zie foto. Laatste neemt in Ormonde Man uiteindelijk de overhand. Niet te, want musk zorgt voor een lichtsensuele veredeling en verzachting. En wat voor een man heeft geurengoeroe hierbij in gedachten? Hij zegt George Clooney: ook ‘zalig’, zacht, rokerig, verfijnd en toch mannelijk.

RUIK & VERGELIJK

Ormonde Jayne. Mooi huis. Heb ook de volgende geuren van dit huis besproken:

Ormonde Jayne Isfarkand (2005)

Ormonde Jayne Champaca (2005)

Ormonde Jayne Orris Noir (2006)

VERY IRRÉSISTIBLE L’INTENSE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

EERST SAPPIG, DAN FRUITIG, DAN SENSUEEL:

DE NIEUWE ROOS VAN GIVENCHY

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 30/03/11

Neus: onbekend

Model: Liv Tyler

Fotografie: Jean-Baptiste Mondino

Styling: Ricardo Tisci

Givenchy gaf in 2003 het startschot voor ‘de nieuwe rozengeur’ in het masstige-segment. En met succes: afgezien van diverse en interessante Récolte-interpretaties die neigden naar niche, lanceerde het couturehuis nieuwe versies die de roos op een andere manier laat bloeien. Dit jaar met een rock attitude. Beetje flauw, beetje te geforceerd modern, maar chicks schijnen deze benadering van hun sekse leuk te vinden en dus ook waarschijnlijk het cadeautje: een ‘juweel’ aan een ketting met 5 ml roll-onversie (plus 2 refills).

Rock attitude in combinatie met Liv Tyler is: ‘Intiem en persoonlijk, maar toch zelfverzekerd’. Very Irrésistible L’Intense verbeeldt ‘de verleidelijke aantrekkingskracht van de vastberaden hedendaagse vrouw’. Want de ambassadrice van de geur is in de loop der jaren zelfverzekerder geworden wat betreft de keuzes die ze maakt (welke wordt niet toegelicht, misschien haar campagne voor G-star). Givenchy: ‘Ze oogt sterker, onafhankelijker, straalt een rock attitude uit’. Maar god zij dank: ‘Het overschaduwt haar innerlijke karakter niet. Ze blijft, zoals het hart van de roos, enorm vrouwelijk’.

Vertaald in geur betekent dat een roos gezegeld met ‘meer intensiteit, overweldigender dan ooit tevoren’. Givenchy zegt: ‘Door de diepere sensuele uitstraling in schaduwen van paars, onthult Very Irrésistible L’Intense een nieuw facet van de vrouwelijkheid van de bloem met een couturespirit’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Boeiende en ‘overzichtelijke’ geur – niet te veel indrukken – die lekker sappig begint door het aroma van pruim. Geeft direct ook een vol effect dat eigenlijk kenmerkend voor het hele verloop is van Very Irrésistible L’Intense. De Turkse roos (centifolia) in het hart gaat mooi samen met de fruitige pruimnoot, lijkt het fruitige aroma van de roos te benadrukken. De afronding is als een moderne chypre en geeft de geur ‘een diepe, zelfverzekerde sensualiteit’. Patchoeli dus gecombineerd met witte musk. En de pruim blijft verrassen in deze geurenconstellatie.

RUIK & VERGELIJK

Pluk een roos, pluk nog een roos, en nog een en nog een:

Nina Ricci L’Air (2011)

Yves Saint Laurent Paris Premières Roses (2011)

Smith Rose Summer Edition (2011)

L’AIR NINA RICCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

REBELS, ONGEDWONGEN, ENTHOUSIAST,

VRIJHEIDSLIEVEND, GUL, ONGEDULDIG,

VRIJPOSTIG, ELEGANT

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 29/03/11

Neus: Michel Girard, Louise Turner

Model: Noreen Carmody

Fotograaf: Ryan McGinley

Verpakking: Virginie Barré

Dat een naam je op het verkeerde been kan zetten, bewijst L‘Air van Nina Ricci. Had nog geen tijd gehad er aan te ruiken, en hoewel gelanceerd als een grote geur, dacht ik dat het weer zo’n fris en onschuldig gevalletje zou zijn voor een jonge meid nog niet op haar toekomst voorbereid. En terwijl ik in verband met een artikel over de renaissance van het klassieke rozenparfum voor het Belgische weekblad De Morgen zocht naar masstige-interpretaties van pure rozengeuren, wees de Belgische pr-attaché van Puig (produceert de geuren Nina Ricci) me op het ‘absolute’ rooseffect van L’Air. Hij heeft gelijk, maar eerst: het verhaal. Niet bijster origineel: de Lichtstad, petit appartement waarin een romantisch ingesteld meisje woont. Nina Ricci: ‘Parijs van onderen bekeken, wanneer schaduwen van bomen een spel spelen met kleur. Parijs van boven bekeken.

Dat ziet eruit als een zee van zinken daken. Een appartement nog nagalmend van vrolijke feesten’. Dan de personificatie van de draagster. Ze is conform de huidige modecodes heel naturel en geniet van de simpele dingen die het leven brengt. Nina Ricci ziet haar als ‘rebels, ongedwongen, enthousiast vrijheidslievend, gul, ongeduldig, vrijpostig elegant’. Dat is heel wat.

Dan de geur. Nina Ricci zegt: ‘Vrijheid, durf, moderniteit. Ik ben een lentehemel, een zinderend en stralend landschap, een spontane verrassing, de vreugde van het onverwachte. Ik ben de inzet van een weddenschap. Ik ben vrijheid’. Hoe verbeeld je zoiets? Door Ryan McGinley in te schakelen. Wat zien we? Een jonge Parisienne in haar cabriolet en in haar 19de eeuwse appartement in zwartwit-foto’s ‘waarvan de korrel van het papier de huid en de veren onthult’. Zijn inspiratie? Vrijheid. Vrijheid die hij van het huis kreeg om L’Air du Temps in 2011 nieuw te interpreteren – ‘vrijheid afkomstig van de straat, brekend met alle conventies, om een hogere vlucht dan ooit te nemen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

L’Air is een ‘ode aan de magnolia (foto): met haar vibrerende gulheid, haar impulsieve sensualiteit, haar fluwelen die zachtheid overheerst’. Ik zie L’Air als een ode aan een stralende roos verzacht door magnolia. Het is in ieder geval een mooi en vol boeket zonder klassieke opening. Je bent direct omringd door bloemen: een klassieke combi van roos en jasmijn omringd door de zonnige ‘frismakers’ fresia en kamperfoelie gehuld in zacht aura van magnolia. Leuk accent: het zoete viooltje.

De basis van L’Air is niet gemaakt om te verdwalen in sensuele dromen, het geeft de bloemen als het ware alleen de nodige ondersteuning. Ofwel, ‘de stille kracht van palissanderhout’ gecombineerd met ‘de oprechtheid van patchoeli’. Laatste ruik je niet in de ouderwetse zin van patchoeli. Niet ruikend naar hout en bos, maar helder. Eindresultaat volgens Nina Ricci: ‘Een gezang dat tot aan de hemel reikt’. Eindresultaat volgens geurengoeroe: een moderne rozengeur leunend op de klassieke rozenparfums en waarmee je de jonge vrouw wel moet zien te overtuigen in de parfumerie, gezien ze nog niet echt bekend met dit genre is.

RUIK & VERGELIJK

Meer rozen in de ketenparfumerie dit voorjaar. Soms zijn behoorlijk intens (de eerste), soms zijn ze licht vol zomerse zonnestralen (de tweede, de derde)

Givenchy Very Irrésistible L’Intense (2011)

Paul Smith Rose Summer Edition (2011)

Yves Saint Laurent Premières Roses (2011)

SEXY ANGELIC HONORE DES PRES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2011
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

PATISSERIE-PARFUM UIT AIX-EN-PROVENCE

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 28/03/2011

Neus: Olivia Giacobetti

Artistic direction: Christian David

Vraag me het me vaak af: zijn gourmandgeuren nu typisch een vrouwending? Ik vraag het me wéér af bij Sexy Angelic. Vanaf de opening word je meegenomen op een zoet avontuur door een patisserie – honderd procent eco welteverstaan. Want Honoré des Pres is een van de eerste parfumhuizen die niets wil weten van synthetische smaakmakers. Olivia Giacobetti moet het doen met wat Moeder Natuur in de aanbieding heeft. Gaat haar goed af. Heeft alleen een nadeel: Moeder Natuur moet soms een handje geholpen worden om een parfum langer aanwezig te laten zijn. Voor je er erg in hebt, is dit ‘geursnoepje’ in lucht opgegaan.

Bij mij bleef Sexy Angelic vier uur prettig present, daarna was het afgelopen. Is dat erg? Hangt er vanaf wat je van een geur verwacht. Sommigen willen dat een paar sprays goed zijn voor langdurig parfumgenot, anderen vinden het juist leuk om vaker op een dag het ‘parfumritueel’ uit te oefenen.

Sexy Angelic is een elixer voor jonge meisjes waarmee ze hun prince charming hopen te veroveren. Moet deze prins wel gecharmeerd zijn van een ‘petite princesse’ die ruikt naar een zoete lekkernij. Olivia Giacobetti kwam op het idee toen ze tijdens een verblijf in een designhotel uitzicht had op een betoverende ecologische tuin waar meisjes het gevaarlijke ‘angel grass’-spelletje spelen. Al te gevoelige mannen die meedoen, moeten wel oppassen, ze lopen het risico hopeloos verliefd te worden. Tja, typisch een vrouwending.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sexy Angelic opent met de zeer giftige gevlekte scheerling. Kan niet ontdekken wat je dan precies ruikt, of is het de lichte anijsnoot die heel even door de lucht vliegt… Wat ik direct ruik: banketbakkerij! Verwar gevlekte scheerling niet met schermbloem (wel familie van). Geldt ook voor een van de hoofdattracties van deze geur: engelenzaad (foto) met zijn groene, muskachtige en zoete geur. Vervolgens is het de geur van vers gebakken callison, een marsepeintraktatie uit Aix-en-Provence gemaakt van gesuikerde meloen, amandel, geglazuurd suiker en wafel. Vertaald in natuurlijke ingrediënten, moet dat volgens mij zijn: amandel, vanille, sandelhout. Letterlijk lekker Sexy Angelic en mooi uitgevoerd door Olivia Giacobetti. Persoonlijk draag ik liever niet een ‘patisserie-parfum’.

RUIK & VERGELIJK

Andere geuren die ik van dit merk heb beschreven:

Honoré des Pres Nu Green (2008)

Honoré des Pres Honoré’s Trip (2008)

Honoré des Pres Chaman’s Party (2008)

WHITE DIAMONDS ELIZABETH TAYLOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 26, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET W, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

SCHITTEREN ALS ‘ELIZABETH THE THIRD’

Jaar van lancering: 1991

Laatst aangepast: 26/03/11

Neus: Sophia Grojsman

Elizabeth Taylor een celeb? Daarmee doe je haar geen recht. En geef je de personen die nu zo omschreven worden veel te veel credits. Ze was, zoals velen deze week al opmerkten na haar overlijden, een van de echte laatste Hollywoodlegendes. En net zoals de andere sterren die zich in dat exclusieve gezelschap bevonden, schaamde Elizabeth Taylor zich er ook niet voor haar naam te gelde te maken. Ze onderscheidde zich wel. Promootte Joan Crawford bijvoorbeeld Pepsi Cola, Marlene Dietrich sigaretten en bontmantels, La Taylor ‘ging in geuren’. Met succes. In feite is ze de eerste filmster die met een eigen parfumlijn honderden miljoenen binnenhaalde. Sterker, ik ken geen tweede.

Onder de vlag van Unilever (segment Elizabeth Arden waar het uiteindelijk na omzwervingen weer terechtkwam) debuteerde ze in 1987. De naam, Passion, was niet handig gekozen omdat in Paris een gelijknamig parfum werd verkocht –  maar dan uitgesproken ‘op z’n Frans’ – door Annick Goutal. Er werd overeengekomen dat Taylor de naam mocht behouden, maar dat Passion zich wel moest terugtrekken in de high end-stores waar Goutal werd verkocht. Haar grootste klapper, maakte ze met nummer twee: White Diamonds nu aangeprezen als ‘the fragrance dreams are made of’. Een slim antwoord op de parfums van de juweliershuizen. Het verschil: presenteren de laatsten conform hun ethiek hun ‘vloeibare juwelen’ erg understated, bij Elizabeth Taylor raak je bijna verblind door de schittering van de diamanten. Blingbling avant la lettre.

Daarna verschenen een trits ‘edelsteengerelateerde’ geuren die qua presentatie wel erg sober en simpel zijn in vergelijk met White Diamonds. Sinds 2002 wordt er meer aandacht aan de styling besteed, waarvan Forever Elizabeth (2002) and Gardenia (2003) getuigen. Met Violet Eyes (2010) is het weer soberheid troef.

White Diamonds blijft haar meest populaire parfum (omzet vorig jaar 43 miljoen euro) dat in Amerika geldt als een klassieker die prijstechnisch nog steeds in het topsegment zit. Hoe lang nog? Hoop dat Elizabeth Arden haar niet doorschuift naar het middensegment. En wat daarbij komt, er valt nog zoveel uit ‘haar’ te halen. Noem een geur naar een film waarin Elizabeth Taylor schitterde en het is volgens mij bingo: A Place in the Sun, The Last Time I saw Paris, Suddenly last Summer, Reflections in a golden Eye…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat Unilever in 1991 niet aan een, twee, drie, hupsakee, cashen dacht, blijkt wel uit de keuze van de neus. Sophia Grosjman reeg in de jaren tachtig, jaren negentig het ene succes aan het andere. De geur was ooit in mijn bezit en wat ik me herinner is de volbloemige noot die in de drydown in de buurt van een chypre kwam.

Qua parfum is White Diamonds erg close met First (1976) van Van Cleef & Arpels door zijn prettige aldehydenoot – omringd  met bergamot, neroli en sinaasappel – in de opening en de bloemeneuforie daarna. Alleen minder mooi rond, gelaagd en vol.

Het hart: heel klassiek. Dus roos en jasmijn zoet gemaakt door viooltje. Maar wat White Diamonds ‘truly’ volbloemig maakt is de toevoeging van ylang-ylang (foto), tuberoos and narcis. Samen goed voor een overrompelend sensuele sensatie.

Hierdoor wordt de geur lekker ‘poenerig’ en aanwezig, zoals Giorgio (1981) van Giorgio Beverly Hills dat ook had. De afronding is ‘des chypre’. Dus patchoeli, musk, amber, sandelhout en natuurlijk eikenmos. Kan haast niet dat de geur inmiddels is aangepast – toch een keer ruiken binnenkort – wegens het bijna-verbod op eikenmos in parfums.

RUIK & VERGELIJK

Wie herinnert zich nog Etienne Aigners Private Number, Fendi’s Asja, L’Arte di Gucci, Loewe’s Gala of Stéphanie de Monaco’s Insaisissble? Verschenen ook in 1991 en inmiddels al lang weer verdwenen. Onderstaande moderne klassiekers zagen eveneens het licht. Nog steeds te koop, echt populair dat niet (meer).

Caron Parfum Sacré (1991)

Chopard Cašmir (1991)

Dior Dune (1991)

Givenchy Amarige (1991)

Estée Lauder Spellbound (1991)

1679 FRAPIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 25, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN IN DE ADELSTAND VERHEVEN GEUR

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 25/01/11

Neus: Bertrand Duchaufour

Beweert Wikipedia: op 5 februari 1679 tekenen de Duitse keizer, de koning van Frankrijk en de koning van Zweden de vrede in Nijmegen. Op 23 augustus wordt het Edict van Fontainebleau ondertekent waardoor een eind komt aan de Skånse Oorlog. Nou en verder, niet gedateerd: Antoni van Leeuwenhoek ontdekt de zaadcel en in het voetspoor van Simon van der Stel vestigen zich de eerste kolonisten in Stellenbosch (Zuid-Afrika).

En wist je dat Laurens Pijl gouverneur wordt van de VOC-bezittingen op Ceylon? Dat de laatste heer van Vianen uit het huis Brederode sterft zonder mannelijke nakomelingen waardoor zijn ‘heerlijkheid’ overgaat in de vrouwelijke lijn op het huis Lippe? Daar heeft de Frapinfamilie geen last van dat jaar. Sterker, die wordt in de adelstand verheven door Lodewijk XIV (1638-1715). Daarom heet de zevende geur van Frapin 1679.

Daarom verschijnt deze geur in een genummerde oplage van 1679 stuks. 1679 wil de rijke, barokke wereld van het hof van de Zonnekoning oproepen. Dat is natuurlijk al vaker gedaan. De parfumwereld heeft al eeuwen een zwak voor de wereld van Versailles – op de foto de beroemde fonteinen – met zijn spectaculaire decor, strenge hofetiquette en zwierige kleding. Laat zich perfect vertalen in een parfumflacon: Rococo à la Parisienne (Guerlain 1887), Louis XV (Bourjois 1891), Le Roy Soleil (Elsa Schiaparelli 1946), Bal à Versailles (Desprez 1961). Yardley herintroduceert deze tot de verbeelding sprekende ‘bepoederde’ en zoete wereld opnieuw in de parfumerie in 1996 met Baroque. Het startschot van de boudoirstijl in de wereld van mode, lifestyle en ‘smaak’ – zeer overtuigend in beeld gebracht door Vivienne Westwood in 1999 met Boudoir.

1679 is daarentegen geen bepoederde droom. Eerder mannelijk. Niet in de zin van stoer en macho, maar door het feit dat het een wereld van warme weelde van een ouderwetse mannenclub oproept: flikkerende openhaard, leren clubfeauteuils, een goede cognac (graag een grande champagne, premier cru). En dat is natuurlijk helemaal in sync met Frapin, cognacbereiders ‘van kasteel’ uit.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De opening: een duizeling aan indrukken. Scherp, fris, kruidig, zepig met op de achtergrond een kruidig-warme, zalvende noot die ‘ruikt’ naar likeur, cognac, rum, chocolade, pruim. Eén ding is zeker: lekker. Echt een ‘security blanket’-geur. Naast de duidelijk waarneembare rumnoot (uit Jamaica) trakteert 1679 je eerst op cistus labdanum (deze twee gaan altijd zo zalig zoet in elkaar op), alsem en cabreuva. Cabreuva? Is een boomsoort die groeit in Brazilië, Paraguay, Chili en Argentinië waarvan de etherische olie wordt gewonnen door stoomdestillatie van houtsnippers. Heeft een zoete, houtachtige geur.

Wat ik altijd moeilijk vind in kruidige en ‘zoethoutige’ geuren is dat je de bloemen in het hart zo moeilijk kunt detecteren. Heb het gevoel dat het hart wordt overgeslagen of verdrinkt in zoetigheden en houtnoten van de drydown. Vraag me af of de geur anders zou ruiken zonder. In dit geval: zonder jasmijn, meidoorn, ylang-ylang en roos. Wel heel duidelijk waarneembaar de melange van kruidnagel en kaneel (foto) in het hart gecombineerd met ‘gedroogd fruit’. Niet dat drydown van 1679 onaangenaam is. Integendeel: een mooie melange van zoet (tonkaboon, vanille), zwoel (ambergris, musk, cistus labdanum) en houtige noten (patchoeli, cederhout).

RUIK & VERGELIJK

Van de zeven Frapin-geuren, heb ik ook beschreven:

Frapin 1270 (2002)

Frapin Terre de Sarment (2007)

Frapin l’Humaniste (2009)

BE DELICIOUS FRESH BLOSSOM JUICED DKNY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 24, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

UITGEPERST FRUIT, ‘UITGEPERSTE’ BLOEMEN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 24/03/11

Neus: onbekend

Ook nog nooit gezien: fruit- en bloemenstalletjes in het Central Park van New York. Maar misschien was ik er elke keer ‘on the wrong spot, on the wrong time’. Maakt niet uit, want als er een wereld is waar zo weinig mogelijk rekening wordt gehouden met de werkelijkheid, dan is het de parfumwereld. Gaat om het idee. Je opent de flacon – in dit geval van – Be Delicious Fresh Blossom Juiced en je bent in Central Park en… je loopt langs dat leuke vrouwtje met haar enige bloemenstalletje en verderop heb je die Portoricaan met zijn vers fruit – schattig, onweerstaanbaar en geeft je het idee dat je een heel klein beetje het platteland ervaart in de hele grote stad.

Be Delicious Fresh Blossom Juiced verschijnt samen met Be Delicious Juiced – nog niet geroken – en zoals de naam het aangeeft, gaat het om de instantfrisse sensatie van vers geperst fruit en vers ‘geperste’ bloemen. Laatste moet je niet letterlijk nemen, hiermee wordt bedoeld dat de geur van bloemen wordt opgeroepen net nadat ze zijn gesneden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is in Be Delicious Fresh Blossom Juiced goed gelukt. Wordt omschreven als ‘een potpourri van vers geplukte bloesems en bloemblaadjes’. Eerst de prikkelende sensatie van vers geperst roze grapefruit die over een van de meest frisse bloemen wordt gesprenkeld: fresia. Lekker. De zoete toets wordt geleverd door zwarte bes.

Als je van zoete bloemen houdt, dan zit je goed. Eerst met passiebloem – heel raar, maar ‘in het echt’ scheidt deze bloem geen noemenswaardig parfum af, gaat meer om het idee van de naam denk ik. Wat ik wel ruik: een zoet-fris-lichte-frisse bloemencocktail van lelietje-van-dalen (voorjaar), lathyrus (zacht, zoet) en roos: vol en bloemig. Hierover heen: de geur van ‘juiced’ appel. De afronding van Be Delicious Fresh Blossom Juiced garandeert dat deze vers uitgeperste sensatie licht sensueel beklijft: palissanderhout, vetiver en witte musk.

RUIK & VERGELIJK

DKNY Be Delicious Fresh Blossom (2009)

 

UN JARDIN SUR LE TOIT HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2011
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET U. Een reactie plaatsen

HET DAK OP VAN (EN MET) HERMES

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 23/01/11

Neus: Jean-Claude Ellena

Illustratie: Philippe Dumas

Het leuke aan Hermès: de manier waarop het alternatieve ideeën salonfähig voor de luxe-consument weet te maken. Is het al een paar jaar hip in Parijs bij ‘alternatievelingen’, ook wel bekend als bobo’s – samentrekking van bourgeois en bohemien – om via het dak de natuur in de stad terug te halen door het plaatsen van bijenkorven en het aanleggen van groentetuintjes op daken, Hermès heeft sinds kort zijn eigen (moes)tuin op het dak.

En wel boven de flagshipstore (24 faubourg St Honoré) in Parijs gevat in een geur: Un Jardin sur le Toit. Tenminste… niet duidelijk wordt of deze eco-tuin ook in het echt bestaat? Afgaand op het persbericht, zou je het bijna denken. Wel duidelijk: met Un Jardin sur le Toit wordt een persoon gehuldigd die bijna uit zicht is verdwenen, maar door Hermès vanaf de oprichting in 1837 serieus wordt genomen en waarmee het als luxemerk wordt geassocieerd: ‘de ambachtsman van oudsher’. In dit geval: Yasmina, de tuinier die dagelijks deze ‘hangende tuin’ snoeit, besproeit, verzorgt en perfectioneert. Jean-Claude Ellena vertoeft er ook graag en, gezien zijn contemplatieve inborst, zag hij meer dan een tuin: ‘Een filosofieve handeling in drie dimensies’. Voor hem is deze tuin levend, onwaarschijnlijk, ongelooflijk met zijn grote metamorfoses en verrassingen tijdens de seizoenen.

Un Jardin sur le Toit sluit – voorlopig – de tuinenserie van Hermès af. Na regenwater (Un Jardin après Le Mousson), rivierwater (Un Jardin sur le Nil) en zeewater (Un Jardin en Mediteranée) keert Jean-Claude Ellena terug naar de bron – gelijk een gelukkige Ulysses naar zijn geboorteland. Op het dak, heel dichtbij, heel klein en op menselijke schaal: tussen de sprietjes door zien we heel Parijs en stijgt een geur op gemaakt door de ‘groene hand’ van een ambachtsman.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat groeit daar op het dak – in het echt of denkbeeldig? Wat ik ruik is een melange van zachte zomerse noten. Heel duidelijk definieerbaar: een pure rozennoot. Niet vol en sensueel, maar zacht, zoet en bescheiden. Ze wordt omringd door ondefinieerbare bloemennoten – alsof je ligt te rusten in een ouderwetse boomgaard met een ‘verdwaalde’ magnoliaboom, heel zacht dus. Jean-Claude roept het op met appel- en perenbloesems. Krijg een beetje een ‘aquarelgevoel’.

En dan de groene noot – zo eigen aan alle tuingeuren van Hermès. Ook weer zo ‘abstract’ kruidig. Pittig rozemarijn, pittig basilicum, maar heel bescheiden gedoseerd.

De ‘verwerkte’ compostnoot – hoe ecologisch can you get – ervaar ik niet als zodanig. Ik vind de gedachte eigenlijk niet prettig. Er zal wel rokerige vocht mee bedoeld worden die je ziet (en ruikt) als je hooi en gras laat composteren. Wel een ‘overall’ waterige noot die het geheel van Un Jardin sur le Toit een ‘vochtige’ toets geven.

RUIK & VERGELIJK

Facebook kan revoluties ontketenen. Zullen we een facebook-actie starten om Hermès ervan te weerhouden te stoppen met de aanleg van nieuwe tuinen?

Hermès Un Jardin en Mediteranée (2003)

Hermès Un Jardin sur le Nil (2006)

Hermès Un Jardin après le Mousson (2008)

CANNABIS IL PROFVMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

BLOWIN’ IN THE WIND…

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 24/03/11

Neus: Silvana Casoli (foto onder)

Heel erg: toen ik een jaar of tien geleden kennismaakte met Il Profvmo was ik niet bepaald onder de indruk. Presentatie vond ik erg pover, dus associeerde ik het niet met niche. Toen maar een keer aan de geuren geroken. Ik was om. Met dank Patchouli Noir en Ambre d’Or. Niet revolutionair, maar binnen hun ‘familie’ leden waarmee je trots thuis kunt komen. Het werd opgericht door Silvana Casoli – wanneer is mij onbekend. Ze ziet haar huis ‘niet als merk maar als een project, een idee om aan de hedendaagse olfactorische behoeftes te voldoen’ – whatever that may mean.

Inmiddels is ze 38 geuren verder, onderverdeeld in classic, soliflore, multiflore, home en de zogenaamde osmo-lijn. Daar vallen ook haar net gelanceerde Ginger en Cannabis onder. Deze twee geven goed aan dat Casoli zowel de trend volgt (met Ginger dus) als de trend voor is.

Met Cannabis dus. Volgens Silvana Casoli ruiken osmo-parfums anders. Zit zo volgens het persbericht: osmose is een natuurkundig proces, waarbij via de huid (membraan) opname en afgifte van de geur zich gedurende 24 uur op een unieke en individuele wijze ontwikkelt door op de zuurgraad in te werken. De geursterkte wordt benadrukt door de warmte van de huid en de osmotische vermenging met de opperhuid. Het resultaat: subtiel en verfijnd; een zeer persoonlijke beleving.

Tja, ik weet het niet. Of laat ik het zo zeggen: dit is volgens mij de ‘klassieke’ manier waarop een geur tot ontwikkeling komt in aanraking met huid. En de geur reageert vanzelfsprekend op de zuurgraad en de warmte van iedere individuele drager. Het kan niet anders al zou ‘hij’ het willen. Casoli is voor zover bekend de eerste die cannabis – ook bekend als wiet – tot hoofdsmaakmaker in een geur bevordert. Tom Ford heeft het slechts als accent opgevoerd in een van zijn Private Blend-parfums. Het was voor haar de grootste uitdaging tot nu toe om de essentie van één hoofdingrediënt te behouden.

Casoli: ‘De mysterieuze charme van cannabis, door de één gedefinieerd als hemels, door de ander als duivels, is goed bewaard gebleven’. Gezien het unieke karakter van de geur durfde Silvana het aan om ‘de echte naam’ te gebruiken, wetende dat dit soms gewaagde associaties en reacties kan oproepen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik heb wel eens een stickie gerookt, en ik moet zeggen: beviel me niet. Wel het ‘geestelijke’ effect, niet de geur. Van wiet (in verbrande staat dan) word ik onpasselijk. In gedroogde vorm is het een beetje houtig en groenig. Maar naar de verbrande en de gerookte vorm is Casoli niet op zoek, dus een echt mogelijk ‘stoned’ effect heeft haar Cannabis niet. Zij opteert voor de bloemen (80 procent) en bladeren (20 procent).

En ze combineert dit met een zachte ambernuance. Met andere woorden de geur van ‘verse’ wiet. Een merkwaardige en nieuwe sensatie dat wel. Beetje vreemd mentholachtig, beetje vreemd muntachtig – etherisch. Blowin’ in the wind… En ik neem ook een vanille-achtige nuance waar.

Ruiken cannabisbloemen dan zo zacht en zo zoet? Lijkt wel op zoete jasmijn ondergedompeld in mondwater (menthol). Hoe langer op de huid, hoe ‘droger’ en houtiger de geur wordt. Maar misschien is dat bij jou wel anders, want ‘afhankelijk van degene die het draagt, zal Cannabis zich eigenzinnig, zacht, elegant, verleidelijk, intrigerend of betoverend ontwikkelen. Geen andere plant spreekt zo tot de verbeelding en brengt je verbeelding zo op hol’. Dat laatste durf ik te betwijfelen. Welke plant was het ook al weer, verwerkt in een drankje, dat Vincent van Gogh tot waanzin dreef…

RUIK & VERGELIJK

… was dat niet de alsem? Ofwel absint, ofwel de groene fee?

By Kilian A Taste of Heaven (2007)

Nasamotto Absinth (2007)