TERRE DE SARMENT FRAPIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 29, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN WIJNGAARD IN HET VOORJAAR TERWIJL DE ZON OPKOMT

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 29/01/12

Neus: Beatrice Cointreau?

Let op: niet in de migratie van mijn blog meegegaan.

‘€ 500.000.000.000’. Het bedrag dat vorig jaar op een dag – 9 augustus – op de beurzen wereldwijd is verdampt. Je vraagt je dan af of mensen nog wel geïnteresseerd zijn in geuren? Misschien wel des te meer. Een geur die je in een positieve flow brengt, een geur die je ‘even’ die vijf biljoen en alle andere internationale en ‘interne’ rampen doen vergeten.

Gaat lukken met Terre de Sarment van Frapin, verscheen tegelijkertijd met Esprit de Fleurs, Caravelle Epicée en Passion Boisée. Is een geur die echt iets met je doet, althans met mij. Ik verbaas me hoe klassieke parfumingrediënten gecombineerd met een paar onorthodoxe een dergelijk origineel eindresultaat kunnen bewerkstelligen. Terre de Sarment… hoe vertaal je dat? Terre is natuurlijk aarde, Sarment betekent wijnstok. Met andere woorden: de geur van de aarde waaruit de wijnstok zijn water, mineralen en anders moois haalt om druiven te laten groeien en rijpen. En dat is ook de bedoeling dat je dat ruikt: de sfeer van wijngaarden gecultiveerd door Frapin in het voorjaar.

Met een beetje fantasie ruik je dat ook. Ik zie al ruikend zo voor me: je ontwaakt van het gekwetter van vogels in een van de ‘chateaux’ van Frapin. Je opent het raam, ziet de zon boven de wijngaarden verschijnen. Tijd voor een wandeling… waarin je laat leiden door de geuren die je waarneemt… maar eerst snel onder de douche…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… want Terre de Sarment opent met een soort zepigheid (denk aldehyden) die vervolgens – heel merkwaardig – plaatsmaakt voor een ‘aardse’ sensatie, alsof je de nog vochtige, bedauwde grond rondom de wijnstokken ruikt. Heel knap.

Hiervoor verantwoordelijk volgens mij nadat de frisse opening – grapefruit, neroli, bergamot, oranjebloesem verantwoordelijk voor het ‘soapy’ douchegevoel – is verdwenen: de combinatie van komijn met wierook. De eerste is ‘stoffig warm’, de laatste twee zijn rokerig. Ook ruik je heel lichtjes een kruidnagel- en tabaknuance. Die worden omringd door de eveneens goed detecteerbare lavendel- en basilicumcombinatie die – de zon begint feller te schijnen – prachtig wordt gekoppeld aan de sensueel-zoete basis van benzoïne, vanille, tonkaboon en het ingrediënt dat alle andere in zich lijkt op te zuigen: zonnig en droog sandelhout. Terre de Sarment: klasse, chic en ik zeg het niet vaak: aristocratisch. Ik blijf lekker doorwandelen… en die € 500.000.000.000 komen wel weer terug, of niet…

RUIK & VERGELIJK

Frapin is een mooie aanvulling op de nichebranche omdat het heel dichtbij zijn eigen wereld blijft en zich niet laat meeslepen door minitrends in de niche-parfumerie. En zolang Frapin niet met een oud-geur komt, blijf ik het merk serieus nemen. Deze geuren beschreef ik al van het distillleerdersmerk:

Frapin 1270 (2002)

Frapin L’Humaniste (2009)

Frapin 1679 (2011)

IRISCH MOOS SIR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 29, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET I, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

GOEDKOOP IS PER DEFINITIE NIET ALTIJD SLECHT EN VIES

CHIC IS PER DEFINITIE NIET ALTIJD BETER EN MEER VERFIJND

Jaar van lancering: 1969

Laatst bijgewerkt: 29/01/12

Neus: onbekend

Naam en merk hebben ‘alles’ wat eind jaren zestig voor chic en verfijning stond voor een mannengeur uit het middensegment: Ierland, mos en sir. Ierland gold toen nog als één groot natuurgebied zonder uitlaatgassen. Dus puur, ongerept en groen. Mos: het ingrediënt dat dit allemaal weet op te roepen met bos- en mostonen, aarde en gebladerte. Sir: bijna verdwenen, maar toen nog in het wild af en toe te zien, de landedelman die in tweed pak zijn landgoederen inspecteert. En dat was precies het idee van Irisch Moos bedacht door het Duitse Muelhens.

Dit verklaart ook waarom Irisch met sch werd geschreven. Muelhens, een van de oudste parfumhuizen, kwam in 2007  ‘terug’ in Duitse handen toen Mäurer & Wirtz het kocht van Proctor & Gamble. Het merkwaardige aan de geur: ondanks de tsunami aan nieuwe geuren – ook in het goedkope segment – weet de geur zich te handhaven. De reden: als geur Irisch Moos is nog steeds goed.

Interessant en prettig: ik sta hierin niet alleen. Op verscheidene internationale blogs wordt de geur gehuldigd, sterker: bewierookt. Algemene teneur: niche-fans haal je neus niet op voor ordinaire merken, want spotgoedkoop is niet synoniem met vies. Dit schrijft bijvoorbeeld Christophe op www.basenotes.com: ‘For me it’s a true insider tip. I used to buy a lot of expensive fragrance such Knize Ten, Amouage (well, sorry but I like civet), Creed (Orange spice, Tabarome, Bois du Portugal) believing that the price always equal quality (it’s sometimes true) but somehow I always come back to that scent again. It’s very animalic, long lasting, just well balanced, macho with just a little sweetness in it but really not too much, and has a very smooth chemistry reaction on my skin. It’s really a ‘need-to-try’ one. Great thumb up!’

Voor mij gaat de vergelijking met deze nichegeuren net iets te ver. En ik geloof dat de vintage-versie hier dichter bij in de buurt kwam. Want de nieuwe versie is, dat is zeker, aangepast. Al was het alleen doordat het gebruik eikenmos vanwege kans op huidirritatie tot een mininum moet worden beperkt. En in vergelijk met bijvoorbeeld Creed wel erg vlak en eendimensionaal. Maar Irisch Moos heeft nog steeds iets aangenaams, ouderwets mannelijks – en dat heet nu dus vintage.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerste indruk en dat is volgens mij ook de aanpassing: een ‘aldehydenbomb’ gevuld met munt die eenmaal tot rust gekomen vrij baan maakt voor een groen en mosachtig spoor. Het is moeilijk om in de opening bergamot, citroen en sinaasappel te ontwaren in de opening. Lavendel (foto) en geranium niet, die je ruik je goed in het hart omringd door accenten die Irisch Moos ‘stoer groen’ maken: rozemarijn, koriander en ‘groene noten’.

Maar waar het om draait, is de basis van patchoeli, mos en veel cederhout (denk bij het laatste aan potloden die geslepen worden); dat is dus ouderwets stoer. Tonkaboon maakt het geheel zacht-zoeter, maar kan niet voorkomen dat de Irisch Moos hoe langer op de huid een zepig (lijkt wel een stuk zeep gelardeerd met kruiden) en schoongewassen gevoel geeft door de aldehyden die blijven doorwerken tot in de basis. En als je heel, heel, heel diep doorruikt, bespeur je ook een vleugje civet.

RUIK & VERGELIJK

Irisch Moos is spotgoedkoop. En dus zeer crisisbestendig. En wat zul je een nette en ‘crispy’ indruk maken als je hem draagt tijdens je nieuwe sollicitatieronde. Onderstaande geuren doen niet voor Irisch Moos onder:

Visconti di Modrone Acqua di Selva (1949)

Massimo Vidal Pino Silvestre (1955)

Fabergé Brut Classic (1964)

Puig Aqua Brava (1968)

EXTREME POWER SPECIAL EDITION ADIDAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 28, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

‘ADIDAS? DAT MEEN JE NIET! VERRASSEND!’

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 28/01/12

Neus: onbekend

Model: Zinédine Zidane

Let op: te koop vanaf april

‘Je loopt het veld op; de spanning stijgt. Je schudt je spieren los, kijkt je tegenstander recht in de ogen. Het gejuich van het publiek neemt toe je voelt het bloed in je aderen kloppen. Je focust je op de bal, het fluitsignaal klinkt en je richt alle energie op je favoriete spel’. Nu maar niet hopen dat alle spelers van je club en tegenstanders Extreme Power Special Edition dragen. Wordt misschien een beetje teveel van het goede worden en leidt het je af waarvoor je het veld op bent gegaan. De geur wordt gelanceerd in verband met het Europees kampioenshap voetbal in Oekraïne en Polen (8 juni tot en met 1 juli). ‘Niemand kan de hoog oplopende emoties beter van de spannendste wedstrijd van het jaar beter vangen dan Adidas’, zegt Adidas. Spannendste wedstrijd?

Weet ik zo net nog niet, van 27 juli tot 12 augustus zijn er ook de Olympische Spelen in Londen.

In ieder geval: de geur wordt gepromoot door Zinédine Zidane, de voetballer van Algerijns-Kabylische afkomst door velen als één van de beste spelers ooit beschouwd. Meer weten: zie http://www.zidane.fr. Sinds 2011 is hij nieuwe vertegenwoordiger van alle Adidas-verzorgingslijnen voor mannen: vijf geuren met begeleidend verzorgingspakket en nu Extreme Power Special Edition.

Er is iets bijzonders met deze geur aan de hand. Wil zeggen: een blinde test onder acht mannen en vier vrouwen die voornamelijk hun geuren kopen bij de ketenparfumerie bleek dat ze Extreme Power Special Edition veel hoger inschatten. Ze dachten, behalve één proefkonijn, met een geur van Joop!, Chanel, Dolce & Gabanna, Guerlain, Hilfiger en Gaultier te maken te hebben: ‘Adidas? Dat meen je niet? Verrassend!’ En daar zit wat in. Want dat was de reden dat ik de test hield: ik was evenzeer verrast.

Nu gebied de eerlijkheid te zeggen: ik vind het geen Chanel en Guerlain, maar eerder Joop!, Dolce & Gabanna en Hugo Boss maar dan in een extreme lightversie. Extreme Power Special Edition (50 ml € 10,99) is een mooi voorbeeld van hoe een exclusief parfumthema bij mannen – de oriëntaals geur – ook voor de ‘geur koop je bij het Kruidvat’-koper, gewoon begint te worden. Dat hij er in ieder geval niet meer van schrikt omdat hij misschien wel een sportieve, dus varen- of citroenfrisse geur verwacht of gewend is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Top: citroen, begamot, galbanum. Hart: geranium, granny smith, koffie. Basis: patchoeli, tonkaboon, Australisch sandelhout en wit cederhout. Dit zijn de ingrediënten.

De top, ruik ik. Behalve galbanum. Dat in het hart van Extreme Power Special Edition de frisse noot wordt voortgezet met granny smith… heel even. Het is vooral geranium (‘de mannelijke roos’) die lijkt ondergedompeld in koffie. Dat levert een zoet-kruidige nuance op die in de basis wordt voortgezet met tonkaboon. Heel veel tonkaboon eigenlijk die ervoor zorgt dat de houtnoten (inclusief patchoeli) te ver op de achtergrond raken. Natuurlijk vervliegt de geur wel sneller dan de gemiddelde geur uit de parfumerieketen, dat moet ook gezegd.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij is Extreme Power Special Edition een héél commerciële vertaling van onderstaande geuren en al die andere oosterse geuren voor mannen die me nu even niet te binnen willen schieten:

Guerlain Habit Rouge (1965)

Joop! Homme (1989)

Thierry Mugler A*Men (1996)

GIULIETTA TOCCA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 27, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

PARFUMPOTPOURRI

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 27/01/12

Neus: onbekend

Een echt originele inspiratiebron: kom d’r nog maar eens om in de parfumwereld! Maar toch: door de opkomst van nichegeuren is die wel enorm verbreed. Huizen gaan steeds meer op zoek naar nieuwe ervaringen, emoties, stemmingen, gebeurtenissen – steeds vaker letterlijk en figuurlijk heel ver gezocht – die heel vaak niet meer dan een voorspelbaar en klassiek resultaat opleveren. Soms is de inspiratiebron even verrassend als de geur die er uit voortkomt.

Het gevaar: het is allemaal zó vreemd dat het een serieus genieten vaak in de weg staat: neem de geuren van Etat Libre Orange. Dit leipe huis heeft trouwens ook vier geuren in het assortiment die qua inspiratiebron minder vaak worden gebruikt dan je zou verwachten gezien de commerciële potentie: sterren – levend of dood.

Met een geur werden al geëerd: de levende ‘underground’-actrice Rossy de Palma met Eau de Protection (2007), de dode underground-kunstenaar (met de gelijknamige geur) Tom of Finland (2008), de levende actrice Tilda Swinton (Like This) en dode revueartieste (met de gelijknamige geur) Josephine Baker – beide gelanceerd in 2010.

Al deze actrices hebben een zekere Hollywoodglitter en -glamour. Dat kun je van Giulietta Massina (1921-1994 – foto) niet echt zeggen. Dat komt omdat ze vaak clowneske rollen had, waarachter zich een ‘best wel’ knap koppie verborgen hield. Daarnaast was deze Italiaanse actrice ‘ook nog eens’ de vrouw van de beroemdste Italiaanse regisseur Federico Fellini (1920-1993) – inderdaad van de film die al zoveel geuren heeft geïnspireerd: La Dolce Vita uit 1960. Samen mochten ze twee keer over de rode loper in Hollywood om er een Oscar op te halen: in 1954 voor La Strada, in 1957 voor Le Notte di Cabiria.

Een jongere generatie herinnert zich misschien haar nog in Ginger & Fred (1986), waarin ze met Marcello Mastroianni (1924-1996) een revuedanspaar op retour vierde. Ook een ‘weirdo’ inspiratiebronnen gesproken: Ginger & Fred, ook een leuke naam voor een geur. Even Etat Libre Orange mailen.

Tocca Beauty (anno 1997 New York) eerde haar in 2009 met de geur vernoemd naar haar voornaam: Giulietta. Maar Tocca wil meer overbrengen: ook het liefdesverhaal van haar en haar man en in het bijzonder een zoetbloemige herinnering van het paar aan hun vakanties in Corsica. Moet een en al amore zijn geweest als je op de zachte, zoete inhoud afgaat.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Giulietta is musky, Giulietta is romig, Giulietta is sensueel, maar Giulietta is vooral bloemen. Je ruikt er zoveel – knappe jongen, knappe meid die de Bulgaarse roos, de iris, het lelietje-van-dalen, de roze tulp, de sering, de ylang-ylang en de heliotroop stuk voor stuk weet te ruiken. Heliotroop is het eenvoudigst, want die ruikt naar vanille en daarmee werd de basis ook rijkelijk van voorzien.Omringd door de andere bekende sensualiteit bevorderende ingrediënten: musk, amber, ceder- en sandelhout. Eindresultaat: een vlakke, zeer eendimensionale geur die geen recht doet aan de bloemen en aan het karakter van Giulietta. Misschien wel aan het zoetsappige beeld dat Tocca zich van de Corsica-vakantie voorstelt.

Ik vraag me af of Tocca eigenlijk wel niche is. Met deze geur en alle andere poeslieve geuren lijkt Tocca eerder op Laura Ashley, maar dan avant la lettre verplaatst naar het hier en nu. Ofwel: Tocca vertaalt het idee wat de mainstream Amerika-vrouw zich bij romantisch en romantiek voorstelt.

Zie haar slaapkamer, haar hemel en toevluchtsoord – vaak een horror voor Joe Sixpack, maar hij gunt haar deze hobby – met bloemenbehang, bloemenbedsprei, bloemgordijnen, bloemenkussens en besprenkeld met veel vaag naar bloemen ruikende potpourri – en dat is Giuletta eigenlijk ook.

Wat ik helemaal niet ruik onder deze zoetige liefheid is het chyprekarakter… Maar pas wel op in gebruik. Tocca zegt: ‘Not a daytime fragrance to wear at your desk. It’s a perfume to keep for a special winter’s evening to make you feel sexy and confident’. Sexy en confident, wat een prettig duo toch voor onzekere desperate housewives.

RUIK & VERGELIJK

Ook onderstaande trioparfumpakketjes hadden weinig overeenkomsten met de Hollywoodlegenden waar naar ze werden vernoemd:

Grès – Hommage à Marlene Dietrich – My Dream, My Life, My Passion (2008)

Grès – Hommage à Greta Garbo – Mythos, Sphinx, Goddess (2009)

ROMANTINA JULIETTE HAS A GUN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. 1 reactie

ROME, ROMAN, ROMANCE, ROMANTISCH, ROMANTINA

HOE ROMANTISCH KAN, MOET EEN PARFUM ZIJN?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 25/01/12

Neus:  Romano Ricci

Model: ‘Juliette’

Fotograaf: onbekend

Zegt Romano Ricci: ‘Met deze geur, wilde ik een zachte wind laten waaien in het leven van Juliette. Romantina is een moderne romance, luchtig als een toevallige ontmoeting in een café in Rome. Het is de eerste bloemengeur in mijn collectie. Een Romantina waarin, zoals we dat van haar gewend zijn, Juliette het laatste woord zal hebben’.  

Ik dacht dat nichehuizen het niet zo hadden op geuren waarachter zich een hele roman als een filmscript schuilt – of was het nu andersom? Leidt zo de aandacht af waar het werkelijk om draait. Wil je eigenlijk wel weten dat Juliette, terwijl de zon ondergaat, op Piazza Navona op een terras zit met een Spritz? Dat ze plotseling een blik op haar voelt rusten?

Dat ze doet alsof het gesprek van de man tegenover haar en zo nu en dan haar leven deelt, haar enorm boeit? Dat hij binnen enkele uren terugvliegt naar Parijs en Juliette, tot haar grote vreugde, 24 uur alleen in Rome laat? Dat hij eindelijk zijn reistas pakt, zich een weg baant door de menigte van kleurige polo’s om er daarna volledig in te verdwijnen?

Dat ze waarschijnlijk een actreutel is die haar scenario leest, terwijl de blik van de onbekende indringender wordt en dat haar ogen in die van hem ‘verdrinken’? Dat hij best wel een lekker ding is: smaragdgroene ogen, getint gelaat omhuld door bruine krullen?

Dat ze koket reageert op zijn glimlach terwijl hij op haar afkomt? Dat er dan een Roman Holiday volgt? Dat ze haar script, vriend, kat vergeet en alleen oog voor hem heeft. Dat hij haar meeneemt in een doolhof van kleine straatjes? Dat ze na een tijdje ‘pak me dan als je kan’-plagerijtjes eindelijk de lippen vet op elkaar drukken? Dat ze zich in een film voelt? Dat, terwijl ze het verhaal intikt op het klavier van haar Mac, ze zich hun kus, blik en haar laatste woord herinnert: ‘Addio’? Dat ze ervoor kiest de schoonheid van deze magische momenten achter te laten in Rome?

Dat de herinnering aan hem haar overal vergezelt? Dat ze zich afvraagt of het een avontuur, bevlieging of liefde op het eerste gezicht was? Dat ze dat denkt van niet, omdat ze een Romantina is? Dat ik denk: hoe krijg je het tegenwoordig nog ‘verzonnen’, hoe krijg je het nog op papier!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het is de eerste (witte) bloemengeur van Juliette has a Gun, en tegelijkertijd de meest toegankelijke. Verfijnd en zacht, maar niet echt onderscheidend. Witte musk is het uitgangspunt. En dan de zacht-frisse, lichtsensuele variatie. Daarin verwerkt, voelen witte bloemen zich altijd thuis. In Romantina’s geval: ‘maagdelijk’ oranjebloesem (foto), lelietje-van-dalen en jasmijn. Dus fris en bloemig, maar om het effect iets bloemiger te maken, werd de roos geplukt. De ‘knik’, het ‘anders’ is de toevoeging van zoetzwoele pruim-abrikoosachtige osmanthus. Iris maakt het Romantina poederig, vanille uit Madagaskar zoeterig en patchoeli ‘geeft een bijna een chypre-allure’.

Dat laatste vind ik niet echt, daarvoor is de geur te weinig ‘daadkrachtig’. Moet een beetje denken aan Beige van Chanel (2009). Ook chic, ook wit-bloemig, ook ‘veilig’, ook zo’n geur waarmee je de ‘beginnende’ nicher niet teleurstelt.

RUIK & VERGELIJK

Rome, parfum en liefde: vinden marketingmensen in de pafumwereld een leuk alternatief voor Parijs. De invulling blijft hetzelfde. Louter een kwestie van verkeersborden verwisselen.

Fendi Palazzo (2008)

Fendi Fan di Fendi (2010)

Valentino Valentina (2011)

En je hoeft niet altijd een Romantina te zijn, volgende kan ook:

Ferragamo Signorina (2012)

Was ik bijna de ode op de vrouw van Federico Fellini bijna vergeten, bespreek ik snel:

Tocca Giulietta (2009)

KOKORICO JEAN PAUL GAULTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET K. Een reactie plaatsen

HAANTJE DE VOORSTE!

OFWEL: MANNELIJK IN MEERVOUD

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 24/01/12

Neus: Olivier Cresp, Annick Menardo

Model: Jon Kortajarena

Artistic direction: Jean Baptiste Mondino

Choreografie: Blanca Li

Muziek: Mirwais

Humor en durf kan hem niet ontzegd worden. Helaas: niet alles wat Jean Paul Gaultier bedenkt, wordt een eclatant succes. Maar hij probeert tenminste wat de grote jongens in de beautybusiness eigenlijk niet meer durven: de veilige grenzen opzoeken en die verleggen. Ben dus erg benieuwd hoe zijn nieuwste ‘serieuze grap’ Kokorico wordt ontvangen.

Vind de consument het prachtig of raakt hij een beetje verveeld van alle Gaultier-clichés die weer de revue passeren? Zoals zijn spelen met het imago van de man. Voor Gaultier is er niet een soort man: ‘De Gaultier-man kent verschillende leeftijden, is mannelijk-vrouwelijk, is half stoer/half aardig, ondeugend, verfijnd, maar altijd met een sterke persoonlijkheid’.

Maar er zijn nog meer soorten: ‘toyboys, fashionisto’s in rok of smoking, of een jas van neopreen of oversized in leer, een tuniek van mousseline met bijpassend pak, een matrozenshirt… Wat hij ook draagt, het is altijd sexy, verleidelijk, chique en daagt de klassieke stijl met glamour, humor, eigengereidheid, verleiding en een tikje provocatie uit’.

Voor al deze mannen creëerde Gaultier ‘iets vederachtigs, groots en sexy’ dat neerdaalt op hun huid en ‘de aandacht vestigt op de normen van elegantie en garandeert dat deze nog moderner en verleidelijker wordt’. Met Kokorico wil Gaultier dat mannen ‘uiting te geven aan hun mannelijkheid – triomfantelijk, groots, luid en duidelijk, krachtig, energiek, vrij en wild’.

‘Gezamenlijk laten zij hun overwinningskreet horen van een haan (vanuit het kippenhok of het vrije veld). De trotse kreet van een Franse haan. De kreet van een wedijverende minnaar. De overwinningskreet van een verleider. De verzadigde kreet van een man na een orgasme. De vrolijke kreet van een trotse man. De oerkreet van een zelfverzekerde man. De kreet vanuit de hart van een man… een trotse, exhibitionistische Don Juan die zichzelf volledig bloot geeft: trots en chique verschijnt hij in het mysterieuze en schitterende zwartwit uit klassieke films’.

‘Onder zijn pak, versierd met schitterende veren, draagt hij geen shirt. Hij speelt een hidalgo pur sang. Hij lacht, heft zijn hoofd, kromt zijn rug en zet zijn borst op. Gespannen als een boog, dierlijk, voert hij zijn paringsdans op. Witte hennen in verbluffend hoge laarzen slaan op blikken omgevormd tot drums, zijn in trance en voeren het ritme op. Hij gaat in de houding staan, wijdbeens met zijn voeten stevig op de grond – een vechter. Hij overdrijft en is zich daarvan bewust. Hij gooit zijn hoofd en lichaam naar achteren. Hij toont zijn triomferende en verleidelijke mannelijkheid. Zweetdruppels verzamelen zich op zijn borst, zijn aderen kloppen. Klaar om zijn kreet te laten horen…’.

Gewaagd allemaal, dus om de vervreemding niet te groot te maken, zie we een ‘icoon’ van Gaultier in de flacon terug: de torso van Le Male (1994). Om die te herkennen, is een kwestie tromp l’oeil, vanuit welke hoek je naar Kokorico kijkt. Dan weer een torso (‘opzettelijk ondeugend en sexy als profiel van een man’), dan weer een gelaat (‘diep in gedachten op elke kant van de flacon’). Wederom verpakt in blik, dit keer glanzend scharlakenrood als theatergordijnen: ‘cinematografisch en herbruikbare glamour…’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoe ruikt een haantje? Volgens Gaultier als ‘een wilde een kreet. Genereus, sensueel, verleidelijk, vurig, verrassend: een geur die de bestaande herengeuren zal overrompelen. En toch vol respect en traditie’. Kokorico ontleent zijn ingrediënten aan de haute couture-parfums, alleen nu in overdrive: ‘cederhout explodeert, patchoeli schermt met haar vluchtigheid, varen speelt op zijn wortels als een echo uit het oerwoud’. Zij ademen mannelijkheid uit.

Maar dat is toch iets te saai, te braaf en te klassiek. Daarom toegevoegd als dissonant: moderne smaakmakers die Kokorico ‘resoluut elegant’ en modern maken: de cacaoboon (foto), waarvan de zoete bitterheid wordt benadrukt dankzij de nature print-techniek en contrasteert met het groene van het vijgenblad.

Dit ruik je allemaal in de opening om daarna de ‘uitbarsting van hout’ te ervaren: patchoeli, ‘varen’ en cederhout. En dan vooral cederhout, dat blijft het langst hangen. Anders gezegd: het lijkt of dit hout geïmpregneerd is met cacao dat heel langzaam zijn zoetige karakter verliest, maar het hout wel een vol-fluwelige ondertoon geeft.

RUIK & VERGELIJK

Het begon met A*Men van Thierry Mugler in 1996: de introductie van banketbakkersmaken in mannengeuren. En het blijft populair, vooral gecombineerd met patchoeli en vetiver. Kun je ook goed ruiken in:

Guerlain L’Instant de Guerlain pour Homme (2004)

Paco Rabanne Black XS for Men (2005)

Emporio Armani Diamonds for Men (2008)

Emporio Armani Diamonds Black Carat for Him (2011)

SPICEBOMB VIKTOR&ROLF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 21, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

WEAPON OF MASS SEDUCTION

3, 2, 1, BOMMETJE!

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 21/10/12

Neus: Olivier Polge

Flaconontwerp: Fabien Baron

Model: Sean O’Pry

Fotografie: Inez Van Lamsweerde, Vinoodh Matadin

De twee belangrijkste lanceringen van het eerste kwartaal in het masstige-segment: Gaultiers Kokoriko en Spicebomb van Viktor&Rolf. Beide hebben een ding gemeen: herkenning. Wil zeggen: draai je het ‘hoofd-flacon’ van de eerste, dan herken je een van zijn signaturen: de torso. Bij Viktor&Rolf zijn dat de granaatvormige flacon en de naam Spicebomb, die refereren aan hun premièreparfum Flowerbomb (2004).

Nu denk je misschien: alweer een torso, alweer een bom? Maar herkenning is juist waarnaar de meeste consumenten – schijnen te – zoeken. Ze willen hetzelfde telkens weer op een ander manier zien, lezen, horen, voelen, ervaren én ruiken.

Nu ligt dat bij Spicebomb iets anders. Want buitenom echte fashion diehards, zijn er maar weinig (jonge)mannen voor wie Viktor&Rolf tot hun constante belevingswereld horen. Die hebben natuurlijk blind Antidote (2006) gekocht.

Een geur die echt Viktor&Rolf was: beetje dromerig, beetje aanstellerig, beetje nichterig en ‘bovenaards’ übergestyled en goed passend bij de braaf-klassieke mannencollecties met een twist. Kun je van Spicebomb niet zeggen: heeft voor mij niet een sterk (behalve naam en flacon) Viktor&Rolf-imago, maar is voor mij eerder Diesel meets Abercrombie & Fitch.

Ofwel, mainstream-geil, de ideale man, het ideale stuk, stud (met een vleugje gay) voor de massa. Volgens het persbericht: ‘Een mysterieuze, bijna iconische schoonheid. Klassiek, maar sexy. Viriel, maar sensueel. Stijlvol, maar animaal. Een zelfverzekerde schoonheid van een man die zijn lichaam, verschijning en verleidelijke kracht perfect onder controle heeft’. Aantrekkelijk? Ontembaar? Ja, maar niet volgens de strenge esthetiek van het merk Viktor&Rolf, lijkt me. Dat is toch meer, zoals het duo zelf, een ‘monsieur’ met een sensualiteit en misschien zelfs wel erotiek die je op het eerste gezicht niet ziet. In plaats van deze right-in-the-face-erotiek.

Je voelt heel sterk aan de campagne het werk van de machtige marketingafdeling van L’Oréal. Die vindt dat het nu de hoogste tijd voor Viktor&Rolf om mainstream te gaan. De Spicebomb krijgt niet voor niets de slogan Weapon of mass seduction mee. Niets mis mee. Je kunt je alleen afvragen of dit juiste manier is. Kans van slagen hangt af van de financiële inzet en geduld van L’Oréal. Maar bedenk: in 1989 had bijna geen enkele man van Joop! gehoord en toch was zijn eerste mannengeur Homme direct een succes (en is het nog steeds).

Nog even dit: Spicebomb ontstond uit frustatie, het modeduo vroeg zich in een vlaag van jaloezie af waarom ze niet onze eigen bom mochten hebben? Mocht van L’Oréal, dus werden ‘de codes van mannenparfums samengesmolten met dynamiet: krachtig, rijk en sensueel; een concentraat met een explosief karakter die mannelijkheid van elke hoek onthult’ en gebottled in een chique, zeer gestileerde ‘tailormade’ handgranaat die je met het lostrekken van de pin (met Viktor&Rolf-logo) tot ontploffing brengt: 3, 2, 1…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor Olivier Polge, bekend om zijn luchtige en waterige mannengeuren met warme ondertonen, is Spicebomb de meest heftige creatie tot nu toe die de vertaling is van de wens van Viktor&Rolf: ‘Een verslavende geur op basis van kruiden gemaakt van de beste grondstoffen denkbaar’.

Is aan die wens voldaan? Gedeeltelijk. Spicebomb heeft hetzelfde als Flowerbomb: het maakt zijn naam niet helemaal waar. Kruiden, inderdaad, maar die lijken eerder verpakt in fluweel dan dat ze op alle kracht ongetemperd hun werking doen.

Zeer klassiek van opbouw, geen verrassende ingrediënten. En zoals bij mannengeuren gaat het om het contrast tussen fris in de opening en houtachtige warmte in de basis. Fris in dit geval: bergamot en grapefruit die na ongeveer vijftien seconden worden gevolgd door de ‘koude kruiden’ elemi-hars en roze peper – garantie voor een vriesachtige bite. Dan komt er iets zoets en stroefs tevoorschijn: chilipeper en saffraan die samen, merkwaardigerwijs, een kaneelachtige indruk maken. De basis heeft een ‘all-masculine roundness’.

Wordt opgeroepen met leer en tabak, zij het zeer beschaafd gedoseerd. En die beschaafdheid wordt geprolongeerd met vetiver – die eigenlijk beter te detecteren is. Sterker, hoe langer op de huid, hoe meer vetiver je ruikt.

RUIK & VERGELIJK

Ook heel veel vetiver, maar iets meer hipper gepresenteerd.

Jean Paul Gaultiers Kokoriko (2012)

Moet ook denken aan:

Yves Saint Laurent Body Kouros (2000)

UOMO, DONNA TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 20, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET U. Een reactie plaatsen

GEURWAPENS VAN VERLEIDING

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 20/01/12

Neus: Nathalie Lorson, Aurélien Guichard

Model: Anja Rubik, Tomaso Trussardi

Fotografie: Milan Vukmirovic

Muziek: Gaia Trussardi

Is me ontgaan: het bekendste (leder)luxemerk van Italië, stond vorig jaar stil bij het feit dat het honderd jaar geleden werd opgericht door Dante Trussardi in Bergamo. Werd, naast diverse exposities, gevierd met twee geuren: Uomo en Donna.

Beide refereren aan de gelijknamige geuren van Trussardi die respectievelijk verschenen en 1982 in 1984. Daarna volgde nog een rij, waarvan de meeste even snel verdwenen als ze kwamen.

Heb ik altijd jammer gevonden. Of beter gezegd: Trussardi – ‘de Hermès van Italië’ – heeft als merk zijn signatuur niet echt onder de geuren weten te zetten. Was meer iets dat geregeld werd door de marketingafdeling van de vaak wisselende producenten die de licenties in handen had. En die volgden gewoon braaf de parfumtrends. Twee zijn me altijd bijgebleven: Jeans (2003) en in navolging van de slow food-beweging, het eerste ‘slow parfum’: Essanza del Tempo (2009).

Even een opfriscursus: Trussardi geldt als een van de meest innovatieve merken gebaseerd op van generatie op generatie overgedragen vakmanschap, duurzaamheid en aandacht voor het milieu. Niet alleen op gebied van mode: design, kunst en zelfs eten draagt het familiebedrijf een warm hart toe. Hiervan getuigt de Nicola Trussardi Foundation, die bevordert dat moderne kunst opgaat in het dagelijks leven door het organiseren van exposities van internationale kunstenaars, maar ook van Ristorante Trussardi alla Scala en Café Trussardi.

De huidige (en aantrekkelijke) filosofie van het merk: ‘helpen het leven van mensen meer elegant, fascinerend,  geraffineerd en uitdagend te maken’. Ruik je, als het goed is, in Uomo en Donna. Dit zegt directrice Beatrice Trussardi (achterkleinkind van de oprichter): ‘De elegante creaties vormen het DNA van onze wereld. Ze hebben een sterke persoonlijkheid en zijn gemaakt voor besluitvaardige, sensuele en moderne mannen en vrouwen. Wit staat voor verleiding en vrouwelijk, zwart voor mysterie en mannelijk. Twee gelijke zielen, tegenpolen die elkaar aantrekken, elkaar achtervolgen op zoek naar liefde in een eeuwige dans van licht en schaduw… tot dat ze verstrengelen in het tapijt der liefde. Een balans tussen de kracht en de opgewektheid van de liefde. Met Uomo en Donna vieren we onze honderdjarige geschiedenis, onze traditie van leerbewerking en constante innovatie’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Het vrouwelijke geurwapen van verleiding’ – ontwikkeld door Nathalie Lorson – is ‘een expressie van moderne vrouwelijkheid vol charisma, die is als een aura van stralende schoonheid, sensualiteit, allure en luxe’. Donna – een floriental – onthult eerst een frisfruitige nevel van yuzu en citroen gecombineerd met accenten van ‘waterfruit’. Het hart: een aaneenrijging van witte bloemen en verbeelden ‘een prachtige vrouw met pure schoonheid’: oranjebloesem, jasmijn en waterlelie ondergedompeld in een transparante thee-noot.

De houtachtige ondertonen van witte patchoeli, intens cederhout en romig sandelhout maken Donna sexy en verleidelijk. En om het laatste te versterken werd een gulle dosis vanille toegevoegd. Best wel een overrompelend wapen: met name de aantrekkelijke combi van oranjebloesem en jasmijn die in de lak te lijken gezet met vanille (foto).

Uomo – een houtachtige varengeur – heeft voor mij een echte jaren tachtig-toets. Stoer, viriel, mannelijk maar geraffineerd. Aurélien Guichard laat Uomo explosief openen met een Italiaanse mix van citroen en bergamot ondersteund door het hars met zijn fris-groene elegantie; galbanum en lichte nootmuskaat-noot. Chic!

Het hart combineert de zoetheid van het viooltje met de mannelijke roos (geranium) die worden begeleid door bittergroen muskaatsalie.

Heel mooi hoe eerst galbanum en later muskaatsalie de geur een subtiel anders ‘groenijle’ stemming geven. De afronding: krachtig en sensueel: patchoeli en mos begeleid met een akkoord waarmee Trussardi direct wordt geassocieerd, maar helaas te weinig in hun geuren is verwerkt tot nu toe: leer.

RUIK & VERGELIJK

Mocht je ze nog ergens tegenkomen; ze zijn een ontmoeting waard. Vind ik.

Trussardi Jeans for Her (2003)

Trussardi Essanza del Tempo (2009)

MYRRHIAD – HUITIEME ART – PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

MIRRE, ZOETHOUT, ZWARTE THEE, VANILLE:

EEN NIEUWE KIJK OP EEN ORIENTAALSE GEUR

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 19/01/12

Neus: Pierre Guillaume

Wanneer het winter is, het vriest en je ‘emotioneel- en geurtechnisch’ behoefte hebt aan geur die is als een security blanket waarin je je wilt verbergen, dan is het helemaal comme il faut een ambergeur te pakken. Eerlijk gezegd: beetje boring; ‘iedereen’ doet dat al. Ik zeg: ga een ‘warme’ stap verder en neem eens een mirre-geur. Het merkwaardige: veel mensen denken bij mirre aan wierook (olibanum). Dus kerk, ‘walm, dus ‘streng’ en overrompelend. Klopt niet. Mirre (commiphora) is een ook wierooksoort, alleen zijn parfum heeft een totaal andere uitwerking. Wel een rokerige toets, maar eerder meer ‘balsem’, zacht, melk- en stroopachtig. Bij mij roept het de associatie op met aangebrande melk met een vanillestokje erin.

Pierre Guillaume nam mirre als uitgangspunt voor zijn negende geur in de Huitième Art-serie. Hij zegt: ‘De geschiedenis van mirre is even oud als die van het parfum. De Egyptenaren kenden het sedert 4000 jaar en vormde onderdeel van kyphi, het heilige wierook van de koningen. Warm, ‘geamberd’, balsemachtig en sensueel, Myrrhiad is een oriëntaals parfum dat alle facetten huldigt van dit voorouderlijke hars en dat zich meet met een leerachtige, dierlijke dimensie van een absoluut van zwarte thee gelardeerd met een cocktail van verschillende vanillesoorten en zoethout’.

Het schijnt zo te zijn dat mirre de weg opent naar verbeelding en vrije gedachten, je als het ware in een staat van vervoering brengt. Hier staat dan weer tegenover dat de ‘tranen’ van deze hars ook worden geassocieerd met lijden: toen Jezus aan het kruis werd geslagen gaven zijn ‘fans’ hem volgens overlevering mirre opgelost in wijn: zou de pijn tijdens het ‘hangen’ verzachten. En nadat hij van het kruis was genomen, werd hij met aloë en mirre bedekt. Dat waarschijnlijk ter conservering van zijn lichaam, iets wat de Egyptenaren, zoals bekend, ook al bij de farao’s deden. Wat het laatste betreft: tijdens het openen van het graf van Toetanchamon (1921), werden tussen al ‘pomp and circumstance’-artefacten verzegelde kruiken gevonden die bij opening nog steeds sterk geurende mengsels bevatten van mirre (plus andere harsachtige stoffen en kruiden) ‘vastgehouden’ in dierlijk vet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eigenlijk is Myrrhiad de som van mirre (foto), zoethout, zwarte thee en vanille. Laatste is niet zo vreemd: Pierre Guillaume heeft een zwak voor gourmandsensaties. In Myrrhiad presenteert hij die bescheiden. Dit keer geen bonbon-, slagroom- en chocoladesmaken, maar dus zoethout: inderdaad zoet, maar ook een beetje vanille-, hout- en anijsachtig. Een oergeur als het ware. Ruik je direct in overdosis in de opening omringd door allerlei geheimzinnige zoete (vanille)nuances die zich vervolgens duidelijker manifesteren.

Het mooie aan de geur is dat ook het ‘oerse’ en pure karakter van mirre goed bewaard blijft ondanks de toevoeging het ‘moderne’ ingrediënt: zwarte thee. Die ik ervaar ik eerlijk gezegd niet echt of het moet het ‘rokerige gevoel’ zijn, als alternatief voor leer. Het maakt de geur in ieder geval aangenaam droog en stroef. En daar veranderen die diverse vanilles niets aan. Die maken Myrrhiad wel zoet, warm en vol, maar niet kleverig en plakkerig, eerder verbrand. En wat ik met het onlangs beschreven Indochine (2010) ervaar, ervaar ik ook met Myrrhiad: een alternatieve Shalimar (1925) van Guerlain.

RUIK & VERGELIJK

Door een van de drie wijzen (of waren het nu koningen?) als geboortegeschenk gegeven aan ‘de redder van de mensheid’: inderdaad Jezus van Nazareth. Toen niche, nu nog steeds. Te heftig, te vol, te sacraal, te anders voor de gemiddelde parfumconsument.

Serge Lutens La Myrrhe (1995)

Keiko Mecheri Myrrhe & Merveilles (2002)

Annick Goutal Myrrhe Ardente (2007)

Guerlain – L’Art et la Matière – Myrrhe et Délires (2012)

PULSE BEYONCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 17, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

‘ONWEERSTAANBAAR DOOR DE UNIEKE COMBINATIE VAN SENSUALITEIT EN POWER’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 17/01/12

Neus: Loc Dong, Bruno Jovanic

Model: the star herself

Flaconontwerp: anoniem designer

Lees net dat ze via een keizersnede van haar eerste kind, een dochter – naam is me onbekend, geen Pulse in ieder geval – is bevallen en ook dat er een onlangs ontdekte paardenvlieg (Scaptia beyonceae) naar haar is genoemd. Het goudkleurige uiteinde van het achterlijf van het insect deed de ontdekker denken aan een heupwiegende Beyoncé tijdens het nummer Bootylicious.

Zag haar onlangs dat ook op tv doen tijdens een ‘oudejaarsshow’: wat een pracht- en krachtvrouw. Voor mij iets te veel vrouw én ze mag van mij ‘best wel’ in plaats van haar successen constant babbelend te bewieroken (die iedereen inmiddels kent, zeker haar fans) wel iets meer zingen en minder playbacken.

Eén succes waarmee ze zich merkwaardig zelf niet constant op de schouders klopte tijdens de show, was die van haar parfums. Terwijl Beyoncé er toch echt héél nauw bij betrokken is als je de effectief werkende marketingmachine rondom haar gelooft.

Lees ik eind vorig jaar op internet: volgens de zangeres droeg en testte ze Pulse ‘zes maanden op mijn man en fans’ voor ze hem durfde te lanceren. ‘Ik was benieuwd of ze me complimentjes zouden geven. Die kreeg ik volop’. Fans die haar geen complimentjes geven – bestaat niet! Een echtgenoot die geen complimentjes geeft – niet slim. Ook wereldberoemde artiesten hebben af en toe behoefte aan kleine, onbaatzuchtige genegenheidsmomentjes!

Ga het nu niet hebben over Beyoncé’s talenten – als bekend verondersteld. Ook niet voor wie Pulse bedoeld is. Nou vooruit, één detail: ‘Voor jonge vrouwen die alles uit het leven halen’. Wel over de presentatie en parfum. Heel eerlijk gezegd: ik snap het niet, of beter gezegd: ik zie en ruik en het niet.

Ik zie – of beter herken – dus niet de volgens Beyoncé ‘totaal anders en hypermoderne verpakking die alle verwachtingen overtreft en doet denken aan lichtgevend kristal en uit een andere wereld lijken te komen’. Zegt het persbericht. Ik vind de flacon eerder een idee, een schets dat nog enige verfijning en afwerking kan gebruiken.

Beyoncé: ‘De omgekeerde flacon met verschillende facetten is gericht op de blauwe vloeistof die erin zit. De dop is geïnspireerd op mijn podiumkostuums die ik geweldig vind, omdat ze bijzonder en modieus zijn’ – en volgens geurengoeroe ontworpen door Thierry Mugler.

Opvallend: Pulse is een goed voorbeeld van een marketing before fragrance-idee. Stemmingen en beelden worden gezocht en vervolgens een passend ‘kleurrijk’ parfum waarin ingrediënten schommelen met dezelfde kleur. In dit geval wat naam, niet echt wat geur betreft: Blue Curacao en bluebird-orchidee.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit ruik ik niet: ‘Een doorbraak op het gebied van samenstelling en geurfamilie. De contrasterende structuur gekenmerkt door sprankelende citrus met de warme, diepere en sensuele geur van vanille creëren een nieuwe classificatie: citrus gourmand’. Zegt de neus Bruno Jovanic. Zijn collega Loc Dong voegt hieraan toe: ‘Ik heb geprobeerd de kracht van een artiest als Beyoncé op het podium te vangen in een geur. Ze geeft haar publiek een enorme dosis energie en dat heb ik omgezet in een fijne citrusgeur’.

Wat ik wel ruik, een gewone fris-bloemige mainstreamer met zoete afronding en ‘edgy’ randje, wil zeggen scherp. Pulse komt op zoals het podiumbeest Beyoncé: een overrompelende beat van bergamot, vermengd met perenbloesem en een scheut exotische Blue Curacao: bloemig-fris en exotisch. Het hart pulseert door Beyoncé’s favoriete bloem, de bluebird-orchidee (foto) – ‘mysterieus, nog niet eerder gebruikt’ – pioenroos en ‘bloeiende’ jasmijn.

En dan: ‘Naarmate de geur vervluchtigt, onthult Pulse zijn onweerstaanbare, sexy basisnoten: vanille uit Madagaskar, musk (waarom geen blauwe, zo passend bij de sfeer) musk en sensuele houtnoten’. De geur heeft wel iets vreemds, nieuw: zou dat de combi Bleu Curacao en bleubird-rochidee zijn?

RUIK & VERGELIJK

Een nieuwe classificatie? Nou, nee, niet echt. Loc Dong mag dit dan vinden, maar dan zijn enkele andere neuzen hebben wel voorgegaan: citrusgeuren met een warm fond. Bijvoorbeeld:

Giorgio Armani – Armani Privé – Eau de Jade (2004)

Mona di Orio Lux (2006)

Atelier Cologne Vanille Insensée (2011)