DURO NASOMATTO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 10, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. 1 reactie

VOOR ECHTE MACHIMO’S MET DURF EN SMAAK

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 10/12/11

Neus: Alessandro Gualtieri (foto onderaan)

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Duro betekent in het Italiaans – de negatieve omschrijvingen niet meegerekend –  onder meer: bikkelhard, gevaarlijk, hard, hardhandig, hardvochtig, keihard, krachtig, leerachtig, ruw, sterk, streng, stroef, stug, taai, veeleisend, zwaar. Dit slaat zowel op drager als geur, want Alessandro Gualtieri streeft met deze geur ‘naar het naar boven halen én versterken van mannelijke kracht, hoe die zich ook manifesteert’.

Verschillende beelden verschijnen op mijn netvlies: foute ‘machismo’ kracht, very tragi-komisch ten tonele gevoerd door de eeuwige versierder Berlusconi. Andere foute kracht: het arrogant boven de wet staan geëtaleerd door maffia-koningen en… Berlusconi. Nog een negatief beeld: al die van top tot teen opgepoetste en altijd maar versierende Italiaanse haantjes.

Maar ook: aantrekkelijke, pure sensuele kracht. Er lopen heel wat mooie Italianen rond. Maar ook: edele portretten van mannen uit de Italiaanse renaissance zoals geschilderd door Francisco della Cossa: een ideaalbeeld die kracht koppelt aan een zekere breekbaar- en gevoeligheid.

Bij welk soort krachtpatser past nu het beste Duro? Ik hou het op de ‘Italiaan’ die al dit soort ‘manifestaties’ in zich heeft en dat wil onderstrepen met een geur. Ik vind Duro zelf prachtig: heftig, ruw en ongeciviliseerd met een soort woest-viriel, modern sekscomponent in zich.

Het is een ‘maximale’ geur doordat het alle ingrediënten zo puur en daardoor zo ‘in the face’ presenteert. Niet een geur die je ‘naar kantoor’ draagt of tijdens een bruiloft. Of je moet bruidegom zijn. Wel een geur als je weet dat je partner – vrouw of man – helemaal in je opgaat tijdens het dragen ervan. Want Duro heeft een soort chique okselzweet-connotatie – als je snapt wat ik bedoel. Niet? Misschien zegt de volgende omschrijving je iets: geil.

Het verbaast me nog steeds dat ‘parfumpaus’ Luca Turin Duro ooit omschreef als ‘masculine, intended to celebrate the exuberant, unwarranted fondness Italians have for their weenies. Useful as a contraceptive, but little else’. Wel erg makkelijk en kort door de bocht. Moeten alle geuren geciseleerde en verfijnde kunstwerken zijn? Te geraffineerd kan ook snel vervelen.

Wat is mis met een ‘ongeraffineerde’ en ‘gestaalde’ geur op zijn tijd? En zeker in combinatie met de naam, slaat Turin de plank behoorlijk mis. Het is inderdaad een voorbehoedsmiddel als je je niet wilt omgeven door een ‘précieux ridicule’, zoals Turin. Werkt dan als perfect afweergeschut.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Alessandro Gualtieri geeft de ingrediënten van zijn geuren niet echt prijs. Dat betekent voor mij ‘op glad ijs’. Je kan er zomaar naast zitten. Wat wel duidelijk is: geen citrusfrisse opening. Ik ‘ervaar’ eerst een zekere kamferachtige geur gecombineerd met een ‘zwakke’ zoetheid die doet denken aan pruim met een alcoholisch aura. Noem het pruimlikeur.

Daarna snel een droog-bittere ‘kruiderigheid’ die lijkt op een bouquet garni. Vervolgens krijg je een ‘houtontploffing’. Voor mij een ruwe vetiver, gecombineerd met heel veel oud (foto). Onder meer ook bekend als agar- en adelaarshout dat maar niet aan populariteit inboet. Dat verklaart ook voor een gedeelte, de etherische en apotheekachtige noot. Daarnaast is de ‘rokerigheid’ van de Duro opvallend intens. Kan liggen aan een stevige wierookinjectie, aan het gebruik van ‘vetiver fumé’ maar ook aan de complexe geur van oud zelf.

Mooi vind ik dat dit alles in de basis samenkleeft in een subtiel-ruwe leernuance en ook dat de pruimlikeur van de opening zoetjes op de achtergrond waarneembaar blijft.

RUIK & VERGELIJK

Naast alle Montale-geuren opgebouwd rondom oud, doet Duro doet me ook denken aan M7 (2002) van Yves Saint Laurent, de eerste parfumketengeur waarin oud zo prominent present is. Verscheen onlangs in een intense versie die ik heel snel ga bespreken:

Yves Saint Laurent – La Collection – M7 Oud Absolu (2011)

PAISLEY ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 10, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

PAISLEY IS ETRO, ETRO IS PAISLEY

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 10/12/11

Neus: onbekend

Etro lijkt steeds meer af te stappen van zijn oorspronkelijke layer-filosofie. Beetje vreemd gezien de huidige populariteit van het mengen van diverse geuren om zo tot je eigen ‘privéparfum’ te komen.

Ook maakt Etro meer onderscheid tussen vrouwen- en mannengeuren. Verscheen vorig jaar voor de man Pegasus, nu is de vrouw aan de beurt met Paisley. Genoemd naar een decoratiemotief dat je inmiddels als het ‘herkenningsmotief’ van het Italiaanse luxelabel kunt beschouwen.

Het paisley-motief is een traanvormig, puntig toelopend abstract bloemenmotief dat volgens overlevering is geïnspireerd op het blad van de vijgenboom uit India. Het stamt – waarschijnlijk – oorspronkelijk uit Perzië, waar het sinds ‘onze’ vroege middeleeuwen werd toegepast voor diverse decoratieve doeleinden en – via de Mongolen – in India ‘kwam’.

Volgens andere bronnen is de de oorsprong ouder: de tijd van de Babylonische cultuur die in dit motief het gedraaide blad van de scheuten van de dadelpalm – voor de Babyloniërs ‘de boom des levens’ die voedsel gaf en bescherming bood – zagen als symbool van eeuwige vernieuwing. Sommige bronnen gaan zelfs terug naar de oertijd, zien in de vorm een gestyleerde amoebe – een van de kleinste levende organismen – als teken van vruchtbaarheid en eeuwig leven.

Paisley als ‘officiële’ naam voor dit motief ontstond in de 19de eeuw toen tijdens de Britse overheersing van India kasjmier shawls waarin dit motief zat verwerkt, door Engelse bestuurders, kolonisten en soldaten als cadeau naar het vaderland werd meegenomen. In de toenmalige textielstad Paisley namen fabrikanten dit motief ‘over’. Sterker, paisley vormt een belangrijk onderdeel van de geschiedenis van geweven textiel in Schotland, waarvan ‘The Paisley Shawl Collection’ nog steeds getuigt in het Paisley Museum in… Paisley.

Dit zegt Etro over Paisley met enkele kanttekeningen van mijnerzijds: ‘Een eerbetoon aan de traditie en geschiedenis van het merk. Een subtiele geur die zich sterk identificeert met de persoonlijkheid van de draagster’. Niets op tegen. ‘Een sensatie die lichaam en geest omhult, zoals als het paisley-ontwerp de flacon’. Idem. Exotische bloemen omlijnen een vrouw die wijselijk de vernieuwing van de moderniteit combineert met aromatische tradities van de vijf continenten’. Wijselijk… hoe uit zicht dat? Aromatische tradities van de vijf continenten? Ik bespeur er slechts vier. ‘Die op haar gemak is bij het zintuiglijke evenwicht waar het Oosten zonder conflict of verwarring het Westen ontmoet, een individualisme vol van ideeën en gevoelens’. Dit snap ik echt niet.

Ook het volgende niet en overbodig voor een understated luxemerk als Etro. Er zijn al genoeg merken die de vrouw in al haar ‘filosofische’ en romantische cliché’s beshrijven: ‘Paisley is een icoon, een levensfilosofie, een culturele keuze die bestaat uit energie en passie. Het is de bevestiging van een vrouwelijkheid die wordt versterkt en bevredigd, gerespecteerd en gedroomd. En tijdloos, omdat het de tijd omarmt als een persoonlijke uitdaging en reden van bestaan. Paisley siert een vrouw die weet hoe te leven bij de dag en te genieten van de nacht, die net zoveel houdt van het grootstedelijke, de oceanen en sneeuw, en die een prachtig spoor volgt dat voor altijd de paden van haar hart doorkruist’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Paisley is een op en top klassieke geur, alleen niet overdreven vrouwelijk. Dat komt volgens door het  bittergroene en ‘anders frisse’ kardemon – zie foto, dat als een typisch mannelijk parfumingrediënt wordt gezien – dat in de opening wordt opgevoerd, behoorlijk lang aanwezig blijft en subtiel is omwikkeld met bergamot en zwarte besblad.

Een energieke start dus, die als het ware de uitbundigheid van het sensuele bloemenhart een beetje temperen. Want de sambacjasmijn en ylang-ylang, ruik je goed, maar niet al te overrompelend en te ‘erotiserend’.

Mooi is de roze peper-noot die deze twee bloemen als het ware opliften, alsof ze gekriebeld worden. De basis van Paisley – een gulle dosis patchoeli, vanille en grijze amber – zorgt ervoor dat dit alles wordt mooi wordt verwarmd en een licht-sensuele toets krijgt.

RUIK & VERGELIJK

Nog een Etro-geur waar in het hart jasmijn en ylang-ylang bloeit. Alleen dit keer zeer sensueel en met een bijna dierlijke toets.

Etro Royal Pavillon (1989)

EN AVION CARON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 8, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. 1 reactie

VLIEG ER EENS UIT OP GEPARFUMEERDE VLEUGELS

OFWEL: ONTDEK EEN VAN DE MOOISTE PARFUMS OOIT GEMAAKT

Jaar van lancering: 1930

Laatst aangepast: 08/12/11

Neus: Ernest Daltroff

Flaconontwerp: Félicie Bergaud, Paul Ternatt

Illustraties: helaas onbekend voor mij

Wanneer je in de jaren zeventig en tachtig KLM vloog, dan zat er in de aangeboden mini-toilettas vaak een mini-flesje van En Avion. Was mijn eerste kennismaking met Caron en de eerste geur die voor mij duidelijk maakte dat parfumcreatie een vorm van kunst is. De achtste kunstvorm als het ware zoals voorgesteld door de neus Pierre Guillaume van Parfums Générale en die hij zelf heeft gerealiseerd met zijn Le Huitième Art-collectie uit 2010. Wat ik toen wel vreemd vond en nog steeds vind: veel gebezigde woorden en uitdrukkingen krijgen in een andere taal een poëtische meerwaarde. Of eigenlijk andersom: vertaal je Franse parfums in het Nederlands, dan lijkt net of de ‘verbeelding’ en de ‘fantasie’ de taalgrens niet passeert.

En Avion wordt dan ‘botweg’… in het vliegtuig. Je Reviens (1932) van Worth klinkt vertaald iets ‘hoopvoller’… ik kom terug. Met Guerlains vergeten Loin de Tout (1933) blijft, opvallend, in vertaling de poëzie wel bewaard, vind ik: ver van alles. En met Guerlains legendarische Vol de Nuit (1934) wordt poëtisch eerder prozaisch… nachtvlucht.

Al deze geuren zijn direct en indirect geïnspireerd op de eerste dagen van de trans-atlantische vluchten van vliegtuigpioniers en verbeelden op ‘onbewust’ niveau het eeuwige verlangen van de mens naar nieuwe gebieden als symbool voor veranderingen, het geloof dat alles mogelijk is en de behoefte (die zelden in de praktijk wordt gebracht) om te verdwijnen – in mist opgaan – alles achter je te laten en te vertrekken richting ‘ver van alles’. Met misschien de belofte aan jezelf dat je zult terugkeren.

Paul Poiret (middels zijn Parfums de Rosine) hield in 1929 de luchtdoop met Spirit of St Louis. Naam van het vliegtuig waarmee Charles Lindbergh in 1927 op 20 mei opsteeg van Roosevelt Airfield (New York) om 33 uur, 30 minuten en 29,8 seconden later te landen op Le Bourget, Parijs. Hij was de eerste die deze non-stopvlucht maakte.

Maar er waren meer mannen én vrouwen die, het noodloot tartend, achter de stuurknuppel plaatsnamen. Ernest Daltroff liet zich voor En Avion inspireren door deze vrouwen van het eerste uur die dit avontuur aangingen. Zoals de Française Helen Boucher. Ze vestigde in 1933 het wereldrecord ‘hoogvliegen’ met 5200 meter dat 32 jaar later pas werd verbeterd. Zoals Amelia Earhart: deze Amerikaanse vloog als eerste vrouw in 1932 de Atlantische Oceaan over. Beide moesten hun dadendrang met hun leven bekopen: Boucher overleed in 1934 op 26jarige leeftijd tijdens een proefvlucht naar Versailles. Earhart, geboren in 1897, werd in 1939 officieel doodverklaard nadat ze in 1937 radiocontact had verloren toen ze met Fred Noonan als co-piloot op weg was naar Howlandeiland (halverwege Hawaï en Australië).

En deze inspiratie leidde tot iets ongelooflijks moois – zowel in presentatie als in geur. Prachtig zijn nog steeds de illustraties, waarvan ik de namen van de makers helaas niet kan achterhalen.

De originele flacon stelde een halve maan voor waarvan de bovenkant van de dop was gesierd met een kompas. Het zat verpakt in een omdoos geïnspireerd op postpakket-verpakkingen die vroeger werden gebruikt voor het vervoer van ‘luchtpost’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar het gaat natuurlijk om de inhoud. En dat is een ontmoeting met een van de mooiste geuren ooit gemaakt. Waarom? Los van de naam, laat En Avion je dromen en nog meer verwonderen over het feit dat parfum echt iets met je kan doen. Het is zoveel meer dan louter genieten van een prachtparfum. Het ‘onderbewuste’ wordt namelijk aangesproken.

Het zijn geen herinneringen die wakker worden geschud, het lijkt eerder alsof je hersenen alle frustraties en ontevreden gedachten een halt toeroepen om ruim baan te maken voor een tevreden en harmonieuze stemming, een sterk ‘komt alles toch nog goed’-gevoel daalt over je neer.

En Avion laat je verdwijnen in een luchtbel, een ruimte, een gebied waarin je ‘corpus’ zich gewichtloos voelt en je ‘psyche’ al zijn gewichtigheid verliest en meedeint op vleugels van de verbeelding.

Ik verbaas me telkens weer. En Avion roept zoveel op. Opvallend: de ongehoorde scherpte die je eerst ruikt. Alsof je – hoe prozaisch – een blik met verf opent: terpentijn, hars. Vervolgens boenwas op basis van honing voor het parket. Per definitie niet negatieve associaties.

En dan komt hieruit de kruidige anjer naar boven geïnjecteerd met nootmuskaat en kruidnagel die rust op een bed van zachte houtsoorten. Zit de geur langer op mijn huid, dan ontdek ik de zonnige warmte in overvloed van oranjebloesem en jasmijn. Uiteindelijk geniet ik van de vintage-poederige en sensuele, musky nasleep (met opoponax) die van het geheel een wolk maakt waarin je ‘gewichtloos’ rondzweeft. Ook mooi: hoewel de geur is aangepast zoals wordt gezegd, krijg je de indruk aan de originele versie te ruiken.

RUIK & VERGELIJK

‘There was something in the air that night, the stars were bright…’

Worth Je Reviens (1932)

Guerlain Vol de Nuit (1934)

Annick Goutal Eau de Ciel (1985)

Joop! Nightflight (1992)

Karl Lagerfeld Sun Moon Stars (1994)

Chopard Heaven (1994)

BLACK MUSK MONTALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 7, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

MUSK DIE VIA DE AARDE REIKT NAAR DE LUCHT

Neus: Pierre Montale

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 07/12/11

Wanneer ik aan ouderwetse, animale musk denk in ‘moderne’ vorm, dan denk ik aan Musk van Alyssa Ashley (1969) en Clair de Musc (2003) van Serge Lutens. Deze twee hebben, in tegenstelling tot geuren met een basis vol witte musk – de bekendste: White Musk  uit 1981 van The Bodyshop – niets cleans en schoongewassens. Ze ‘schuren’, hebben een lichte, amoniak- en faecesachtige ondertoon die doet denken aan dierentuin.

Ruig, ongeciviliseerd en dus ‘ongewassen’. En daarvoor is de moderne mens bang. Heel erg bang. Hoe frisser hij ruikt, des te beter hij zich voelt. Hij kan niet vaak genoeg onder de douche, kan zich niet vaak genoeg sprayen met deodorant (die toch heel vaak stinkt – denk Axe – maar vrouwen wildgek maken afgaande op de reclamespotjes). Sterker, hij is inmiddels bang geworden voor zijn eigen geur, zijn eigen zweet – terwijl dat laatste heel veel mensen juist weer opwindt.

De frisgeboende burger zal bij het ruiken van een ‘Montale’ gebaseerd op oud(h) of musk waarschijnlijk flauw vallen en/of vol ergernis uitroepen dat het stinkt. Want dat is vaak de primaire reactie (gebaseerd op onkunde) als een geur meer is dan alleen maar ‘lekker’ en je het ware, ‘diepere’ en zinnelijke effect van parfums laat ondergaan. En dat doen veel Montale-geuren. Logisch, ze zijn gebaseerd op de Arabische kijk op geuren. Dat betekent geurgenieten in overtreffende trap. Voor ‘ons’ vaak te veel van het goede. Voor ‘hun’ gewoon.

Black Musk heeft ook een overtreffende trap-werking en zal ‘parfumdummies’ afschrikken. Alle ingrediënten verspreiden hun aroma’s op hun aller intenst (is dit correct Nederlands?). Alleen moet je Black Musk niet letterlijk opvatten. Bestaat net zoals witte musk niet ‘in het echt’. Gewoon een manier van zeggen dat je musk zo donker mogelijk ervaart en het tegenovergestelde is van witte musk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eigenlijk is Black Musk heel plat: het maskeert zijn donkere geheim niet eerst met lichte, aangename openingsnoten. Je krijgt direct in één keer de heel rokerige, kruidige bom over je heen, waaruit even later een vol-sensuele musklaag omhoogstijgt die een dierlijke ondertoon krijgt door ambergris en vervolgens leer.

Echt ‘vies’ wordt de geur nooit door de gulle dosis sandelhout en – eigenzinnig – een pittige injectie van nootmuskaat (foto) en peper die het geheel, geen gekruide maar een etherische nuance geeft en er volgens mij ook voor zorgt dat de musk niet plakt en kleeft.

Het is musk die via de aarde reikt naar de lucht. Moet denken aan een rokerig, een uitgedoofd vuur waarin kruiden en hout in de avondlucht nog nasmeulen. Toch heeft Black Musk ook iets zoets. Geen roos, geen hars, geen vanille, maar wat dan wel… het samenvloeien van alle ingrediënten? Ik ruik ook een zekere oud-dosis. Dat kan ook verbeelding zijn omdat ik Montale associeer met dit adelaarshout. Wat geen verbeelding is: de mannelijke intensiteit van de geur, die vrouwelijke Montale-liefhebbers er niet van zal weerhouden ook lang – na – te genieten van Black Musk.

RUIK & VERGELIJK

Moeilijk Black Musk te vergelijken omdat het zo’n typische Montale is. Daarom de Montale’s die ik tot nu toe heb besproken. Niet veel, ik weet. Gaaat veranderen, weet ik ook. Maar wat mij betreft: Montale maakt teveel geuren, ook binnen één geurfamilie. Waardoor het steeds moeilijker wordt ze blind van elkaar te onderscheiden. Of ben ik nu ook een parfumdummy?

Parfums Montale Boisé Vanille (????)

Parfums Montale Oud Cuir d’Arabie (????)

Parfums Montale Black Oud (2006)

ONE MAN SHOW JACQUES BOGART

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 6, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET O, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

TOEN MANNEN NOG MANNEN WAREN

Jaar van lancering: 1980

Laatst aangepast: 06/12/11

Neus: Roger Pellegrino

Gisteren in gesprek met een zestienjarig nichtje van me. Ze heet Yvette. ‘Ik vind dat Roland – haar veertienjarige broer – 1 Million van Paco Rabanne (2008) moet kopen, dat is zo’n waanzinnig goede geur, echt chill’.

Waarom vroeg ik? ‘Dat is pas echt een mannengeur, bijna iedere jongen bij me in de klas draagt het’. Vind ze haar broer niet iets te jong voor zo’n geur, überhaupt een geur? ‘Nee, ben je gek, geur is heel belangrijk’.

Toen ik haar zei dat 1 Million niet typisch mannelijk maar eerder metro is, begon ze te lachen. En ik dus maar in tgv-vaart uitleggen wat heel lang geleden (voor haar begin jaren tachtig van de vorige eeuw) als mannelijk werd gezien. Een goed voorbeeld: One Man Show van Jacques Bogart.

Hoewel minder krachtig en kruidig-houtig dan de geuren die in dezelfde periode verschenen, is de geur een goed voorbeeld van hoe toen gedacht werd hoe de ‘gemiddelde man’ moest ruiken. Niet te chic (wil zeggen: ondefinieerbaar en te verfijnd), niet te bloemig (wil zeggen: vrouwelijk) en niet te zoet (wil zeggen: niet te veel vanille en harsen in de basis). En dat maakt samen een stoer geur.

Trouwens, voor de oprichter van Jacques Bogart anno 1975 (Jacques Konckier) moet het sowieso niet al te dol worden wat mannen en geuren betreft. Zijn parfummotto: ‘Ik creëer slechts voor de man’. Ik vind de naam nog steeds leuk en origineel die in het jaar van lancering door Konckier werd geïntroduceerd met: ‘Every man’s life is a one-man show’ en snel uitgroeide tot een klassieker wereldwijd.

Opvallend: net zoals zoveel andere nu – vergeten – klassiekers, beleeft ook One Man Show in ‘opkomende economieën’ – een tweede leven. En worden er nieuwe, speciaal voor deze markten gerichte campagnes bedacht, zoals je helemaal onderaan kunt zien met One Man Show voor Rusland. Nu begeleid met de (vrijvertaalde slogan): ‘Altijd op de top van je kunnen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

One Man Show is een voorbeeld van een chypre zoals die eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de vorige eeuw voor de man populair was. Dus complex van opbouw: heel veel ingrediënten om, in dit geval, te komen tot een cleane, soapy geur met sterk hout accent. En toch mannelijk.

De show wordt geopend met een groene golf: alsem, karwei, basilicum en galbanum. Alleen dat groene idee blijft bescheiden doordat het wordt begeleid door een enorme aldehydenwolk omringd met bergamot. Deze wolk zorgt ervoor dat het overvolle hart een zeepachtige toets krijgt en het ook moeilijk maakt de ingrediënten afzonderlijk te onderscheiden: roos, jasmijn, anjer en geranium, rozenhout, cistus labdanum en nootmuskaat.

Het hart One Man Show maakt goed duidelijk hoe aldehyden eigenlijk werken: ze zorgen ervoor dat je bloemen niet ‘stuk voor stuk’ ruikt, maar eerder een abstract idee van bloemen. Wat nog versterkt wordt door patchoeli, dennenhars en vetiver, die mooi aansluiten bij de groene noot van de opening.

Maar echt tijd om je hierover te verwonderen, krijg je niet gezien de finale van One Man Show zich snel aankondigt: een intense houtmelange omringd met veel ‘stoer en mannelijk’ leer, styrax en eikenmos verfijnd met amber en vanille.

RUIK & VERGELIJK

Niet alleen One Man Show is een donkere en kruidige interpretatie van de chypre. Onderstaande geuren kunnen er ook wat van:

Azzaro Pour Homme (1978)

Ralph Lauren Polo (1978)

Van Cleef & Arpels Pour Homme (1978)

Christian Dior Jules (1980)

Jacomo Jacomo (1980)

Oscar de la Renta Pour Lui (1980)

L’EAU VANESSA BRUNO BIOTHERM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

BIOTHERM, EEN CELEB EN GEUR DIE RUIKT NAAR EEN BEDAUWDE ROZENTUIN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 05/12/11

Neus: Bernard Ellena

Model: Sasha Pivovarova

Fotografie: Mark Segal

Helemaal vergeten L’Eau Vanessa Bruno. Wel een mooie gelegenheid een ‘probleem’ in de parfumwereld te belichten: niet makkelijk voor huizen zonder echte parfumtraditie (zoals Lancôme en Estée Lauder) zich ook als ‘parfumhuis’ neer te zetten.

Niet alleen Biotherm, ook Clarins en Yves Rocher kost het moeite. Gaan die een stap verder dan alleen het aanbieden van eenvoudige, weldadige waters, dan kijkt ook de vaste klant met een andere, meer verwachtingsvolle neus. Die verwacht namelijk meer van een ‘echt parfum’. Biotherm ‘omzeilt’ nu dit door een ‘echt parfum’ te koppelen aan een modeontwerper, Vanessa Bruno.

Dat is slim, want hiermee haal je als ‘unglamourous’ huis toch een soort van celeb binnen – de must do nu in de cosmeticabranche. Gezien het eenmalige karakter (bij succes voortgezet lijkt me) vrijwaar je je als L’Oréal, waaronder Biotherm sinds 1970 valt, van investeringen die een nieuw op te richten parfumhuis (zoals Viktor & Rolf en Maison Martin Margiela) met zich meebrengen.

Voor haar debuut als modeontwerpster op 24jarige leeftijd in 1996, was de Parisienne Vanessa Bruno een creatief multi-tasker: ze modelde, zong, acteerde en ontwierp ook kleding voor een korte film. Haar collecties combineren de ‘folk elegance’ van haar Deense moeder en de ‘taste for adventure’ van haar vader. Ze ziet zichzelf als een androgyne geest die als moderne vrouw zonder problemen het ‘post romantisch feminisme’ omarmt voor wie alles mogelijk is. Dus zie je in haar mode een eigentijdse interpretatie van de middeleeuwse prinses voorbijkomen, laat ze zich inspireren door de Arts & Crafts’-beweging, ‘vintagetextiel van mannen’ en ‘the great outdoors’.

En als je denkt, dat heeft ze snel voor elkaar gekregen: weet dan dat haar moeder ook een ‘formel model turned designer’ is: Emmanuelle Khanh (geboren als Renée Meziére in 1937), de beroemde modeontwerpster/styliste uit de jaren zestig en zeventig die met collega’s als Daniel Hechter, Cacharel, Chantal Thomass en Sonia Rykiel de Parijse mode verjongde (en nog steeds actief is, met name op brillengebied). Ze zal dochterlief een financieel steuntje in de rug hebben gegeven.

Bruno voelt zich thuis bij Biotherm: ‘Ik denk dat de Vanessa Bruno-vrouw en Biotherm-vrouw in dezelfde geest handelen. Beide hebben een natuurlijke, aardse benadering en zitten als individu goed in hun vel’. En Biotherm vindt de keuze voor Bruno vanzelfsprekend, omdat volgens Charlotte Franceries – hoofd van het cosmeticahuis – ‘Bruno’s ontwerpen, Biotherms low-key maar desalniettemin werkzame benadering van beauty weerspiegelen’.

Het ‘moderne middeleeuwse prinses’-gevoel zie je ook terug in de geur waaraan ze haar naam leende. Het combineert de femme fatale van Lolita Lempicka’s parfums en het sprookje van Nina Ricci’s Nina met de  romantische neo-gothic heldin-trend. Je kent het wel: zachtheid en kracht verenigd met een eeuwige verwondering over de verrassingen die in het dagelijks leven verscholen zitten. Zoals het ’s ochtendsvroeg wandelen door een park. Bruno: ‘In Frankrijk zeggen we ‘la rosée’ als alle planten aangekleed zijn water’. En dat moet je dus ruiken in de geur: een bedauwde rozentuin.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En dat doe je! L’Eau Vanessa Bruno is een hele klassieke rozengeur met waterige toets. Wat ik in de opening meen te bespeuren, zit er niet in: een zoet rood fruit-akkoord (framboos, lychee, aardbei).

Wel rood, wel fruit, maar anders zoet: bloedsinaasappel omringd door frisse mandarijn en nog frisser citroen: ze zorgen voor een bedauwde, waterige, aquarelachtige impressie die als de zon in de tuin opkomt, langzaam verdampt. Dit om ruimte te geven aan een overdaad aan zoete rozen die om het frisse aspect van de geur niet te verliezen zijn omkranst met lelietje-van-dalen.

De afronding van L’Eau Vanessa Bruno zorgt dat deze weelde verankerd met een licht-sensuele melange van warm amber, zonnig cederhout en in dit geval geen sensuele, maar cleane musk.

RUIK & VERGELIJK

Nog twee ‘moderne prinsesgeuren’ die helemaal komende winter ‘parfumsprookjes tot leven brengen’

Nina Ricci Nina Snow Princess (2011)

Van Cleef & Arpels Féerie Rose des Neiges (2011)

RARE MIMOSA HENRI BENDEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 4, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

MIMOSA ZOALS JE DIE ZELDEN RUIKT

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 04/12/11

Neus: onbekend

Wie was Henri – Willis – Bendel? Volgens het boek The Art of Perfume van Christine Mayer Lefkowith een Amerikaan die leefde van 1858 tot 1939. Deze van oorsprong ‘Louisaner’ opende zijn eerste luxeboetiek in New York in 1896. Hij vulde zijn eigen ontwerpen aan met die van Parijse couturiers (waaronder Chanel).

Beroemd was zijn verpakking in bruine en witte strepen (gebruiken de huidige eigenaren nog steeds). Hij had een uiterst chique clientèle, zoals een operazangeres voor wie hij een privépaskamer liet inrichten. In 1915 lanceerde hij als eerste Amerikaans modehuis een parfum (naam onbekend).

In 1920 opende hij een winkel in Parijs aan Rue Royale. In 1928 vernoemde hij er een parfum naar: Cinque, Triple Cinque, hiermee verwijzend naar het huisnummer: 15, en het was natuurlijk een knipoog naar N°5 van Chanel uit 1921. Opvallend, jammer en knap tegelijkertijd in deze tijden: hoe ik ook google, ik kom geen enkel portret van hem tegen. Hij moet toch heel vaak vastgelegd zijn, gezien zijn voor die tijd bijzondere kijk op de business. Hij was per slotte van rekening de eerste die een multibrand-boetiek opende en de eerste Amerikaans ‘designer’ met een winkel in Parijs. Ga maar eens in wat boeken duiken.

Na zijn dood blijft het bedrijf voortbestaan: het heeft 15 boetieks – de flagshipstore zit nu op 712 Fifth Avenue in New York –  in de Verenigde Staten, die volgens wikipedia invloedrijke socialites introduceert met nieuwe namen in de modewereld – zoals Anna Sui, Stephen Burrows, Rick Owens en Diane von Furstenberg’.

Daarnaast organiseert Bendel ‘first come, first seen’-happenings voor talentvolle ontwerpers en ‘open-see’-events voor inkopers van andere ketens en boetiekeigenaren. En het huis lanceert steeds meer geuren. Op dit moment meer dan 20, waaronder Rare Mimosa. En onduidelijk is of die nog in de ‘Signature’-collectie zit.

Hij is in ieder geval nog wel steeds te koop op diverse internetsites. Ben je gek op mimosa, dan moet je ernaar op zoek. Want Rare Mimosa dat is een goede omschrijving van de inhoud. Want ik heb zelden een ‘mimosa’ geroken die…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… zo vol groen opent, dan weer geel en warm als de zon wordt, vervolgens een zoete noot krijgt die wordt doorgevoerd naar de basis. Het is een geur die je mimosa als het ware in drie fases laat ruiken.

Rare Mimosa laat in de opening eerst zijn zonnig gouden borreltjes dwarrelen die direct worden meegenomen door een geprononceerde muntnoot (gelukkig zonder tandpasta-effect). Mooie combinatie. Groen en geel, de warme mimosa krijgt hierdoor een beetje ijzig randje, chill. Dan komt er een honingachtige, viooltjes-zoetpoederige noot om de hoek kijken die een beetje doet denken aan Guerlains Méteorites (2000) die zacht-warm en droog wordt door een lichte hooinoot. Ook mooi.

En ondertussen de mimosa maar doorbloeien naar de basis waarin de lichthoutige noot van mimosa wordt versterkt met ‘blonde’ houtsoorten.

RUIK & VERGELIJK

Van mimosa kun je in geuren genieten vermengd met andere ‘zonnige’ bloemen of als soli-fleur. Het mooie: de bloem past zich zo makkelijk aan. Het neemt met gemak de essentie van de andere smaakmakers in zich op zonder zichzelf te verliezen.

‘Pure mimosa’:

L’Artisan Parfumeur Mimosa Pour Moi (1992)

Acca Kappa Mimosa (2004)

L’Occitane – Voyage en Méditerranée – Mimosa de L’Estérel (2009)

Annick Goutal Le Mimosa (2011)

Bloemengeuren met een opvallende mimosa-noot:

Guerlain Champs-Elysées (1996)

Kenzo Summer by Kenzo (2005)

En Givenchy plaatst de mimosa om de zoveel tijd op de voorgrond in zijn Harvest-reeks. Het laatst in:

Givenchy – Harvest – Amarige 2009 (2010)

EAU DE PREP TOMMY TOMMY HILFIGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 3, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

GET PREPPED

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 03/12/11

Neus: onbekend

Model: Andre Douglas, Max Motta, Danny Schwarz, Sam Way, Jacquelyn Jablonski

Fotografie: Craig McDean

Deze zomer toonde de BBC een documentaire-serie over parfum. Er werd de kijker weer eens een blik achter de schermen gegund. Wat zagen we? Wat velen al lang weten. Het is een miljardenindustrie waar ieder merk vecht om de aandacht van de consument. En om hierop enigszins te kunnen rekenen, wordt tegenwoordig steeds meer uit de kast gehaald en gebruikt gemaakt van ‘branchevreemde’ communicatiemiddelen en niet te vergeten sociale media. Dat alles werd in een aflevering duidelijk gemaakt door de trajecten te volgen van twee geplande lanceringen: Guerlain Shalimar Parfum Initial (2011) en Loud (2010) van Tommy Hilfiger.

De (ver)marketing van de laatste werd goed in beeld gebracht en is exemplarisch voor de stand van zaken van een doorgedraaide industrie. Die schrijft voor dat je als belangrijke speler ieder half jaar met iets nieuws moet komen en dat de geur zelf in feite de kleinste schakel van het geheel is.

Bij Loud was de keuze van de popgroep die de geur zou promoten, het er aan verbonden internetplatform en het gevoel (muziek verenigt) en de sfeer (een popconcert is de plek waar de gebruikers van de geur zich pas echt op hun gemak voelen) belangrijker dan de geur.

Wat ‘best wel’ ontluisterend in beeld werd gebracht tijdens de ‘eindvergadering’ van alle verschillende verantwoordelijken – hoofd van alle Aramis Fragrances waar Hilfiger onder valt, neus, stylist, artistic director, flaconontwerper, fotograaf – die wachten op de komst van de man die goedkeuring moest geven. Inderdaad, Tommy Hilfiger die slechts vijf van de afgesproken vijftien minuten tijd had zich te laten overtuigen.

Voor de vorm deed Hilfiger even moeilijk, stelde een paar vragen, maar ging – je zag het team toch opgelucht ademhalen – akkoord. Want het was wel duidelijk: echt belangrijk was het niet voor hem: hij moest door naar de volgende afspraak. Als het team hem een ander concept had voorgelegd had hij ook ja gezegd. Staat namelijk in het contract.

Waarom schrijf ik dit allemaal? Nou, om aan te geven dat het muziekconcept van Loud zover weg stond van de ‘filosofie’ van het merk, zo ver gezocht was en door hemzelf met Freedom in 1999 en de concurrentie al vaker gedaan. En dat ik me afvraag of het succes ervan groot is geweest gezien de snelle lancering van Eau de Prep Tommy (en Eau de Prep Tommy Girl) dat veel dichter bij de huidige nonchalant-chique uitstraling van het merk zit. Sterker: Eau de Prep is de ideale geur voor de ‘ideale’ klant van de Tommy Hilfiger op dit moment. Want dat is vaak een prep.

Preppy, preppie of prep zijn omschrijvingen van een nonchalante kledingstijl populair gemaakt op high schools en universiteiten in Amerika. In het Nederlands ook wel bekend als ‘kakkineus’. Tommy Hilfiger laat zich ook steeds meer beïnvloeden door deze ‘subcultuur’.

Hij liet de geuren trouwens bij Macy’s in New York onthullen door ‘stylist, schrijver en realityster Brad Goreski’ (links op de foto) zelf een perfect ambassadeur van deze look.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens Tommy Hilfiger zijn zowel Eau de Prep Tommy als de vrouwelijke tegenhanger een ‘ode op mijn klassieke signatuurparfums met een nieuwe, preppy twist; een finishing touch bij alle looks die ik ontwerp voor Prep World, mijn lente- en zomercollectie 2011’.

Eerlijk zeggen? Ik vind Tommy wat geur betreft (nog steeds) interessanter dan deze nieuwe kijk erop. Dat was in 1995 echt vernieuwend qua uitstraling en invulling. Eau de Prep Tommy is de zoveelste, beetje nondescripte variatie op Tommy die dit keer opvalt door de uiterst klassieke invulling.

Heel prep, maar zonder een moderne twist of het moet de peper in het hart zijn. De opening: dit keer geen citrusbom, maar fris en verkwikkend geraniumblad ondergedompeld in ‘groene’ noten overlopend in een zoetzonnig lavendelhart omringd met ‘etherische’ jeneverbes (foto) en peper: samen goed voor een ‘luchtige’ en onbezorgde stemming.

De afronding bevestigt het klassieke karakter van Eau de Prep Tommy: amber, hout, mos en suède, maar zo bescheiden gedoseerd dat een fris, schoon, clean en ‘preppy’ gevoel resteert.

RUIK & VERGELIJK

Minitrend? Iets waar veel merken nu in de ban van zijn: ze wapenen hun logo’s met ‘eeuwenoude’ herkenningstekens: zwaarden, vlaggen, wapenschilden, kroontjes. Waarom? Om zich van een gedegen en betrouwbaar imago te voorzien in deze duistere en onzekere tijden? Of is het een kwestie het pure styling?

Biotherm Vanessa Bruno L’eau (2011)

Trussardi Uomo (2011)

FEERIE ROSE DES NEIGES VAN CLEEF & ARPELS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 30, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

EEN VOORJAARSOMHELZING TIJDENS DE WINTER

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 30/11/11

Neus: onbekend

Geloof je in sprookjes – of beter – geloof je in sprookjesachtige geuren, overweeg dan Féerie Rose des Neiges: ‘Een limited edition die een nieuwe geurmelodie inzet aangestuurd door een opmerkelijke en koninklijke bloem’. Dat is dus de sneeuwroos. En die heeft inderdaad iets sprookjesachtig – of beter – hoopvols: ‘Ze trotseert dapper de vrieskou, komt door de onwerkbare bodem naar boven om haar bloem te onthullen. Als een klein teken van leven, tussen de hardheid van de winter, als de ontwakende lente, bloeit een stukje poëzie’.

De Parijse juwelier koos de winterroos omdat het een speciale band met haar heeft: ‘Ingezet met schitterende accenten die haar blaadjes doet oplichten, werd ze al vaak subtiel verheerlijkt in tijdloze creaties’. De winterroos in Féerie Rose des Neiges, krijg je alleen niet letterlijk te ruiken.

De reden: ze verspreidt een nauwelijks waarneembare geur. Maar ze staat meer symbool voor, zoals Van Cleef & Arpels het zegt, ‘de omhelzing van de lente tijdens de winter’. Ook leuk: de kleur van de flacon is weer geïnspireerd op de kleur van een roos die Fée des Neiges heet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En deze voorjaarsomhelzing is zoet-roodfruitig en daardoor heel erg van nu. En daardoor heel erg gericht op het jonge meisjeshart. Zeg maar een soort moderne adaptie, het nieuwe zusje van Miss Arpels uit 1996. Dat ruik je direct goed in de opening: bitterzoete cranberry en tropisch zoet lychee (foto) vermengd met een sappige peernoot.

Voor een beetje pit zorgt roze peper. In hart van Féerie Rose des Neiges regeert de roos die een tederzachte omhelzing krijgt van magnolia en pioenroos ‘opgefruit’ met zwarte bes. En deze fruitzoetige bloemigheid wordt in de basis omhuld door een zachtsensuele mix van sandel- en cederhout, musk en tonkaboon. Heel zoet, heel ‘sprookjesachtig’.

RUIK & VERGELIJK

Meer fruitig-zoete rozen ruik je dit najaar ook in:

Guerlain Idylle Eau Sublime (2011)

Emporio Armani Diamonds Black Carat for Her (2011)

AZEMOUR LES ORANGERS PARFUM D’EMPIRE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 29, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ZILTE WIND DIE WAAIT OVER DE ‘ORANGERIE’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 29/11/11

Neus: Marc-Antoine Corticchiato

Had onlangs een ontmoeting met de oprichters van een aantal nichemerken bij een recent geopende niche-boetiek in Brussel: Beauty by Kroonen & Brown. Naast recente nieuwkomers als Atelier Cologne en Olfactive Studio – kom ik nog op terug – waren ook Roméa d’Améor, Frapin, Juliette has a Gun en Humiecki & Graef vertegenwoordigd. En een van mijn favoriete klassieke neuzen: Marc-Antoine Corticchiato. Wat ik aan hem goed vind: hij geeft klassieke concepten een enorme opwaardering. Hij zoekt het zoals Humiecki & Graef niet in voor de parfumindustrie nieuwe ‘emoties’ en dus ‘nieuwe’ geuren, maar in de traditie. Wat maakt een ouderwetse rozen-, leer- en bijvoorbeeld fougèregeur nu echt een rozen-, leer- en fougèregeur. Toch zijn Corticchiato’s inhoudelijk niet van gisteren: je ruikt dat ze nu zijn gemaakt. Sterker, andere niche-neuzen hebben zich door zijn geuren laten inspireren. Zijn Ambre Russe (2004) is een soort standaard geworden voor nieuwe ambergeuren.

Hij is een beetje van zijn beginfilosofie afgestapt: dus steeds minder geuren die ‘verloren’ heersers en tijdperken weer tot leven brengen, wel steeds meer die geïnspireerd zijn op een klassieke ‘bloemenverhouding’ (Trois Fleurs uit 2009) of familie – het varenconcept van Fougère Bengale uit 2007 bijvoorbeeld.

Hiervan getuigt ook zijn dertiende geur: Azemour Les Orangers. Is geïnspireerd of eigenlijk een liefdesverklaring van de neus op de oranjebloesemplantages die zijn ouders in de buurt van Azemmour (of Azamor) hadden, een van de oudste steden (en bedevaartsoorden voor zowel moslims als joden) van Marokko aan de Atlantische kust, gelegen aan de linkeroever van de rivier Oum Er-Rbia.

En dat ruik je! Want Azemour Les Orangers is als een wandeling door een oranjebloesemplantage in een subtropische setting waarover af en toe een zwoel-zilte wind wordt ‘aangeblazen’ vanuit de oceaan. Want hoe geciseleerd en gepolijst ook, heeft de geur toch iets ruigs en ‘woest aantrekkelijks’. En dat komt door een licht zilte noot en het feit dat Corticchiato je laat genieten van de oranjebloesem in al haar facetten. Nu is het zo dat het de laatste jaren oranjebloesem boven is geweest in de neoniche-parfumerie. Bijna onmogelijk alle dergelijke ‘solifleur’ oranjebloesemparfums met elkaar te vergeleken. Toch houdt Azemour Les Orangers zich staand in deze golf. En dat komt door de…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… mooie kwaliteit aan ingrediënten en het feit dat Corticchiato oranjebloesem linkt aan een chyprebasis.

En je ruikt zoveel! Niet alleen ‘al het mogelijke’ van de oranjebloesemboom (foto); de schil van de vrucht (zoet), het sap van blad en tak (meer fris, ook wel bekend als petitgrain) en bloesem (zonnig, bloemig en toch fris, ook wel bekend als neroli) die samen voor een ‘puur’ oranjebloesem-effect zorgen. Voor de extra frisheid werd zwarte bes en geranium toegevoegd, voor de extra frisse groenheid galbanum, voor de extra bloemigheid roos.

Dat deze oranjebloesem in Noord-Afrika bloeit, wordt versterkt door een licht sensuele kruideninjectie van komijn, koriander, zwarte en roze peper. In de basis wordt Azemour Les Orangers warmer en droger door eikenmos, hennep (!) en een broeierige hooinoot (coumarine). Alsof je de door de zon beschenen grond van een oranjebloesemplantage ruikt. En de zeeziltige en -frisse waas die over de geur hangt is geen calone, maar een zeealg-nuance waardoor het geheel meer ‘aards’ is dan luchtig. En toch – een beetje eigen aan neroli en coumarine – heeft de geur Azemour Les Orangers ook een zeepachtige toets.

Kortom, ook deze geur draagt het Parfum d’Empire-stempel. Je ruikt zoveel lagen, en hoe langer je hem draagt, des te beter je Azemour Les Orangers leert kennen en waarderen.

RUIK & VERGELIJK

Hoe oranjebloesem-gezind ben jij de laatste paar jaar? Heb je ze allemaal omarmd of slechts enkele…

Giorgio Armani – Armani Privé – Oranger Alhambra (2008)

Maison Francis Kurkdjian APOM (2009)

Prada Infusion de Fleur d’Oranger (2009)

Roger & Gallet Bois d’Orange (2009)

Cartier Eau de Cartier Essence d’Orange (2010)

Lush Orange Flower (2010)

L’Occitane Fleur Chérie (2010)

Lancôme Ô de L’Orangerie (2011)