GRAND NEROLI ATELIER COLOGNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 21, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

EN WEER EEN ‘ABSOLUUT’ VERKWIKKENDE ORANJEBLOESEMGEUR

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 21/12/11

Neus: Cecile Krakower

Concept & realisatie: Sylvie Ganter, Christopher Cervasel

Ik verbaas me soms, vaak, eigenlijk altijd over het ‘gemak’ waarmee een nieuw nichemerk in de markt wordt gezet. Lijkt een kwestie van het vinden van een backer die in je gelooft en de eerste jaren zonder te zeuren voor cashflow zorgt. Maar het is het risicokapitaal waard, gezien de gretigheid waarmee de consument nieuwe huizen omarmt. Een gouden regel: wees niet al te moeilijk. Brengt in herinnering een opmerking van de dit jaar overleden Mona di Orio: ‘Erik, mensen willen alleen ruiken wat ze al kennen’. De reden voor haar om met Les Nombres d’Or te komen.

En als je je nieuwe huis omringt met een aura van authenciteit, handwerk, ‘vintage’ en geschiedenis, dan zit je nu helemaal gebeiteld. En zo zag ook Atelier Cologne het licht. Een idee van Sylvie Ganter en Christopher Cervasel (foto).

Naar ik van de laatste begreep tijdens een presentatie in Brussel bij Beauty by Kroonen & Brown werkten ze beide voor de grote merken, maar kregen daar – zoals zovelen – genoeg van. Maar niet van hun onvoorwaardelijke liefde voor geuren, in het byzonder voor… eau de colognes.

Die werden het uitgangspunt voor hun huis, maar veranderden de structuur. Wil zeggen: zonder de karakteristieke instantfrisheid geweld aan te doen, worden de colognes geleverd in een absolu-concentratie. Dat betekent langer en intenser genieten. Helemaal nieuw is dat natuurlijk niet. Zo presenteerde bijvoorbeeld Giorgio Armani een geconcentreerde cologne in 2004 in zijn Armani Privé-reeks: Eau de Jade. En Tom Ford heeft in zijn Private Blend Neroli Portofino (2007).

In Orange Sanguine, Bois Blonds, Trèfle Pur, Oolang Infini, Vanille Insensée en Grand Néroli ‘blenden meesterparfumeurs onverwacht bijzondere ingrediënten met de typische citrusfrisheid van eau de cologne’. En: ‘Elke geur vangt dierbare momenten en krachtige herinneringen’. Dat hebben we al vaker gehoord. Of vergis ik me nu? Nee dus: de meeste geuren hebben deze romantische intentie.

Grand Néroli is de meeste klassieke cologne en daardoor in vergelijk het meest gewone van het sextet. Stel je er dit bij voor: ‘De ramen werden geopend om de namiddagzon binnen te laten begeleid door een spoor van oranjebloesem. Ze stopte verse bloemen in haar kapsel, haar ogen schitterden van opwinding en verwachting… bijna klaar met haar toilet, pauzeerde ze even om te dromen van wat komen ging’.

Heel romantisch, cliché en vreemd om Grand Néroli zo’n vrouwelijk link te geven, want eau de cologne staat er toch om bekend dat zowel vrouwen en mannen ervan kunnen genieten. De presentatie is slim. Het combineert de ‘scheef geplaatste etiketten’ van de Prada Infusion-reeks met (in sommige variaties) de leren doppen van Hermessence. En dit alles geplaatst in een intieme huiselijke styling. Raar dan weer wel: in bovenstaande sfeerfoto zie je een dahlia, twee pioenrozen en een takje sering, maar geen oranjebloesem. Maar het werkt blijkbaar, gezien het snelle succes.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tja, zo vaak geroken een oranjebloesemgeur. Ook in pure vorm. Zeer aangenaam daar niet van, maar ik mis iets ‘van nu’. Waarom? De andere geuren uit de collectie hebben dat wel. De geur is mooi in zijn crispyness, frisse toon, zonnigheid en levenslust.

Lijkt wel een citruslimonade die je wil drinken. En inderdaad een absolu, gezien zijn ‘vasthoudendheid’. En de krans van groene noten om de oranjebloesem, versterkt dit alles. De zachte, elegante basis van ‘warme’ musk en ‘verslavend’ vanille ervaar je pas als de geur langer op je zit.

RUIK & VERGELIJK

Waar begin ik in hemelsnaam? Beperk me tot een paar, sommige niet zo heel bekende ‘grandes colognes’ in de oranjebloesem/neroli-categorie die nog steeds te koop zijn. Heb ze ooit allemaal geroken – de laatste drie heb ik nog – en roepen in mijn gedachten stuk voor stuk dezelfde frisbloemige verkwikking op.

Czech & Speakes Neroli (1981)

Parfums de Nicolaï Cologne Sologne (1989)

Creed Néroli Sauvage (1994)

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)

Diptyque L’Eau de Neroli (2008)

Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

LUSCIOUS PINK MARIAH CAREY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 21, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

DE HEMELSE STEM VAN MARIAH VERTAALD IN EEN SPRANKELENDE GEUR

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 21/12/11

Neus: Carlos Benaim, Loc Dong

Model: het is ze echt

Flaconontwerp: Jean Antretter

Fotografie: Michael Thompson

Fotoshopping: idem?

Luscious betekent vrijvertaald in het Nederlands een aangename rijke, zoete smaak hebbend. Denk aan een rijk geparfumeerde dessertwijn. Pink – doet het toch maar even met al die Henk en Ingrids tegenwoordig – betekent roze.

Plak de twee achter elkaar en je krijgt de tweede geur van de met vijf octaven begenadigde r&b-zangeres Mariah Carey: Luscious Pink.

Op haar homesite lees je dat het ‘een sprankelende geur is die je naar het hoofd stijgt en de zuivere straling vangt van Mariah Carey’. En het kreeg de volgende slogan mee: Breathe the Etheral.

Voor alle Henk en Ingrids: dit betekent ‘adem het hemelse’. Beetje overdreven: Luscious Pink brengt je hersenen niet in verwarring en je komt niet echt in contact met het bovenaardse. Daarvoor is de geur te lichtbloemig. En onderons gesproken en gezwegen: Luscious Pink is met name in de markt gezet om haar talloze Aziatische fans ook de mogelijkheid te geven een ‘MC’ te dragen, gezien haar eerste geur M (2007) door hen te zoet-gourmand zwaar wordt bevonden.

Opvallend: neuzen laten zich steeds meer voor het karretje spannen van hun opdrachtgevers en die laten ze nu dingen zeggen, waarvan ik vaak denk: ‘Je meent het… niet echt’. Gewoon een verkooppraatje. Niet erg natuurlijk, alleen je kunt het ook overdrijven. Zo ook Carlos Benaim en Loc Dong: ‘Luscious Pink brengt je, zoals de stem van Mariah Carey, naar een andere hoogte. De inspiratie vonden we in haar stem en haar bereik; haar kristallen hoge noten hebben we vertaald in…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… verlichtende accenten van Siciliaanse bergamot, een oceaanbries-akkoord vermengd met bloemige noten en een hint van Bellini’. Dat is dus een cocktail op basis van perzik. Zoet dus.

Doet Carey altijd terugdenken aan haar verblijf op haar favoriete vakantiebestemming Capri. Vervolgens ‘schildert het hart de rijke kwaliteit van Carey’s stem’, maar weerspiegelt volgens de homesite ook het feminien-flirtige aura van de zangeres. Met andere woorden roze pioenroos waar rondom een krans is gevlochten van tiaré en lelietje-van-dalen.

Ik moet zeggen: originele combi. De kruidige zoetbloemigheid van de pioenroos (foto) gaat mooi samen met het dauwfrisse meiklokje en tairé verleent het een exotische toets. De afronding – ‘zoals de diepte van Carey’s stem’ – zorgt ervoor dat dit boeket warm en licht-sensueel wordt: romig sandelhout verfijnd met ‘zon gekust’ hout en ‘acttractief sensueel’ witte musk. Eindresultaat: een sierlijke transparante bloemengeur voor de echte fans van Mariah Carey.

Let op: in 2009 verscheen Deluxe Edition met een sterker geconcentreerde inhoud. Dat moet dan bijna een parfumextract zijn gezien Luscious Pink al een eau de parfum is.

RUIK & VERGELIJK

De pioenroos is naast rood fruit niet meer weg te denken in geuren die het gemikt hebben op het jonge meisjeshart. De eerste die haar echt over the top laat bloeien is Annick Goutal. Daarna: google peony + perfumes en…

Annick Goutal Quel Amour! (2002)

CHIC SHAIK N° 30 FOR WOMEN, CHIC SHAIK FOR MEN N° 70

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 20, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

CHIC VOLGENS SHAIK

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 20/12/11

Neus: onbekend

Artistic designer: ‘Designer Shaik’

Hoe heet het merk nu precies: Designer Shaik of The House of Designer Shaik? Behalve de parfums is het moeilijk de ‘beloofde’ high-class juwelen, uurwerken, ‘cadeaus’ en modeartikelen van dit in 2007 opgerichte merk in Bahrein te zien te krijgen, zowel virtueel als in het echt. Terwijl dit toch de missie was.

Lees ik op de homesite: ‘The house targets travel retailers with a range of exclusive accessories in special packaging’. Maar wie is Shaik? Geloof je het: ‘Een mysterieuze woestijnprins, prachtig en krachtig, onzichtbaar en alomtegenwoordig die rijkdom met genereuze hand rondstrooit. Gezegend zijn diegenen die hem ontmoeten’.

Knipper even met je ogen en droom verder: ‘De exclusieve parfumlijn Shaik is geboren in sprookjesachtig Bahrein.

Was daar onlangs in het kader van de Arabische lente niet wat gerommel? Het werd gecreëerd volgens de wens van oprichter Mohammed Al Asfoor: ‘Zonder enige beperking in samenstelling, zoals een sprookje ook geen grenzen kent’. Nu krijgt het sprookje een nuchtere ondertoon: ‘Het merk streeft ernaar om de romantische visie van de Oriënt te combineren praktische van het Westen’, en neemt vervolgens een filosofisch wending: ‘een emotionele en intellectuele brug slaan tussen deze twee deze verder uit elkaar drijvende werelden’. Toe maar!

Deze visie uit zich in de presentatie: ‘De handgemaakte flacons zijn meesterwerken uit Frankrijk en Italië – ik dacht altijd dat het niet chic is van merken dat van zichzelf te zeggen, dat zoiets meer aan de koper is – versierd met decoratieve elementen zoals zilver en Swarowski-kristallen voor de Classis Editions en met goud, saffieren en diamanten voor de Precious Editions’.

Het plan bestaat een Platinum Edition te lanceren die ook wordt aangeboden in geplande boetieks’. Ik wist niet dat de standaardflacon voor de man – waarin ook Chic Shaik for Men N° 70 zit – gelijkenissen toont met een bedoeinen-tent waaiend in de wind.

‘Stabiel, zwaar en mooi, even sterk als de romantische woestijnprins’. De standaardflacon voor haar – waarin dus ook Chic Shaik N° 30 for Women zit – is gevormd naar het traditionele, tweebladige mes khunja én de verleidelijke rondingen van het vrouwenlichaam’.

Terug naar het sprookje. Chic Shaik N° 30 for Women ‘laat luxe en sensualiteit versmelten met een lichte optimistische noot even individueel als de draagster’. Flauw om te zeggen, maar dat kan natuurlijk niet. En dit dan: ‘Boeiend en heerlijk, als je als vrouw Chic Shaik N° 30 for Women draagt, dan kom je dichter in de buurt van het rijk van de sjeik met al zijn sensoriële genoegens, je natuurlijke vrouwelijkheid wordt verhoogd waarmee je wordt herinnerd dat liefde, schoonheid en sensualiteit in je vingertoppen hebt’.

In Chic Shaik N° 70 for Men ‘blenden individualiteit, karakter en stijl’, en is zoals de drager ‘subtiel, nooit overweldigend, maar toch een onbeschrijfelijk gevoel van kracht en mannelijkheid in zich dragend’. Niet iedereen is geschikt: alleen gedistingeerde en besluitvaardige mannen, leiders geen volgers, die waarlijk het exquise weten te onderscheiden van het gewone’.

Let op: deze geuren worden in Nederland verkocht bij http://www.parfumerie.nl.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee van de inhoud: de meest uitgelezen Franse ingrediënten in Arabische stijl toepassen. Opvallend, net zoals Amouage Gold (uit 1983 voor haar en hem) zijn Chic Shaik N° 30 for Women maar vooral Chic Shaik N° 70 for Men voor westerse begrippen behoorlijk zoet, zonder dat het teveel op vanille leunt wat vaak juist weer de westerse interpretatie is van de Arabische stijl – denk Guerlains Shalimar (1925).

Dat geldt het meest voor de mannengeur: hoewel een opening met bergamot, sinaasappel en citroen, neem je in Chic Shaik N° 70 for Men direct een zoet-sensuele toon waar.

Dat is volgens mij een combinatie van muskaatsalie (foto) met een overdosis witte musk die het lelietje-van-dalen en jasmijn in het hart lijkt te smoren. Je moet heel goed ruiken om deze twee bloemen apart of samen waar te nemen.

Dat komt ook door de zich snel aandienende basis van vetiver, patchoeli en sandel- en cederhout. De eerste twee neem je het eerst waar; je ruikt door de zoetheid heen een lichte aardse noot, maar uiteindelijk ‘wint’ de houtnoot. Dat maakt Chic Shaik N° 70 for Men mannelijk, maar niet in Europese zin. Daarvoor blijft het hout toch te zoet sensueel en niet droog zoals ‘we’ gewend zijn.

En dat maakt de geur ook geschikt voor – westerse – vrouwen. Het is trouwens de vraag of die een groot verschil ruiken met Chic Shaik N° 30 for Women. Hoewel deze ‘symfonie van zinnelijkheid’ sensueler in de basis door de klassieke combinatie van vanille, amber en tonkaboon, maakt de geur een meer kruidige indruk.

Dat komt vooral in de opening naar voren door bergamot en het (nog steeds) als mannelijke geziene fris-bittergroene kardemon. Daarnaast krijgt de geur een exotische toets door passievrucht: stroperig en zonnigzoet die de klassieke combinatie van roos en jasmijn in het hart (geënt op patchoeli) niet echt ondergraaft. Die blijft overtuigend, maar heel westers, dus bescheiden ruiken.

RUIK & VERGELIJK

The House of Designer Shaik heeft voor mensen met ‘goede’ smaak een erg hoog nouveau riche-gehalte en is in 2007 niet opgericht om de ziel van het Arabische parfum op een andere manier te tonen en met ons te delen.

Het is eerder een ‘me too’-house dat meevaart op de groeiende populariteit van Arabische parfumhuizen in het Westen en het Nabije en Midden Oosten en in eerste instantie wil verleiden met het oog. Hoe ik er verder over denk, kun je lezen in de beschrijving van:

The House of Designer Shaik Opulent Blue Shaik N° 33 for Women (2007)

The House of Designer Shaik Opulent Blue Shaik N° 77 for Men (2007)

BALAFRE – MAISON LANCÔME – LANCÔME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 19, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

TERUG VAN GEWEEST VOOR EEN GROTER PUBLIEK:

EEN KLASSIEKER VOOR DE MAN VAN LANCOME

Jaar van lancering: 1967, 2009

Laatst aangepast: 02/01/12

Neus: onbekend

Lancôme is het eerste cosmeticahuis dat begin jaren negentig met La Collection avant la lettre het vintage-principe in de parfumerie introduceerde. In La Collection werden ooit legendarische geuren opnieuw gepresenteerd. Qua presentatie heeft het cosmeticahuis moeite gehad een duidelijke lijn te trekken. De flacons zijn in de loop der jaren drie keer veranderd. En ook de collectie zelf is niet constant. Tot nu verschenen in de lijn: Cuir (1936), Peut-Etre (1937), Clîmat (1967), Sikkim (1971), Sagamore (1985) en Mille et Une Roses (1999). Laatste werd in 2006 toegevoegd en heette oorspronkelijk 2000 et Une Rose.

Dit jaar wordt La Collection voor een vierde keer opnieuw gepresenteerd. Andere naam – Maison Lancôme – met een in eerste instantie beperkt aanbod die wellicht wordt uitgebreid: Peut-Etre, het nu anders geschreven 1001 Roses en de volgens Lancôme bij vrouwen ooit populaire mannengeur Balafre.

Wat ben ik blij dat deze geur opnieuw wordt gelanceerd. Ik wist dat hij al een tijd alleen te koop was bij Institut Lancôme, 29 rue du faubourg st. Honoré in Parijs. En rook er af en toe aan bij een vriendin die nog een oude flacon had staan. En dan komt altijd weer een oom van moederskant om de hoek kijken, hij droeg toen ik nog rondom tien was Balafre vol overgave.

De naam schijnt te gebaseerd of op de bijnaam – Le Balafré – van de krijgshaftige en oorlogslievende Henry I de Lorainne, Prince de Joinville, Duc de Guise, Duc d’Eu (1550-1588) of zijn vader Francis II de Lorraine, Prince de Joinville, Duc de Guise, Duc de Aumale (1519-1563). De eerste werd de ‘gelittekende’ genoemd, nadat hij tijdens de slag van en Dormans (1775) onder meer in zijn gezicht gewond was geraakt. Wanneer de tweede; dat weet men niet meer.

Balafre betekent ook ‘nu nog’ in het Frans een – flink – litteken; een mooie naam die als het ware symbolisch het effect van de geur weergeeft. Want de geur valt nog steeds op door zijn ongehoorde, bijna minerale scherpte.

En dat nu niet alleen de parfumwereld al jaren wordt overspoeld door variaties op populaire geuren, blijkt wel uit de lancering van Balafre Vert (1973), Balafre International en Balafre Brun (exacte jaartallen onbekend) begin jaren zeventig.

Jammer is dat Lancôme niet de naam van de neus vermeld, en dat bevreemd des te meer gezien de statige en ‘historische’ presentatie van de Maison Lancôme-serie die helemaal past in de huidige marketingstrategie van het merk: de ervaring van de geschiedenis tonen als richtlijn voor de toekomst.

Let op: alleen te koop bij de Bijenkorf.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bij de eerste druk op de verstuiver komt er een enorme scherpe frisheid vrij die doet denken aan een ouderwetse eau de cologne. Wordt opgeroepen met bloemig-fris bergamot en dito neroli. Voor de eigenlijke scherpte is cipres verantwoordelijk, met zijn beetje terpetijnachtige nuance. Hiermee wordt groene toon gezet die wordt, versterkt door het droogkruidige en bittere salie en en zonnig-groen oregano. Hierachter verbergt zich in het hart de zoetige lavendel en ‘rozerige’ geranium.

Maar het ingrediënt dat de meeste aandacht opeist is toch galbanum – nu weer helemaal hipper de hip in nichekringen door (untitled) van Martine Margiela (2010). Die was in de oudere versie intenser, dus fris-sensueler.

En dat geldt ook voor de afronding van amber, leer, musk, patchoelie en vetiver – deze typische en klassieke mannelijke mix ruik je nu heel bescheiden. Wel duidelijk present en te ruiken: de sandelhoutnoot die de hele geur een zonnige warmte, droogte en verdieping geeft. Maar nog steeds een prachtig voorbeeld van een klasieke varengeur: mannelijk, elegant, maar nooit schreeuwerig en macho.

RUIK & VERGELIJK

Nou, wat mij betreft mogen de late sixties en early seventies herleven wat mannengeuren betreft. Die waren strak, chic, mannelijk, maar niet al te verfijnd…

Nina Ricci Signoricci (1965)

Helena Rubinstein Men’s Club (1966)

Capucci Pour Homme (1967)

Puig Aqua Brava (1968)

Rochas Monsieur (1969)

Hermès Equipage (1970)

Balenciaga Ho Hang (1971)

Pierre Cardin Men’s Cologne (1972)

Paco Rabanne Pour Homme (1973)

HOMME DAVID BECKHAM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 17, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

DAVID BECKHAM NIET GEBOTTELD ALS OBJECT VAN VERLANGEN, MAAR ALS EEN KLASSIEKE HOMME MET EEN GETATOEEERD KANTJE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 17/12/11

Neus: Pierre Negrin

Model: David Beckham

Fotografie: Steven Klein

Zegt de site van parfumerieketen Douglas: ‘Homme vangt het temperament van David en presenteert zich als de ultieme expressie van mannelijkheid’. Dat is facet nummer een.

Nu het tweede facet, maar dan volgens de site van de concurrent, Ici Paris XL: ‘Ervaar het charisma en de geraffineerdheid van David Beckham met zijn nieuwe geur’.

Laatste keten beweert bovendien dat er dahlia – in parfumkringen een nu erg intrek zijnde symbolische bloem – in het hart zit. Niet dus, afgezien van het feit dat ze helemaal geen (noemenswaardige) geur afscheidt. En David Beckham zegt zelf over zijn Homme: ‘Ik wilde een modern en mannelijk parfum creëren waarin mijn persoonlijke stijl terugkomt. Het parfum is vernieuwend met een vleugje klassiek’.

Nou, dan heb je het wel in een notendop. In de print- zowel als de tv-campagne oogt de stervoetballer meer volwassen. Alleen is de make-upstylist tijdens de advertentieshoot met haar/zijn hand uitgeschoten: iets te veel bronzing powder naar mijn gevoel.  En de wenkbrauwen: wel heel erg vet aangezet. De tv-campagne is erg up-market gericht en zweeft tussen Force (2010) van Biotherm en Pure (2008) van Hugo Boss: het lichaam dat zijn kracht test en vervolgens verkoeling als prijs krijgt.

Kun je ook van de inhoud – flacon heeft, als je goed kijkt een hoog Comme des Garçons-gehalte – zeggen: stel ik moest een blindtest doen. En de nieuwste geur van David Beckham zou er ook tussen zitten, grote kans dat ik Homme zou plaatsen in het prestigesegment, en het hoogstwaarschijnlijk op een geur van Hugo Boss of Giorgo Armani zou houden. De geur heeft voor een midprice-celebgeur iets aangenaams en verrassends volwassens, en dat komt met name…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… door de vertaling van een nu populaire geurtrend bij mannen: de fris-groen-kruidige-houtgeur.

Homme opent citrusfris met grapefruit, geprikkeld door gember en peper. Deze frisse kruidigheid wordt groener in het hart door rozemarijn. Dan neem je de eerste houttonen waar: kasjmierhout voorzien van vleugje leer die steeds sterker worden in basis: mahoniehout, patchoeli en musk.

Opvallend de zachtheid en sensualiteit van het kasjmierhout wordt versterkt door de musk in de basis.

En toch wordt Homme nooit te intens. En toch is Homme abstract. Wil zeggen de opgevoerde groene en houtige houttonen, kun je niet stuk voor stuk echt waarnemen, ze vormen samen het idee van groen en hout. En de frisheid van de opening, blijf je ook lang na de opening ruiken.

RUIK & VERGELIJK

Celebs en geuren: blijft toch echt een vrouwending. Dit jaar verscheen er, naar mijn weten, van slechts één andere mannelijke beroemdheid een geur:

Antiono Banderas The Golden Secret (2011)

EO 01 BIEHL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 15, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

KUNST OMDAT HET MOET;

DECENTE OPULENTIE, DISCRETE LUXE

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 15/12/11

Neus: Egon Oelkers

Artistic direction: Thorsten Biehl (foto)

Neuzen hebben het tegenwoordig niet makkelijk. Tenminste als ze voor de grote geurproducenten werken. Dat is lopende bandwerk waarin weinig plaats voor creativiteit. En ook zo tegen de creatieve vleug instrijkend: ze zich moeten laten inspireren door de marketingverhalen van de opdrachtgever. Zo gaat het verhaal. Er zijn inmiddels veel neuzen en marketeers die, moe van dit alles, voor zichzelf  beginnen.

To name a few: Le Labo (2006), Etat Libre Orange (2007), By Kilian (2007), Atelier Cologne (2010) en Olfactive Studio (2011). En andere mogelijkheid voor neuzen: onderdak vinden bij ‘huizen’ waar ze geuren kunnen creëren als kunstwerken zonder ‘kostenplaatje’ te hoeven denken. Guerlain doet het in zekere zin met de L’Art et La Matière-serie (2005).

En Biehl werd er speciaal voor opgericht in Hamburg: ‘Een vrije ruimte waar parfumkunstenaars hun buitengewone creaties aan het publiek kunnen presenteren’. En om zichzelf een bestaansrecht te geven, volgt er een nogal pompeuze verklaring waarin onder meer het begrip kunst wordt uitgelegd: ‘Een druk bediscussieerd begrip dat altijd opnieuw wordt geïnterpreteerd. Maar wat blijft is dat kunst een zaak voor de weinigen, niet voor de massa is’.

En: ‘Is parfum ook kunst?’ Het te verwachten antwoord: ‘Bij Biehl op zijn minst. Bij Biehl geen massawatertjes, geen zogenaamde designergeuren’. Wel: ‘Een olfactorische galerie, zonder rekening te houden met marktonderzoek, marketing en maximale marges. Wat telt is kwaliteit en exclusiviteit, en dat heeft niet alleen betrekking op de inhoud’. Zo, nu jij weer!

Dit alles zegt iniatator Horsten Biehl, zoon van de beroemde parfumeur Henning Biehl, die sinds 20 jaar geuren maakt voor – niet bij naam genoemde – klanten over de hele wereld en daardoor contacten onderhoudt met de – niet bij naam genoemde – beste neuzen en – niet bij naam genoemde – creatiefste mensen in de branche. Het vormt het compromisloze, enthousiaste en radikaal-moedige pontentieel van Biehl. Zo, nu jij weer!

Hij is zelf erg te spreken over de presentatie. Heeft volgens hem een hoog smaak-gehalte, want geen supermodelschijnwereld, geen overdreven verpakking en dito flacon waardoor er wordt geconcentreerd op het wezenlijke: de inhoud. Nu hoeft het voor mij niet altijd By Kilian te zijn, maar ik vind het allemaal wel heel erg sober, standaard en calvinistisch.

Niet echt een esthetisch genoegen om naar te kijken deze minimale simpel- en saaiheid. Door Biehl puur genoemd. Ook met de namen is het soberheid troef, waardoor er geen mogelijkheid is om je fantasie te laten prikkelen wat nog eens wordt ‘benadrukt’ door het ontbreken van inspiratiebronnen. Je herkent de genummerde geuren – inmiddels 14 – aan de eerste letter van de voor- en achternaam van een van de zes neuzen: Arturetto Landi, Egon Oelkers, Geza Schön, Hennig Biehl, Marc Buxton en Patricia Choux.

En deze benoeming vinden veel mensen artistiek. Ik: artistiekerig en quasi modern. De allereerste geur werd gemaakt door Egon Oelkers: EO 01. Zijn kenmerken volgens Biehl: harmonie, decente opulentie en discrete luxe die tot uiterst geraffineerde en uitgebalanceerde composities leiden – een synergie van bloesems.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

EO 01 is een ‘samenvloeien van vruchten, kruiden en nobele houtsoorten, een warme balsem voor de ziel’. De opening is heel even fris met nectarine en bloedsinaasappel om vervolgens een zacht-kruidig pad in te slaan besprenkeld met kardemon, abrikoos, nootmuskaat en kokos. Vooral laatste twee ruik je zeer goed.

Alleen, de bloemen verdrinken hierin ook: ‘rozenhout’, iris, orchidee en lelietje-van-dalen. De kruidigheid krijgt door de iris een elegante ‘stoffige’, droog-houtige finish versterkt door vetiver, patchoeli en ceder- en sandelhout. EO O1 ‘implodeert’ in een gourmandachtige, sensuele zoetheid van musk, amber, styrax, vanille, tonkaboon en… de kaneel die samen met nootmuskaat uiteindelijk boven de rest van de compositie uitkringelt.

Zachte en elegante kruidigheid. Maar of hier nu echt sprake is van kunst… dat dan weer niet. Er is geen ‘schok van het nieuwe’ of dat je neervalt van verbazing omdat het gourmandprincipe zo origineel wordt ingevuld.

RUIK & VERGELIJK

En dat maakt van een andere geur, waaraan ik niet alleen direct moet denken, in een keer – als je EO 01 daadwerkelijk als kunst beschouwt – meer bijzonder:

Givenchy Organza Indécence (1999)

Onderstaande twee geuren hebben eenzelfde zoetheid alleen eendimensionaler, meer ‘vanillegericht’:

Dior Addict (2002)

Boucheron Trouble (2004)

De geur wordt ook vergeleken met onderstaande geuren. Ga dat binnenkort ook doen

Frapin Caravelle Epicée (2007)

Parfumerie Générale 18 Cadjmere (2009)

En nu moet ik in ene denken aan:

Serge Lutens Rousse (2009

GOLD MEN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 14, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

VOOR WESTERSE BEGRIPPEN EEN ‘VROUWELIJKE’ GEUR

VOOR ARABISCHE BEGRIPPEN EEN ‘MANNELIJKE’ GEUR

Jaar van lancering: 1983/2008

Laatst aangepast: 14/12/11

Neus: Guy Robert

Het blijft vreemd de indeling tussen mannelijke en vrouwelijke geuren en ingrediënten. Sterker, het is een onnatuurlijke classificatie bedacht door de moderne parfumindustrie aan het begin van de twintigste eeuw om het de gewone vrouw en gewone man iets makkelijker te maken in de parfumerie.

Gewone… moet je eigenlijk tussen aanhalingstekens plaatsen, want het was voornamelijk de oude (blauwbebloeden en aanverwante ‘van huis uit’ gefortuneerden) en nieuwe elite (de eerste generatie selfmade miljonairs en filmsterren) voor wie parfumeren toen een vanzelfsprekend onderdeel was van het dagelijkse ‘schoonheidsritueel’.

Pas vanaf de jaren zestig toen het parfum zich met name in de westerse democratiseerde, delen steeds meer ‘Jan en Jannies met de Pet’ in de dagelijkse parfumvreugde. En voor hen werden typische vrouwelijke en mannelijke geuren ontwikkeld met begeleidende ‘geslachtsbepalende’ campagnes. Dat voorkwam dat je als man een vrouwelijk parfum zou kopen en vice versa.

Vrouwelijk kort door de bocht: bloemen en sensuele grondstoffen. Voor de man kort door de bocht: citrus, varen, hout. En deze indeling is eigenlijk zeer westers. Zo wordt in het Nabije, Midden en Verre Oosten heel anders gedacht over deze indeling. Sterker, die heeft eigenlijk nooit bestaan.

Dat onderga je mooi en wonderschoon in Gold Men. Eerlijk gezegd is deze geur mij een beetje ontgaan. Zeker in het jaar van de lancering, toen ik toch al een beetje, heel erg into geuren was en toen nog Amouage pour Homme werd genoemd. Maar om bij het 25jarig jubileum stil te staan werd de geur in 2008 omgedoopt tot Gold Men. Voor de westerse man en vrouw zal die wellicht als zeer vrouwelijk overkomen, door de sterke nadruk op bloemen.

De homsite raadt trouwens aan de geur vooral ’s avonds te dragen vanwege zijn rijkdom ‘in sophistication and splendour’. Heb ik dus gedaan onlangs – ‘testing, testing’ – tijdens een bezoek aan de opera van Brussel. Had op mijn linker pols Gold gespoten en op mijn rechterpols Gold Men. Liet het verscheidene kennissen en onbekenden tijdens een afterparty ruiken, en verdomd: iedereen die polshoogte kwam nemen, vond beide geuren elegant, mooi, maar… vrouwelijk. Hoe komt dat nou?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nou, inderdaad door de sterk-sensuele nadruk op bloemen. Want Gold Men is de mannelijke versie van Gold. Alleen aan de basis werden ‘mannelijke’ ingrediënten toegevoegd om de geur donkerder en ‘houtiger’ te maken. Eikenmos (foto) en patchoeli dus.

Voor ‘de rest’ is de geur hetzelfde. Dus eerst, geen klassiek-westers frisse opening maar een prachtige en originele combinatie van wierook, cistus labdanum en lelietje-van-dalen.

Wierook maakt deze lentebloem merkwaardigerwijze niet rokerig, maar geeft het een zijdezacht spoor waardoor je eerder de indruk krijgt ‘melkig’ mirre te ruiken. En de cistus labdanum is de aanzet tot de muskachtige all over-impressie van Gold Men.

Het hart is een super elegante ontmoeting tussen jasmijn en iris waardoor het geheel nog bloemiger wordt. En het lijkt alsof in de basis ook iets meer ambergris en civet is toegevoegd, om het totaalidee ‘mannelijker’ te maken. Het eindresultaat: een über-elegante geur die niets stoers heeft. Mannelijke verfijning ten top zonder decadent of ‘verwijfd’ te worden.

RUIK & VERGELIJK

Nou, in dit geval nogal obvious. En wat zou er gebeuren als je Gold Men mengt met:

Amouage Gold (1983)

GOLD FLOWERS MONTALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 14, 2011
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN VOLLE EN TEGELIJKERTIJD FRISSE TUBEROOS, KAN DAT?

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 14/12/11

Neus: Pierre Montale

Eindelijk eens een geur van Montale waarin zijn overrompelende signatuur-ingrediënt schittert door afwezigheid: oud. Maar in Gold Flowers bloeit wel een bloem met bijna evenveel effect: tuberoos. Deze leliesoort is de laatste jaren door bijna elk zich respecterend parfumhuis tegen het licht gehouden.

So what’s new aan Gold Flowers? Ik zeg: licht. Niet qua sterkte, maar qua ‘straling’. Het is alsof de ochtendzon over de tuberoos schijnt en de dauwdruppels die op de blaadjes kleven verfrissend zacht kust.

Maar dat wil niet zeggen dat Gold Flowers een lichte geur is. Integendeel, de tuberoos is omnipresent maar niet zoals in de tuberoosklassieker Fracas van Robert Piguet (1949). Hierdoor wordt de geur makkelijker om te dragen. Misschien een vreemde associatie, maar ik vind Gold Flowers echt een parfum voor prinses Máxima voor als ze overdag het land intrekt om bijvoorbeeld minima ervan te overtuigen dat ze voorzichtig moeten omgaan met hun geld of naar het buitenland vliegt om het micro-krediet te promoten.

En ’s avonds tijdens een candlelight diner draagt ze dan het parfumextract van Fracas. Want Gold Flowers is elegant en chic, zonder dat de omgeving teveel wordt bezwangerd met tuberoos.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Gold Flowers opent lichtjes-fris, maar zonder de klassieke citrusopening. En dat is vreemd. Zou het op conto van de peper komen waarachter de tuberoos (foto) zich even schuilhoudt?

Of is het een lichte aldehydentoets, die hoewel niet vermeld als ingrediënt, ik meen te bespeuren. Vervolgens begint de tuberoos te bloeien, zoals de tuberoos in meeste nicheparfums bloeit: vol en geel, maar niet al te smeuïg. Zit een zekere, ijzige koelte aan, alsof de bloemen met een scheermes werden geoogst.

Alleen ontgaat me een beetje de opgevoerde anjer- en kruidnagelnoot. Daarvoor blijft Gold Flowers te helder en transparant, maar vooral zonnig. Heel elegant is de afronding met sandelhout en ambergris. Versterkt de sensuele boodschap van de tuberoos.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn heel wat tuberoosgeuren verschenen de laatste jaren, die ik ook heb beschreven. Onderstaande nog niet. Is bijna ook geen beginnen aan…

Maître Parfumeur & Gantier Tubéreuse (1988)

Caron Tubéreuse (2003)

Miller Harris Noix de Tubéreuse (2003)

Nasomatto Narcotic Venus (2007)

Parfums Générale Tubéreuse Couture (2009)

Dior New Look 1947 (2010)

L’Artisan Parfumeur Nuit de Tubéreuse (2010)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Tubéreuse (2011)

GOLD AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 13, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET G, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. Een reactie plaatsen

JAREN ZESTIG PARIJSE PARFUMCHIC GESUBLIMEERD TOT PARFUMPERFECTIE

Jaar van lancering: 1983, 2008

Laatst aangepast: 13/12/11

Neus: Guy Robert

Artistic direction: Christopher Chong

Soms is het voor mezelf interessant een oude parfumrecensie te herlezen en de geur opnieuw op me te laten inwerken. Is mijn mening veranderd… begreep ik de geur toen wel goed? En ik heb ondertussen zoveel meer geroken, waardoor je eerder beschreven geuren beter kunt plaatsen.

Doe het nu met het eerste parfum van Amouage. Heette bij lancering in 1983 nog Amouage, maar is om het 25jarig jubileum te vieren omgedoopt tot Gold.

Dit schreef ik augustus 2008: in 1983 ontstond het initiatief om ‘het kostbaarste parfum ter wereld uit te brengen’. De man achter dit project was niet de minste, namelijk Sayyid bin Hamud bin Hamoud al bu Said, lid van de koninklijke familie van de golfstaat Oman.

Amouage is het enige parfum dat zich met recht ‘het erfgoed van de rijke, 2000 jaar oude beschaving van de Oriënt’ mag noemen, schrijft het persbericht. Het wil een link leggen tussen de verfijnde, moderne luxe van de Franse parfumerie en de traditionele waarden van een eeuwenoude Arabische cultuur.

Speciaal werd voor Amouage in de hoofdstad van Oman, Muscat, een fabricagecentrum gebouwd. Steeds terugkerend element in de met hand afgewerkte flacons van Frans kristal gevormd naar een minaret: het vlechtwerk van 24 karaats gouddraad geïnspireerd op de vensters van woningen in het Midden Oosten. Natuurlijk is iedere flacon afzonderlijk genummerd en voorzien van een certificaat van echtheid.

Liefhebbers opgelet: niet alle Amouage-flacons zijn beschikbaar voor de publieke verkoop. Zo is de meest luxueuze uitvoering te bewonderen in de Amouage-showroom te Muscat en wordt die alleen als geschenk gegeven aan hoogwaardigheidsbekleders die Oman bezoeken – een carrièrewending waardig! Wil je die moeite niet nemen, vanaf 425,00 euro ben je eigenaar van een 30-mlversie.

Hier voeg ik nu aan toe: sinds 2008 is de presentatie veranderd. Minder ‘Midden-Oosten’-sprookjescliché, strakker en daardoor, overtuigender.

En het huis is steeds meer uitgesproken en verfijnder – waarvan de Library Collection en nog beter de Attar-lijn getuigd – geworden met de geuren die sinds 2007 zijn verschenen.

Moest ook wel: de concurrentie uit ‘eigen hoek’ wordt ook steeds groter met de opening van nieuwe ‘honderd procent’ Arabische parfumhuizen. Hiervoor heeft het in 2006 Christopher Chong als artistiek directeur aangetrokken. Zijn taak: ‘het internationale karakter van het huis vergroten en het luxe-imago versterken’.

Dat hij uit de operawereld afkomstig merk je: de geuren zijn ‘dramatischer’ geworden, vertellen nu meer duidelijke verhalen die je als het ware vanzelf de geuren ‘intrekken’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit schreef ik toen: Guy Robert, die onder meer Calèche van Hermès (1961) en Diors Dioressence (1979) op zijn naam heeft staan, kreeg een opdracht die even duidelijk als simpel was: ‘maak het kostbaarste parfum ter wereld!’ Daar had hij geen moeite mee, en was zo tevreden dat hij de geur omschreef ‘als een symfonie die de kroon op mijn werk is als neus’. Alleen is het jammer, dat er geen ingrediënten zijn prijsgegeven. Dit wellicht om het mysterie te vergroten.

Toch is bij het herhaaldelijk ruiken niet moeilijk om een echt klassiek-westers parfum te onderscheiden op basis van klassieke parfumbloemen – roos, jasmijn, lelietje-van-dalen. Dat in de basis pas echt zijn zinnelijke boodschap prijsgeeft met ware oosterse ingrediënten als hars van de cistusroos, ambergris (de echte naar wordt beweerd), civet (de synthetische naar wordt beweerd), musk (de echte naar wordt beweerd) en natuurlijk ceder- en sandelhout. Heftig, overrompelend, erotisch en toch elegant.

Dit voeg ik nu toe: Guy Robert creëerde ook Madame van Rochas in 1960. En het is interessant om te ruiken hoeveel overeenkomsten Gold heeft met zowel met Calèche als Madame: de opvallende aldehyden in de opening die de geur het hele traject begeleiden, maar vooral de bloemen – roos, jasmijn en het lelietje-van-dalen – in het hart zo prachtig ‘poederig’ ondersteunen.

Gold doet dit nu alles in de overtreffende trap: zachter, eleganter en gelaagder. Het kan ook zijn dat bij de lancering van zowel Calèche als Madame deze geuren ook zo hebben geroken als nu Gold doet, maar dat de finesse en intensiteit door de in de loop der tijd uitgevoerde aanpassingen naar de achtergrond is verdwenen.

Eigenlijk opvallend hoe klassiek-westers Gold is. Het Midden-Oosten-cliché – zoals bij Yves Saint Laurents Opium (1977) – ontbreekt geheel. Hoe langer de geur op de huid zit, hoe meer hij gaat leven. De zachte noten van sandelhout vermengen zich dan met wierook en mirre en maken Gold niet rokerig, maar eerder zacht als zijde. Gold wordt melkachtig en krijgt hierdoor een zekere cleane en zeperige toets, maar blijft elegant bloemig.

Ook subtiel: de licht-sensuele-animale noot opgeroepen met ambergris, civet (tekening) en musk. Dit is echt een geur voor vrouwen die toch klassiek willen ruiken, maar bijvoorbeeld N° 5 (1921) van Chanel te ‘stroperig’ en te ‘abstract’ vinden. Leuk: de overeenkomsten met de Gold Men (1983). Wanneer ik deze geur – bespreek ik morgen – draag, menen mensen vaak dat ik vrouwengeur draag.

RUIK & VERGELIJK

In het verleden werden wel meer parfums begeleid met de slogan ‘het kostbaarste ter wereld’. Let wel, het betrof hier creaties die na verloop van tijd gewoon in de parfumerie te koop waren en nu nog zijn. En is er nóg iemand bijgekomen – Clive Christian – die claimt het duurste parfum ter wereld in huis te hebben! In 2007 is dat officieel bevestigd door het Guinness Book of Records – voor wat het waard is. En bij Joy van Patou werd de slogan ‘le plus chèr du monde’ veelal verkeerd begrepen. Het kostbaarste sloeg niet op de prijs van het parfum, maar op hetgeen waarnaar bijna iedereen streeft: geluk.

Patou Joy (1935)
Giorgio Beverly Hills Giorgio (1981)
Clive Christian Clive Christian (2001)

LA COLLECTION YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 12, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET K, GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

EEN HALVE EEUW PARFUMCREATIE

IN HET BYZONDER M7 OUD ABSOLU

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 12/12/11

Neus: Jacques Cavallier, Alberto Morillas

Yves Saint Laurent staat dit jaar stil bij het feit dat het 50 jaar actief is als parfumhuis. Het ‘cadeau’: La Collection: ‘Vier iconische parfums, Y, Yvresse, In Love Again en Nu, met als echo vier cultgeuren voor de man: Pour Homme, Jazz, M7 Oud Absolu, Rive Gauche pour Homme’. Ik snap het niet helemaal. Y verscheen toch in 1964? En ja, ik weet het couturehuis Yves Saint Laurent werd opgericht in 1961.

En ja, als ik het me het goed herinner, werd er toen nog helemaal niet gewerkt aan een parfum – hoewel vaste klant van het eerste uur, Helena Rubinstein, direct met het voorstel kwam dit te regelen – zoals te lezen valt in de door de couturier geautoriseerde biografie van Alice Rawsthorn uit 1996.

Minor details, ik weet het. Maar toch. Zoals ook Pour Homme uit 1973 oorspronkelijk Ligne pour Homme heette. Dan de keuze. Ik vind, als je ze zo wilt omschrijven, Y en Yvresse iconische parfums: ze markeren ieder op hun manier de filosofie en de visie op de vrouw van de couturier. Geldt niet echt voor In Love Again. Werd in 1998 gelanceerd om te vieren dat Yves veertig jaar in het couturevak zat (de ‘Diorjaren’ meegerekend). En ook niet voor Nu. Dat parfum is eigenlijk geflopt.

Je kunt je afvragen waarom de huidige eigenaar (L’Oréal) niet besloot om bijvoorbeeld Rive Gauche (1971) op te nemen, voor mij een echte klassieker die op zijn ‘seventies’ de signatuur van Yves Saint Laurent zo mooi verbeeldt. Of Cinéma (2004) dat het op een neo-klassieke manier doet. Om maar te zwijgen van Opium (1977) en Paris (1983). Laatste twee verkopen nog steeds goed, zijn een ‘merk’ op zich, dus niet echt nodig die opnieuw voor het voetlicht te plaatsen. Zal wel de beslissing zijn geweest lijkt me.

En bij de mannengeuren, ontbreekt ook een echte cultgeur: Kouros (1986) – maar dat is ook een ‘merk’ binnen het parfumportofolio van het huis. En M7 Oud Absolu (2002) en Rive Gauche pour Homme (2003) zijn volgens mij nooit echt cult geweest, of misschien in heel kleine kring.

Het ‘allerjammerst’: het ontbreken van Eau Libre uit 1975. De eerste moderne geur voor vrouw én man, die hoewel niet aangeslagen, wel het idee (en cliché) dat een geur de tijd reflecteert waarin het wordt gemaakt en de levensfilosofie van Yves Saint Laurent zelf zo krachtig symboliseert.

Ook ‘best wel jammer’ dat een andere limited edition niet is opgenomen: Parfum Yves Saint Laurent, een prachtig en krachtig bloemenparfum gelanceerd in 1994 om 30 jaar Yves Saint Laurent haute couture te vieren (ik heb hem nog).

Maar nu dus M7 Oud Absolu. Kwam er – tot mijn schrik – achter dat ik deze geur nooit heb besproken. Wel M7 Fresh uit 2004. Deze maakte, afgezien van de trend van lichtere variaties, duidelijk dat M7 – staat voor Masculin Sept, ofwel de zevende mannengeur van Yves Saint Laurent – voor de gemiddelde man toch te heftig werd bevonden.

Niet zo vreemd gezien het hoofdingrediënt oud is, ook bekend als agar, adelaarshout en ‘hout der goden’. Is een ‘eeuwenoude’ houtsoort – de oude Egyptenaren kenden het al – en bijna even lang populair als geurcomponent is geweest in Arabische contreien, en door Pierre Montale werd geïntroduceerd in het westen.

Achteraf gezien was in 2002 M7 revolutionair – de expliciete campagne niet eens mee gerekend: voor het eerst een naakte, behaarde man in ‘vol’ gelid – gezien het feit dat eindelijk weer een geur in de ketenparfumerie verscheen die niet inwisselbaar was en waar een zekere ‘moed’ voor nodig was om hem te dragen: M7 was nogal heftig, omnipresent. Zoals alle geuren zijn waarin het rokerige, apothekersachtige, etherische en tegelijkertijd warme en balsemachtige oud zit verwerkt.

M7 Absolu wordt omschreven als ‘de climax van de bevrijding van de man in zijn relatie met zijn lichaam en seksualiteit, de meest expressieve en directe mannengeur van Yves Saint Laurent’. Als je er in gelooft, klopt het. M7 Oud Absolu, is een krachtige, diep-sensuele, rokerige houtgeur – weliswaar niet zo intens als de oud-geuren in de nichebranche – die indruk maakt als je hem ruikt bij de drager.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Interessant en de moeilijkheid tegelijkertijd om de verschillen tussen de oorspronkelijke versie en M7 Absolu te ruiken. M7 (heb de flacon nog steeds) opende frisser door bergamot, mandarijn en rozemarijn.

In het hart door vetiver en een overdosis oud in de basis opgevangen door amber, musk en mandragore-hout. M7 Absolu is minder fris, maar vooral rokeriger geworden.

Zou dat komen omdat je nu alleen maar mandarijn in de opening ruikt, en in het hart vetiver vervangen is door patchoeli en de basis werd verrijkt met cistus labdanum en mirre? Daarnaast wordt melding gemaakt van de toevoeging van een ‘minerale frisheid’ component dat de oud de kans geeft zich nog meer expressief te uiten.

Hoe het ook zij: ik ruik subtiele verschillen, maar zowel de nieuwe als oude versie blijft nog steeds ‘moeilijk’ voor de gemiddelde man. En daarom is het alleen al te prijzen dat werd besloten deze geur in ‘absolute’ vorm te lanceren.

RUIK & VERGELIJK

In de nicheparfumerie word je inmiddels ‘doodgegooid’ met oud-geuren. Ieder huis zijn eigen ‘oudje’, maar vaak inwisselbare variatie.

Montale Aoud Cuir d’Arabie (20??)

Tom Ford – Private Blend – Oud Wood (2007)

By Kilian Pure Oud (2009)

Le Labo Oud 27 (2009)

Juliette has a Gun Midnight Oud (2009)

Armani Privé – 1001 Nights Collection – Oud Royal (2010)

Caron Secret Oud (2010)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Oud (2011)