LE MIMOSA ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 31, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

PRINTEMPS QUI COMMENCE

PORTANT L’ESPERANCE

AUX CŒURS AMOUREUX…

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 29/01/11

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

Je hebt een beroemd Russische volksliedje getiteld Mimosa. De boodschap: ik ben niet de goddelijke roos, geen anjer, geen sering, ik ben slechts de doodgewone mimosa, de bode van lente. Wordt meestal prachtig voluit gezongen en met een zeker kokette onbescheidenheid, en dat is merkwaaridig want zo doodgewoon is de mimosa niet. Wie mimosa heeft zien bloeien, weet wat voor een majesteitelijke boom het is met zijn overdaad aan gouden bolletjes die bij een zuchtje wind de omgeving in een geelgouden gloed hult. Isabelle Doyen en Camille Goutal zijn er ook van onder de indruk en nemen je mee naar de Côte d’Azur ‘met zijn heldere hemel en palmbomen om je te laten wegdromen met nobele, gedurfde en tedere geurstromen’.

Mimosa heeft volgens Isabelle en Camille klasse en grootsheid in al zijn eenvoud: ‘De kanariegele pomponnetjes van mimosa zorgen voor stralend licht in smaakvolle en delicate boeketjes. Herinneringen uit Nice, een wandeling in het achterland of een film uit de jaren tachtig’ – snap ik niet helemaal laatste associatie. Over de geur: ‘Levendig en brutaal met een vrolijke noot. Le Mimosa is als een gedicht, de creatie van een elegante eau de toilette’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK ?

Ik wil de echte mimosa-liefhebbers niet teleurstellen, maar Le Mimosa is niet een solifleur in de ware zin van het woord, daarvoor speelt de mimosa (uit Grasse) te veel een spel met andere even belangrijke ingrediënten. Mooi de opening: mimosa gekoppeld aan anijs – waardoor de geur even als het ware een siddering krijgt. Snel gevolgd door een duo fluwelige noten die de mimosa zacht, zachter en zachtst maken.

Eerst Florentijnse iris (foto), dan – in het hart – perzik. Maar het kan nóg zachter. Daar zorgt de basis voor als de mimosa uitgeleide wordt gedaan door witte musk en sandelhout, waardoor Le Mimosa een beetje een melkachtige noot krijgt. Elegant en verfijnd voorwaar, maar het had voor mij wel iets prikkelender en gewaagder gemogen. Misschien komt er ooit een intense versie.

RUIK & VERGELIJK

Mimosa… minder in geuren verwerkt dan je zou verwachten. De versie van L’Occitane bijvoorbeeld – niet beschreven – is intenser en meer mimosa dan Le Mimosa. Bevat naast mimosa slechts viooltje en amandel. Heel solifleur.

Heel licht ruik je mimosa in:

Giorgio Armani Sensi (2002)

Halle Berry Halle (2009)

Heel veel mimosa ruik je in:

Guerlain Champs-Elysées (1996)

Giorgio Armani – Armani Privé – Pierre de Lune (2004)

Acca Kappa Mimosa (2004)

L’Occitane Mimosa de L’Estérel (2009)

LE NOMADE D’ORSAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 30, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

DE WILDE EDELE

DE EDELE WILDE

Jaar van lancering: 2000

Laatst aangepast: 30/01/11

Neus: onbekend

Iets ruigs, iets ongecivileeerds, iet onaangepasts, iets van ‘donder maar op, lekker puh’… kortom een naam die haaks staat op de überverfijnde en übergeciviliseerde parfumwereld doet het altijd goed. Want de man kan niet altijd een brave ‘homme’ zijn en/of dag in dag uit met zijn romantische en/of sensuele inborst pronken. Le Nomade dus.

Nee, er schuilt meer in hem, screaming to get out. Een ziener, een verkenner, iemand die af en toe de knellende banden van de westerse maatschappij doorknipt om op avontuur te gaan, in contact te komen met culturen waar het ritme van de oermens nog wel klopt, waar de natuur vol geheimen zit en nog bedwongen moet worden, en waar hij voor de volle 102,5 procent weer ik contact komt met zijn verloren gewaande ik… boekt een enkeltje Verweggistan, trekt de woestijn in en vraagt zich af waarom hij niet eerder op dit bevrijdende idee is gekomen.

Dit zegt D’Orsay zelf: ‘Een uitnodiging tot reizen. Le Nomade is bij mannen die het dragen als een tweede huid. Waar culturen samenkomen, is dit bijzondere eau de parfum de perfecte blend van essences Afrikaanse en Aziatische beschavingen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel geciviliseerde opening: een flits van een soort onbestemde oceaanachtige frisheid in combinatie met bergamot en limette die snel met vetiver een kruidig-groen parcours volgt naar het hart vol van kardemon, koriander, komijn, peper geranium.

De enige bloem die er bloeit jasmijn. Le Nomade komt in de basis ‘edel’ tot rust met ceder- en sandelhout en blijft mooi groen door salie en mos. Maar de geur is nou weer niet zo wild en ongeciviliseerd als ik had verwacht en gehoopt. Goed geconfectionneerd, niet echt ruw gerand.

RUIK & VERGELIJK

Nog een paar nichegeuren die graag de banden verbreken. De eerste ook echt qua inhoud. Niet een geur die je als brave burger ‘opdoet’ op weg naar je saaie kantoorbaan:

Serge Lutens Muscs Koublai Kahn (1998)

Frederic Malle Musc Ravageur (2000)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2008)

LOVE WICKED STYLE HARAJUKU LOVERS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 29, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

LOVE TO BE WICKED!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 29/01/11

Neus: Maurice Roucel

‘Hi, je kent me wel, ik ben Love, en helemaal blij met mijn nieuwe outfit en geur. Ik ben echt wicked, want enorm over de top en super cool. Ik show mijn look het liefst off in Takeshita-Dori, dat is een smal straatje in het Harajuku-district, gelukkig alleen toegankelijk voor voetgangers, waar modebewuste jongeren en modefreaks, zoals ik bijeenkomen’.

‘Hoe vind je me? Als ik voor de spiegel sta met mijn klassieke overgooier met strak keurslijf en vierkante hals afgewerkt met kant, hartvormige knopen en grote strik, dan word ik helemaal blij. En het effect van de petticoat van tule, mijn pijpenkrullen… ik zie de jaloerse blikken van mijn andere Harajuku Lovers-vriendinnen. Let ook op het subtiele detail, mijn Dolly Lolita-flatjes’.

‘Maar het allerbelangrijkst is mijn nieuwe geur: Love Wicked Style, die werd samengesteld door een van de beste neuzen op dit moment, vind ik!’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat alle Wicked Style-geuren gemeen hebben, is de fruitige ondertoon, of is het nu ‘boventoon’. Ruik je direct en enorm in de opening van Love Wicked Style, alsof je een fruitmand leeggooit: nectarine, mango en peer. Heel fris, heel zoet. Het hart is ook behoorlijk zoet met een licht sensueel spoor.

Met dank aan oranjebloesem (zoet, frisbloemig), lotus (transparant bloemig), viooltje (zoet) en osmanthus (zoet en zeer sensueel). De afronding met blonde houtsoorten (waaronder sandelhout), musk en patchoeli maken Love Wicked Style warm en ‘coconachtig’. Praline geeft het geheel een lichte gourmand-toets.

RUIK & VERGELIJK

Niet makkelijk om uit vijf Wicked Style-geuren, je favoriet te kiezen.

Harajuku Lovers G Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Music Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Baby Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Lil Angel Wicked Style (2011)

ABSINTH NASOMATTO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 28, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

ZO KAN VETIVER DUS OOK RUIKEN

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 28/01/11

Neus: Alessandro Gualtieri

Artistic direction: Alessandro Gualtieri

Ik dacht, wat komt die naam me toch bekend voor, Alessandro Gualtieri. Wat blijkt: hij is dus ook de neus van Para Diso (2010) van Emio Greco PC. Ja, het klopt, ik had Nasomatto al veel eerder moeten bespreken, zeker omdat de Italiaan een Nederlandse link heeft (hij woont en werkt in Amsterdam).

Ik ontdekte dit chic klinkende nichehuis – naam eigenlijk een beetje flauw; Nasamotto betekent ‘gestoorde neus’ – drie jaar geleden in San Francisco op de nicheafdeling van Neiman & Marcus. Daarvoor moest je wel de kelder in en het arrogante personeel voor lief nemen. Deed ik, want ik werd aangetrokken door de presentatie: anders door de echte houten doppen. En wat ook opviel: de geuren. Zeer geprononceerd, zeer animaal, zeer lang aanwezig, uiterst niche dus.

Alessandro Gualtieri (foto) is in de parfumwereld bekend door de geuren die hij maakte voor Romeo Gigli (Romeo Gigli per Uomo uit 1990), Valentino (Vendetta uit 1991), Versace (Versus uit 1992), Trussardi (Donna uit 1993) en Diesel (Plus Plus uit 1997 en Zero Plus uit 1999). En zoals zoveel neuzen, kreeg hij genoeg van de mass market- en fast forward-kijk op de business en richtte zijn eigen huis op.

Leuk zijn samenwerking met Nederlanders: in 1997 maakte hij Luctor et Emergo voor The People of the Labyrinths – door modesite Style.com uitverkoren tot een van de vijf beste cultgeuren ooit. In 2005 stelde hij voor kunstenaar Birthe Leemeijer L’Essence de Mastenbroek samen (alle aroma’s van de boerenpolder verzamelt in een geur) en in 2006 Orson+Bodil, voor het gelijknamige modemerk van Alexander van Slobbe.

Uit het kwintet dat hij in 2007 onder eigen naam lanceerde, spreekt mij Absinth (in eerste instantie) het meest tot de verbeelding. Qua naam dan. Heb ik dus in Amerika het eerst aan geroken. En doe het nu weer. Want absint wordt sinds kort meer en meer in niche-geuren verwerkt. Of het idee. Gualtieri kwam op het idee toen hij een keer op een absint-feestje kwam. Wat de echte uitwerking op echt absint is: daar gaan de wildste verhalen over rond. Lees: A Taste of Heaven van By Kilian.

En Gualtieri moet ook onder de indruk van het effect zijn geweest, want Absinth heeft als doel ‘een aanval van hysterie uit te lokken dat leidt tot verantwoordelijk gedrag’. Dat valt wel mee, althans het is mij nog niet overkomen, wel weet ik dat de geur zeker iets met je doet. Zou dat komen omdat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… absint ondermeer wordt gemaakt van alsem, ook wel bekend als bijvoet. In dit kruid zit dus een goedje, genaamd thujon, dat verantwoordelijk schijnt te zijn voor het veronderstelde hallucinerende effect. Het scheidt ook een geur af. Omschreven als kamferachtig, bitter, zoet en kruidig.

Het is volgens mij de ‘missing link’ – die je direct bij het eerste opsnuiven ruikt – in Absinth die wordt gekenmerkt door een overdosis aan vetiver gecombineerd met een overdosis ‘gerookt’ wierook en verbrand hout. Machtig en machtig interessant deze geur.

Donker, groen, ‘zoutig’, omgeploegde aarde, gevallen boombladeren in de herfst, mos met toch een zacht-zoete finish. Vanille en leer? Doet me ook denken aan opgestapeld hooi in het weiland tijdens de herfst waaruit je rookpluimen omhoog ziet kringelen… iets wat in staat van ontbinding is.

Absinth is echt een geur die je als parfumingewijde ‘love to hate’. Veel te moeilijk voor de gemiddelde moeder- en vaderdag kopende consumenten. En dat is maar goed ook, want als iedereen deze geur zou dragen, dan verlang je weldra naar een uitweg, een plek waar je niets ruikt.

RUIK & VERGELIJK

In eerste instantie komen bij mij twee andere geuren in gedachten. De eerste is bijna even sensueel, de tweede meer ‘gefatsoeneerd’.

Serge Lutens Vetiver Oriental (2004)

Chanel Les Exclusifs Sycomore (2008)

ROMANCE RALPH LAUREN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 28, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Een reactie plaatsen

ROMANTIEK IN DE LUCHT

Jaar van lancering: 1999

Laatst aangepast: 29/01/11

Neus: Harry Fremont

 Model: Tanga Moreau & Cedric Jimenez, Filippa Palmstierna-Hamilton & Thierry Pépin

Je hebt mensen die geloven dat trendwatchers en ontwerpers eerder dan gewone stervelingen aanvoelen wat er in de lucht hangt. Ze zijn en ruiken hun tijd ver vooruit. Onlangs voelden ze dat op de drempel van het nieuwe millennium de tijd weer rijp was voor romantiek. In de mode zien we het al een tijdje: zie de opkomst van de hippy de luxe. In feite zijn natuurlijk  negen op de tien vrouwenparfums een verhaal waarin de romantiek centraal staat. Bevind je je niet in een romantische periode, een snufje aan een geur laat je op z’n minst even dromen van het gevoel waarbij de meeste mensen zich het prettigst voelen.

Ralph Lauren laat zich bij zijn Romance letterlijk inspireren door dit romantische verlangen. Spreek de naam uit op z’n Frans, dan ben je uit op een kortstondige, maar heftige verhouding. Spreek Romance uit op z’n Engels, en dan voel je wat Lauren bedoelt: de tijdloze essentie van romantiek, ontwikkeld voor die vrouw die gelooft in a: ware liefde, b: genegenheid, c: warmte en last but not least d: een harmonieus samenzijn. En dat wordt in de begeleidende promotieclips er dik bovenop gelegd. Eerst een beetje koel en grafisch zwartwit, maar de laatste gekleurde versie grenst aan het ongelofelijke, want echt te mooi  – Walt Disney presents – om waar te zijn inclusief oud landgoed, prinses op paard, prins op het paard, koets even later gevolgd door een vrolijke kinderstoet.

Let op: in 2000 lanceert Lauren een parfumeditie van Romance in een krachtige zilveren flacon van 15 ml. Volgens de ontwerper een toonbeeld van zuiverheid, eenvoud, luxe en verfijning. Let op: in 2008 verschijnt een lichte versie: Romance Eau Fraiche en Romance Always Yours. Laatste geur viert het tienjarig bestaan van Romance. Let op: in 2010 is er een zomerse versie: Summer Romance.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In Romance wordt ‘het beste van de traditionele parfumkunst verenigd’ met de heldere en transparante bloementrend van ‘nu’. Dat wil zeggen: klassieke parfumbloemen vermengd met lichte, onschuldige smaken. De geur opent met ‘zonnegodin’, een rozensoort bekend om zijn frisse, citrusachtig boeket (en Ralph Lauren in zijn eigen tuin kweekt…), kamille (foto) en goudsbloem. Modern: lychee en gember. Dus zacht, fris, zoet en prikkelend. Het hart is gedrenkt in zuiver romantische bloemige noten: ‘nachtlelie’, wit viooltje en de bloem die al eeuwen, millennia symbool staat voor zuiverheid: de lotus. Paradison, een synthetisch ingrediënt, versterkt het luchtige karakter van Romance.

Patchoeli, musk en eikenmos verlenen tenslotte aan Romance – geen liefde kan zonder – zijn sensuele karakter, door Ralph Lauren ook wel de ‘snuffelfactor’ genoemd. De geur schuurt tegen een chypre aan, maar heeft minder de bosachtige diepte kenmerkend voor deze parfumfamilie. Daarvoor zijn ook de bloemen te zacht en te licht van karakter. En is er ook nog zoiets als paradison.

RUIK & VERGELIJK

Zoals gezegd: tien jaar Romance wordt gevierd met:

Ralph Lauren Romance Always Yours (2008)

 

DAISY EAU SO FRESH MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 27, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

MADE (WITH) LIEF (DE)

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 27/01/11

Neus: Alberto Morillas

Flaconontwerp: Wilhelm Linden

Model: Hannah Holman

Spuit Daisy Eau So Fresh op en je wordt ‘zintuiglijk meegevoerd naar een veld vol bloemen waar de zon altijd schijnt en geluk heerst’. Maar de geur maakt meer los: je wordt overvallen door ‘jeugdige energie’ en ervaart ‘direct een gevoel van frisheid, geluk en tevredenheid’ (mooi neergezet in de campagnefoto). Lijkt me genoeg. Maar de geur wordt ook nog begeleid door een gebruikersprofiel: ‘Daisy Eau So Fresh vangt de essentie van de Marc Jacobs-vrouw. Ze inspireert ons door moedig, elegant, lief en origineel te zijn en ze geniet van alles wat het leven haar biedt’. Niet echt origineel, Marc! Maar de flacon blijf dat wel, ook in deze vernieuwde versie. Met name de dop: ‘bekroond met roze, witte en margrieten met daartussen verborgen één neongeel margrietje. Maar wat ik me in alle bescheidenheid afvraag: worden hier geen madeliefjes bedoeld, want Daisy Eau So Fresh is toch een lichtere versie van Daisy en die ruikt toch denkbeeldig naar madeliefjes?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Daisy Eau So Fresh wordt omschreven als een ‘heldere, bloemige, fruitige geur die een zonnige, sprankelende energie uitstraalt’. Dat doet het zeker, met name die enorme frisse framboosnoot in de opening – terwijl je haar ruikt, proef je haar op je tong. Opmerkelijk.

De zoetigheid wordt vervolgens getemperd door rode grapefruit en groen gebladerte. De peer – ruik je heel lichtjes – neemt deze vrolijke boel mee naar het hart. Hier bloeien, inderdaad geen madeliefjes, wel: viooltje, ‘wilde roos’ (dat zou de egelantier moeten zijn), jasmijn, appelbloesem en lychee. Een lentewei dus met zonnige en zoetige noten (vooral versterkt door viooltje en lychee).

De afronding wordt niet zwoel, eerder helder. Hiervoor selecteerde Alberto Morillas musk, pruim en cederhout. Aangenaam, prettig, licht, voorjaar. Alleen niet wat je ruikt als je in een echte zomerse wei gaat liggen – iets wat de reclamecampagne misschien mag suggereren. Daarvoor ontbreken toch de echte, natuurlijke droge noten van hooi, gras en in een warmte in de lucht, die – helaas – in geen enkel parfum valt te vangen.

RUIK & VERGELIJK

Ruik het verschil:

Marc Jacobs Daisy (2007)

DONNA LORENZO VILLORESI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 26, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

IN DE BEPOEDERDE SCHADUW VAN ZOETE ROZEN

Jaar van lancering: 1994

Laatst aangepast: 26/01/11

Neus: Lorenzo Villoresi (foto onder)

De vrouw wordt door schrijvers, dichters en andere kunstenaars (en boeren, burgers en buitenlui in een verliefde bui) graag vergeleken met een roos. Beter gezegd: als het ideaalbeeld van de vrouw. Perfect, mooi, rijk, statig, sierlijk, zacht. Toch kleven aan haar onprettige kanten: afstandelijk, ongenaakbaar en gevaarlijk (inderdaad doornen). Deze verafgoding levert meesterwerken op, maar even vaak gedrochten waarvan je je afvraagt ‘why?’. Modeontwerpers en neuzen zetten met een rozenparfum ook graag de vrouw op een voetstuk. In vervoering en sprakeloos van eigen kunnen, schudden ze het boek der clichés leeg. Maar toch: deze verafgoding heeft een aantal meesterwerken opgeleverd. Zoals Donna van Lorenzo Villoresi. Hij maakt er trouwens weinig woorden aan vuil. Hij laat – weer een cliché – de geur voor zichzelf spreken. Nou, ik luister dus graag naar deze Donna die thuishoort in Villoresi’s Classic-lijn en voor mij – net zoals Teint de Neige – in de categorie Nieuwe Klassiekers die je geroken moet hebben.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Donna… een wonder van een reeks geurindrukken die elkaar snel opvolgen om in de basis harmonieus een te worden. Eerst een golf van lichte bloemige noten waaruit even de anjer omhoogschiet begeleid door kruidige noten: pittig koriander, zoet steranijs (ruik je goed) en warme kruidnagel. Heel even vliegt de narcis voorbij, als een pijl uit een boog.

En dan heel duidelijk treedt de roos naar voren. Opgeroepen met Bulgaarse roos en rose de mai (centifolia – foto). Ze bedwelmen en zijn tegelijkertijd ook heel lief, alsof de blaadjes zijn gestampt tot de fijnste potpourri die een soort frisheid hebben en behouden door – ik denk – zwarte bes en narcis, en tegelijkertijd een enorme zoete en poederige verfijning door viooltje en iris.

Om een roos mooi en elegant te laten bloeien, kun je niet zonder jasmijn en – voor de sensueel-bloemige toets – ylang-ylang: ze zitten in Donna. Heel mooi: de musk in de basis die de bloemen een licht erotische opwaardering geeft.

Maar met name de ylang-ylang… dat ruik je subtiel als de geur langer op de huid zit.

RUIK & VERGELIJK

Een vrouw, een roos, heel veel parfums. Recente oogst:

Teo Cabanel Early Roses (2010)

Annick Goutal Rose Splendide (2010)

Guerlain Idylle Duet (2011)

MADE FOR WOMEN BRUNO BANANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 25, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

‘PERFECT WAPEN IN DE STRIJD VOOR HET VERLEIDINGSSPEL’

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 25/01/11

Neus: onbekend

Model: onbekend

Fotografie: onbekend

Artistic direction: onbekend

Als je het nog niet wist: achter de naam Bruno Banani gaat een uit Zwitserland afkomstig jong ‘ondermode’-label schuil die opvalt door zijn leipe en knipoog-campagnes. Dit beleid voert het met succes door in de geurenafdeling waarvan er tot nu toe vier voor de jonge meid getooid met hoorntjes verschenen (krijg je binnenkort; heb ik in 2009 diepgravend over geschreven voor het magazine van Ici Paris XL) .

Wat hebben de campagnes gemeen? Met humor het parfumcliché overdrijven dat geur een seksueel lokmiddel van de eerste orde is. Zie je ook aan Made for Women. Dit keer de vrouw als jager die ‘haar kalme zelfverzekerdheid combineert met een vleugje humor’. Dat is niet veel, maar hier staat dan tegenover dat ze ‘een sprankelende aanwezigheid heeft, een tikkeltje brutaal is’ en gezegend met zelfspot. Het effect: ‘Mannen in haar omgeving zijn hulpeloos, vallen als een blok’.

Bang hoef je als prooi niet te zijn: ‘Ze is geen agressieve amazone, jaagt met stijl, charme, elegantie met een onweerstaanbare twinkeling in haar ogen. Nauwelijks een blik toegeworpen… daar gaat hij al voor de bijl, bereid elk bevel op te volgen’. Geen zin in, mijd als man haar favoriete urbane jachtgebieden: bars, clubs, grand cafés, winkels, fitnessclubs, zelfs… supermarkten.

Over de flacon: gaat vergezeld met ‘een fraai cadeau; een zilveren armband, elegant, trendy en chique’. Een sieraad die bij de identiteit van de draagster hoort en als ‘waarschuwing voor argeloze mannen’ dient: op het plaatje staat Bruno Banani Made for Women geëtst waarmee je slim je collega-jagers erop wijst dat je lid van de club bent.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Made for Women is een ‘hippe chick’-geur die niet moeilijk doet en een aantal populaire parfumsmaken verwerkt: veel (rood) fruit ondergedompeld in een fris waterbad waarin bloemblaadjes rond spartelen. Het effect op de man is verbluffend: deze ‘nietsvermoedende prooi wordt onweerstaanbaar aangetrokken’ in de opening door een cocktail van braam en groene thee.

Het hart heeft dezelfde aantrekkingskracht. Dit keer met gegarandeerd resultaat. Komt door zachte perzik en prikkelend zoete ananas gecombineerd met ‘een sensueel accent’ van iris en viooltje. Volgens Banani ‘een innovatief, zonnig akkoord dat de vrouwelijke sensualiteit en aantrekkingskracht van de draagster perfect weerspiegelt’. De afronding van Made for Women ‘laat de mannelijke prooi volkomen weerloos’ door een intense samenwerking van ‘watergeuren’.

En natuurlijk heel veel framboos. Amber onderstreept ‘de verleidelijke charme van de geur nog eens’. Ik hoop dat het er allemaal in zit, want veel ingrediënten kan ik niet detecteren: wel een idee van rood fruit en bloemen net uit de vriezer.

Made for Women: goed voorbeeld dat een goedkope geur per definitie niet vies hoeft te zijn qua geurervaring. Banani weet dat het geen Guerlain of Gucci is. Wil dat ook niet zijn. Wel: een leverancier van low budget-geuren voor een doelgroep voor wie geurgebruik redelijk nieuw is en die ongecompliceerd wil ruiken. De verfijning – Chanel, The Different Company – komt later wel. Of niet.

RUIK & VERGELIJK

Meer duivelse parfums van Banani:

Bruno Banani Time to Play Woman (2002)

Bruno Banani Woman Scent from Hell (2003)

Bruno Banani Pure Woman (2007)

Bruno Banani Magic Woman (2009)

AFTER MY OWN HEART INEKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 24, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

VOORJAARSBODE

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 24/01/11

Neus: Ineke

Je hebt meer dan 30 variëteiten van de sering (latijnse naam syringa). Waarvan sommigen gesierd zijn met de mooiste namen: Superba, Vestale, Belle de Nancy. De meeste zijn vernoemd naar voormalige vips: Andenken an Ludwig Späth, Hugo de Groot, Maréchal Foch, President Lincoln, Katherine Havemeyer. Wat ze allemaal verbindt: de zonnige, fris-bloemige geur met licht sensuele ondertoon. Alleen wat jammer nu: je kunt de geur nauwelijks onttrekken aan de bloesems. Net zoals bijvoorbeeld pioenroos, heliotroop en lelietje-van-dalen moet de parfumeur die in zijn laboratorium nabootsen.

Ook jammer of eigenlijk vreemd: sering (waarvan de Oud-Griekse benaming ‘paasbloesem’ betekent omdat de struik rondom orthodox Pasen in april bloeit) wordt nauwelijks in parfums verwerkt. Wél in goedkoop badschuim, maar dat ruikt vaak nergens naar en al helemaal niet naar sering.

Dus grote hulde aan de neuzen die de haar (of was het nu zijn) in alle glorie voor het voetlicht brengen. Zoals Ineke met haar eerste geur After my own Heart. Ze introduceert haar parfumpremière met – ook eigen – gecomponeerd gedicht.

Spuit tijdens het lezen ervan After my own Heart op, dan komt de geur nóg beter tot leven. En ‘onderga’ het gevoel alsof je sering ruikt waar de wind lichtjes doorheen blaast. Wat ook opvalt, en dat geldt voor de eerste vier geuren van Ineke: ze zijn zo crisp en clean. Dus eigenlijk heel Amerikaans door het ontbreken van een duidelijke sensuele sillage. Het verschil met andere Amerikaanse geuren: de niche-verfijning. Niet scherp, niet straight forward, niet dat louter ‘net onder de douche vandaan’-gevoel. Eigenlijk logisch gezien de achtergrond van Ineke die ik heb besproken in Gilded Lily (2010).

After and before

Today and tomorrow

Sand becoming a wave

What was it I saw at the top of the world as I fell asleep last night

I tried putting lilacs in your dreams

You smiled in your sleep

I hear your words like the wind whispering in my ear

That most enchantings words after my own heart

The scent of fresh lilacs floating on the early evening breeze

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooie opening van citroen-bloemig bergamot, zoetsappige framboos en groene noten. Ze vormen een soort fris-groen struikgewas waarachter de sering bloeit. Maar dan zonder stekels. Ben je hier eenmaal doorheen, dan ruik je sering in al haar (of was het nu zijn) facetten: vol, luchtig, zonnig, teder, onschuldig en zoet. Dat laatste wordt, als After my own Heart langer op de huid zit, versterkt door het vanille-zoete heliotroop (die de gehele compositie een soort poederachtig omhulsel geeft), melkachtig sandelhout en een bescheiden dosis musk (de zachte katoenvariatie).

RUIK & VERGELIJK

Weinig seringenot in de parfumerie:

Frédéric Malle En Passant (2000)

Guerlain – Aqua Allegoria – Angelique Lilas (2007) 

MUSC NOMADE – LES ORIENTALISTES – ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 23, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN GECIVILISEERDE MUSK

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 23/01/11

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

Ik heb de flacon al voor eenderde leeg en weet ik nog steeds niet of ik Musc Nomade – de vierde geur in Les Orientalistes-serie die in 2007 verscheen – wel of niet goed vind. Of beter gezegd: goed is hij wel, alleen verwacht ik bij het opspuiten telkens weer of hij zijn ‘nomadische’ boodschap nu eindelijk prijs zal geven. In plaats van clean en beschaafd, een musk die ruw, onbeschaafd, wild en ongerept is. Musk die in een ver verleden door nomadische ruiters tijdens een overval op een souk ergens in Arabië is ontdekt en geconfisqueerd – betalen, ho maar – en mee terugnomen naar hun tentenkamp op de steppen om aan hun leider te geven. Niet dat ik een variatie op Muscs Koublaï Khan verwacht – de naam roept hetzelfde beeld op. Niet dat ik een variatie op Musc Ravageur verwacht – de naam roept hetzelfde beeld op.

En toch, afgaande op de inspiratiebron verwacht je toch een ‘gevaarlijker’ eindresultaat. Want zo lezen we: ‘Annick Goutal was altijd al betoverd door de fijnzinnigheid van muskbewonderaars, zoals de prinsessen van Qatar. Die baadden hun lichamen en haar in een goddelijke blend van muskpoeder en roosessence, en parfumeerden hun vertrekken door agarhout te verbranden. Annick Goutal droomde ervan om het afrodisiastische effect van dit reputatievolle ingrediënt dat de zintuigen animeerde en mannen in zijn greep hield in een parfum te vangen… Musc Nomade’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Beetje merkwaardig de verantwoording: ‘Geleid door ecologische verantwoordelijkheid en hun wens de natuur te beschermen, hebben Isabelle Doyenne en Camille Goutal het aangedurfd de conventie uit te dagen door een musk uit te vinden zonder direct gebruik te maken van dierlijke ingrediënten. Het effect: ‘een olfactorische betovering’. Merkwaardig: dierlijk musk is sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw al verboden. Alle musk gebruikt in parfums zijn van synthetische aard. En wat die ecologische kanttekening betreft… een beetje gratuit.

De musk die Goutal koos voor Musc Nomade is muscone en ‘witte musk’ afkomstig van de engelwortel en ambrette (beide geliefd omdat ze een bijna ‘natuurindentiek’ muskgeur verspreiden). Hieraan toegevoegd om de sensualiteit van deze muskvariaties te bevorderen: cistus labdanum (ook geliefd om zijn natuurlijke muskspoor) en de zoet-vanille, rumachtige noot van tonkaboon. Voor de afronding: ‘bombay-hout’, dat gelieerd is aan de papyrus-familie.

En wat krijg je: een mooie, schone, cleane maar vooral beschaafde musk, zonder wilde details (dankzij tonkaboon volgens mij) die eerder een beschermend dan een uitdagend effect heeft. Wil je de geur een beetje ruiger maken, dan moet je hem layeren met Sables (1985) en Myrrhe Ardente (2007) – ook van Goutal.

RUIK & VERGELIJK

Al eerder vermeld: je hebt cleane en schone musk, je hebt dierlijke en ‘vieze’ musk. De eerste doet denken aan katoen en schoon gewassen lakens, de tweede aan lakens die heel lang niet gewassen zijn…

Clean:

Etro Musk (1989)

Serge Lutens Clair de Musc (2003)

‘Vies’:

Serge Lutens Muscs Koublaï Khan (1998)

Frédéric Malle Musc Ravageur (2000)

Een ‘impressionistische’ en tedere musk:

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Musc (2010)