GEURENGOEROE

EEN GEHEIM VOOR DE VROUW ACHTER SLOT EN GRENDEL

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 20/09/09

Neus: Bertrand Duchaufour

Model: Leila Ben Khalifa

Director campagne: Tom Munro

‘Met haar betoverende charme belichaamt Leila de moderne vrouw van vandaag. Ze is zich volledig bewust van haar schoonheid; soms meer elegant en geraffineerd, dan weer meer instinctief en primitief, chic of ondeugend. Dromend, maar vastberaden leeft ze in het heden en de toekomst waarbij ze de hedendaagse realiteit interpreteert op haar eigen creatieve en persoonlijke manier’. Je zou het niet verwachten, maar dit zegt John Richmond – anno 1960 – over de ‘muze’ van zijn eerste gelijknamige parfum. Ik had een ‘wildere’ verklaring verwacht, meer passend bij de reputatie die hij heeft opgebouwd. Want hij wordt beschouwd als de ontwerper die aan de wieg van de avant-garde Britse mode stond.

En dat staat voor kleding  met een edgy randje en veel invloeden van wat er al zo op straat gebeurt – rock and roll, punk, grunge, gothic. En een dergelijke ruige styling is altijd geliefd bij popsterren die een anarchistisch imago nastreven. Logisch dat John Richmond veel sterren kleedt en als vaste klant heeft. Name dropping: Madonna, Mick Jagger en Annie Lennox.

John Richmond zit achter slot en grendel opgesloten – maar niet heus; de dop gaat er zonder sleutel af – in een flacon. Zoals een schat in kluis omdat volgens John Richmond we onze meest geliefde bezittingen op deze manier bewaren… achter slot en grendel… en alleen voor onszelf houden. Sterker, het slot ‘herinnert de gebruikster aan de kostbaarheid van het parfum en bezegelt de essentie’. Als extraatje – ben ik persoonlijk geen voorstander van, je koopt een geur om de geur, niet om meer en niet om minder – kan dit slot als bedel aan een in de verpakking gestopte armband bevestigd worden… waardoor de draagster altijd met John Richmond verbonden blijft. Tut,tut, tut…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het parfum zelf moet verleiden en prikkelen zoals rock & roll dat ook met de zinnen doet. Nou het moet gezegd: hoewel de geur minder edgy en rock & roll is dan verwacht, overtuigt John Richmond door zijn volheid. De opening is een fruitige explosie van rode grapefruit peer en braam. Het hart is heftig. Komt op conto van de ‘felle’ narcis (foto) – bekend om zijn narcotische geurspoor. Magnolia zorgt voor enige tempering van het geheel. En of de volheid van de geur nu op het conto komt van de ‘fascinerende witte zandlelie’, dat weet ik niet. Heb ik namelijk nog nooit geroken. Dit alles wordt in de basis vastgehouden door patchoeli, sandelhout en amber.

RUIK & VERGELIJK

Raar maar waar; worden de extreme Engelse ontwerpers op modegebied zeer serieus genomen – ook in de rest van de westerse wereld – wat parfums betreft, ligt dat iets moeilijker.

Is de reden dat we parfum grosso modo voornamelijk associëren met Frankrijk en Amerika? Of zeggen extreme Engelse modeontwerpers de gemiddelde vrouw in de westerse wereld te weinig. Of – alles kan tegenwoordig – overtuigen de geuren niet voldoende. Misschien brengt John Richmond hierin verandering.

Alexander McQueen Kingdom (2003)
Matthew Williamson Matthew Williamson (2006)
John Galliano John Galliano (2008)

EEN BUITENHUIS IN DE BUURT VAN HAMBURG

Jaar van lancering: 1997

Laatst bijgewerkt: 10/09/09

Neus: onbekend

Model: Jason Shaw

Het is vreemd gesteld met de geuren van Karl Lagerfeld. Wil zeggen: voor zijn aantreden bij Chanel waren ze vaak succesvol. Denk aan zijn eerste twee; schreven direct geschiedenis. Chloé voor de vrouw uit 1975 en Cologne voor de man uit 1978 (nu verkocht onder de naam Classic). Zijn KL uit 1982 ging ook nog als zoete broodjes over de toonbank. Maar sinds hij bij Chanel en Fendi de scepter zwaait lijkt het wel of mensen hem alleen nog maar met deze huizen associëren en niet meer met zijn kleren en geuren die hij onder eigen naam op de markt brengt. Jako uit 1997 is een goed voorbeeld. Vernoemd naar een buitenhuis van Karl Lagerfeld dat hij in de buurt van Hamburg bezit.

Het opvallende aan van Jako is dat het bij de lancering eigenlijk los van alle geurtrends stond. Beetje ruige foto van een cliché mooie jongen (als je goed kijkt, is het een verwend, arrogant mannetje dat volgens mij die weet dat hij anders mooi is). Geen schreeuwige en hitsige slogan.

Nee Jako lijkt eerder de meer introverte kant – ja, die heeft hij ook – van de modeontwerper, fotograaf, maar op de eerste plaats mens Karl Lagerfeld te benadrukken. Alleen kon ‘marketing’ het niet nalaten om Jako te voorzien van een pakkende slogan. Handig voor de verkoopsters in de parfumerie. ‘Meneer, bent u een moderne, sensuele, ongrijpbare, fascinerende en verleidelijk man, dan heb ik iets heel lekkers voor u!”

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Terugruikend’ kun je concluderen dat Jako ook inhoudelijk  trendsettend is geweest. Want het kent een ingrediënt dat lange tijd niet werd geroken door neuzen: de ‘machomaker’ leer. Het geeft aan Jako, volgens Lagerfeld zelf, zijn specifieke ondertoon. En ik zeg: vergeet kardemon ook niet. Toen ik nog nauwelijks in geuren gebruikt. En die twee gaan heel mooi samen.

Verder valt de geur op door de optelsom van originele  smaakmakers. Neem de opening: grapefruit en pruim. Neem het hart: kruidnagel, gember en rozenhout. Neem de afronding. Zoals gezegd leer omringd met een lichte wolk van musk. Jako blijft voor mij een geheimtip in de categorie ‘niet echt aangeslagen, niet echt begrepen’

RUIK & VERGELIJK

Leer is terug in de wereld van geuren. Het ingrediënt geeft een donkere, zachte maar bijna altijd animaal karakter.

Ruik ook een stevige leernoot in:

Gucci Pour Homme (2003)
Aigner In Leather (2003)
Comme des Garçons 2Man (2004)

Ruik heel veel leer in:

Armani Privé Cuir Améthyste (2005)
Parfum d’Empire Cuir Ottoman (2006)
Lancôme Cuir (1936, 2007)
Tom Ford – Private Blend – Tuscan Leather (2008)