GEURENGOEROE

EEN SENSUELE LAVENDEL

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 12/12/12

Neus: Rania Jouaneh (foto onder)

Concept & realisatie: Rania Jouaneh

Nee, dit is geen vergissing: Lavande 44 is niet van Le Labo, maar vormt met Rose Ishtar en Ambre Loup onderdeel van het premièretrio van Rania Jouaneh. Waar staat het nummer voor? Wordt niet vermeld. Maakt de geur niet interessanter, eerder moeilijker, moeilijkdoenerij en: al zo vaak gedaan. Misschien woonde ze als kind op dit nummer, misschien is het haar leeftijd…

Eerlijk gezegd: geen zin om Rania te mailen om er het fijne van te weten. Als ik het zou doen, dan zou ik vragen hoe ze het voor elkaar krijgt om honderd procent natuurlijke ingrediënten parfums te maken die verfijning en diepgang hebben – zie over het hoe waarom van dit merk mijn beschrijving van Rose Ishtar. Want gewoonlijk zijn daar synthetische werkstoffen voor verantwoordelijk: die vormen het geraamte waardoor natuurlijke ingrediënten zich beter kunnen ontplooien, zich beter met elkaar kunnen verstaan.

Weet niet hoe het komt, maar ik heb niet zoveel met lavendel. Zou ik het op onbewust niveau associëren met pesterijen en trauma’s uit mijn jeugd… (grapje). Dat is een ding. Ten tweede: hoe mooi je lavendel ook behandelt, lavendel blijft vaak lavendel. Zonnig, zacht, zoet met die ‘over all’ frisgewassen indruk – lavendel komt van het Romeinse lavare – wassen dus. Als onderdeel van een parfum, kan het een prachtig effect hebben. Ruik maar eens aan Jicky (1889) van Guerlain uit 1889 en (als je het nog ergens kunt vinden) aan Chamarré uit 2009 van Mona di Orio.

Maar met Lavande 44 lijk ik mij gewonnen te geven. Gaat echt onbewust. Mijn verstand zegt ‘Nee, weg ermee’, mijn mind voelt zich er tot toe aan getrokken. Ik ben verbaasd over het effect en dat neemt toe als ik me weer realiseer dat de geur honderd procent natuurlijk is. Durf het bijna niet te zeggen: dit is een lavendel die ik zo maar zou kunnen gaan dragen. Al was het alleen maar om te genieten van die…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… prachtige opening. Ik ruik aarde, iets zuurs dat lijkt op rabarber, iets groen, vervolgens iets mineraalachtig… Kan dit allemaal in lavendel zitten? Of heeft Rania toch iets toegevoegd? Of is het de combinatie van met het aardse vetiver en ‘vochtige’ patchoeli? Ook eigenaardig… je kunt naast deze eerste rijke kennismaking de ingrediënten heel goed gescheiden blijven ruiken.

Zelfs als de zoete verleider zich er in mengt: tonkaboon. En die is heel rijk geschakeerd: warm, rumachtig en gloedvol. Kortom, ik ben over mijn eerste bezwaar (zie begin bespreking Rose Ishtar) heen gestapt. Rania j. is een verrijking voor de branche. Ben benieuwd naar de ambergeur.

Als je een geur van haar koopt – in de Benelux verkrijgbaar bij http://www.parfumaria.com – verricht je indirect een goede daad. Want één procent van de jaarlijkse opbrengst maakt ze over naar de organisatie (in San Francisco) 1% percent for the planet. Het financiert projecten die zich inzetten voor het behoudt van het ecologisch evenwicht en biodiversiteit van de aarde.

RUIK & VERGELIJK

Nog twee geuren die lavendel een nichebehandeling geven:

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

Hermès – Hermessence – Un Brin de Réglise (2007)