PINO SILVESTRE MASSIMO VIDAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 16, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET P, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

MAAK KENNIS MET EEN BIJNA VERGETEN KLASSIEKER

MET NOG STEEDS EEN TROUWE AANHANG

Jaar van lancering: 1955

Laatst aangepast: 16/07/11

Neus: onbekend

Eén klassieke mannengeur gehuld in mysterie: Pino Silvestre. Wat wel bekend is, is dat het werd bedacht door ene Massimo Vidal in 1955. Maar welk parfumboek ik er ook op nasla, hoe ik ook google, veel wijzer word ik niet. Alleen dat Venetië als ‘geboorteplaats’ wordt vermeld. En: het idee van Vidal was om een zowel mannelijke als frisse geur te creëren gemaakt van de beste kwaliteit natuurlijke ingrediënten. Missie geslaagd.

Wat ik wel weet: de geur is revolutionair, zijn tijd ver vooruit. In die zin dat Pino Silvestre voorbode is van de aromatische varengeur die pas begin jaren zeventig ‘breed’ werd opgepikt door met name de Parijse luxemerken. En met dien verstande dat de parfumwereld inmiddels was vergeten hoe de all time classic Fougère Royale van Houbigant uit 1882 ooit had geroken (kan nu gelukkig weer).

Ook: de geur is een perfecte interpretatie van een varengeur (of groene bosgeur) waar de nadruk meer ligt op de ‘vochtige’ aarde en stammen van de bomen dan op de bladeren die groeien naar de hemel. Daarnaast onderscheidt Pino Silvestre door zijn dennennaald en -appelaccent. Pak voor de lol eens een dennenappel in de groei: intens groen, met een etherische, sauna-achtige en harsachtige aroma. Pino Silvestre is vintage, maar minder chic wat presentatie betreft. Laat je dat als parfumsnob er niet van weerhouden kennis te maken met deze klassieker.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pino Silvestre is een aromatische fougère. Dus citrusfrisse opening (citroen, bergamot) ‘verplicht’ gevolgd door lavendel. Jeneverbes is de eerste noot die ‘richting’ groen gaat. Mengt zich mooi in het hart met de enige bloem – kruidig anjer – ondergedompeld in een groen, groen, groen bad van salie, geraniumblad, tijm en natuurlijk dennenhars.

De basis is erg donker, aards en vochtig. Het heeft zelfs een wierookachtige, rokerige nuance (niet als ingrediënt opgevoerd). Wel duidelijk te ruiken: de klassieke melange van patchoeli, eikenmos, tonkaboon, musk en cederhout.

RUIK & VERGELIJK

Groen, donker, bos + parfum = is varengeur. Heel populair bijna mannen in de jaren zeventig en tachtig. Wint voorzichtig weer aan populariteit.

Paco Rabanne Pour Homme (1973)

Loris Azzaro Pour Homme (1978)

Guy Laroche Drakkar Noir (1982)

Montblanc Legend (2011)

Moschino Forever (2011)

Het startpunt van de (aromatische) varengeur:

Houbigant Fougère Royale (1882)

ABSINTHEO OPUS OILS’ JITTERBUG PERFUME PARLOUR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 15, 2011
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ‘PUUR NATUUR’ ABSINT-PARFUM

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 15/06/11

Neus: Kedra Hart

Kreeg onlangs via http://www.guusjeswereld.nl een envelop met een aantal (van naam bekende) geuren die ik nog nooit geroken heb. Zoals Absintheo (voor hem) van Opus Oils’ Jitterbug Perfume Parlour. Dit ‘huis’ heeft ook een geur voor de vrouw waarin absint de hoofdrol speelt: Absinthia (2008). Beetje merkwaardig dit ‘Jitterbug Perfume Parlour’. Geopend: 2008. Gevestigd: 4959 Hollywood Boulevard, Hollywood. De missie: ‘Bring back perfume’s glamour, sass, style, fun and mystique, and to serve our customers with a shopping experience like no other’.

En daarin gaat Opus Oils’ heel ver: veiligheidsmensen voor vips zijn op verzoek te regelen. Zie je items – meubels, kleding – in de winkel waarvan je denkt ‘leuk voor de heb’, geen probleem.

En om een waarlijke ‘shopping experience’ te garanderen, kan het zo maar gebeuren dat je in een live show terechtkomt van ‘belly and hula dancers, and monthly performances by fetish model Tiger Powers’ (zie zijn facebook…). Het merk schijnt eerst jaren lang ‘underground’ te hebben geopereerd. Maar met onder meer de geuren Roller Girl (2007) en de Fetish Collections (2008) werd het ‘above ground’.

Joshua Hart, medeoprichter omschrijft Opus Oils’ als een fusie van de film Beyond the Valley of the Dolls (1970) en het boek Jitterbug Perfume (van Tim Robbins, 1984) vermengd met de tv-serie Hart to Hart (liep van 1979 tot 1984 waarin twee amateurdetectives telkens betrokken raken bij criminele en illegale activiteiten) besprenkeld met ‘Moulin Rouge’ en een vleugje ‘flapper speakeasy culture’. Met het laatste wordt gerefereerd aan de wilde ‘bootleg’-wereld van Al Capone in de jaren twintig van de vorige eeuw.

Opus Oils’ heeft grootse plannen. Lili Thomas, de pr-vrouw zegt: ‘Onze flag shipstore staat model voor franchise. We zijn in onderhandeling met investeerders in New York, Chicago, Philadelphia, Atlanta, Miami, Austin, Las Vegas, San Diego, San Francisco en Seattle’. Zelfs een vestiging in Parijs wordt overwogen. Kijk je naar de (best wel amateuristische en halfbakken ‘outdated’ campy) presentatie, dan vraag je je af of Opus Oils’ zichzelf niet overschat. Op mij maakt het vooralsnog geen indruk. Misschien ben ik ouderwets. Misschien ligt de kracht in de geuren. Hierin onderscheidt Opus Oils’ zich dus wel: ze zijn gebaseerd op ‘natural perfumery’, vanzelfsprekend van de hoogste kwaliteit met als resultaat: ‘unieke coutureparfums gebaseerd op de traditionele, ambachtelijke parfumcreaties van de afgelopen eeuwen met de nadruk op natuurlijke ingrediënten die niet op dieren zijn getest’. Ik wens ze veel succes.

RUIK & VERGELIJK

De essences van Opus Oils’ zijn op basis ‘fractionated coconut oil’. Wil zeggen: een lichte, geur- en smaakloze olie die de huid makkelijk opneemt zonder vettige ‘nasleep’, zonder vlekken op kleding achterlatend. Eerlijk gezegd: niet mijn favoriete manier van parfumeren. In Absintheo ruik ik eerst een lichte, sinaasappelachtige sensatie die – verder ruikend – toch rijpe vijg blijkt te zijn.

Daarna is het wisteria (blauwe regen) die zijn zoet-bloemige en zomerse prikkels verspreidt.En dan natuurlijk abinst (artemisia absinthium). Maar heel eerlijk gezegd: ik ruik de groen-wrange-zoete noot nauwelijks. Wordt te veel overschaduwd door vanille. De sandelhout-essence in de basis ruik je na verloop van tijd wel. Maar wel een sandelhout ondergedompeld in vanille. En een kokosolie die ik, ondanks de beloftes, toch ruik. Weinig absint.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Je hebt toch een ietsie-pietsie meer abisnt-genot bij:

Nasamotto Absinthe (2007)

By Kylian A Taste of Heaven (2007)

Christian Lacroix Absinthe (2009)

CASHMERE TWILL ACQUA DI BIELLA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 14, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

KASJMIERTRUI WAAR DE WIND DOOR BLAAST

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 14/07/11

Neus: Chiara Cantono

Acqua di Biella. Wéér zo’n huis in de periferie van de parfumerie opererend. De ‘feiten’ – altijd met een korrel zout nemen in de parfumwereld: opgericht in 1871 door Luigi Cantono na een studie chemie in Duitsland waar hij ook het geheim leert kennen van eau de cologne. Hij produceert de eerste voor zichzelf hetzelfde jaar. Ook bij hem – vanzelfsprekend lijkt me – geen compromissen wat kwaliteit betreft: ‘rigoureus natuurlijk, gemaakt met Italiaanse stijl en traditie’. Naast geuren – waarvan veel gebaseerd zijn, pak die korrel, op recepten afkomstig van een geografisch niet nader aangeduid klooster – verkoopt Luigi lokaal en internationaal ook berenvet, beverolie, tandpasta, lipcrèmes, poeders en geparfumeerde kaarsen. Alles gemaakt in Biella, vandaar de naam.

Heel fijn: in 1880 mag Cantono zijn huis sieren met het wapen van Savoye; wordt tevens hofleverancier van deze dynastie. Vanaf dit jaar stromen de prijzen binnen: zoals de eerste klas gouden medaille tijdens de internationale parfumbeurs van Melbourne. In 1965 introduceert de aristocratische Parmezaanse Paola Corradi Cervi, getrouwd met toenmalig Cantono-baas, de Acqua di Biella-lijn en geeft het huis hiermee een meer Franse toets. Consuelo Cantono, de neus van veel geuren, duikt in 1980 het archief in op zoek naar vergeten schatten. Ten slotte: de vierde generatie (en huidig neus), begint te werken bij het familiebedrijf: Chiara Cantono.

Cashmere Twill is de eerste in de serie La Vie della Lana gebaseerd op – wederom – oude recepten gecombineerd met geavanceerd wetenschappelijk en dermatologisch onderzoek dat componenten van de kostbaarste wol verenigt met eerste kwaliteit ‘verzorgende’ planten. Tal van geuren verschenen reeds die voelen als een behaaglijke kasjmierdeken of pashimasjaal. Cashmere Twill geeft daarentegen geen chic, warm-winters ‘security blanket’-gevoel. Het is een frisse, cologne-achtige geur die – wel weer opvallend – een mooie, zachte katoenachtige landing maakt zonder akelige scherp-synthetische finish. Elegant als een ‘grof’ geweven kasjmier zomertrui.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Krijg een beetje een Estée Lauder White Linen Breeze-gevoel wat betreft de verfrissende, ondefiniërbare, aanhoudende zachte stroom van prettige geurgewaarwordingen waar af en toe een noot duidelijk naar boven borrelt. Cashmere Twill opent klassiek-fris met bergamot en citroen vermengd met frambroosblad. Lichtgroene toets dus. Leuk is dan de verhelderende en verfrissende anijsnoot die om de hoek komt kijken. Mengt zich mooi met kardemon. En deze twee kruiden geven het hart van ‘iriswater’ en magnolia een lichte twist. Dit alles krijgt staying power door cederhout, vetiver en mos vermengd met een delicaat-sensuele noot van ambrette.

RUIK & VERGELIJK

Nog een geur die de goedkeuring kon wegdragen van het huis van Savoye:

D. Freccerri Acqua di Genova (1853)

 

MONSIEUR ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. 2 reacties

VERGETEN EN ONDERGEWAARDEERDE KLASSIEKER

OFWEL: EEN VINTAGE-GEUR IN DE ETALAGE

Jaar van lancering: 1969

Laatst aangepast: 09/07/11

Neus: Guy Robert

Altijd een zwak gehad voor Rochas. Waarom? Nou de geuren. Macassar (1979) was een van de eerste die ik kocht. Kan me nog herinneren hoe gefascineerd ik was door de advertentie. En de geur zelf: kruidig, zwoel, donker. En van de citrusbom Eau de Rochas pour Homme (1993) heb ik flessen leeggespoten, en nog staat deze geur bij mij in de badkamer. De laatste jaren is mijn liefde voor het merk beheurluk bekoeld.

Het huis heeft zijn eigen-gereid-heid verloren, doet mee met alle voorbijvliegende trends – Reflèts d’Eau (2006), Desir de Rochas (2007), Soleil de Rochas (2008), Eau Sensuelle (2009), Eau de Rochas Fraîche (2010). Deze ontwikkeling liep parallel met de mode van het huis: de ene nieuwe ontwerper was nog niet binnengehaald of de volgende stond al op de achterdeur te kloppen.

In 2008 werd bekend dat de modeafdeling (ook in bezit van Proctor & Gamble) voorgoed werd gesloten om vervolgens een jaar later te vernemen, dat Marco Zanini was aangetrokken om het huis weer op de kaart te zetten (wat zogenaamd niet was gelukt met Olivier Theysken). Hij doet het nog steeds trouwens. Op de homesite tref je nog maar acht geuren aan. Zes voor haar, twee voor hem. Zelfs de nieuwste voor haar Muse de Rochas (2011) wordt – nog – niet vermeld. En ook de klassiekers voor de man Moustache (1949) en Monsieur schitteren door afwezigheid. Toch zijn beide in een saaie ‘gestroomlijnde basisflacon’ nog steeds te koop. In ieder geval in Frankrijk waar Rochas nog steeds als parfumautoriteit geldt.

De originele campagnes van Monsieur hebben – nu gezien – een erg hoog Mad Men-gehalte: klassieke chic geplaatst in een ‘er-even-tussenuit’-plattelandsdecor. Geen model, wel een vintagecar waar naast de versnelling een fles van Monsieur ligt. Geeft niet helemaal goed de inhoud van de geur weer: het is meer een ‘diepe’ bosgeur dan een ‘vers gemaaid hooi’-luchtje. Die nog steeds het ruiken waard is en qua ‘familie’ in het niche-circuit is herontdekt, waarvan onder meer getuigt: Abaci (2011)

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tussen de frisse noten van citroen en bergamot neem je direct salie waar. Het geeft Monsieur in eerste instantie een beetje een ‘etherisch’ sauna-gevoel dat lang aanhoudt.

Wel eigenzinnig. Zelfs als de lavendel er zich heeft bijgevoegd. Langzamerhand wordt de geur donkerder, maar vooral groener door vetiver, geraniumblad, galbanum en kardemon die de enige bloem in het hart – anjer – een mannelijke toets geven. In de laatste fase van Monsieur merk je goed dat het een klassieke chypre is: eikenmos en patchoeli verzacht en ‘verzwoeld’ door tonkaboon en musk.

Heel mooi aan de geur is dat het cederhout hierin niet verdrinkt, het geeft Monsieur zijn droog-zonnige accent. Hoe langer de geur op de huid zit, des te zachter hij wordt terwijl je ondertussen toch de groene prikkels blijft waarnemen. En toch: de nieuwe versie die ik nu heb, ruikt beduidend minder stoer en mannelijk als de oorspronkelijke geur. Ongeveer zoals een eau de parfum zich verhoudt tot een eau de cologne. Maar toch blijft Monsieur zeer aantrekkelijk.

RUIK & VERGELIJK

Ze gaan volgens mij binnenkort een revival beleven, al die stoer-verfijnde gekruide mannengeuren die Parijs eind jaren zestig, begin jaren zeventig de wereld in stuurde. Als je er aan ruikt, weet je direct waarom: ze hebben karakter en je ruikt ze:

Lancôme Balafre (1967)

Hermès Equipage (1970)

Balenciaga Ho Hang (1971)

Pierre Cardin Men’s Cologne (1972)

Paco Rabanne Pour Homme (1973)

CHERGUI SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 8, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

WOESTIJNWARMTE

OF: THE SECRET WIND OF MAROCCO

Jaar van lancering: 2001

Laatst aangepast: 08/07/11

Neus: Christopher Sheldrake

In de parfumwereld wordt een wind (of briesje) meestal geassocieerd met een sensatie die verkoeling en verfrissing schenkt. Denk: zee, wolkenloze hemel, strand, geschaterlach. Zo belangrijk tijdens zomerse dagen. Bijna ieder merk – to name a few: Calvin Klein, Davidoff, Givenchy, Tommy Hilfiger, Jean Paul Gaultier, Issey Miyake – lanceert sinds een jaar of tien deze zomerse variaties. En ieder jaar slagen ze weer er in om een populaire geur een nèt iets andere zomers-frisse interpratie te geven.

Maar een wind die de zon op je huid laat voelen als een warme en intens sensuele streling, dat kom je zelden tegen. Ik heb wat betreft mooie herinneringen aan Opium Fraîcheur d’Orient (1998) van Yves Saint Laurent. Deze geur, liet je als het ware dolen door de woestijnen van Arabië in de buurt van een oase. Drie jaar later presenteerde Serge Lutens Chergui. Eerst alleen te koop in zijn Parijse boetiek, dit jaar voor het eerst ook verkrijgbaar bij ‘de betere parfumerie’. Deze geur gaat nog een stap verder wat woestijnwarmte betreft. Chergui houdt je er vanaf het begin in gevangen – geen verkoeling schenkende oase in de buurt. De geur is genoemd naar de ‘beroemde’ wind die waait over de onherbergzame Marokkaanse bergen en woestijnen.

Ruikend aan de geur voel ik me als Lawrence of Arabia (my all time secret hero) die zijn tenten in de woestijn heeft opgeslagen. Niks geen frisse genoegens, wel één en al warmte: geparfumeerde, hete zandkorrels die door de zwoele wind verspreid op je huid blijven kleven. En het is weer zo’n typische ‘Lutens’. Dat wil zeggen: lichtjes gekonfijt en met een diepe laag van kruiden en melkige harsen.

Alleen, en dat is voor het eerst dat ik het van een Lutens-geur zeg: de intensiteit van Chergui had voor mij wat sterker gemogen. Ik had, met name, meer van de mooie leernoot in de basis van Chergui willen genieten. Maar toch: ondertussen zing ik in gedachten David Bowie’s Secret life of Arabia: ‘you must see the movie, the sand in my eyes, I walk through a desert song while the heroine dies’ – en dan met name het einde van dit nummer: dwalen, dwalen door de woestijn op zoek naar wat… naar rust… naar verlossing… naar mijn nemesis? Maar toch: ondertussen moet ik denken aan de eindscene van de film Morocco (1930) waarin Marlene Dietrich besluit, haar comfortabele leven achterlatend, de woestijn in te trekken, haar legionair-lover (Gary Cooper) volgend… dat een geur dit weet allemaal op te roepen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een zacht-zwoele warme wind die eigenlijk in één keer met alle ingrediënten de huid laat strelen. Toch eerst een lichte huivering van iets gekonfijt zoets gecombineerd met iets dat lijkt op een hooinoot (coumarine?) dat overloopt in een zwarte thee-achtige sensatie gezoet door honing. Ik schrijf twee keer ‘iets’ omdat het allemaal zo aangenaam onbestemd is. Ruik ik nu wel of geen kaneel, ruik ik nu wel of fijn gewreven suiker? Daarna een wervelwind van rozenblaadjes omringd door poederig iris en melkachtig sandelhout. Prachtig. Dit alles wordt in de basis van Chergui ‘steviger’, dierlijker en sensueler door respectievelijk tabak, leer en amber vermengd met musk. Denk nou niet dat door tabak en leer Chergui naar ‘mannelijk’ neigt, want de zoete noten maken het geheel ‘vrouwelijk’, dus androgyn – iets dat alle geuren van Serge Lutens typeert.

RUIK & VERGELIJK

Moeilijk. Laat ik het zo zeggen: Serge Lutens is een ontdekkingstocht naar de verloren, maar door hem teruggevonden wereld van Arabische parfums. Hiervan getuigen onder meer ook:

Serge Lutens Ambre Sultan (1993)

Serge Lutens Cuir Mauresque (1998)

Serge Lutens Arabie (2000)

Serge Lutens Sa Majesté la Rose (2000)

L’EAU DE L’HERMINE LOSTMARC’H

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 7, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

SMETTELOOS ALS EEN HERMELIJN

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 07/06/11

Neus: Antoine Vuillermet

Artistic direction: Antoine Vuillermet

Dit ‘alternatieve’ cosmeticahuis werd in 2006 bedacht door Antoine Vuillermet. Afgaande op de naam, vermoedde ik Engelse wortels. Maar Lostmarc’h is honderd procent Frans. De naam verwijst naar het ‘laatste wilde en ongerepte strand’ bij Finistère in Bretagne (waar de oprichter is geboren en getogen) dat Europa nog rijk is. Past de goed bij de natuurlijke uitstraling van het merk dat ‘qua styling’ goed heeft gekeken naar Dyptique gecombineerd met een vleugje Yves Rocher en L’Occitane. Simpel, understated, geen typische Frans-klassieke cosmetica-tierelantijnen. En ik verbaas me telkens weer dat er nog ruimte op de markt is voor dit soort ‘copy cat’-initiatieven.

Maar misschien prikkelt de rustieke filosofie van het merk de verwende, ‘urbane’ naar rust en natuur hunkerende klanten: ‘Een herontdekking van het genot van de geur van de aarde en de zee’. Lostmarc’h opende onlangs zijn eerste boetiek in Parijs (111, Rue Vieille du Temple). Daar kun je naast verzorging ook kennismaken met zes vreemd klinkende geuren: Aod, Atao, Lann-Ael, Ael-Mat, Din-Dan, Iroaz en het meer gewone getitelde L’Eau de L’Hermine. De hermelijn is het symbool van Bretagne. En is volgens Antoine Vuillermet zo ontstaan: ‘Op een winterse dag was koningin Anne de Bretagne op hermelijnenjacht. Ze zag er een. En die stopt ‘plotseling’ voor een moeras’. Wat te doen?

‘Het beestje had de mogelijkheid om hierin te verdwijnen en zich dus van zijn achtervolgster te bevrijden’. Hij deed het niet: liever dood dan vuil. ‘Ze was zo indruk van zijn gedrag dat ze besloot het onschuldige beestje niet te doden’. Een mooie en ‘zuivere’ tot de verbeelding sprekende gedachte. Maar hoe vertaal je dit witte, vlekkenloze diertje in een parfum?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Antoine Vuillermet kiest voor een zoet-zomerse cleane en crispy geur met een in eerste instantie cologne-effect. Dat ruik je mooi in de opening met een knisperende uitbarsting grapefruit en bergamot. In het hart van L’Eau de L’Hermine wordt lavendel omwikkeld met zoet-zwoelig oranjebloesem, kruidig-zoete pioenroos en – ster van de geur – heliotroop. De vanille-zoetigheid van laatste wordt in de basis ondersteund door witte musk dat tevens verantwoordelijk is voor de frisgewassen totaalindruk. Eindresultaat: ‘plesant’. Niet meer, niet minder. En jammer: graag had ik ook een vleugje geroken van het dierlijke aspect van de hermelijn. Beetje civet, beet dierlijke musk, beetje bevergeil.

RUIK & VERGELIJK

Ik moet heel erg denken aan, maar kan me vergissen:

Dyptique L’Eau des Hesperides (2008)

 

ABSINTHE CHRISTIAN LACROIX

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 6, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

DE GROENE FEE-GEUR VOLGENS LACROIX

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 06/07/11

Neus: onbekend

Model: Vlada Roslyakova

Illustratie: Christian Lacroix

Fotografie: Sølve Sundsbø

Christian Lacroix, eind jaren tachtig van de vorige eeuw gelauwerd als ‘de redder van de haute couture’, heeft wat parfums betreft weinig geluk. Toen hij van Bernard Arnault (algemeen directeur van ’s werelds grootste luxeconcern LVMH) in 1987 zijn eigen maison de couture mocht openen, bleef hij de wereld verbazen met zijn ‘alle-culturen-van-de-aarde-verenigd’-kleding. Ook opzienbarend: hij maakte geen cent winst. Een parfum moest daarin verandering brengen. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen toen Lacroix in 1990 in de Parijse opera zijn premièreparfum presenteerde. Alleen: verdronk zijn haute couture in een overdaad aan eclectische referenties, zijn parfum is soberheid troef. Geen magische flacon, geen nieuwsgierig makende slogan, geen revolutionair parfum dat het predikaat coutureparfum waardig is. Wanneer, ondanks een geldverslindend mediaoffensief, ‘de vrouw in de straat’ er ook niet mee wegloopt, sterft C’est la Vie! een vroege dood in de discounter.

Daarna ook veel parfumpech onderweg. Lacroix (1999) geen succes. Iets meer, zijn prijsvriendelijke Bazar in 2002. Een voor haar, een voor hem. En toen Tumulte in 2005. Een voor haar, een voor hem. Daarna is het echt feest in 2007: C’est la Fête! (inderdaad in dezelfde flacon als C’est La Vie!) gevolgd door – moest dit nu? – C’est la Fête! Patchouli. En ondertussen maar overdadige couture presenteren. Arnault ‘kreeg’ genoeg van hem, maar wachtte tot 2009 voor hij de stekker er definitief uittrok. Gelukkig vond Lacroix direct een Amerikaanse investeerder die nog wel in hem gelooft. En ging Lacroix onverwacht samenwerken met Avon, Amerika’s eens favoriete ‘door to door’-cosmeticahuis dat nu vooral via internet opereert.

Eerste resultaat in 2007: Rouge voor haar en Noir voor hem. Tweede resultaat: Absinthe. Werd geïntroduceerd met ‘Now everyone can experience haute couture’ en de couturier liet weten dat ‘absint, het legendarische elixer uit de 19de eeuw, een van de meest verleidelijke mysteries is. Onweerstaanbaar, gevaarlijk… een grote inspiratiebron (heeft hij het genuttigd?) voor mijn mode en nieuwste geur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Absint, ofwel ‘de groene fee’ vertaald voor de massa. Geeft gewoonlijk absint (of alsem, of artemisia absinthium) aan geuren een donker, mysterieus en bedwelmend effect, in Lacroix’ Absinthe speelt het kruid een bescheiden rol. Absinthe is een ‘gele’ bloemengeur met bitterzoete nasleep (het absint-effect) die geen frisse introductie kent. Je ruikt direct een elegante mix van ‘gouden’ fresia (helder-fris), narcis (sensueel-bloemig) en orchidee (zacht, zoet) die eigenzinnig wordt gekruid met anijs (het absint-effect) en saffraan. De zoetigheid die je vanaf de opening al ruikt, wordt in de basis van Absinthe versterkt door amber, mirre en musk. Alleen had gezien de reputatie van Lacroix de geur van mij geprononceerder en brutaler mogen zijn.

RUIK & VERGELIJK

Dat het niet makkelijk is de geur van absint in een geur puur te verwerken, blijkt ook uit:

Nasomatto Absinth (2007)

By Kilian A Taste of Heaven (2007)

LE VAINQUEUR RANCE 1795

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN OVERWINNINGSGEUR VOOR EEN OVERWINNAAR

Jaar van lancering: 1795/2005

Laatst aangepast: 05/07/11

Neus: Jeanne Sandra Rancé

Opvallend: in het standaardboek The Art of Perfume van Christine Mayer Lefkowith (1994) dat minitieus alle belangrijke (ooit opgerichte) parfumhuizen in kaart brengt, schittert Rancé door afwezigheid. Geldt ook voor dat andere standaardwerk: Perfume Presentation (1997) van Ken Leach. Toch staat Rancé bekend als een van de oudste parfumhuizen. Volgens de homesite is de familie sinds 1600 actief. Eerst als leverancier van geparfumeerde leren handschoenen voor de Franse aristocratie. Deed het huis vanuit Grasse. Logisch deze plaats, aangezien zich hier veel looierijen bevonden. Dat leer stonk nogal vandaar dat zich er ook bedrijven vestigden, zoals Rancé, die het leer bewerkten met welriekende oliën: het begin van Grasse als parfumproducent van Frankrijk.

Vanaf 1795 richt François Rancé zich alleen op parfums. Dit besluit is wellicht ingegeven door opportunisme. Heel Frankrijk sprak dat jaar van het spectaculaire resultaat van het Beleg van Toulon, dat op conto kwam van ‘ene’ Napoleon Bonaparte (tekening) die vervolgens werd benoemd tot bevelhebber van de artillerie van het Franse leger aan het Italiaanse front. In 1802 werd hij ‘Consul voor het leven’, in 1804 kroonde hij zichzelf tot keizer van Frankrijk in de Notre Dame van Parijs.

Van Napoleon Bonaparte was het bekend dat hij verzot was op geuren. Om hem te pleasen wellicht, maakte Rancé creaties speciaal voor hem en zijn entourage: Le Vainqueur, Triomphe, L’Eau de Austerliz, Eau Empire, Eau Royale en L’Impératrice. Eind 1800 besluit de familie naar Milaan te verhuizen. Daar zetelt het parfumhuis nog steeds, op dit moment geleid door Jeanne Sandra Rancé (elfde generatie) en haar zoon Jean Maurice Alexandre. Het voert op dit moment drie lijnen: Collection Privée, Collection Classique en Collection Impériale waarvan Le Vainqueur onderdeel is. De geur is waarschijnlijk de eerste die is opgedragen aan Napoleon. François Rancé liet zich hierbij inspireren door ‘mediterrane sferen die de keizer en hem zo dierbaar waren’ en werd ‘geactualiseerd’ door Jeanne Sandra Rancé.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat Napoleon cadeau kreeg, heeft anders geroken dan de nieuwe versie. Is nog al logisch, in 1795 was de geur van meloen en watermeloen (wordt synthetisch verkregen) nog niet bekend bij parfumeurs. Verder heeft de geur een erg moderne waterige en luchtige toets, zo populair in mannengeuren. Dit verwerkte Jeanne Sandra Rancé (in alfabetische volgorde) in Le Vainqueur: ambergris, bergamot, citroen, gember, geranium, iris, jasmijn, lavendel, leer, lelietje-van-dalen, mandarijn, meloen, musk, nootmuskaat, sandelhout, vetiver en watermeloen. Eindresultaat: een beschaafde, maar zich niet echt onderscheidende geur. Heb dit concept al heel vaak geroken. Fris, licht, zonnig, bloemig-kruidig uitmondend in een houtige en sensuele basis.

RUIK & VERGELIJK

Napoleon werd in geur ook vereeuwigd door:

Parfum d’Empire Eau de Gloire (2004)

WALL STREET BOND N°9 NEW YORK

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 4, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET W, NICHE. Een reactie plaatsen

GELD STINKT – GELUKKIG – NIET MEER

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 09/05/12

Neus: David Apel

Wall Street. Met zijn banken en financiële instellingen voor de een de belichaming van meedogenloos kapitalisme en winstmaximalisatie in optima forma, voor de ander juist hét bewijs van een uit de bocht gevlogen economisch model. De laatste kreeg in 2008 zijn gelijk met het omvallen als dominostenen van de banken in Manhattan en vervolgens de rest van de wereld. Maar toen was de geur Wall Street al vier jaar op de markt. Toen stond deze straat nog niet onder vuur. En de parfumwereld is een positieve wereld. Dus Wall Street ook. Zegt Bond N°9 New York zelf: ‘Het eerste veiligheidsparfum ter wereld. Dollars en geuren roken nog nooit zo goed’. En: ‘Een koele en androgyne carrièregeur, geladen met een portofolio van energieke citrus-, marine- en kruidige noten. Interessant: Wall Street is geografisch, niet psychologisch geïnterpreteerd. Wil zeggen: dit meest zuidelijke punt van het eiland Manhattan is omringd door water. Ruik je in overdrive.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Originele opening: zee-boerenkool (crambe maritima – foto). Een plant met vlezige blauw-groene bladeren en kleine witte bloemen die een zoete geur verspreiden. En deze zoetigheid – gecombineerd met lavendel – blijf je de ‘hele geur door’ ruiken.

Hier voegt zich frisse komkommer bij. En deze frisheid blijf ook je ook de ‘hele geur door’ ruiken. Wat versterkt wordt door ozon en marinenoten. Musk, veviter en ambergris ronden Wall Street af. Dat merk je door de verdieping die op het einde optreedt. Geen moeilijke geur en ook een waarvan je je afvraagt of het wel echt niche is. Dit soort geuren heeft de ketenparfumerie de afgelopen twee decennia overspoeld. Ook jammer dat je geen ‘papier’ ruikt – als symbool voor ‘the yankee dollar’. Beetje papyrus in de basis en klaar.

RUIK & VERGELIJK

Wil je alle geuren van Bond N°9 uitvoerig beschrijven, dan rest je bijna een dagtaak. De onderstaande heb ik tot nu toe beschreven:

Bond N°9 New York China Town (2005)

Bond N°9 New York Bleecker Street (2005)

Bond N°9 New York Succes is a job in New York (2009)

PALERMO BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 3, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN FRISSE WIND WAAIT OVER EN DOOR PALERMO

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 03/06/11

Neus: Jerome Epinette

Artistic direction: Ben Gorham

Gesticht als kolonie in de zevende of achtste eeuw v.Chr door de Feniciërs: een letterlijk voortvarend volk. Parlemo heette toen nog Ziz (bloem) en zou verwijzen naar de vruchtbare grond. Toen probeerden de Grieken het over te nemen. Ziz werd Panormos. Betekent ‘volledige haven’. Ging niet echt makkelijk. Ze werden lastig gevallen door de Carthagers die het eiland Sicilië toen in bezit hadden. De Romeinen hadden meer geluk. Onder keizer Augustus werd het een belangrijke havenstad. De Vandalen kwamen er vanaf 429 vaak huishouden vanaf de Noord Afrikaanse kust.

In 535: onderdeel van het Byzantijnse Rijk. In 831 viel het in handen van de Arabieren (namen de – bittere – sinaasappelboom mee) en werd Palermo een van de belangrijkste culturele centra van de Middellandse Zee. Ze werden verdreven door de Noormannen in 1072. Die richtten – contrary populair believe – géén vernielingen aan. Sterker, er werden vele kerken en paleizen opgetrokken. 1194: de Hohenstaufen landden. Met name Frederik II – ‘el stupor mundi’ – gaf stad en eiland nieuwe glans; werd een verzamelplaats van verschillende culturen.

Toen de laatste Hohenstaufer het leven liet, nam Karel van Anjou het regeringsstokje over. Leidde in 1282 tot op een volksopstand: de Siciliaanse Vespers (die Verdi tot de gelijknamige opera inspireerde). Au revoir Anjou. De Spanjaarden vormden toen het Koninkrijk Sicilië, bestreden door een trits Europese adellijke types. Alleen werd Palermo nooit hun hoofdzetel. Gevolg: verval. In 1861 ging Sicilië op in het Koninkrijk Italië. Daarna nog veel pech onderweg.

Vernietigende bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een gezellige vriendenclub, ook wel bekend als Cosa Nostra, nam vervolgens de leidende honneurs waar. Gelukkig en eindelijk: Leoluca Orlando de ‘antimaffia-burgemeester’ van 1985 tot 2000 wist de invloed van deze club aan banden te leggen. En ziet: Palermo bloeit cultureel weer op gesymboliseerd door de heropening van het Teatro Massimo (foto) in 1997. Kortom, een va et vient van culturen. En dat vormde de inspiratiebron dus voor Palermo. En dat ruik je niet allemaal. De Arabische en Byzantijnse toets ontbreekt. Dat wil dus zeggen: de volle, zware en zwoele toets. Want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… is licht, onschuldig parfumvermaak met een sterke cologne-toets. Palermo is frisheid gevangen in een flacon. In Palermo schijnt de zon. Want Jerome Epinette, verantwoordelijk voor de meeste geuren van Byredo, verzamelde een zonnige mix van oranjebloesem, grapefruit en bergamot. En die ruiken heel natuurlijk. Prettig is de simpele link tussen deze bloemige citrusnoten en roos in het hart. De eersten krijgt door de tweede een mooie, bloemige zoetheid. ‘Frisse’ musk maakt het geheel transparant. In de basis nog meer musk en – nieuw – ambrettebloem. Wellicht verantwoordelijk voor een hele, hele lichte sensualiteit. Prettig, aangenaam, maar nu echt niche?

RUIK & VERGELIJK

Ik moet heel erg denken aan (nog niet besproken):

Hermès Eau de Pamplemousse Rose (2009)