LA NUIT DE L’HOMME LE PARFUM YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 5, 2011
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

DE SCHADUWKANT VAN LA NUIT DE L’HOMME

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 05/06/11

Neus: onbekend

Model: Vincent Cassel + Marine Vacth, Alyssa Ali, Eniko Mihalik

Artistic direction film: Darren Aronofsky

Artistic direction fotografie: Micheal Serrin

Fotografie: Mert & Marcus

Scenario: Mark Heyman, Ari Handel

Ik ben natuurlijk verheugd dat ik dit nieuwe parfum (!) voor de man krijg toegestuurd en als extraatje de nieuwe Parisienne-variatie. Maar ik wacht vol smacht op Saharienne. Ben er in België en Nederland zelfs speciaal voor de naar de parfumerie gegaan. Helaas: nog steeds niet binnen. Morgen weer proberen. Een tijdje geleden werd La Nuit de L’Homme in een nieuw jasje gestoken. Hiervoor werden in hun vakgebied diverse beroemdheden opgetrommeld. Het resultaat: een vier minuten durende thriller van verleiding waarin een man – ‘met een duistere, intrigerende kant die vrijheden neemt, zijn wensen bepaalt en regels doorbreekt’ – met meerdere vrouwen een spel speelt: ‘Zo vrij als deze man is, genieten zij van het spel, geven ze zich over. Elke stap dichter bij de liefde wordt gekoesterd en leidt tot een nacht vol beloften’.

En nu een parfumversie – dat gebeurt niet vaak – van La Nuit de L’Homme om het effect van bovenstaande – mocht je als man het willen praktiseren – te maximaliseren. Dat gaat dan wellicht zo: ‘A man tames the night. Unsettingly seductive. Mysteriously elegant. He shows his shadowy sight. He breathes danger, sends shivers, gives fever further arousing desire’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

La Nuit de L’Homme Le Parfum is inderdaad de schaduwkant van de eau de toilette-versie. Donker, zoet, kruidig, sensueel. En dat alles overgedoseerd. Eerst een snel vervliegende vleug van bergamot en anijs (lekker!) opgevolgd door een prikkelende pepernoot die vervolgens snel wordt getemd door, of beter gezegd, sensueel wordt gemaakt door cistus labdanum. Laatste geeft aan het normaal zonnige lavendel een zwoele noot.

Het is volgens mij het geheim van deze geur: lavendel zwoel gemaakt. De afronding versterkt dit effect: het laat een zoetdonker spoor achter van vanille, vetiver en patchoeli. Gewaagd voor de ketenparfumerie, alleen ervaar ik La Nuit de L’Homme Le Parfum niet als een parfum, eerder als een eau de parfum.

RUIK & VERGELIJK

Yves Saint Laurent La Nuit de L’Homme (2009)

ABACI ABACI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

SIXTIES REVISITED

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 04/06/11

Neus: Geza Schoen

Ik had onlangs overleg met Maria van Geuren. Doen we af en toe. Nemen we de stand van zaken door. Ruiken aan nieuwkomers, besnuffelen we oude vertrouwden en het leukste – parfums proeven te ordinair (maar eigenlijk ook te lekker) voor woorden en waarvan we ons afvragen of ze deze productomschrijving wel waardig zijn, zoals Sunflowers (1993) van Elizabeth Arden. Wat nieuws betreft: Van Geuren liet me ruiken aan de geur Abaci. Dat is, als ik het goed begrijp, een chique-eigentijdse modewinkel van Cem Mustafa Abaci (zegt nooit concept) in Frankfurt am Main, Duitsland. Exacte adres: Junghofstrasse 14. Niet duidelijk wordt of hij nu een ontwerper of winkeleigenaar is die alles verkoopt voor jongemannen (of die er voor willen doorgaan) wat nu hip en avant-garde is. Abaci had, volgens verhalen al geurkaarzen in eigen beheer uitgebracht, maar die konden niet genoeg de essentie en de ‘beleving’ van het merk verspreiden.

Dit zegt hij: ‘Voor mij is mijn gevoel voor geur altijd cruciaal geweest om het karakter van een object of persoon te definiëren’. Maar kan Abaci’s eigen gevoel voor esthetiek en elegantie in een geur worden omgezet? Hij vindt zelf van wel. Abaci is een aroma dat je volgens hem zou willen proefen en drinken, een ‘all-rounder’ die gelijk zijn mannencollecties – je kent het wel – zowel thuis, op kantoor maar ook in een ‘leisure context’ gedragen kan worden, zowel overdag, zowel ‘s avonds.

Hij koos Geza Schoen, man achter Escentric Molecules, om zijn geur te verwezenlijken. En, lekker puh, Abaci ontdekte dit nichelabel lang voor Elton John, John Galliano, Kate Moss en de rest van Londens’ high society. Fijn voor hem! Jammer voor Londen. Het duurde anderhalfjaar voor Schoen en Abaci tevreden waren. Het resultaat: ‘Een geur die overloopt van mannelijkheid, verve, magnetisme en mysterie’. En toch: ‘Herkenbaar, understated en onderscheidend’. Hoewel de presentatie van Abaci voor mij toch een beetje lullig, onder de maat is – flacon met wengé-dop past niet perfect in de ‘brillendoos’ – is de geur daarentegen een feest de herkenning. Ik moest direct denken aan twee Rochasklassiekers Moustache (1949) en Monsieur Rochas (1969) en zelfs Eau de Rochas (1970). Allemaal drie wrang-frisse citrusgeuren op houtbasis.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit soort openingen vind ik altijd top: citrusgroen. In dit geval citroen, limoen en mandarijn gecombineerd met salie, basilicum en een volle dosis galbanum (foto). Mooi gedaan. Wordt nog mooier door de kruidige ondersteuning van jeneverbes, peper, nootmuskaat en laurier. Vervolgens krijgt dit alles de volle laag met aldehyden. Deze tornado van agrumes, groen en kruiden waait mooi over de bloemen in het hart van Abaci – fresia, jasmijn, viooltje, iris, waterlelie, roos – om zich vervolgens te nestelen in een stevige, maar rokerige chyprebasis (cederhout, vetiver, patchoeli, eikenmos) die een sensuele ondersteuning krijgt van cistus labdanum, tonkaboon, leer en musk.

Heerlijk retro-geïnspireerde en intens groene geur met een hoog honderd procent natuurgehalte en zo’n aangenaam ouderwets bosgevoel.

RUIK & VERGELIJK

Vroeger was alles beter? Rook alles beter? Fijn is in ieder geval de nieuwe interesse voor mannengeuren die een tijdje not done, want ouderwets waren. Nu weer helemaal hip.

Balmain Monsieur Balmain (1961)

Nina Ricci Signoricci 1 (1965)

Lancôme Balafre (1967)

Rochas Monsieur Rochas (1969)

 

VIOLETTE IN LOVE PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 3, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

VERLIEFD VIOOLTJE

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 03/06/11

Neus: Patricia de Nicolaï

Denk dat je net alle belangrijke viooltjesparfums hebt gepresenteerd – zie Carons Violette Précieuse – zegt Tanja Deurloo van The Perfume Lounge in Amsterdam of ik Violette in Love ken van Parfums de Nicolaï? Not dus, maar bij het horen van deze naam begint mijn parfumhart altijd sneller te kloppen. Niet zo vreemd: voor relatief minder geld – voor heel veel mensen toch belangrijk – krijg je zoveel meer: parfums die liefdevol het beste van ingrediënten naar boven halen.

Violette in Love (naam…, tja) heeft als uitgangspunt het klassiek-poederige viooltjesparfum maar dan op een frissere, meer moderne manier gepresenteerd. De geur werd in 2009 geflankeerd door Weekend à Deauville (naam…, leuk!) omdat Patricia de Nicolaï maar niet kon beslissen tussen twee ideeën over fris-bloemige geuren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Iets prachtigs. Want niet te veel viooltje (foto). Eerder een viooltje verliefd op een aantal bevriende ingrediënten waarmee ze heeft afgesproken in een park tijdens eens zonnige dag. Het effect: fris, bloemig met de voor Patricia zo kenmerkende klassieke ‘vooroorlogse’ en Guerlaineske warme afronding waardoor Violette in Love perfect met de huid versmelt.

Bij opening direct al een zachte impressie waar vervolgens Italiaanse, zwarte bes en framboos uitspringen. In het hart wordt het zoete viooltje verliefd op de Turkse roos en iris. Maakt Violette in Love bloemiger en poederiger. Opvallend is de helder-pittige noot die tevens door de geur waait, volgens mij zijn hiervoor roze en zwarte peper voor verantwoordelijk.

En dan de basis: heerlijk, chic, zo à la française… opgeroepen met een delicate musk waarin alle poederige noten opgaan. Oh ja, de koriander ruik ik niet echt.

RUIK & VERGELIJK

Nou, dat is dus niet toevallig. Zie:

Caron Violette Précieuse (1913, 2006)

VIOLETTE PRECIEUSE CARON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

GROEN VIOOLTJE, ZOET VIOOLTJE, WARM VIOOLTJE

Jaar van lancering: 1913/2006

Laatst aangepast: 01/06/11

Neus: Richard Fraysse

Een van mijn favoriete ‘bloemen’ – is meer een struik – zelden in parfums verwerkt: de liguster. Bloeit nu volop, overal en zal het de hele zomer doen. De geur zweeft tussen groen-houtig, zonnig, geel-bloemig, bitter en wrang. Waarom schrijf ik dit? Krijg een beetje hetzelfde gevoel bij het ruiken van het eerste spoor dat Violette Précieuse verspreidt. De geur verscheen zonder veel toeters en bellen. En in eerste instantie alleen te koop bij Sephora.

Ware parfumfans weten dat het een re-issue is van de gelijknamig geur uit 1913 die geldt als een van de mooiste viooltjesparfums ooit. De beschrijving van de ingrediënten en het effect brengt je neusvleugels naar hogere gebieden. Ik heb hem nooit geroken en de nieuwe versie heeft volgens mij weinig met het origineel van doen.

Toch is Violette Précieuse ‘niet verkeerd’. Zweeft tussen de niche- en populaire tak van Caron. En heeft niet de ‘makke’ van veel pure viooltjesparfums: een zoetigheid die maar door en doorgaat. Waardoor er geen verfijning, geen ‘verdieping’ optreedt. Te veel snoepjes, te weinig parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ja, het is die merkwaardige groene noot in de opening die direct de aandacht vasthoudt. Groen viooltjesblad waarop winterse regendruppels van oranjebloesem vallen, vermengd met een voor mij lichte even groene anijsnoot. Mooi, ‘knisperend’. Het maakt de hoofdrolspeelster in hart minder aanstellerig, capricieus en cliché vrouwelijk-onschuldig.

Hier bloeit het viooltje zoals het volgens mij hoort: zoet maar gedoseerd. Komt door de toevoeging van iris -tekening. Die maakt Violette Précieuse zachter, ‘stoffiger’. Het bloemeffect komt op conto – viooltje ruikt niet echt naar bloem vind ik – jasmijn en lelietje-van-dalen die de frisheid van de opening continueren. Dit alles gaat samen ‘gezellig’ onder een warme en volle basis van sandelhout, musk, vetiver en framboos. Laatste twee neem ik eerlijk gezegd niet echt waar.

RUIK & VERGELIJK

Er bestaan heel veel leuke weetjes over het bosviooltje. Waar ze symbool voor staat, wat haar geneeskrachtige werking is. Doen we dit keer niet. Wel de plain facts: het maarts viooltje (viola odorata) groeit op grond onder heggen, aan beschaduwde slootkanten, onder bomen en langs oude muren (de zaden worden door mieren verspreid) van laagland tot het voorgebergte.

Net zoals bij de iris, levert de gedroogde wortel de geur die als verfijnd, licht poederachtig en zoet wordt omschreven. Lange tijd voor de parfumindustrie nog in het wild verzameld. Tegenwoordig wordt de geur voornamelijk in de parfumlaboratoria nagebootst; zo is er een aldehyde met een duidelijk viooltjesaccent. ‘Vroeger’ ware pure viooltjesgeuren zeer geliefd. De meest gebruikte variëteiten die hiervoor werden geteeld waren Violette Victoria (de lekkerste geur) en Violette de Parma (het makkelijkst te cultiveren).

Het bloemeke is eigenzinnig: als je er aan ruikt merk je de geur op, blijf je echter langer aan het viooltje ruiken dan neem je de geur niet meer waar. Dit heeft William Shakespeare in Hamlet beschreven: ‘The forward violet thus did I chide: sweet thief, whence didst thou steal thy sweet that smells, if not from love’s breath’. Toch nog een leuk weetje.

Een grote klassieker met geprononceerd viooltjesaccent:

Guerlain Après l’Ondée (1905)

Twee moderne klassiekers met veel viooltje:

Bvlgari Pour Femme (1996)

Lolita Lempicka Lolita Lempicka (1997)

Ook veel viooltje in:

Thierry Mugler Violet Angel (2005)

Guerlain Insolence (2006)

Niche-viooltjes:

Annick Goutal La Violette (2001)

Creed Love in Black (2010)

NIET MAD MEN, MAAR ‘MAD WOMAN’

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 31, 2011
Geplaatst in: OUDE FILMS MET PARFUMINFO, TRENDS TOEGELICHT. 3 reacties

‘FRAGRANCE ANYONE, FRAGRANCE EVERYONE?’

Een veel geoefende hobby: terugkijken. Op zoek naar momenten in het verleden toen alles beter was. Ook de smaak van toen, blijft inspireren. De jaren zestig doen het wat dat betreft goed. Opvallend: we komen er steeds meer achter dat de swinging sixties meer was dan alleen de opkomende hippybeweging (luister naar Jefferson Airplane’s White Rabbit) en de space age (remember Paco Rabanne?). Want terwijl de eerste de maatschappelijke structuren ter discussie stelde – demonstratief en provocatief – de tweede liever de ogen op de toekomst richtte, was het de ‘conservatieve’ smaak die de toon bepaalde. Dit wordt nu onder de noemers retro, vintage en heritage opnieuw voor het voetlicht geplaatst. Wat blijkt: de behoudende cultuur van toen, blijkt nu heel erg stijlvol en vervult ons met een verlangen: ‘Ach, zo zou ook ik wel geleefd willen hebben’.

Reality check: voor veel van onze (groot)ouders was dit een ‘mode de vie’, nu ook wel bekend al lifestyle. De tv-serie Mad Man heeft de ‘l’air du temps’ van deze neo-klassieke smaak die speelt met nieuwe opkomende visies prachtig en perfect gevangen. Als je kijkt naar deze Avon-promotiefilm over geuren, waan je je in deze wereld. Niet Mad Men, maar Mad Woman.

Chanelchic: wil je weten hoe Coco tijdens deze jaren dacht over stijl, klik de clip hierboven. Wat jammer dat ik kan niet liplezen. Trouwens de voice over geeft tips die nog steeds het praktiseren waard zijn. En in mijn volgende leven wil ik – back to the future – vertoeven in deze wereld. Als man, als vrouw, als hond… maakt me niet uit.

TOMMY GIRL SUMMER 2011 TOMMY HILFIGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 30, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

‘FINE, FINER, FINEST’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 30/05/11

Neus: onbekend

Geschreven door Maria van Geuren en Pope of Perfumes

Logisch wat Tommy Hilfiger zegt: ‘Tommy girl was de eerste geur die we lanceerden en zal daarom altijd een speciale plek innemen in onze collectie’. Met het volgende doet Hilfiger alsof het de eerste keer is: ‘Met deze limited edition wilden we Tommy Girl revitaliseren, zodat fans kunnen genieten van een leuke lichte versie van de geur waar ze zo van houden’.

Want: er verschenen al tig zomervariaties op Tommy Girl, waar de inspiratie bijna hetzelfde was als deze nieuwe versie: een perfecte Amerikaanse zomerdag, geurende bloemenvelden, een frisse verkwikkende zomertuin, late middagzon, genieten van een zomerse cocktail met vers fruit’. En: ‘De consument een heerlijke koele en energieke bries geven’. En: ‘De frisheid van vers gesneden bloemen, de warmte van zomerzon op je huid en het gevoel van een douche na een lange warme dag komen samen’.

Oh, en presentatiegewijs: the Pope of Perfumes krijgt een erg kerstgevoel bij het zien van de verpakking van Tommy Girl Summer 2011 en Maria van Geuren daarentegen een erg warm gevoel.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur vangen van ‘vrouwelijke schoonheid van bloemen in bloei’, met als hart de ‘southern magnolia’ die ook bloeit in Tommy Girl, vermengd met fris-waterige nuances en citrusvruchten, eindigend in een zomerse tuin, compleet met zomerse cocktails, een schommelstoel op een veranda.

Tommy Girl was meer een knalgeur met behoorlijk wat power en ook wat ‘droger’. Tommy Girl Summer 2011 komt toegankelijker, romiger, warmer en daardoor iets meer ‘afgerond’ en daardoor weer iets ‘deftiger’ over. Toch blijft het een sprankelende geur met jonge geest. Is het origineel ‘girl, girlier, girliest, deze zomerversie is ‘fine, finer, finest’.

Oh, en technischerwijs: de geur magnolia kan niet uit de bloem gehaald worden. Wat doet de neus:  zoekt bloemen die samen voor een tederzacht, fragiel parfumeffect zorgen. In het Amsterdamse Vondelpark groeien prachtige magnolia’s. We roken ze begin van deze lente: heel lief, heel onschuldig met een opvallend fris citrusaccent.

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn. En voor de echte Hilfiger-fans: dit verschijnt ook Hilfiger Woman Peach Blossom (nog niet geroken, maar in gedachten…).

Tommy Hilfiger Tommy Girl (1997)

 

 

 

TOM OF FINLAND ETAT LIBRE D’ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. 1 reactie

BESCHAAFD LEER, GEEN HOMOGEIL LEER

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 29/05/11

Neus: Antoine Lie

Artistic direction: Etienne de Schwardt

Etat Libre Orange maakt erg goede geuren die door de tongue in cheek-namen en vaak te nichterig-kitschy styling aan de aandacht ontsnappen. Het is allemaal ‘too much so called funny’, dat je als buitenstaander denkt: ‘Zal wel niet veel wezen’. De geur Tom of Finland bevestigt weer eens dit terechte vooroordeel. Voor alle hetero’s die het niet weten: Tom of Finland (1920-1991) was een – inderdaad Finse – illustrator die het geheime seksleven en -verlangen van veel homo’s in de jaren zeventig, tachtig, negentig heeft vormgegeven met tekeningen die niets aan de verbeelding overlieten.

Alles in overdrijving: mannen hebben mega-opgepompte lichamen, tepels zijn ‘super’, billen te bol, lullen XXXL en doen maar één ding: nemen of zich laten nemen op alle plekken denkbaar: bos, park, kantoor, gevangenis, ‘thuis’ en natuurlijk in die ouderwets gezellige leertenten waar ‘dit soort mannen’ elkaar in ontspannen sfeer ontmoeten. Hij is vereerd met een geur. En die ruikt, logisch, naar leer. Alleen, iedereen die ooit een duistere homokroeg of honk van een motorclub heeft gefrequenteerd (en uitgezet wegens het iets te diep kijken in… ) moet ‘toegeven’ dat Tom of Finland een intense, maar beschaafde leergeur is.

Wat ik mis is de geur van ijzig metaal (kun je oproepen met aldehyden – ruik maar eens aan de opening van Yves Saint Laurents Parisienne uit 2009), sigaretten en as (wierook, gerookte vetiver), verschraald alcohol (ze kunnen tegenwoordig met scenttrack toch alles omzetten in geuren?) en verdovende middelen (in sommige geuren van Tom Ford zou coke zijn verwerkt).

Het idee: een man die net onder de douche vandaan komt en daarna in zijn leren broek glijdt. Maar mag volgens de Tom of Finland Foundation, die opdracht tot deze geur gaf, niet de natuurlijke geur van de drager maskeren. Niet makkelijk als je een geur opdoet, en helemaal niet met een leergeur. Voor mij is Tom of Finland een weliswaar sterke leergeur die later wordt getemd; een snoepje verpakt in leer.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals gezegd: een klassieke en mooie leergeur die van start gaat met citroen ondergedompeld in aldehyden zonder het metalen effect ervan echter. Het hart van Tom of Finland klopt aangenaam door een stevige groene ‘macho’-mix van berkblad, dennennaald, galbanum, geranium, cipres en peper.

In de afronding – alsof je de rits van een lang gedragen leren broek opent – komt het ware leerkarakter naar boven met musk, ambergris, suède en ‘gepyrogeneerde’ styrax. Gepyrogeneerd? Wil zeggen dat deze hars (van de Sumatra-boom) met zijn met balsemachtige en wierookachtige noot (tekening) is bewerkt met koortsverwekkende stoffen, afkomstig van micro-organismen, die na intraveneuze injectie bij mens (en dier) verhoging van de lichaamstemperatuur gedurende meerdere uren veroorzaken… wat zou dat toch betekenen?

RUIK & VERGELIJK

Zet Tom of Finland naast onderstaande recente leergeuren, en je merkt dat de geur helemaal niet zo hitsig en heet is. Of je moet leergeuren over het algemeen te veel van het goede vinden.

Odori – Profumo di Firenze – Cuoio (2008)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Cuir (2010)

Maria Candida Gentile Barry Lyndon (2010)

BRUT CLASSIC (FABERGE)

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 1 reactie

OOK GIJ HELEN OF TROY LIMITED?

OOK GIJ BRUT(US)?

Jaar van lancering: 1964

Laatst aangepast: 28/05/11

Neus: Karl Mann

Model: Ron Capps, Joe Namath, Hank Aaron, Wilt Chamberlain, Muhammed Ali, Henry Cooper, Kevin Keegan, Barry Sheene, Franz Beckenbauer, Paul Gascoigne

Was gisteren op bezoek bij parfumerie Marjo aan de Zeedijk in Amsterdam. Een begrip voor veel parfumliefhebbers. Waarom? Het vertegenwoordigt de ideale parfumerie (op internet bekend als www.parfumerie.nl) op een bepaalde (maar op op dit moment not fashionable) manier: want het maakt geen onderscheid tussen popi jopi-geuren, masstige-parfums en prestigieus geurgenot. Je vindt het er allemaal. Popi-jopi: Diesel Denim (2011). Masstige: Mon Jasmin Noir van Bvlgari (2011). Prestigieus: Guerlains Mouchoir de Monsieur (1904). En dan heb ik het nog niet gehad over bijna de in Nederland vergeten klassieke merken (Balmain, Rochas) én nieuwkomers zoals Elie Saab. En ik zag er ook, de ooit klassieke ‘ladykiller’ voor mannen: Brut.

Heet nu Brut Classic. Toeval denk ik: in hetzelfde jaar presenteerde Estée Lauder haar eerste mannengeur: Aramis (heet nu Aramis Classic). Toen was de parfumwereld nog vrij overzichtelijk en maakte zich nog niet echt druk om wat de concurrentie in zijn schild voerde. Het verschil: Lauder koppelde aan de geur ‘for the man who thought he had everyhting’ ook een uitgebreide grooming line, de eerste in zijn soort.

De overeenkomsten: beide Amerikaans, beide mikten (in eerste instantie) op de man uit de hogere segmenten van de samenleving. Want raar maar waar: die was voor zijn geuren voornamelijk aangewezen op lokale barbershops met zijn eenvoudige colognes ‘tegen de prik’. Had je als Amerikaan een uitgesproken smaak dan haalde je je geuren uit Europa. Het succes van Brut was gegarandeerd door a: de geur, b: de naam en c: de mannen die de promotionele kar achtereenvolgens hebben getrokken: voornamelijk professionele sporters. De meest legendarische: de boksers Henry Cooper en Muhammed Ali. De meest recente: Paul Gascoigne.

De boodschap: aan Brut kleeft – nog steeds – niets feminins en verfijnds. En sinds de geur naar het middelsegment afdaalde, geldt het als typisch voor mannen die qua geur geen al te hoge eisen stellen. Qua marketing deed Fabergé trouwens iets revolutionairs wat merken als Chanel, Dior, Lancôme en Guerlain nooit hebben aangedurfd: een lichtere versie van een populaire geur lanceren die tevens stukken goedkoper is. Fabergé deed het met Brut 33. Bevatte slechts 33 – leuk bedacht – procent van de originele geurconcentratie en werd geleverd in een plastic fles. Brut blijf onlosmakelijk verbonden met Fabergé (niet de juwelier!) ondanks het feit dat het merk nogal van eigenaar veranderde. 1978: Unilever. 1989: Chesebrough-Pond’s division.

Die noemde Brut 33 vanaf dat moment Brut, en de klassieke versie Brut Classic by Fabergé. En dan wordt het onduidelijk en eigenlijk niet interessant. Voor het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en het Verre Oosten schijnt Unilever nog steeds de producent te zijn –  promoot de geur met ‘the essence of man’ – voor de rest van de wereld is het Helen of Troy Limited.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik weet één ding zeker: aan de originele versie is heel wat gesleuteld. Niet verwonderlijk als je de opsplitsing van eigenaren ziet. Je zou eigenlijk een krachtig-stoere versie op het chypreconcept moeten ruiken, maar hier voor in de plaats krijg je van Helen of Troy Limited nu een zeperig-zoet, onbestemde geur met licht kruidenaccent waarin je af en toe iets herkent: lavendel, anijs, vanille en veel musk. Niets stoer, niets macho.

Wat ik mis is die vroegere krachtpatserige-frisse opening van citroen en bergamot, kruidig en helder gemaakt door lavendel en anijs. Ik ruik vervolgens geen basilicum, en in het hart al helemaal geen geranium, jasmijn en ylang-ylang. Ja, de basis is wel herkenbaar, alleen vaag deze mix sandelhout, vetiver, patchoeli, eikenmos, vanille en tonkaboon. Ik ga toch eens binnenkort de versie van Unilever ruiken…

RUIK & VERGELIJK

‘Weet je nog wel oudje’? Je hebt van die ‘we doen niet moeilijk’-geuren, die gewoon worden gekocht. Generatie in, generatie uit. Van vader op zoon. Misschien zijn ze wel in de genen van gaan zitten.

Shulton Old Spice (1937)

Silvestre Pino Silvestre (1955)

Puig Aqua Brava (1968)

Sir Irisch Moos (1969)

(UNTITLED) L’EAU MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 27, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

LICHT OP GROEN!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 27/05/11

Neus: Daniela Andrier

Beetje merkwaardige toelichting krijgt (untitled) l’eau: ‘(untiteld) heeft, een jaar na introductie, haar uniekheid bevestigd door het breken met de regels van de traditionele parfumindustrie’. Mijn bescheiden vraag: welke regels? Dan: ‘(untitled) een verdergaand statement in anti-glamour’. Klopt. Dan: ‘Weerspiegelt de experimentele benadering en poëtische inspiratie verworven in het DNA van Maison Martin Margiela’. Snap ik gewoon niet. Ik bedoel, weet wel wat er staat, maar het klopt niet helemaal.

En dan: ‘De uitzonderlijk verfrissende geur van dit uniseksparfum toont de originaliteit en de creativiteit van het merk verder aan’. Let’s be fair: er zijn talloze merken die een lichtere en frissere variatie op hun eau de parfum lanceren. To name a few: Dior doet het met Miss Dior Chérie (2005), Prada doet het met Infusion d’Iris (2007). En als er een groen water is voor allebei dat gelijk (untitled) l’eau uitzonderlijk verfrist, dan is het wel Sisley’s Eau de Campagne. Uit 1975. Wat niet wegneemt dat (untiteld) l’eau een bijzonder parfum is door zijn nadruk op galbanum. Het is in feite de ‘groendruk’ van het huis: ‘klassiekers neerzetten met een nieuwe twist, alsof een herinnering nieuw leven krijgt ingeblazen’. Galbanum, van zichzelf fris én sensueel; het effect ervan kan geïntensiveerd worden met citrusnoten. En dat gebeurt in (untitled) l’eau.

De neus verwoordt het zo: ‘Ik heb mij geconcentreerd op verfrissende koelte, zonder iets van de intensiteit af te doen. Ik nam, heel eenvoudig, de bestaande geur en dompelde die onder in groene en citrusnoten, waardoor de geur nog frisser, lichter en helderder wordt onthuld, terwijl ik tevens een element van mysterie heb toegevoegd’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerlijk is eerlijk: galbanum (tekening) is mijn fetish-ingrediënt. Zo gauw ik weet dat het in een geur is verwerkt raakt mijn reukorgaan in verhoogde staat van paraatheid. Ruik je direct in de opening die, om het eau-effect te benadrukken, wordt omringd met citrusessences van mandarijn, limoen, ‘gewreven’ munt en buchu. Laatste is ook bekend onder de namen bucco en bokbuchu. Heeft een aangenaam frisse geur zwevend tussen munt en zwarte bes.

Ook altijd goed om een geur frisser en bloemiger te maken: oranjebloesem – ook present in (untitled). Beetje jasmijn (idem) kan ook geen kwaad. Wordt in het hart gekoppeld aan wederom galbanum en, om de frisse groenigheid extra te versterken, aangelengd met lentisque (idem). Ofwel… mastiek: een harsolie met superfris aroma lichtjes neigend naar… terpentijn.

De afronding van (untitled) l’eau zorgt dat de all over groene frisheid een zeker zonnige warmte krijgt, ofwel mysterie. Opgeroepen met wierook (idem), patchoeli en ‘sérénolide’ (idem). Laatste is een superzachte, omhullende musk die pas tot leven komt als dit groener-dan-groen-water helemaal één is met de huid. En nu maar wachten op (untitled) l’eau de cologne en/of (untitled) le parfum.

RUIK & VERGELIJK

Om je volledig te focussen op galbanum en Maison Martin Margiela:

Maison Martin Margiela (untiteld) (2010)

ADVENTUROUS ESTEE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 26, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, TAX FREE. Een reactie plaatsen

GEURSAFARI

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 26/05/11

Neus: onbekend

Model: Hilary Rhoda

Geschreven door Maria van Geuren en Pope of Perfumes

Reizen of ‘zo maar ergens naar toegaan’ stond lang geleden voor onvoorziene gebeurtenissen en avontuur. En het was exclusief. Tegenwoordig is alles voor de massatoerist van a to z geregeld waardoor er nog weinig avontuur (wil zeggen: een reis met kans op gevaar) te beleven valt. Zelfs een vakantie in het ‘wildste’ gebied van de wereld gebeurt in veilig overleg met de aanbieder. Nog zoiets: aan avontuur en avontuurlijke reizen kleeft nog steeds iets mannelijks – remember Adventure van Quasar (1999), Gant (2005) en Davidoff (2008)? Moet Estée Lauder niets van weten. Daarom heet de geur voor de vrouw voor het taxfree-circuit dit jaar Adventurous.

Gebotteld in een bijna niet platter te krijgen flacon – mooi en strak! En de promotie-talk klinkt als een commercial op CNN waarin een exotisch land al zijn ongerepte charmes in de strijd gooit: ‘Vind spanning op de meest avontuurlijke plekken op aarde. Vermijd platgetreden paden. Verken het onbekende. Voel je zintuigen prikkelen terwijl de zinderende hitte van de dag overgaat in de koelte van de schemering’. Ik pak mijn koffers en vlieg met Hilary Rhoda mee – see you! En van mij mag heel snel Adventurous Men volgen. In een nog plattere flacon graag.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Estée Lauder: Adventurous is ‘een moderne blend van verschillende werelden, neemt de zintuigen mee op een adembenemende safari’. Eerst blind ruiken: gezien de stijlvolle flacon geloof ik niet dat het hier een simpele fruity gaat. Klopt. Alhoewel Adventorous fiks fruitig en zoet romig opent, is het de sterjasmijn in het hart die de aandacht vasthoudt. Ook mooi: de daaraan gekoppelde lotus zorgt een waterige noot die samen met vetiver voor een bijzonder avontuur zorgt. ‘Wachten’ op de basis is moeite waard. Heerlijk zoet, vol romig en mooie, zachte houtsoorten en patchoeli op het eind.

Nu ruiken aan de hand van de opgegeven ingrediënten. In de top: rode bes en mandarijn met fijngeweven blad – ruik je al snel en je duikt even snel naar het hart vol jasmijn die je goed waarneemt. ‘Getemd door vetiver’. Dat ruik ik dan weer minder. Beter de lotus en de aquatische werking ervan.

Tropischzoet plumeria (frangipani),  vanillezoet heliotroop (foto) en ylang-ylang in de basis zorgen voor een exotische romigheid, en vijlt de doornen van Afrikaans (houtig) struikgewas omringd met ‘wilde’ patchoeli. Conclusie: geen wilde ‘op safari’-geur. Niet complex, toch boeiend. Mooi en vooral onmiskenbaar vrouwelijk. Droomde ik nu dat ik op safari was, was het de geur die de stewardess droeg?

RUIK & VERGELIJK

Estée Lauder heeft voor dit jaar nog een limited edition. Nog niet geroken deze mix van – in alfabetische volgorde – amber, brem, fresia, gardenia, goudsbloem, iris, jasmijn, lelietje-van-dalen, mandarijn, musk, sandelhout, viooltjesblad en waterlelie. Speciaal ontwikkeld voor de Aziatische markt.

Estée Lauder Wild Elixir (2011)