MUSC NOMADE – LES ORIENTALISTES – ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 23, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN GECIVILISEERDE MUSK

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 23/01/11

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

Ik heb de flacon al voor eenderde leeg en weet ik nog steeds niet of ik Musc Nomade – de vierde geur in Les Orientalistes-serie die in 2007 verscheen – wel of niet goed vind. Of beter gezegd: goed is hij wel, alleen verwacht ik bij het opspuiten telkens weer of hij zijn ‘nomadische’ boodschap nu eindelijk prijs zal geven. In plaats van clean en beschaafd, een musk die ruw, onbeschaafd, wild en ongerept is. Musk die in een ver verleden door nomadische ruiters tijdens een overval op een souk ergens in Arabië is ontdekt en geconfisqueerd – betalen, ho maar – en mee terugnomen naar hun tentenkamp op de steppen om aan hun leider te geven. Niet dat ik een variatie op Muscs Koublaï Khan verwacht – de naam roept hetzelfde beeld op. Niet dat ik een variatie op Musc Ravageur verwacht – de naam roept hetzelfde beeld op.

En toch, afgaande op de inspiratiebron verwacht je toch een ‘gevaarlijker’ eindresultaat. Want zo lezen we: ‘Annick Goutal was altijd al betoverd door de fijnzinnigheid van muskbewonderaars, zoals de prinsessen van Qatar. Die baadden hun lichamen en haar in een goddelijke blend van muskpoeder en roosessence, en parfumeerden hun vertrekken door agarhout te verbranden. Annick Goutal droomde ervan om het afrodisiastische effect van dit reputatievolle ingrediënt dat de zintuigen animeerde en mannen in zijn greep hield in een parfum te vangen… Musc Nomade’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Beetje merkwaardig de verantwoording: ‘Geleid door ecologische verantwoordelijkheid en hun wens de natuur te beschermen, hebben Isabelle Doyenne en Camille Goutal het aangedurfd de conventie uit te dagen door een musk uit te vinden zonder direct gebruik te maken van dierlijke ingrediënten. Het effect: ‘een olfactorische betovering’. Merkwaardig: dierlijk musk is sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw al verboden. Alle musk gebruikt in parfums zijn van synthetische aard. En wat die ecologische kanttekening betreft… een beetje gratuit.

De musk die Goutal koos voor Musc Nomade is muscone en ‘witte musk’ afkomstig van de engelwortel en ambrette (beide geliefd omdat ze een bijna ‘natuurindentiek’ muskgeur verspreiden). Hieraan toegevoegd om de sensualiteit van deze muskvariaties te bevorderen: cistus labdanum (ook geliefd om zijn natuurlijke muskspoor) en de zoet-vanille, rumachtige noot van tonkaboon. Voor de afronding: ‘bombay-hout’, dat gelieerd is aan de papyrus-familie.

En wat krijg je: een mooie, schone, cleane maar vooral beschaafde musk, zonder wilde details (dankzij tonkaboon volgens mij) die eerder een beschermend dan een uitdagend effect heeft. Wil je de geur een beetje ruiger maken, dan moet je hem layeren met Sables (1985) en Myrrhe Ardente (2007) – ook van Goutal.

RUIK & VERGELIJK

Al eerder vermeld: je hebt cleane en schone musk, je hebt dierlijke en ‘vieze’ musk. De eerste doet denken aan katoen en schoon gewassen lakens, de tweede aan lakens die heel lang niet gewassen zijn…

Clean:

Etro Musk (1989)

Serge Lutens Clair de Musc (2003)

‘Vies’:

Serge Lutens Muscs Koublaï Khan (1998)

Frédéric Malle Musc Ravageur (2000)

Een ‘impressionistische’ en tedere musk:

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Musc (2010)

 

G WICKED STYLE HARAJUKU LOVERS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 22, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

EEN PINGPONG-SPEL TUSSEN OOST EN WEST

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 22/01/11

Neus: Christelle Laprade

Moet toch elke keer lachen als ik een van de Harajuku Lovers uit de verpakking haal: de enorme hoofden, de knalkleuren. Maar ook: hoe ze zijn afgewerkt. Met aandacht. Kom daar maar eens om in de souvenirshop en speelgoedwinkel. Want ik zie de collectie toch als speelgoed, maar dan wel heel leuke toys for girls. Alle vijf op een rij maakt indruk – niet alleen in de kinderkamer. Nog meer indruk: zet naast het eerste kwintet uit 2007 er alle limited editions bij: Snow Bunnies (2009), Sunshine Cuties (2010) en Wicked Style. Samen 20 – kunnen zo het museum in.

De look van G Wicked Style wordt leuk omschreven: ‘Een pingpong-spel tussen Oost en West’. En: ‘Een echte Omotesandō Girl, een gepassioneerde trendsetter die met mode haar persoonlijkheid benadrukt’. Even terzijde: dat laatste heb ik altijd zo’n rare omschrijving (met name gebruikt) in de beautywereld gevonden die op zowel echte als fictieve persoonlijkheden wordt geplakt. Alsof je met je kleding een andere persoonlijkheid kunt onderstrepen.

Anyway, G Wicked Style ‘loopt graag langs de dure, trendy winkels en boetiekjes van Omotesandō, de Champs-Elysées van Tokio en doet dat in een korte, smaragdgroene vintage cape-jurk met zes parelmoeren knopen. Hieronder: een zwart-wit geruite legging. De accessoires: vintage zonnebril, tweekleurige laarzen en de G Wicked Style-geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel veel ‘gekoeld’ fruit en dit blijf je, in vergelijk met Music Wicked Style, ook tot het einde ruiken. Niet zo vreemd: granny smith-appel, perzik en ananas voor de opening. Dus fris-prikkelend en zoet. Gaat in het hart door met watermeloen. Twee bloemen in het hart. Een die heel veel wordt geplukt – pioenroos – en een heel zelden: vlinderstruik. Laatste ‘ruikt naar’ vanille en heliotroop. Deze zoete en fruitige bloemigheid blijft zoet, blijft fruitig en krijgt een licht crispy ‘schoongewassen’ toets door respectievelijk framboos en musk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heb er nu twee besproken. Rest volgt asap.

Harajuku Lovers Baby Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Lil Angel Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Love Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Music Wicked Style (2011)

EEN PINGPONG-SPEL TUSSEN OOST EN WEST

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 22/01/11

Neus: Christelle Laprade

Moet toch elke keer lachen als ik een van de Harajuku Lovers uit de verpakking haal: de enorme hoofden, de knalkleuren. Maar ook: hoe ze zijn afgewerkt. Met aandacht. Kom daar maar eens om in de souvenirshop en speelgoedwinkel. Want ik zie de collectie toch als speelgoed, maar dan wel heel leuke toys for girls. Alle vijf op een rij maakt indruk – niet alleen in de kinderkamer. Nog meer indruk: zet naast het eerste kwintet uit 2007 er alle limited editions bij: Snow Bunnies (2009), Sunshine Cuties (2010) en Wicked Style. Samen 20 – kunnen zo het museum in.

De look van G Wicked Style wordt leuk omschreven: ‘Een pingpong-spel tussen Oost en West’. En: ‘Een echte Omotesandō Girl, een gepassioneerde trendsetter die met mode haar persoonlijkheid benadrukt’. Even terzijde: dat laatste heb ik altijd zo’n rare omschrijving (met name gebruikt) in de beautywereld gevonden die op zowel echte als fictieve persoonlijkheden wordt geplakt. Alsof je met je kleding een andere persoonlijkheid kunt onderstrepen.

Anyway, G Wicked Style ‘loopt graag langs de dure, trendy winkels en boetiekjes van Omotesandō, de Champs-Elysées van Tokio en doet dat in een korte, smaragdgroene vintage cape-jurk met zes parelmoeren knopen. Hieronder: een zwart-wit geruite legging. De accessoires: vintage zonnebril, tweekleurige laarzen en de G Wicked Style-geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel veel ‘gekoeld’ fruit en dit blijf je, in vergelijk met Music Wicked Style, ook tot het einde ruiken. Niet zo vreemd: granny smith-appel, perzik en ananas voor de opening. Dus fris-prikkelend en zoet. Gaat in het hart door met watermeloen. Twee bloemen in het hart. Een die heel veel wordt geplukt – pioenroos – en een heel zelden: vlinderstruik (foto). Laatste ‘ruikt naar’ vanille en heliotroop. Deze zoete en fruitige bloemigheid blijft zoet, blijft fruitig en krijgt een licht crispy ‘schoongewassen’ toets door respectievelijk framboos en musk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nou, best wel wicked-moeilijk welke te kiezen…

Harajuku Lovers Baby Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Lil Angel Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Love Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Music Wicked Style (2011)

MOLECULES 03 – ESCENTRIC 03 ESCENTRIC MOLECULES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 21, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E, GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN PURE VETIVER

EEN OPGETUIGDE VETIVER

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 21/01/11

Neus: Geza Schoen (foto onder)

Het doel van Geza Schoen: parfum ontdoen van al zijn toeters en bellen. Hij pleegt als het ware bewust kaalslag op geuren door zich te concentreren op een aantal belangrijke en veel gebruikte synthetische basisingrediënten. Na Escentric 01 en Molecules 01 gebaseerd op het synthetische ingrediënt iso e super) uit 2005 en Molecules 02 en Escentric 02 (gebaseerd op ambroxan, de synthetische variant op natuurlijk ambergris) uit 2008 richt Geza Schoen zich nu op een andere ‘pure’ basic: vetiver.

Of beter gezegd, de synthetische variant: vetiveryle acetaat. En dat is slim, want vetiver (puur natuur of puur synthetisch) is een van de populairste geuren bij mannen. Geen jaar gaat voorbij of er verschijnen drie, vier, vijf stuks. Maar die zijn nog veel te veel samengesteld volgens Escentric Molecules. En dat is eigenlijk onnodig omdat je met vetiveryle acetaat eigenlijk al parfum op zich hebt: het puurste vetiver denkbaar.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat is vetiveryle acetaat precies? Simpel gezegd: aan vetiverol (chemische naam voor natuurlijke vetiverolie) worden drie chemische componenten toegevoegd (twee koolstofelementen en een zuurstofelement) en een waterstofelement onttrokken waardoor de specifieke ‘rokerige’ grasnoot van vetiver (foto) minder grassig, minder groen wordt.

Het gevolg: de geliefde houtnoot wordt juist opgelicht en versterkt. Ander voordeel: door deze chemische verandering ontstaat er volgens Geza Schoen een extra geurnoot die het meest lijkt op de witte binnenschil van grapefruit. Dat ruik je dus in Molecule 03. Inderdaad niet meer en inderdaad niet minder. Lekker, maar toch al zo vaak geroken in andere geuren – en mind you ik ben gek op pure vetiver – dat mijn voorkeur uitgaat naar Escentric 03. Want: gedraagt zich iets meer als een parfumcompositie.

Eerst een fris-prikkelende opening met gember, groene peperkorrel en Mexicaanse limoen die lekker lang aanhoudt. Groen dus. Dat wordt in het hart voorgezet doordat jasmijn wordt ondergedompeld in thee. En dat ‘jasmijnthee’ heel mooi harmonieert met vetiver, onderga je in de basis waardus dus heel veel vetiveryle acetaat zit omringd met sandel- en cederhout, musk en leer. En laatste vier zorgen ervoor dat de geur warmer en dieper wordt. De leernoot geeft bovendien aan de sterke houtnoot een chique elegantie.

RUIK & VERGELIJK

Too long too list, alle vetivergeuren die de afgelopen vijf jaar zijn verschenen. Zo populair is vetiver. De vetiveroogst van 2010:

Chopard Noble Vetiver (2010)

Dior La Collection Christian Dior Vétiver (2010)

L’Artisan Parfumeur Coeur de Vétiver Sacré (2010)

Prada Infusion de Vetiver (2010)

MUSIC WICKED STYLE HARAJUKU LOVERS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 20, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

SUIKERSPINROZE

FUCHSIAROZE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 20/01/11

Neus: Adriana Medina

Opvallend: bij de voorjaars/zomercollectie 2011 van de Harajuku Lovers wordt de naam van de bedenker van het concept, Gwen Stefani, niet vermeld. Vreemd en wicked. Maar maken we hier ons druk over? Niet echt. De look van de modepoppetjes heet Wicked en betekent in de Harajuku-wereld a: enorm over de top, b: supercool en c: zelfexpressie door middel van mode. Klopt allemaal. Zeker als je naar het enorme beehive-kapsel van Music Wicked Style – de eerste van het kwintet dat ik bespreek – kijkt, met ‘daaronder’ een schooluniformblazer met een button van haar favoriete band. En daaronder witte blouse, heldergroene stropdas plus ruiten rokje. Accessoires: gekleurde contactlenzen, zwarte nagellak, zwart-wit panty en een geur die…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… eigenlijk een weerspiegeling is van Music Wicked Style’s suikerspin-kapsel. Dus zoeter dan zoet, de opening maar dan wel fruitig door appel, ‘waterig fruit’ en bergamot.

Het hart is ook zoet, maar dan bloemig door jasmijn, gardenia, fuschia – scheidt geen noemenswaardige geur af – en pioenroos. In de afronding ontdek je het ware bloem-houtige karakter van Music Wicked Style door een duidelijke volwassen cederhoutnoot en ‘iriserende musk’. En toch: de fruitige nuance uit de opening blijf je ruiken. Natuurlijk: het zwaartepunt van dit concept ligt op de buitenkant, de beleving. En de beoogde doelgroep mag dan experimenteren met fashion en lifestyle, wat geuren betreft kiest die nog steeds voor iets dat enigszins bekend voorkomt. En daar voldoet ook Music Wicked Style aan.

RUIK & VERGELIJK

Nog meer Wicked Style, die ik nog niet heb besproken. Binnenkort wel:

Harajuku Lovers Baby Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers G Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Lil Angel Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Love Wicked Style (2011)

SUCCESS IS A JOB IN NEW YORK BOND N°9 NEW YORK

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 19, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

RUIKT NAAR GELD

RUIKT NAAR COMFORT

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 09/05/12

Neus: Claude Dir

Artistic direction: ‘Andy Warhol’

De herkomst van deze humoristische/cynische naam is niet van Andy Warhol zelf, maar genoemd naar een artikel in het magazine Glamour waarvoor Warhol een van zijn eerst betaalde illustraties maakte in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Pas in de jaren tachtig – toen het grote, brutale en vaak scrupuleuze zaken doen verheerlijkt werd; denk Donald Trump, de film Wallstreert en de tv-serie Dynasty – zou de kunstenaar zelf ervaren wat het is om succesvol te zijn in New York en de rest van de wereld.

Voor hem werd het dollarteken het ultieme symbool succes, aanzien en van ‘onze’ constante jacht op het grote geld. En dus begon Warhol ze aan de lopende band te ‘drukken’ op canvas en papier. Je ziet de Warhol-dollars nu ook terug op de flacons van Success is a Job in New York als ‘hommage aan de jaren tachtig-idealen van succes en het grote geld’, aldus Laurice Rahmé oprichtster van N°9 New York (meer weten zie: Bleeckerstreet). Ze besloot tot deze naam omdat volgens haar geld het enige ding is waar het iedereen altijd aan ontbreekt over de hele wereld. En nu met de crisis helemaal. Neem daarbij het tekort aan banen: ‘Op deze manier geven we iedereen het’.

Is dat niet cynisch in deze economische verwarrende tijden? Rahmé: ‘Andy Warhol was erg beroemd en werd erg gewaardeerd om zijn unieke gevoel voor humor. Ik geloof we juist op dit moment mensen moeten helpen om ze te laten lachen, en waarom niet grappig zijn tijdens moeilijke tijden’. Belangrijk is het volgens Rahmé dat Success is a Job in New York ons herinnert aan overvloed en gemak tegelijkertijd, en herinneringen terugbrengt van die goede oude tijd. Tja.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En wat doe je dan als neus? Je stelt een geur samen op basis van het gourmandprincipe. Warm, ‘eetbaar’ en comfortabel als een doos fijne bonbons, fluwelen hoofdkussens, een kasjmier sweaters of grandes foulards. Nou dat is Success is a Job in New York. Sterker: het is een pittige maar supersensuele en superzachte caramelsensatie – right in the face – waarachter zich bloemen en groene noten verbergen.

Nadeel van gourmandgeuren is vaak dat ze, onbedoeld, veel maskeren. Niet makkelijk om vooral het bloemenhart (jasmijn, tuberoos, roos) goed te nemen. Moet je even de tijd voor nemen. Je wordt als het ware bij opening direct naar de basis van pruim, patchoeli, amber en heel veel vanille (foto) getrokken. Dat is aangenaam. Vooral bij grauw weer. Open haard aan, kaarsje aan, glaasje port binnen handbereik, kasjmierdeken om en Success is a Job in New York.

Eenmaal op langer de huid dan ontdek je dat de zoetheid van de vanille meer gelaagd is, wordt getemperd door een aangename kruidigheid van peper, koriander en kardemon. En ontdek je ook de lichte mandarijnnoot die door de geur dwarrelt. Het opgevoerde bergamot ontgaat me. Zit Success is a Job in New York nog langer op de huid, dan komen de bloemen sierlijk uit de caramel tevoorschijn.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij is Success is a Job in New York een neo-chypre door zijn nadruk op vanille en patchoeli in de basis ‘verwarmd’ door amber.

Parfumerie Générale 05 L’Eau de Circé (2004)

Serge Lutens Chypre Rouge (2007)

Guerlain – Les Elixirs Charnels – Chypre Fatal (2008)

Lancôme Hypnôse Senses (2009)

Guerlain – Un Parfum, Une Ville – Paris-New York (2009)

LA TULIPE BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 18, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

DE TULP,

VERLEGEN EN EXPRESSIEF,

GEVANGEN IN EEN GEUR

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 18/01/11

Neus: onbekend

Artistic direction: Ben Gorham

Als de lente komt dan schenk ik jou tulpen uit… Zweden. Ben Gorham, oprichter van het Zweedse nichehuis, houdt net zoals zoveel anderen van tulpen en besloot ‘een geur te creëren dat het hele idee van de bloem zou vangen. Haar verlegen karakteristiek gecombineerd met haar expressieve uitdrukkingsvorm’. Met dat eerste bedoelt Gorham dat de tulp een nauwelijks noemenswaardige geur afscheidt. Dat is inderdaad raar: pak één tulp en je ruikt niets, pak een bos en je ruikt een vage zoete bloemigheid die ook iets – ik kan het niet anders omschrijven – plastics, kleverigs, honingachtigs heeft.

Maar wat La Tulipe vooral moet oproepen is het idee van een bloem die bloeit in de morgen in bedauwde tuinen én het idee van wedergeboorte, aangezien het samen met sneeuwklokje en crocus een van de eerste bloemen in de lente is, die rijzend uit de aarde, met haar fragiele stengel en kelk naar de hemel reikt.

By the way: ik vraag me af als ik de geur blind had geroken, of ik dan de associatie met tulp zou hebben gemaakt. Ik weet het niet. Wel aan witte bloemen, wel aan cyclaam (met zijn merkwaardige zoete nuance) en dat het wellicht een nieuwe geur van Kenzo betreft. La Tulipe heeft ook dat onbestemd bloemige, zoals Flower (2000) ook heeft. La Tulipe heeft ook die scherpe finish van witte musk.

Trouwens: die Ben Gorham heeft de smaak goed te pakken. Inmiddels dertien stuks waarvan ik er ‘slechts’ zeven heb beschreven. En binnenkort negen, want Byredo heeft ook oud ontdekt… en ik vraag me af of dat nu wel of niet leuk is, want ieder nichehuis doet tegenwoordig in dit heilige hout. Hij heeft twee geuren gevuld met oud.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur van La Tulipe doet me eerder denken aan schone was nét uit de machine; clean, helder en nog een beetje vochtig dan aan een breekbare bloem in een bedauwde lentetuin. Komt door de nogal harde finish: een iets te gul gedoseerde hoeveelheid witte musk voor mijn gevoel. Een euvel waar meer geuren last van hebben. Ik vermoed twee soorten musk. Een voor sensualiteit en behaaglijkheid. Een voor het katoenen en frisse gevoel.

De opening: het fris-zure rabarber ruik ik niet echt. Wel de prettige en originele bloemenmix van superfris fresia (goed voor het ‘vers gesneden bloemengevoel’) en cyclaam (foto) met zijn merkwaardige zoete noot. Samen bepalen ze de geur van La Tulipe – en dat blijf je goed ruiken – en aan de aarde blijft vastgeklonken door vetiver, ‘blonde houtsoorten’ die je door de overdosis witte musk moeilijk waarneemt.

RUIK & VERGELIJK

Bloem en voorjaar, dan moet ik eerder denken aan dat tere bloemeke dat slechts een paar dagen in mei bloeit: lelietje-van-dalen. Zijn heel veel parfums rondom gecomponeerd. Een van de mooiste is nog steeds Diorissimo dat gelukkig in 2009, na een aantal povere edities, door Dior weer in ere is hersteld, door het originele recept weer als uitgangspunt te nemen.

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Diorissimo (1956)

(DIVINE) BERGAMOTE THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

FEESTVREUGDE

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 17/01/11

Neus: Jean-Claude Ellena

Artistic direction: Thierry de Baschmakoff

Hou je van bergamot, dan heb je het als liefhebber moeilijk. De zoet-bloemige geur met citrusfrisse ondertoon (of is het nu andersom?) wordt meestal gebruikt in de opening van klassieke oosterse parfums en chypres. Een kortstondig genot dus. Daarna is het gedaan en gaat de ontwikkeling van het parfum waarin bergamot zit verder. Bergamot als hoofdattractie – en dan niet verwerkt in een eau de cologne – van een geur komt minder vaak voor. Waarom vraag je je eigenlijk af als het wel met andere ‘openingsingrediënten’ kan – citroen en oranjebloesem.

Jean-Claude Ellena is de eerste, voor zover ik weet, die de citrus bergamia (peervormige, wrange citrusvrucht waarvan de etherische olie van de onrijpe schil gebruikt wordt in parfums en ook in earl grey-thee) een voorkeursbehandeling geeft. En dat doet hij meesterlijk. Zijn Bergamote is helder, zonnig, met groene accenten en toch een lichte sensuele beklijving. De geur heette eerste Divine Bergamote. Snap niet waarom The Different Company heeft besloten om Divine weg te halen, want dat is deze bergamotgeur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bergamote ruikt naar… bergamot. Het vormt maar liefst 70 procent van de compositie. Hieraan toegevoegd: gember dat als het ware de natuurlijke frisheid van bergamot laat tintelen. Oranjesbloesem versterkt het bloemig-citrusachtige parfum eigen aan bergamot. ‘Gebladerte’ geeft Bergamote een mooi groen randje. En het mooie: musk en ‘rabarberhout’ – wat dat ook moge zijn, maar is vast een ingrediënt die een groen-houtige geur oplevert – zorgt voor verankering van Bergamote, zonder dat het echt hinderlijk wordt: je wilt bergamot blijven ruiken en geen fris parfum waar uiteindelijk de musktonen gaan bovendrijven.

RUIK & VERGELIJK

Jean-Claude Ellena maakte ooit een geur die zich ook kenmerkt door een enorme ongekende frisse opening die langzamerhand zachter en sensueler wordt maar niets van zijn frisheid verliest:

Yves Saint Laurent In Love Again (1998)

Bergamot, maar dan heel licht gedoseerd, en toch fris:

Fresh Bergamot Citrus (1996)

4711 – Acqua Colonia Vetyver & Bergamot (2009)

Rituals N°6 Green Vetiver + Bergamot (2010)

En bijna vergeten, de beste concurrent van The Different Company op het gebied van bergamot:

Giorgio Armani – Armani Privé – Pierre de Lune (2004)

LA GLOW JLO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 16, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

STERREN SCHITTEREN

LOS ANGELES SCHITTERT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 16/01/11

Neus: onbekend

Het zal me niks verbazen of Jennifer Lopez brengt alle belangrijke steden in de Verenigde Staten die je allemaal kunt associëren met een luxe lifestyle in kaart. Na Miami Glow (2009), nu LA Glow. Welke volgt? New York, San Francisco? LA Glow dompelt je onder in de wereld van Hollywood tijdens een betoverend avondje waar volgens Jennifer Lopez filmsterren 24/7 schitteren, maar die je zelden in het wild tegenkomt volgens Geurengoeroe. Lukt dat wel, en je wilt ze met jezelf vastleggen en dat vervolgens met iedereen delen: er zijn sites die hierin zijn gespecialiseerd.

LA Glow is heel veel: ‘fruitig, bloemig, hot, sexy, warm, levendig en sensueel. Precies de geur die je nodig hebt om de hele avond en nacht door te dansen’. De glamourtouch: de kleur van de flacon loopt over van discoroze naar zwoel paars. Voor de extra glamour een cadeautje: een flinke bling-bling ring in de kleuren van de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

LA Glow ademt een beetje als het prettige klimaat van Los Angeles en omgeving: zwoel en zonnig. Dat laatste wordt opgeroepen met een rijpe fruituitbarsting: een ‘kersencharme-akkoord’, paarse pruim en braam.Uit deze zoetigheid komen bloemen naar bovendrijven die allemaal staan voor zomer. Jasmijn: helder stralend. Pioenroos: onschuldig en zacht. Magnolia: teder en breekbaar met een fluwelen en zonnig aroma. En die gaan weer onder in een warm fond van musk, romig amber en ‘tropische crème’. Dat laatste kan van alles zijn: ik denk gemaakt op basis van cocos. Licht, zonnig, heel rood-fruitig en onschuldig.

RUIK & VERGELIJK

Going back in time: de eerste JLO Glow.

JLO Glow (2002)

En dit jaar verscheen nog een Glow:

JLO Blue Glow (2010)

05 L’EAU DE CIRCÉ PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 15, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

TRANSFORMERENDE TOVERDRANK

VAN MENS NAAR MISS EN MISTER PIGGY EN WEER ‘TERUG’

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 14/06/10

Neus: Pierre Guillaume (foto onder)

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Zonder verhaal, zonder inspiratie geen goed parfum. Zou dat zo zijn? Opvallend is wel dat de meeste geuren uit de parfumtoptien de clichépaden van de liefde bewandelen of een ideaal type – waar ‘we’ zogenaamd naar moeten opkijken – voor het voetlicht brengen. Met gelijkgestemde geuren tot gevolg.

De nichesector legt vanzelfsprekend de lat hoger. Meer verheven gedachten, meer duiken in de geschiedenis. Meer snob, meer ‘ken uw klassiekers’. Als het goed is ruik je dat in het eindresultaat. Wil niet zeggen dat al deze geuren letterlijk uitzonderlijk zijn: ook hier veel olfactorische raakvlakken met concullega’s en clichés.

Pierre Guillaume is voor 05 L’Eau de Circé – in feite zijn vierde geur omdat 01 niet bestaat – de Griekse mythologie ingedoken. Gefascineerd als hij is door Circe, dochter van Helios en Perseis. Ze was een tovenares die leefde op het eiland Aeaea. Daar meerde volgens Homerus na veel reizen Odysseus aan. En toen: deze held beklimt een heuvel en ziet rook. Waar is het vuur? Een van zijn maten, Eurylochos, gaat op onderzoek. Hij komt bij Circe’s woning waar veel wilde dieren rondscharrelen die… tam blijken te zijn.

CIRCE LEKKER BEZIG

Gastvrij als ze is, nodigt ze de mannen die Eurylochos had meegenomen uit. De laatste vertrouwt het niet. Slim, want Circe tovert ze om tot varkens. Verward keert Eurylochos terug naar Odysseus. Hij hoort het aan en gaat alleen naar Circe. Handig: op weg ontmoet hij Hermès – niet het luxelabel – die hem een kruid geeft waardoor Odysseus immuun wordt voor Circe’s magie. Snelle ontknoping: dat frustreert haar hevig en uiteindelijk dwingt Odysseus haar zijn kompanen weer te veranderen in mensen.

Deze geste heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat Circe amoureuze gevoelens voor Odysseus begint te ontwikkelen, resulterend in een, twee, drie zwangerschappen? Daar zijn ‘historici’ het nog niet over eens. Zeker zijn we wel van ‘lovebaby’ Hesiodus, die op latere leeftijd koning van de Etrusken werd.

Noem je een geur L’Eau de Circé, dan is dat een toverdrank met niet mis te ver stane uitwerking. Niet dat je transformeert tot varken, koe of ezel… toch doet de geur iets: het verandert je zinnen. Je wordt er een beetje dromerig van. De reden: de manier waarop Pierre Guillaume bloemen laat bloeien. Eau de Circé loopt vooruit op Sensuous van Estée Lauder (2008): bloemen geënt op hout. Het verschil: Eau de Circé ademt natuurlijker en komt met minder ingrediënten tot een meer geraffineerd eindresultaat.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Want opvalt aan Eau de Circé: de verfijning. Heel even in de opening een hint van mandarijn omringd door wit perzik-blad. Laatste heb ik nog nooit geroken, maar als je dat fijnwrijft krijg je waarschijnlijk een groene nuance.

Snel ruik je een rijk bloemenboeket van damascener-roos, jasmijn, osmanthus (foto), orchidee en ylang-ylang die allemaal de eerste prijs lijken te hebben ontvangen in de categorie ‘Beste in zijn Soort’.

Wat harmonieert dat allemaal toch. Komt met name door de toevoeging van osmanthus en ylang-ylang aan de klassieke roosjasmijn-combi. Hierdoor krijgt het hart van Eau de Circé zijn oriëntaalse charme – zonder te verstikken. Ondanks dat deze bloemenweelde heel mooi en elegant verdrinkt in patchoeli, hout en amber – dat heel mooi zoet wordt gemaakt. Niet door vanille, niet door cistus labdanum, maar door honing.

RUIK & VERGELIJK

Overkomt me steeds vaker. Je ruikt een geur en denkt: ‘doet me denken aan…’. Had ik ook met Eau de Circé. Je maakt een wandeling langs memory lane, en daar kun je verdwalen en in de war raken gezien de constante stroom aan nieuwkomers. Maar ik had geluk, ik was de geur nog onlangs tegengekomen. Minder bloemen, minder honingzoet, meer patchoeli.

Serge Lutens Chypre Rouge (2006)

SPLASH JOOP!

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 14, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

SOME LIKE IT HOT

SOME LIKE IT FRESH

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 14/01/10

Neus: Louise Turner

Model: Chad White

Fotografie: Solve Sundsbo

Regie tv-sport: Pierluca de Carlo

‘Hij is new wave, maar dan op de old school-manier’. Zegt Joop! over het gebruikersprofiel van de Splash-man. Ik weet niet precies wat ik me hier bij moet voorstellen. Ik denk bij new wave aan de muziekstroming begin jaren tachtig (van de vorige eeuw) met de bijpassende kledingcodes: zwartwit en geïnspireerd op de rock & roll van de jaren vijftig. Denk The Specials… ‘one step beyond’. Misschien is het de uitdagende manier van deze ‘sexy, urban enthousiasteling die aangenaam brutaal, gedurfd een uitdagende attitude laat zien’. Het geeft hem in ieder geval volgens Joop! een voorsprong. Verleidelijk is hij zeker, en deze door velen jonge mannen gewilde uitstraling wordt nog eens versterkt als hij Splash op zich splasht: een sensuele adrenaline, een uitbarsting aan energie en frisheid komt dan vrij.

Dat maakt hem volgens Joop! ‘zelfverzekerd en roekeloos… hij vraagt zich constant af hoe ver hij kan gaan’. En dat wordt uitgebeeld in het verhaal bij Splash: het is extreem heet de stad, dus gaat de Splash-man op zoek naar verkoeling. In een hotel. Vrouwen kijken hem na omdat hij dat overdonderende iets in zijn tred heeft. Maar geen airco in het hotel. Ook geen stromend water in de douche, maar goed dat er Splash is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Leuk omschreven: Splash is zo ‘fris en krachtig als een golfbreker op een snikhete zomerdag’. Technisch omschreven: ‘verbazingwekkend gestructureerd, energiek en contrasterend geurenpalet dat al pulserend de ruwe emoties versterkt’. Opvallend: de lichtgroene toets van de geur die lijkt te borrelen en te bruisen als zuurstofbellen (pakkend verbeeldt door de flacon). Opgeroepen eerst door wild ‘cassowary’-fruit (dat voornamelijk wordt gegeten door de vogel met dezelfde naam). Hoe dat ruikt, is mij onbekend… ik ga uit van groen. Maar dat kan ook de ‘krokante mix van groene koriander’ zijn.

Fris-groen, groen-fris is Splash zeker. Met name in het hart door calypsone – een synthetisch ingrediënt dat de geur van lelietje-van-dalen en meloen ondergedompeld in een ozonbad combineert. Nog meer fris-groen genot. Nog groener wordt het met kardemon. Dit alles wordt afgerond met cederhout  en cistus labdanum. De eerste geeft Splash zijn mannelijke touch, de tweede garandeert een lichte dosis sensualiteit.

RUIK & VERGELIJK

We gaan terug in de tijd. We gaan terug naar de eerste geur van Wolfgang Joop!

Joop! Homme (1989)