LIL ANGEL WICKED STYLE HARAJUKU LOVERS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 21, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

GOTHIC LOLITA

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 21/01/11

Neus: Celine Barel

Zou ik haar toch bijna vergeten te beschrijven: Lil Angel Wicked Style. Ze is dit keer minder onschuldig. Althans wat uitstraling betreft. Zie je direct aan haar Wicked Style-outfit. Ze typeert het zelf als Gothic Lolita. Eerst een babydoll overgooier met gedetailleerde halslijn (geaccentueerd door grote strik) waarvan het onderste gedeelte een geplooid rokje is met kanten zoom met hartjespatroon. Hieronder: klassiek shirt met gepaspelde naden. ‘Hieronder’: houten plateauschoenen. Voor de total gothic look: zwarte make-up met smoky eyes (zie ik niet zo).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lil Angel Wicked Style is daarentegen een onschuldige geur. Ze omschrijft het zelf als een ‘sprankelend bloemenboeket’. Die opent fris-fruitig met bergamot, grapefruit en pruim overgoten door een champagne-akkoord. Lotus, roos (in dit geval de ‘Queen Rose’) en waterlelie zorgen voor een transparante bloemensensatie. De afronding is heel zacht door ‘satijnhout’, amber en ‘huidmusk’.

RUIK & VERGELIJK

Hoe wicked ben jij en welke wicked geur past daar het beste bij? Lil Angel Wicked Style of:

Harajuku Lovers Baby Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers G Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Love Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Music Wicked Style (2011)

EAU ENSOLEILLANTE CLARINS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 20, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

ZOEK DE ZON OP!

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 22/01/11

Neus: onbekend

Clarins loopt niet echt met zijn geuren te koop. De reden: het zijn eigenlijk geen parfums in de ware zin van het woord, eerder ‘welzijnswaters’ die niet alleen de geest verkwikking schenken, maar ondertussen de huid voeden met allerlei weldadigheden. Clarins was trouwens een van de eersten die body en mind in geuren fuseerde, en wel met de (mogen we inmiddels toch wel zeggen) klassieker Eau Dynamissante uit 1987. Gevolgd door Eau Reçourssante (2003) en Eau des Jardins (2010).

Toch heeft Clarins geprobeerd een echt parfum te lanceren – Par Amour geflankeerd door haar kleine ‘dochter’ genaamd Par Amour Toujours (beide 2005). Die zijn volgens mij niet echt aangeslagen: de gemiddelde consument associeert het puur natuur-cosmeticahuis in eerste instantie toch met huidverzorging.

Eau Ensolleillante verscheen zonder veel poeha in 2007 en laat je aan de zon ruiken. Deze feel good-geur wordt omschreven als ‘een geur van geluk, een geur van een stralend humeur’ die je laat ontspannen en waarmee je ‘de hervonden tijd’ ervaart. Eén ding is zeker: je geest wordt in ieder opgebeurd met deze sprankelend-zonnige sensatie. Tussen twee haakjes: jammer dat de dop zo wit is. Was die ook zonnig gekleurd, dan was de boodschap nog duidelijker geweest.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Want zonnig is Eau Ensolleillante. Eerst een spetterende opening van mandarijn uit Sicilië en grapefruit uit Argentinië. Heel puur. Als deze frisheid is opgetrokken ruik je direct bloemig-zwoel ylang-ylang die zoet en extra zwoel wordt gemaakt door tonkaboon. Patchoeli zorgt ervoor dat deze frisse zwoelheid blijft hangen. Voor zover het verwennen van de geest.

Nu de huid. Hiervoor stelde Clarins een cocktail samen van watermeloen (rijk vitaminen en aan aminozuren), griffonia (een struik van oorsprong groeiend in West Afrika die een geur verspreidt ‘bekend’ om zijn weldadige invloed op het humeur – zie foto). Ook nog mimosabast (rijk aan flavonoïden en antioxidanten). En om de huid te hydrateren, te verzachten (en de geest te kalmeren) werden linde- en kamillebloesem toegevoegd.

RUIK & VERGELIJK

Kom er net achter dat ik Eau Dynamissante nog niet heb beschreven. Schande. Ga ik heel snel goed maken. Een ander welzijnswater van Clarins wel:

Clarins Eau Reçourssante (2003)

N°2 OEILLET – THE EXCLUSIVE COLLECTION – PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 19, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET O, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN PARFUM MET JAREN TWINTIG, JAREN DERTIG-ALLURE

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 19/02/11

Neus: Daniela Andrier

Het is een ‘veel’ gehoord ‘verwijt’ in verfijnde parfumkringen: terwijl Prada als eerste met The Exclusive Collection het niche-parfumprincipe introduceerde in de wereld van de mode – Giorgio Armani volgde met Armani Privé en Hermès met Hermessence in 2004 – doet het luxemerk merk er publicitair weinig mee. Het wordt alleen in de Prada-boetieks en enkele luxe warenhuizen verkocht, en daar ook krijgen de geuren niet altijd de aandacht die ze verdienen. Dat is jammer.

Geldt voor ‘de eerste pluk’ N°1 Iris, N° 2 Oeillet, N° 3 Cuir Ambré en N° 4 Fleur d’Oranger. Ook voor het bloementrio uit 2007 N° 5 Narciso, N° 6 Tubéreuse en N° 7 Violette. En voor de ‘hars geïnspireerde’ N° 8 Opoponax, N° 9 Benjoin en N° 10 Myrrhe uit 2008.

Vanaf 2007 komt daarin verandering door een aantal van deze geuren – de meest toegankelijke – als inspiratiebron voor de Infusion-collectie te gebruiken. De ‘moeilijkste’ blijven vooralsnog exclusief en beperkt tot liefhebbers die parfums voornamelijk waarderen om de inhoud. Het zou trouwens wel mooi zijn om N° 2 Oeillet eens in een meer toegankelijke versie gepresenteerd te zien.

Alleen kun je je afvragen of dat mogelijk is omdat de geur in feite de essentie vormt van een oriëntaals-kruidig bloemenparfum dat je niet kunt confectioneren, verwateren. Komt door de hoofdrolspeler: anjer (oeillet in het Frans). En die gaat gebukt onder een ‘fout’ – lees: truttig en burgerlijk – imago. Denk een kristallen vaas gevuld met anjers. Denk corsages. Daarnaast heeft de anjer het als parfumingrediënt moeilijk door zijn koppige en gepeperde aroma. Nogal stevig.

Ruik je aan N° 2 Oeillet, dan word je teruggebracht naar de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw waarin dit soort parfums bon ton waren – denk de inmiddels, helaas vergeten klassiekers Adieu Sagesse (1925) van Jean Patou en Shocking (1937) van Elsa Schiaparelli. Want N° 2 Oeillet ruikt erg vintage. Je ziet zwartwit-films voor je waarin femme fatales – brunettes, geen blondines – de hoofdrol spelen die ladylike in haute couture een parfumerie binnenstappen op zoek naar een parfum dat hun mysterieus gevaarlijk-donkere uitstraling onderstrepen. Cliché, I know, maar wel een die vrij baan geeft aan je fantasie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerst iets zoets en iets vluchtigs: een roos besprenkeld met coumarine (?) die bloeit in de schaduw maar al snel wordt overwoekerd door de anjer. Bloemig, pikant. En dat gebeurt heel rijk en vol. Mooi is de toevoeging van kruidnagel die als de kruidigheid van de anjer versterkt.

In de basis wordt de geur iets zachter en lieflijker – maar weer rijk gepresenteerd – door sandelhout, de poederige noten van iris en de zoetigheid van heliotroop. Laatste twee geven de geur ook een muskachtige zachtheid, versterkt door ‘echte’ musk.

Maar toch blijft de anjer gelukkig koppig, laat zich niet wegsturen door patchoeli en vetiver in de basis. En al dit ‘vintage’ parfumplezier duurt lang, want N° 2 Oeillet houdt opmerkelijk lang aan.

RUIK & VERGELIJK

De plantkundige naam van de anjer – dianthus – is afgeleid van het Griekse dios (stralend) en anthos (bloem). Pas in de twintigste eeuw wordt hij als snijbloem populair om in de jaren dertig pas écht furore te maken. Sindsdien ruik je hem – zij het bescheiden – in parfums.

Het opvallende: de anjer weet zijn smaak goed aan te passen. Zo wordt hij poederig zoet in L’Heure Bleue van Guerlain (1912). Daarentegen licht en helder in Nina Ricci’s L’Air du Temps (1945) en Beautiful – ik dacht dat ik deze al besproken had, niet dus, wel binnenkort – van Estée Lauder (1986).

Maar de anjer voelt zich echter het beste thuis in donkere en kruidige parfums:

Caron Tabac Blond (1919)

Robert Piguet Bandit (1945)

Yves Saint Laurent Opium (1977)

Estée Lauder Cinnabar  (1978)

Een ‘puur’ anjerparfum:

Etro Dianthus (2006)

AMETHYSTE VALEUR ABSOLUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 18, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN SEREEN PARFUM

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 16/01/11

Neus: Christel Bergoin, Laurence Chatelain

Model: onbekend

Ik geloof in de heilzame werking van kruiden en bloemen. Dat is trouwens wetenschappelijk inmiddels ook aangetoond. Toch moet je oppassen: als je de talloze ‘kruidensites’ op internet bezoekt, dan verdwaal je in wereld die me blijft verbazen. Wat voor een fysieke of psychische pijn je ook hebt, er groeit altijd ergens wel een kruid dat er tegenop gewassen is.

Of (half)edelstenen of stenen ook een gunstige invloed op je gemoed kunnen hebben, ik weet het niet. Is voor mij een kwestie van gebrek aan ervaring. De vrouwen (tevens de neuzen) achter het label Valeur Absolue zijn er in ieder geval heilig van overtuigd.

Ze lanceerden vorig jaar een parfumkwartet waar in elke uitgave één (half)edelsteen centraal staat. Voor Aigue Marine is dat aquamarijn, voor Quartz Rose kwarts, voor Oeil de Tigre tijgeroog (ook een kwarts) en voor Améthyste amethist (ook een kwarts, mineraal).

Amethist komt van het Grieks (amethystos). Wil zeggen ‘tegen de roes’, ‘niet dronken’ of ‘niet bedwelmend’ – gebaseerd op het bijgeloof dat de drager ervan beschermd wordt tegen de roes van wijn. Het drinken uit een beker van amethyst zou dronkenschap voorkomen… ga binnenkort de proef op de som nemen.

In spirituele en ‘Happinez’-taal betekent dat wanneer je je omringt met deze ‘steen’ het een ontnuchterende (niet negatief interpreteren) en verhelderende werking heeft. Valeur Absolue vertaalde dit in geur gebaseerd op de aromacologie en lithotherapie die er vanuit gaan dat essentiële oliën en (halfedelstenen) een positieve invloed hebben op ons welbevinden.

Om dit idee te extra versterken rusten op de bodem van Améthyste de ‘werkende stenen’ in kwestie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Of je er wel of niet in gelooft, Améthyste is een geur die rust, warmte en zachtheid verspreidt. De verschillende ingrediënten werken sereen samen én je ruikt kwaliteit. Eerst een lichte huivering van bergamot die snel vrij baan maakt voor de hoofdrolspelers: zonnig lavendel, vanillezoet heliotroop en hout.

Die houtnoten ruik je trouwens erg goed: sandelhout en amyris (ook een soort sandelhout). Zacht, ‘melkachtig’ en toch vol en ‘diep’. Alsof je een zachte grand foulard om je schouders drapeert. En als de Améthyste langer op de huid zit, ruik je – zij het bescheiden – ook de roos. Een subtiele dosis vanille in de basis versterkt het effect van heliotroop.

RUIK & VERGELIJK

Amethist heeft al vaker neuzen, ontwerpers en glaskunstenaars geïnspireerd. Waarvan onder meer getuigen:

Giorgio Armani – Armani Privé – Cuir Améthyste (2004)

Bvlgari Omnia Améthyste (2007)

Lalique Améthyst (2007)

ALIEN SUNESSENCE AMBER GOLD THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

NIEUW ALIEN-AURA

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 17/02/11

Neus: Dominique Ropion

Een van de mooiste natuurverschijnselen inspireerde Thierry Mugler tot Alien Sunessence Gold: na een zomerse verduistering, verschijnt de zon vanachter de maan. ‘Nieuw’ en hoopvol licht – altijd blij dat de zon niet achter de maan blijft steken – vult als een bruisende energie het gewelf en laat Alien nog meer schitteren en sprankelen. Als een geïncarneerde godin onthult ze haar kracht: ze transformeert zonnestralen (‘geladen’ met orchidee) tot een magische vorm van goud (amber).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zelden met een geur meegemaakt: het gevoel dat je bij opening verse geraspte clementine-schillen ruikt (die iets bitterder zijn dan mandarijn). Wat een frisheid! Dominique Ropion roept deze ‘hemelbestormende’ verfrissing op met ‘vitaminen verrijkt met een kiwi-akkoord’.

Geleidelijk gaat de zon in Alien Sunessence Gold sterker stralen en wel door een bloem die slechts enkele uren bloeit: de stanhopea-orchidee waarvan de geur werd verkregen via de head space-technologie.

Moeilijk te omschrijven: volgens orchidee-liefhebbers overrompelend sensueel-zoet met vanillesleep. Dat ruik je in inderdaad en deze bloemige volheid gaat mooi op in warme noten van amber (waar vaak ook vanille in zit) en houtachtige nuances van de basis. Alien Sunessence Gold zweeft tussen fris-zonnig en zonnig-warm. Alien Sunessence Gold zweeft tussen niche en ‘parfumketen’.

RUIK & VERGELIJK

Van jasmijn en amber, naar amber met orchidee…

Thierry Mugler Alien (2005)

SPORT ICE BURBERRY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

IJSKOUD GENIETEN MET BURBERRY

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 17/02/11

Neus: Sonia Constant, Nathalie Gracia-Greco, Antoine Maisondieu, Olivier Polge, Béatrice Piquet

Geen hoe en waarom. Geen inspiratie. Geen slogan. Burberry lanceert zonder woorden Sport Ice for Women en Sport Ice for Men. Een ijskoude  interpretatie van de vorig jaar verschenen sportgeuren. Het zijn limited editions met een ‘extraatje’. Om de flacon zit een rubberen polsbandje met daarop het Burberry-logo. Zwart voor hem. Wit voor haar.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sport Ice for Women – samengesteld door Olivier Polge en Béatrice Piquet ook verantwoordelijk voor Sport Woman – start fris en kruidig met gember, bevroren mandarijn ‘beplakt’ met ijskristallen. Het hart ruikt hetzelfde als Sport Woman, dus lieftallig en bloemig door tederzoet magnolia, ‘honingfris’ kamperfoelie en de groenfrisse noot van petitgrain.

De afronding combineert musk en cederhout met de sensatie van ‘warm zand’. Eindresultaat: je ruikt de gember goed waar doorheen je langzaam maar zeker de fris-bloemige sensaties waarneemt. En de geur is inderdaad ‘stukken kouder’.

Sonia Constant, Nathalie Gracia-Greco en Antoine Maisondieu (verantwoordelijk voor Sport for Men) werkten ook samen aan Sport Ice for Men. De geur kent een bijna dezelfde ijsfrisse sensatie als de vrouwelijk versie, alleen zonder bloemen.

Eerst een energieke uitbarsting van citrus ‘beplakt’ met ijskristallen die overgaat in het hart vol bevroren gember omringd door ‘zeewind’. De basis brengt rust met een ‘harmonie’ hout, amber en musk. Eindresultaat: een ijs-prikkelende (ook hier ruik je de koude gember goed) geur met zachte landing.

RUIK & VERGELIJK

Burberry houdt het simpel. Ik hou het simpel:

Burberry Sport for Women (2010)

Burberry Sport for Men (2010)

A*MEN PURE HAVANE THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 16, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

EEN MAN, EEN GEUR, EEN SIGAAR

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 16/02/11

Neus: Jacques Huclier

Leuke verpakking: met een beetje fantasie zie je in de bovenkant een ouderwetse sigarendoos. Hierdoor heeft de presentatie iets vintage. Geldt ook voor de inhoud van A*Men Pure Havana: met een beetje fantasie kun je tabak een vintage-ingrediënt noemen. Zeg maar jaren zestig vorige eeuw: toen was het een echte macho-maker in aftershaves voor de man. Zeg maar ‘later’ jaren tachtig. Toen waren veel populaire designer fragrances duidelijk de sigaar. To name a few: Chanels Antaeus (1981), Davidoff van Davidoff (1984) en Bel Ami (1986) van Hermès.

Sinds kort zie je in de nichesector een hernieuwde belangstelling voor tabak als geuringrediënt. Dit keer wordt zijn rokerige en zachte kant benadrukt en als het ware ‘ontmannelijkt’ door het toevoegen van zalvende noten als honing, vanille, likeur en gourmandnoten.  Zo ook Thierry Mugler. A*Men Pure Havane is geen niche, maar bijna-niche en een uitnodiging een unieke reis te maken naar een wereld alleen toegankelijk voor mannen. Want hoewel ook vrouwen er af en toe graag een opsteken, blijft de luxewereld van sigaren een mannenwereld.

Mugler: ‘De sigaar geeft onvergelijkbaar plezier. Het proeven van de smaak is een uniek moment, zo boeiend dat het vaak wordt vergeleken met een goed glas wijn wat betreft de volheid van aroma’s. Sigaren maken is een ware kunstvorm; een verheerlijking van vermenging van diverse tabakssoorten… een kunst die veel gemeen heeft met de wereld van parfums’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat klopt. En dat ruik je. Maar eerst: wat houdt de ‘rook’ van A*Men Pure Havane lang. Ik deed de geur rondom 18.00 op en rook de volgende ochtend rondom 10.00 op mijn linkerpols nog een duidelijke nuance. En wat je direct herkent: de oorspronkelijke geur van A*Men (1996).

Sterker, het duurt lang voordat je de honingzoete tabaksnoot onderscheidt van de andere ingrediënten. Dat komt omdat tabak ‘van oudsher’ goed gedijt in houtachtige afrondingen… patchoelie in dit geval. Advies: vaak opspuiten om de diepte van de geur te ontdekken.

RUIK & VERGELIJK

Tabak in een geur betekent een duidelijke geur. Dat maken onderstaande reuk- en rookwaar ook duidelijk:

Caron Tabac Blond (1919)

Aramis Havana (1994)

Tom Ford – Private Blend – Tabac Vanille (2007)

 

FLEUR D’EAU ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 15, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

EEN WATERNIMF TUSSEN WATERBLOEMEN

Jaar van lancering: 1996

Laatst aangepast: 15/02/11

Neus: onbekend

Ik heb in korte tijd een aantal verzoeken gekregen of ik Fleur d’Eau wou beschrijven. Doen we. In 1992 verschenen drie geuren die in de parfumwereld eerst een ware schokgolf veroorzaakten om vervolgens uit te groeien tot ‘often copied, never equaled’-klassiekers: Angel van Thierry Mugler, Eau Parfumée Cologne au Thé Vert van Bvlgari én L’Eau d’Issey van Issey Miyake.

De eerste introduceerde ‘de banketbakker’ in de parfumerie, de tweede groene thee en de derde ‘water’. Dat wil zeggen: L’Eau d’Issey was een geur die eenvoudigweg het gevoel van puur water wou oproepen door niet de sensuele, maar ‘waterige’ kant van bloemen te benadrukken. Was zo succesvol dat veel merken hun nieuwe geuren vervolgens als ‘onze’ Issey Miyake aanprijsden. Zulke geuren worden ook wel ‘me too’-geuren genoemd.

Fleur d’Eau valt ook in deze categorie. Afgaande op de presentatie zou je dat niet direct zeggen. Want erg Frans, dus dromerig en poëtisch. Een waternimf helemaal in sync met haar omgeving. Ze zweeft door het water en komt ‘onderweg’ allerlei lieflijke bloemen tegen.

Fleur d’Eau voldoet helemaal aan het idee van een geur waarin water de hoofdrol speelt. De geur had zich volgens mij kunnen ontwikkelen tot een nieuwe klassieker als Rochas ook niet had meegedaan aan de dwingende parfumwet van ‘elk seizoen een nieuwe geur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Fleur d’Eau is een delicate geur, voor delicate meisjes. Fleur d’Eau is verfijnd. Eerst een originele opening van abrikoos (zacht, zoet), zwarte bes (fris, fruitig) en watermeloen met zijn sprankelende en dorstlessende noot die de ‘waterige kant’ van lotus, fresia, hyacint en lelietje‑van‑dalen in het hart mooi versterken.

De basis laat dit alles beklijven met sandelhout, vetiver en amber. Alleen ervaar je die niet echt met je neus, gezien heliotroop de transparante bloemenweelde een vanille-zoete infusie geeft.

RUIK & VERGELIJK

Rochas was niet de enige die een watergeur lanceerde waarin bloemen ronddrijven.

Cacharel Eau d’Eden (1996)

Carolina Herrera Aquaflore (1996)

Chloé Innocence (1996)

Davidoff Cool Water Woman (1996)

Kenzo L’Eau par Kenzo (1996)

PHILTRE D’AMOUR – LES PARISIENNES – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 14, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ECHTE VALENTIJNSGEUR

Jaar van lancering: 2000

Laatst aangepast: 14/02/11

Neus: Jean-Paul Guerlain

Waarom de heilige Valentijn, die in 270 na Chr. een martelaarsdood stierf, is uitgeroepen tot de beschermheilige van verliefden heeft waarschijnlijk te maken met het toeval dat zijn feestdag samenvalt met een oud vruchtbaarheidsfeest. Onder toeziend oog van godin Juno werden in de Romeinse tijd op 15 februari jongens naakt en gewapend met een zweep de zeven heuvels van Rome ingestuurd. Alle maagden die ze onderweg raakten werden volgens de mythe vruchtbaar.

In de loop der eeuwen is dit heidense feest door de kerk van Rome omgesmolten tot de dag waarop men een ode brengt op het naderende voorjaar. In de 19de eeuw groeide het uit tot de dag van verlief­den en vriendschap. Lange tijd waren het met name kaarten (valentines) en kleine attenties die men ‑ vaak anoniem – verzond naar zijn geliefde.

Gezien dit amoureuze postverkeer voornamelijk in het Angelsaksische taalgebied plaatsvond, heeft de heilige Valentijn heel wat zendelingswerk moeten verrichten om bewoners van het Europese vasteland te overtuigen. Hij kreeg een duwtje in de rug door de commercie sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw. Eerst door de bloemensector – wat één roos al niet kan zeggen – later door elke bedrijfstak die op een bepaalde manier geassocieerd wou worden met liefde. Dus ook de parfumsector: die ontwikkelt vlak voor Valentijnsdag (veronderstelde) leuke acties. Bijvoorbeeld bij aankoop van een ‘romantische geur’ wordt gratis een roos naar je geheime liefde verstuurd.

Guerlain is voor zover bekend het enige parfumhuis met een ‘echt’ Valentijnsparfum: Philtre d’Amour. Volgens de Franse wikipedia ‘een drank van afrodisiastische oorsprong waaraan wonderbaarlijke eigenschappen worden toegeschreven met het vermogen om de liefde te inspireren’. Volgens Jean-Paul Guerlain ‘een elixir voor een vrouw voor wie liefde kan ontaarden in een gekmakende passie en een bedwelmende liefde op het eerste gezicht’.

Ben je in een echte Valentijnsbui: neem de Thalys naar Parijs en koop daar Philtre d’Amour in een van Guerlainboetieks, want de geur is sinds in 2004 onderdeel van Les Parisiennes, de serie van een beetje ‘vergeten’, maar populaire Guerlaingeuren. Alleen werd de concentratie verhoogd: van eau de toilette naar eau de parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend: wat je misschien van een Valentijnsgeur zou verwachten, ruik je niet in Philtre d’Amour: de roos treedt niet op als postillon d’amour. Even opvallend: ik vind het geen typische vrouwengeur. Deze frisse chypre heeft voor mij een sterk androgyn karakter. Ruik je direct in de opening: een strak-frisse en zeer energieke opening van citroen en bergamot die door verbena een mooie groene toets krijgt.

En dat is het prettige aan Philtre d’Amour, die groene toets komt telkens subtiel terug. In het hart is dat mirte-blad (citroenfris, groen en kruidig) en petitgrain (geperst uit takken en bladeren van de bittere sinaasappel) die de witte bloemen in het hart (jasmijn en neroli) een groene glans geven.

Een echte chypre kun je Philtre d’Amour niet noemen. Daarvoor ontbreekt in de basis eikenmos. Dat wil niet zeggen dat de geur geen bosachtige ondertoon heeft, want hiervoor staan patchoeli en niet nader omschreven houtsoorten garant.

Mooi, vanzelfsprekend elegant en terecht door Guerlain waardig beschouwd om meer te zijn dan een limited edition.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij is Philtre d’Amour een kruising tussen:

Guerlain Jardins de Bagatelle (1983)

en:

Guerlain – Aqua Allegorie – Herba Fresca (1999)

ROSA ACCA KAPPA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 13, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ROOS DIE RUIKT NAAR ROOS

EN TOCH OOK WEER NIET

HOE KAN DAT NOU?

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 13/02/11

Neus: onbekend

Ze kunnen zwaar zijn, ze kunnen licht zijn, ze kunnen fruitig zijn. Toch hebben alle pure rozenparfums één ding gemeen: ze gebruiken de roos als ingrediënt. Nu denk je misschien: ‘nogal logisch’. Maar zo logisch is dat niet. In veel pure rozenparfums speelt de ‘koningin van de tuin’, zoals Acca Kappa haar ook noemt, een ondergeschikte of soms zelfs helemaal geen rol.

En dan toch dat idee van een rozenparfum oproepen, is knap. Is vooral ‘a mind thing’: wordt een geur op de een of andere manier genoemd naar de roos, dan ruik je ‘vanzelf’ roos. Dat is vaak een combinatie van zoetige, frisse en fruitige noten. Ruik je in Rosa ook goed. Niet te zoet met toch die luchtige citrusfrisse toets, alsof een briesje een rozenstruik oplicht.

Tegelijkertijd heeft Rosa een zachtheid die je associeert met zeep. Deze roos stelt zich niet aan, is bescheiden en maakt geen misbruik van haar koninklijke allure. Dat ze een lekkere, bescheiden geur verspreidt weet ze. Hier wil ze het bij laten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bewust of ‘per ongeluk’ heeft Acca Kappa niet de gewone ingrediënten (fruit, bloemen, kruiden, hout, harsen) vermeld van Rosa, wel de ingrediënten die resultaat zijn van raffinatie- en extractiemethoden van aroma’s die van nature in planten voorkomen. Wat opvalt: in Rosa komt weinig roos aan te pas en toch ruik je roos.

De frisse noot in de opening komt op conto van citronellol (wordt geëxtraheerd uit citronella – citroengras – én uit roos), limonene (verkregen uit citrusvruchten) en citral. Laatste wordt gebruikt om de citrusnuance in een geur te versterken en verkregen uit citrusmirte (foto) waarvan gezegd wordt dat het blad meer naar citroen ruikt dan citroen.

De roosnuance in het hart wordt opgeroepen met geraniol. Afkomstig door stoomdestillatie uit geraniumblad (waarvan gezegd wordt dat het groen meer naar roos ruikt dan roos), palmarosa (een grassoort) én roos. Linalool – afkomstig uit rozenhout – versterkt het roosidee. Eugenol (verkregen uit kruidnagel en kaneelblad) ten slotte geeft Rosa haar zacht-zoete finish.

RUIK & VERGELIJK

Zo kijk je toch heel anders tegen een rozengeur aan. Ook in onderstaande ‘pure’ rozengeur zit bijna geen druppel rozenessence:

Ferré Rose (2007)