UN JARDIN SUR LE NIL HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET U. 2 reacties

EEN REISJE LANGS DE NIJL

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 17/06/11

Neus: Jean-Claude Ellena

Dat parfum een droomwereld is, blijkt wel uit deze geur. Ik verpoosde een paar jaar geleden tijdens de kerst met familie op een zevendaagse cruise op de Nijl. Dat was niet wat we ervan hadden voorgesteld. Ter inspiratie en voorbereiding hadden we in het vliegtuig gekeken naar de film Death on the Nile (1978), deze gezellige familiefilm gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1937 van the queen of crimes, Agatha Christie. Natuurlijk wisten we dat deze verfilming te mooi was om waar te zijn en zich in de jaren dertig afspeelde… maar dat de levensader van Egypte levensecht zo vervuild was en op sommige plekken zo ongehoord stonk, verlaagde toch best wel onze feestvreugde. Ook een desillusie: we waren niet de enige boot. Het leek wel file-varen op de Nijl.

Maar goed dat ik Un Jardin sur le Nil had meegenomen. Wat Jean-Claude Ellena met deze geur wil oproepen, zagen we ‘vegetatiegewijs’ weliswaar al varende niet voorbijkomen, maar reflecteerde wel de groene en serene sfeer die we her en der aan de rivierbeddingen zagen. Geen nijlpaarden, wel geïrrigeerde akkers, wuivende palmen, zwaaiende Egyptenaren, buigend papyrus en bomen vol met ‘pluk me, pluk me’-citroenen.

Want dat is toch het knappe aan deze (hoewel iets te snel vervliegende) geur: een waterachtige, groene sensatie met een sierlijk zachte basis. Ik neem, bij deze, weer mijn parfumpetje af voor Jean-Claude Ellena. Hij is een van de weinige neuzen die gevoelens en sferen perfect in een geur weet om te zetten. Bij hem staat inspiratie voorop, marketing zal hem een zorg wezen. Hem is wel eens verweten, op diverse parfumblogs, dat de Jardingeuren te veel op elkaar lijken. Daar ben ik het dus niet mee eens. Ik zeg het zo: kan ze blind van elkaar onderscheiden, bij elke tuin ruik ik direct waar die zich bevindt. Heeft er niets mee te maken: de eerste vrouw vermoord in Death on the Nile had in haar suite op haar badkamerplankje diverse Guerlainparfums staan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hou een rijpe mango onder je neus, en je ervaart een zoet-exotisch gevoel vol van fluweel. Het is niet makkelijk om deze specifieke geur te vertalen, aangezien de mango zich niet laat extraheren. Toch slaagt meester Ellena erin dit exotische gevoel over te brengen (terwijl het in feite niets met ‘de Nijl’ te maken heeft).

Hij heeft hiervoor een aantal groene moleculen weten te verzamelen en combineert het met grapefruit. Fris en zacht. Deze zachtheid wordt versterkt met de bloem die bijna symbolisch is voor het oude Egypte: de lotus (foto). En die geeft Un Jardin sur le Nil ook een lichtzoete nuance. Hoe verder Ellena de Nijl opvaart, hoe meer body de geur krijgt. Zo is daar calamus, ‘bij ons’ bekend als kalmoes of zwanenbrood en gebruikt als smaakmaker in likeuren.

Heel bekend in Nederland: Sonnema’s Berenburg. Is in feite een grassoort die groeit langs oevers in in Noord-Amerika, Europa en Azië, en waarvan de wortels een geur afscheiden die ruikt naar groene mandarijn, maar aardser. Om te garanderen dat deze groene vluchtige genoegens iets langer blijven hangen, selecteerde Ellena het door de Oude Egyptenaren als heilig beschouwde sycamore-hout (ficus sycomorus en volgens mij ‘bij ons’ bekend als plataan) en wierook – laatste ruik je heel licht. Sluit je ogen, geef je fantasie de vrije loop en je hoort de groene golfslag van de Nijl.

RUIK EN VERGELIJK

Wil je nog een ‘aparte’ en echte groene tuin uit het verleden ontdekken, ruik:

Mona di Orio Amyitis (2008)

UN PARFUM DES SENS & BOIS THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN VIOOLTJE VERBRAND DOOR PEPER

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 16/06/11

Neus: Céline Ellena

Artistic direction: Thierry de Baschmakoff

Un Parfum des Sens & Bois is onderdeel van een trio. De andere twee: Un Parfum d’Ailleurs et Fleurs en Un Parfum de Charmes et Feuilles. Beetje onbestemde namen, die – mij althans – stemmen tot nadenken. Altijd aangenaam als namen dat weten te bewerkstelligen. Bij het horen ervan begin je de geur als het ware al te ruiken. Maar heel eerlijk gezegd, weet ik dit keer niet wat ik moet denken. Terwijl mijn fantasie bij het horen van een naam in combinatie met parfum in de vijfde versnelling gaat. Vrijvertaald betekent Un Parfum des Sens & Bois, ‘een parfum van zintuigen en hout’. Ik zeg: ‘Okidoki’, en daar houdt het voor mij op.

Het is in ieder geval een zoektocht naar contrasten. Nieuw is dit uitgangspunt van Céline Ellena natuurlijk niet. Ze kiest voor dag versus nacht, helder versus donker.

RUIK & VERGELIJK

Het levert voor mijn geen contrastrijk, maar eerder een harmonieus parfum op waarin het hout uiteindelijk de zege opeist. Het contrast in Un Parfum des Sens & Bois: wit tegenover zwart, sierlijk-bloemige ‘vrouwelijke’ onschuld tegenover uitgesproken ‘mannelijke’ stoerheid. Céline doet het met het witte viooltje dat lijkt verbrand te worden door zwarte peper. Is mooi deze zoetheid geremd door het prikkelende peper. En dat ruik je vanaf het begin direct goed, omdat de geur niet ‘gehinderd’ wordt door een te frisse opening. Slechts een vleugje bergamot en verbena (ijzerkruid) volstaan.

Vervolgens voegt zich bij de peper – het viooltje is inmiddels uitgebloeid – gember. Gaan ook mooi samen. Dan een volle dosis cederhout die ook in vuur en vlam lijkt te staan door wierook. Patchoeli zorgt dat het geheel beklijft. Elemi-hars zorgt voor een licht sensuele nuance. Wat resteert is een niet te indringende, maar ‘scherpe’ houtgeur met zoete nasleep, die ondanks het unisekskarakter voor mij toch een typische mannengeur is.

RUIK & VERGELIJK

Nogal, logisch. Alleen nog niet besproken. Binnenkort.

The Different Company Un Parfum d’Ailleurs et Fleurs (2006)

The Different Company Un Parfum de Charmes et Feuilles (2006)

SAHARIENNE YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

VILEINE VROUWELIJKHEID ‘COMES YVES FAUT’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 15/06/11

Neus: Carlos Benaïm, Anne Flipo

Model: Jac Jagaciak

Promoclip (the making of): Enrique Badulescu

Binnen modekringen legendarisch: de saharienne. Een elegant-provocerende ‘tuniek-blouse’ geïnspireerd op de tropendracht van westerlingen die op safari gingen die Yves Saint Laurent eind jaren zestig (zie foto onder) voor het eerst presenteerde. Het werd een klassieker van hem die om de zoveel seizoenen weer, maar anders verscheen. Dat is een. Dat is twee: Stefano Pilati, huidig ontwerper bij Saint Laurent, duikt voor inspiratie graag de archieven in van het modehuis. Bijna elk seizoen interpreteert hij een ontwerp dat als iconisch voor ‘de stijl van Yves’ geldt. Zoals de saharienne. Pilati koppelt er – origineel – een geur (beter gezegd: een eau) aan. Een ode op ‘vrouwelijkheid: vrij, sensueel, wild én provocerend’. Zover de feiten. Nu het sprookje: ‘Saharienne is de belofte van een onvergetelijke reis, een grenzeloos avontuur, een zinsbegoocheling met intense aantrekkingskracht’. We zijn er klaar voor.

Ook voor het volgende: ‘Saharienne is als een stralende zon die zijn warmte afgeeft aan het zwoele zand van de duinen’. En dan… zien we haar tussen de duinen lopen, we noemen haar Saharienne. ‘Ze is één met de elementen, die ze vol passie en vol vervoering omarmt. Haar huid rilt door de verfijnde koelte die in de lucht hangt, haar ogen worden bijna verblind door de zon’. Ze personifieert volgens Saint Laurent vileine vrouwelijkheid. Aan haar draagt hij deze ‘stralende en stoutmoedige geur op, bron van vrijheid waarmee ze haar animale natuur kan uiten’.

En dat wordt wel erg cliché, weinig Saint Laurent gepresenteerd. Al vaker deze naar een zonneverzorging- en make-uplijn neigende campagne gezien. Kan me bij vileine vrouwelijkheid in combinatie met Saint Laurent ook iets anders voorstellen. Is waarschijnlijk de marketingafdeling geweest die voor deze ‘Terracotta’-benadering heeft gekozen.

Flacon daarentegen: wel ‘comme Yves faut’. In het hart schittert als een zon het logo (ontworpen door Cassandre) waarvan de stralen energie verspreiden. Ondergedompeld in een bad van goud omdat volgens Saint Laurent dit edelmetaal – hier volgt onnavolgbare parfumpoëzie – ‘puurheid is, een elementaire bron die het lichaam vormgeeft totdat slechts een silhouet overblijft’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zeggen de neuzen: Saharienne schudt provocerend bestaande codes door elkaar, mengt extreme temperaturen (koel-verfrissend, warm-zwoel) resulterend in een eau doorgeven van licht. Gebeurt als volgt: in de opening tintelen Primo fiore-citroen, Italiaanse bergamot en mandarijn. Wat een eclatante frisheid, gelijk de klassieke opening van een ouderwetse eau de cologne.

En deze agrumes-pret houdt lang aan, volgens Saint Laurent als ‘blanc de blanc’-champagne. De ‘witte bloemblaadjes’ ruik ik niet echt. Wel de andere frisheid die nadert: bitterzoet sinaasappelblad, groen-fris-sensueel galbanum en fris-fruitig zwarte bes. Dit alles overwoekerd door een ‘gegalvaniseerde brutaliteit’ van roze peper en gember.

In de afronding van Saharienne treedt de ‘verwarming’ op, wordt de geur één met de huid: vochtige houtakkoorden (waaronder kreupelhout) dansen op warm zand waarin zoutkristallen glinsteren. Dennennaalden geven Saharienne tenslotte een zachte en balsemachtige finish. Aangenaam deze extreme frisheid die elegant overloopt in een warme gloed en toch sprankelend blijft.

RUIK & VERGELIJK

Ander Yves Saint Laurent-geurgenot dit jaar voor de vrouw:

Yves Saint Laurent Paris Premières Roses (2011)

Yves Saint Laurent Parisienne à L’Etrême (2011)

ROMA LAURA BIAGIOTTI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

VAN NIEUWE KLASSIEKER

NAAR DROGISTENKOOPJE

EN WEER TERUG

Jaar van lancering: 1988

Laatst aangepast: 13/06/11

Neus: onbekend

Flaconontwerp: Peter Schmidt

Modellen: ooit Amy Nemec en Vanessa Lorenzoe en toen wist ik het niet meer

Jarenlang ben je als geur populair, heb je de potentie uit te groeien tot een moderne klassieker – gebeurt even – en dan door allerlei onverklaarbare redenen beland je in de aanbiedingenbak van de parfumerie om vervolgens -bijna – in de vergetelheid te raken. Overkwam Roma van de in 1944 in Rome geboren Laura Biagiotti ook. En haar andere geuren, zoals het nog steeds prachtig lichtbloemige Laura (1994) en haar meest geslaagde parfum volgens mij: Sotto Voce (1996) met die opvallende cyclaamnoot. Deze ooit als ‘queen of cashmere’ gevierde ontwerpster is een goed voorbeeld hoe je het als naam kan vergaan in de parfumindustrie.

Of beter gezegd: de manier waarop licentiehouders met je als merk omspringen. Als je niet oppast, neemt de marketingafdeling het over, krijg je niet eens te horen wanneer ze ‘je’ volgende geur gaan lanceren: ‘Oh, geen feestje voor mij, vrienden en het journaille, ok’. Laura Biagiotti zag zo in 1999 het te snel in elkaar gedraaide Tempore, in 2006 Due (idem) en in 2009 Laura Rose verschijnen – to name only a few. En goed of geen goed nieuws: in 2010 verscheen Mistero di Roma, een gourmandinterpretatie van Roma (nog niet geroken).

Roma blijft voor mij een (ter)echte klassieker, en wordt sinds kort gelukkig niet meer als koopje maar als ‘echte’ geur verkocht met een nieuwe, very, very roma-ntische promoclip. Op de eerste plaats: de naam. Je hoeft dan eigenlijk verder niets meer te vermelden in de toelichting. Voor iedere vrouw dringt zich een eigen ‘Romeinse’ wereld op. De een waant zich in die goede oude Romeinse tijd gelauwerd met keizerinnekroon, de ander ziet zichzelf een verfrissend bad – dolce vita! – nemen in de Fontane di Trevi.

Dan de flacon: kan de bedoeling duidelijker zijn? Ooit verscheen een kristallen versie voor het parfumextract – mooi. En de geur: die is nog steeds – voor het masstige-segment – niet slecht. Hoewel er aan de formule een ietsiepietsie is gesleuteld, blijft Roma een mooie zoet-kruidige oosterse geur die niet gaat vervelen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel klassiek. Logisch. Gezien de naam. Roma ziet het daglicht in een bedauwd aura van zwarte bes, grapefruit en bergamot. Fris en zoet. Elegant en origineel is de toevoeging hyacint en munt. Het effect: een groenige, kruidige frisheid waar doorheen, stap voor stap, de bloemen in het hart zich presenteren. Die zijn ook heel klassiek: jasmijn, roos en het lelietje-van-dalen. Dan de verrassing: anjer.

Met zijn peperige, gekruide noot geeft het de bloemen een oosterse injectie die in de basis elegaant wordt onderstreept door amber, sandelhout, patchoeli, eikenmos en vanille. In de oudere versie duidelijker present: musk, civet en mirre. Ze gaven Roma een licht-animale en melkachtige finish. Altijd een goede geweest.

RUIK & VERGELIJK

In de jaren tachtig van de vorige eeuw gaan veel ontwerpers en parfumeurs weer op zoek naar het Nabije, Verre en Hele Verre Oosten ter inspiratie. Heeft een aantal klassiekers opgeleverd. Niet alleen Roma maar ook:

Cartier Must (1981)

Chanel Coco (1984)

Calvin Klein Obsession (1985)

Rochas Byzance (1987)

Guerlain Samsara (1989)

DE LUNE CARTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 12, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

MAAN? PARFUM? CARTIER?

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 12/06/11

Neus: Mathilde Laurent

Model: Barbara Palvin

Fotografie: Terry Richardson

Ten eerste: ik vind Mathilde Laurent een eigenzinnige neus. Ik ben haar eeuwig dankbaar voor de parfums die ze maakte voor Guerlain. Waarvan bekend: Guet-Apens (heet nu Attrape Coeur en wordt verkocht in de Les Parisiennes-reeks) en Pamplelune uit de Aqua Allogoria-serie – beide 1999, beide vernieuwend in hun familie. Sinds 2005 is ze de ‘in house nose’ van Cartier.

De zéér exclusieve niche-lijn, Les Heures, die ze voor de juwelier creëerde, ja, ik weet het, nog niet besproken, sorry – daar zitten een aantal schatten tussen. Maar wat ze nu precies met De Lune de Cartier in gedachten had? Even een tussendoortje, een geurtje voor het gewone volk dat zich geen echte Cartier kan veroorloven? Ik vind het allemaal te simpel: qua geur, qua uitstraling. Er valt weinig Cartier, weinig juwelier in te herkennen. Terwijl het uitgangspunt, weliswaar al veelvuldig toegepast in de parfumerie, toch tot de verbeelding spreekt. Want, denk even mee: de maan, mysterieus, ‘sprookjesachtig’ en – ook nog zoiets – bepalend voor de eb en vloed van onze planeet. Kun je mooi en eigenzinnig invullen. Cartier dus ook.

Ik wou meer weten, dus bezocht de site van Cartier. Hellup, moet dit nou? Bij ‘opening’ hoor je ongeveer 27 seconden van de aria Casta Diva uit de opera Norma van Vincenzo Bellini gezongen door – hoe chic – Maria Callas. En deze ongeveer 27 seconden blijven zich constant herhalen. Tot dat je doorklikt naar de sectie ‘accessoires’, afdeling parfums. Je kiest De Lune de Cartier en kunt dan, via veel omwegen, het volgende lezen (vrij vertaald in het Nederlands): ‘Een parfum van het licht van de maan. Een sierlijk ogenblik, in de frisheid en sereniteit van een heldere nacht. Een zachte en delicate sensatie die het gehele lichaam omhult, gelijk een bloemige en betoverende streling gereflecteerd door de maan’. Dat klinkt nieuwsgierig makend, alleen als je De Lune de Cartier ruikt…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… krijg je een ‘vage’ geur voorgeschoteld. Lief, zacht en bloemig, maar zonder de Cartier-parfumeigenzinnigheid. De Lune de Cartier opent met roze peper en jeneverbes. Alleen ik ruik deze prikkelende ingrediënten niet echt, mijn neus komt direct terecht in een bloemige sensatie.

Een mix van fris lelietje-van-dalen, zoete cyclaam en honingachtig kamperfoelie. En – vernieuwend wellicht – haagwinde (foto). Kan alleen niet de ontdekken of hierdoor De Lune de Cartier anders had geroken wanneer Mathilde Laurent deze klimplant, lichtjes naar ruikend naar vanille, achterwege had gelaten. Vervolgens is het de roos die uiteindelijk de meeste aandacht opeist, maar toch heel bescheiden. En om niet direct haar bloemige nuances te verliezen wordt ze opgevangen door musk en hout in de basis.

Wat de geur interessant maakt is de flacon. Het is een zeer versoberde versie van een versie uit 1908 die uiteindelijk leidde tot de oprichting van Parfums Cartier in 1938. Maar toen kwam de oorlog en besloot zijn de juwelier zijn parfumactiviteiten uit te stellen tot 1978.

RUIK & VERGELIJK

Ze zijn verschijnen steeds vaker: geuren die een onbestemd maar fris-bloemig gevoel oproepen. Ruikend aan De Lune de Cartier moet ik ook denken aan:

Hermès Eau de Pamplemousse Rose (2009)

Narciso Rodriguez Essence (2009)

BLACK AOUD MONTALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ROOS DIE ZICH EERST VERBERGT ACHTER OUD

OM VERVOLGENS ALLE AANDACHT OP TE EISEN

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 11/06/11

Neus: Pierre Montale

Besprak van de week Oud Immortel van Byredo. ‘Vergat’ daarbij te vermelden dat oud (agarhout) ook wel wordt geschreven als aoud. Doet het parfumhuis dat deze overrompelende houtgeur in Europa heeft geïntroduceerd: Montale. Ga je naar de homesite, dan vind je maar liefst 25 geuren waarin dit ‘nieuwe’ ingrediënt de hoofdsmaakmaker is. En de neus  – Pierre Montale – die is even geheimzinnig en mysterieus als de geuren zelf: hoe ik ook google, krijg maar geen portret van hem te pakken. Knap in deze iphone- en youtube-tijden!

Heel ‘vervelend’: ik heb me zowel een keer bij Lianne Tio in Rotterdam als bij Danny Diop in Amsterdam laten onderdompelen in Montale-parfums. Het effect: overweldigend. Bij de eerste drie geuren schreef ik nog ‘braaf’ mijn impressies op, maar daar hield ik bij de volgende mee op. Dit zijn geuren die je stuk voor stuk moet ondergaan. Black Aoud is me bijgebleven en heb me er onlangs in Parijs in de Montale-boetiek flink mee besprayed. Een zeer wonderlijke geur, omdat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… het zo vreemd opent. Ik moet eerst denken aan terpentijn – penetrant, scherp – die vervolgens zacht wordt (soort hoestsiroop) waardoor ik daarna een zacht ‘appelstroop-gevoel’ krijg. Kortom, Black Aoud heeft een hoog balsemgehalte.

En dat is ook het mooie aan deze geur. Oud (in dit geval afkomstig uit Cambodja) manifesteert zich niet oppermachtig, deelt zijn geurgenot met mandarijn (kan ik maar niet detecteren) en patchoeli (dat dan weer wel) die in de basis van sandelhout, cistus labdanum en musk ruim baan geeft aan de roos. Die verschijnt – licht, zonnig, zoet – als een onverwachte gast pas op het einde van het feest, om vervolgens alle aandacht op zich te eisen. Maar eigenlijk heel bescheiden en zacht. Ze kent haar kracht.

RUIK & VERGELIJK

Aoud, oudh, oud, agar, adelaarshout en nog zoveel andere namen. Meer weten? Zie:

Byredo Oud Immortel (2010)

Meer weten over Montale? Zie:

Montale Oud Cuir d’Arabie (200?)

PARISIENNE A L’EXTREME YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

PAS OP! PARISIENNE IS EEN EXTREME BUI!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 09/05/11

Neus: onbekend

Zeggen ze bij Yves Saint Laurent over de nieuwste Parisienne-variatie: ‘Het is rock. Het is vintage. Het is verzengende hitte. Het is verleiding. Het is mysterie. Het is erotiek’. Geurengoeroe zegt: rock en vintage in combinatie met geur, is dat nu echt Yves Saint Laurent? Niet eerder een moedwillige poging om het merk (na het overlijden van de couturier in 2008) een meer jonger en een minder 35+vrouw-gevoel te geven? Daar waren alle andere huizen toch al mee bezig?

Verzengende hitte… ook zo iets. Niet echt Yves Saint Laurent. Verleiding, mysterie en erotiek, prima. Moet je wel geloven dat geur over krachten beschikt die dit allemaal weet op te roepen. En dan de naam: Parisienne à l’Etrême… Hoe doe je zoiets? Zullen we dat maar aan Kate Moss overlaten? Kunnen we ondertussen gewoon genieten van deze intense interpretatie van Parisienne.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het opvallende vinylakkoord in de opening van Parisienne – opgeroepen met aldehyden – wint door wierook (origineel voor een opening) direct aan diepte. Mooi. Nog mooier: de zwarte bes-noot lijkt hierdoor zowaar sensueel te worden. Het hart moet dus ook extremer. Dat betekent in dit geval een nog intensere ontmoeting tussen de overvloedige damascena-roos (foto) en het zoete, haar hierdoor definitief onschuld verliezende viooltje.

De basis van Parisienne à l’Etrême laat deze bloemenweelde nog intenser nagalmen, door nog meer patchoeli, nog meer suède en nog meer musk. Vol, extreem roos-zoet met mooie rokerige-leer nasleep. Wat mij betreft is dit dé Parisienne-versie.

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn:

Yves Saint Laurent Parisienne (2009)

Meer zin in een klassieke versie op de roos en Parijs:

Yves Saint Laurent Paris (1983)

 

OUD IMMORTEL BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 8, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET O. Een reactie plaatsen

‘OUD’ ROKERIG ZOETHOUT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 08/06/11

Neus: onbekend

Artistic direction: Ben Gorham (foto)

Hoorde dat één van de nieuwe geuren in de Les Nombres d’Or-serie van Mona di Orio gebaseerd is op het oud-concept, ook bekend als oudh, agar en aquilaria. Heb ik al veel over geschreven – zie ruik & vergelijk. Voor het zover is, eerst een ‘oudje’ die al een tijdje bij me op het bureau staat: Oud Immortel. Liet/laat me de hele tijd misleiden door de naam. Wordt met Immortel nu onsterfelijk bedoeld (en wat wil dat dan zeggen) of is het een subtiele hint naar de zoetruikende kerrieplant (immortelle)? Want door alle rokerige noten heen, meen ik die te herkennen. Of is het mijn verbeelding die gestuurd wordt? Want in de ingrediëntenlijst wordt de kerrieplant niet opgevoerd. Het oud-concept krijgt in Oud Immortel door Byredo een gedegen, heel klassieke invulling. En daardoor ook een beetje braaf voor een ultra-hip nichehuis.

Ik mis iets onverwachts – de kerrieplant bijvoorbeeld of lavendel overgedoseerd. Nog wat: als je een geur tot aan de rand laat overlopen met oud (of het idee ervan), dan wordt het niet makkelijk de verschillen tussen de verschillende ‘oudjes’ op de markt te onderscheiden. Is dan een kwestie van detail, van frasering.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Daar kun je dus maar heel even van genieten in opening: citroenlikeur Liquore di Limone di Sorrento. Die mag zich pas zo ‘noemen’ als die wordt gemaakt van PGI-sorrentocitroenen (hoofdletters staan voor Protected Geographical Indicator). Want al snel waait daar een wind over van wierook vermengd kardemon. Het effect: rokerig-bittergroen, groenbitter-rokerig.

Het hart is donker, vochtig en aards door patchoeli en papyrus. En is het rozenhout nu verantwoordelijk voor de zoete noot in Oud Immortel? Het wordt nog donkerder en duisterder in de nasleep door tabak (die de zoetigheid van het rozenhout mooi ‘meeneemt’) en mos. Totaalindruk: oud in overdrive. Maar, vreemd die wordt helemaal niet opgevoerd. Of is oud in dit geval de som der delen…

RUIK & VERGELIJK

Meer weten over de herkomst van dit wonderhout, wonderoud? Zie de eerste. Plus twee andere echte oud-geuren en nog een van Byredo.

Juliette has a Gun Midnight Oud (2009)

Le Labo Oud 27 (2009)

Montale Oud Cuir d’Arabie (20??)

Byredo Accord Oud (2010)

LES SOUVERAINES D’EGYPTE ROMEA D’AMEOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 7, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

‘DE MOOISTE VROUW VAN HET OUDE EGYPTE’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 07/06/11

Neus: Pierre Bourdon

Concept: Annie Vannier

Romea d’Ameor eert met zeven parfums vrouwen ‘die geschiedenis hebben geschreven’ en waardoor, aldus het merk, het een eerbetoon aan de vrouw en daardoor aan de draagster van deze geuren is. De op een na ‘oudste’ vrouw in dit rijtje is Nefertiti, vrouw van de Egyptische farao Achnaton, uit de 18de dynastie (14de eeuw voor Chr.). Ze was ‘ook nog’ halfzuster van Tutanchamon. Het allerbelangrijkste: ze wordt beschouwd als de mooiste vrouw uit de oudheid. Waar of niet? Daarover kun je eigenlijk niet discussiëren gezien er weinig ‘natuurgetrouwe’ afbeeldingen resteren van andere beauties uit deze tijd – zelfs niet van Hatsjepsoet en Cleopatra, die andere mooiste vrouwen uit de oudheid.

Van Nefertiti dus wel, waarvan haar buste getuigt in het Neues Museum in Berlijn. Dat ze bij geboorte al verdomde aantrekkelijk moet zijn geweest, zou blijken uit de betekenis van Nefertiti: ‘de schone is gekomen’. Nefertiti schijnt zich volgens Romea d’Ameor graag in parfums te hebben gehuld. Afgezien van persoonlijk genot, had ze hiermee een ander doel: om haar betoverende werking op anderen te verhogen. Daarnaast moesten deze eilixers ‘de rijkdom weerspiegelen van de essentiële oliën geoogst in haar rijk én als ambassadeurs dienen tot ver over de grenzen’.

Of dit ook waar is? Er zijn boeken vol over geschreven over het parfumgebruik in het Oude Egypte, maar die gingen nooit specifiek over een persoon, maar meer over de religieuze functie van parfums (en farao’s en hun vrouwen werden vaak als goden aanbeden, dus). Wat ik niet alleen niet snap: waarom is de naam van deze geur in meervoud geschreven, het betreft toch alleen Nefertiti?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur is dus niet gebaseerd op het Oud Egyptische parfumgebruik, maar een fantasievolle interpretatie. Wel fijn: slechts één applicatie van Les Souveraines d’Egypte volstaat om ‘een rustgevend en sereen gevoel van welbehagen’ op de draagster te laten neerdalen. En het lijkt wel of Pierre Bourdon het beste in zich naar boven heeft gehaald. De geuren die hij maakte Romeo d’Ameor lijken een ‘verniching’ en verfijning van hetgeen hij in het masstigesegment deed: Shiseido’s Feminité du Bois (1992) en Dolce Vita van Dior (1995).

Vanaf het begin heeft Les Souveraines d’Egypte een lichte gourmandnoot. En begint zoetsappig door passievrucht en lychee die ruimte maken voor een klassiek boeket van roos en jasmijn ‘teder’ gemaakt door magnolia en orchidee (welke is onduidelijk). Deze bloemen worden in de basis ondergedompeld in een zoet-poederig bad van kokos, eiwitschuim, vanille, amber en musk. Vetiver en iris zorgen voor de aardse noot. En je moet goed ruiken om laatste twee te ontwaren tussen de gourmandnoten. Heel elegant, maar Les Souveraines d’Egypte had voor mij wat transparanter, wateriger gemogen. De Nijl had er als het ware mogen doorstromen…

RUIK & VERGELIJK

Meer weten of Romeo d’Ameor? Zie:

Romea d’Ameor Les Maîtresses de Louis XIV (2007)

En wil je een reisje langs de Nijl maken, probeer dan:

Hermès Un Jardin sur le Nil (2005)

SIGNATURE SUMMER FOR HIM DAVID BECKHAM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

DE ZOMER VAN DAVID IN EEN FLACON

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 06/06/11

Neus: onbekend

Het is flauw, en toch doe ik het. Hou Signature Summer for Him blind bij iemand onder de neus en vraag vervolgens welke merk de drager van die neus denkt te ruiken? Mijn eerste reactie bij het opsnuiven: sort of Hugo Boss. Is dat erg? Nee. Wil hiermee alleen maar aangeven dat door de constante stroom van nieuwe geuren, geuren ook steeds meer op elkaar gaan ‘ruiken’.

David Beckham vond het niet echt nodig dit eenmalige tussendoortje te verantwoorden, dus maak ik er ook weinig woorden ‘aan vuil’. Mooi is natuurlijk wel dat Victoria Beckhham tegelijkertijd voor haar talrijke fans dit seizoen ook een zomerse variant van haar Signature-geur presenteert. Maar die heb ik nog niet geroken. Maar zowel David als Victoria willen met deze geuren toch zowel ‘hun individualiteit als hun verbondenheid als koppel benadrukken’. Mooi toch?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een typische middle of the road-geur die zich niet echt onderscheidt. Maar dat is ook niet echt de bedoeling van David Beckham. Hij kent zijn fans. Dus een frisse opening. Dit keer mandarijn en pomelo (het zoete familielid van de grapefruit, foto) vermengd met dauwgroen viooltjesblad. Als deze citrusnoten zijn verdwenen komt Signature Summer for Him in een ‘waterige’ sfeer terecht – het zomeridee – opgeroepen met lotus, die – dat dan weer wel origineel – wordt vermengd met saffraan. De basis koppelt iris aan een cleane musk. Die versterken samen het frisse gevoel, net onder de douche vandaan-gevoel.

RUIK & VERGELIJK

Tja, help! Toch maar gewoon:

David Beckham Signature for Him (2008)