LES GRANDES AMOURS DU TAJ MAHAL ROMEO D’AMEOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 30, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

‘LEGENDARISCH GEPARFUMEERD WATER’

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 30/07/11

Neus: Pierre Bourdon

Articstic direction: Annie Vannier

Noem parfum en de Taj Mahal in een zin en echte parfumafficionado’s zeggen: Shalimar van Guerlain, de beroemdste oosterse geur uit de vorige eeuw gelanceerd in 1925. Shalimar (‘tuin der liefde’ in sanskriet) is de naam van de tuin bij de Tai Mahal (‘paleis van de kroon’), die tussen 1632 en 1648 door de Indiase grootmogol Shah Jahân werd opgericht als praalgraf voor zijn ‘hoofdechtgenote’ Mumtaz Mahal die in 1631 overleed. Hij ‘voegde’ zich bij haar toen hij 35 jaar later zelf het leven liet. Volgens kronieken was dit paar het symbool van de perfecte liefde die samen verenigd in de dood eeuwig rusten in de Taj Mahal.

En dit gegeven is – wellicht – de inspiratie voor Les Grandes Amours du Taj Mahal van Romeo d’Améor. Alleen verkeerd geïnterpreteerd volgens mij, afgaande op het persbericht: ‘1610, het Mogolkeizerrijk in India, in de nabijheid van de uitlopers van de Himalaya. Keizer Shah Jahân is vervuld van al zijn wensen, zijn huwelijk is een sprookje uit duizend en één nacht die hem in vervoering brengt. Hij belooft zijn echtgenote eindeloze liefde. De luxe van zijn tuinen en residentie is vergelijkbaar met Eden’. Hier wordt dus verondersteld dat de Taj Mahal een paleis was waarin hij en zijn vrouw resideerden, niet het praalgraf.

In ieder geval is de geur een interpretatie van de Taj Mahal-tuin: ‘Een overdaad aan fruit, bloemen, zeldzame geuren en waardevolle houtsoorten zijn een waar genot voor de genodigden die zich in verrukking laten voeren aan de oever van de talloze vijvers of riviertjes met het legendarische, geparfumeerde water…’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor mij heeft Les Grandes Amours du Taj Mahal een hoog L’Eau D’Issey-gehalte (1992): een aangename vertaling van bloemen drijvend in water. Aan het wateropvlak drijft bergamot omringd door gekneusd bladgroen. Vervolgens in de onderstroom een elegante bloem-zoetige potpourri van lelietje-van-dalen, jasmijn, roos en ‘blauwe Tai Mahal’-lotus. Op de bodem krijgt het een zachthoutige en poederig-sensuele ondertoon, mogelijk gemaakt door iris, vetiver en musk. Eindresultaat: een volbloemige en dromerige geur met waterige accenten.

RUIK & VERGELIJK

Reeds besproken van Romeo d’Améor:

Romeo d’Améor Les Souveraines d’Egypte (2007)

Romeo d’Améor Les Maîtresses de Louis XIV (2007)

 

MEMOIRE MAN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 28, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

DE MAN EN ZIJN ALTER EGO OPGEROEPEN MET ABSINT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/07/11

Neus: Karine Vinchon

Artistic direction: Christopher Chong

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MEMOIRE AMOUAGEGraag gebruikte inspiratiebron in de wereld van parfums: de decadente gedichten van Charles Baudelaire (1821-1867). In zijn klassieker Fleurs du Mal roept hij een verboden wereld op van geheime verlangens en sensualiteit die kan leiden tot dromerige bedwelming of – help! – een gevoel van verlies, verveling en zelfs spleen.

Christopher Chong, artistiek directeur van Amouage, koppelt met Memoir Man de Franse dichter aan de ‘duppelganger’-filosofie die volgens hem ook populair was in Duitsland in de 19de eeuw. Had er nog nooit van gehoord, terwijl ik – in al mijn bescheidenheid – toch mijn klassiekers ken. Kan me er wel iets bij voorstellen – voel het zelf af en toe, sort of. De eeuwige dualiteit die in de man huist… zijn zoektocht door de ‘onderwereld’ naar zijn alter ego. Aan de ‘buitenkant’ braaf levend volgens de regels van de burgerlijke moraal, aan de ‘binnenkant’ vol sombere, broeierige tegenstrijdigheden die hij nauwelijks durft te tonen.

Nou, een glaasje absint dan maar? Dat verzint tenminste de zetten, euh, verzet tenminste de zinnen… jezus, dat goedje werkt echt… nou nog eentje dan, maar dat is echt de laatste hoor… Alle gekheid daargelaten. Wil je Memoir Man als zodanig als geur interpreteren, dan wordt de ‘buitenkant’ vertegenwoordigt door de tuinkruiden, roos en lavendel. De ‘binnenkant’ door de donkere en rokerige bosnoten, begeleidt door absint.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ALSEMIn de opening heel even een lichte siddering van krachtig basilicum en prikkelende munt waar doorheen je de intense basis van deze leer-houtige varengeur al bescheiden waarneemt. Dan werpt ‘de groene fee’, ofwel alsem (dat een belangrijk onderdeel vormt van absint, zie foto) zich in de strijd. Geeft de geur een bittergroene en droge ondertoon.

Heel elegant, zonder ‘vrouwelijk’ te worden is de zoet-zonnige roos-lavendel-combi die in het hart bloeit van Memoir Man, ‘mannelijk’ gemaakt door wierook. De rokerige nuances van laatste worden in basis versterkt door de machomakers tabak en leer verbonden met hout (sandel- en guaiachout, vetiver, eikenmos). En de lichte, zachte, gelaagde zoetheid komt op conto van musk en vanille.

Mooie, complex concept – die hoewel al veel vaker geroken – toch te prefereren valt boven de weinig gelaagde mannengeuren in de toptien van de ketenparfumerie. Memoir Man is een geur die je echt ‘beleeft’, telkens neem je weer andere nuances waar.

RUIK & VERGELIJK

Meer weten over Amouage, zie de geur die nu Gold wordt genoemd:

Amouage Amouage (1983)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AMOUAGE BOETIEK

ROADSTER SPORT CARTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 27, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Een reactie plaatsen

NOG SPORTIEVER DOOR DE BOCHT MET CARTIER

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 27/07/11

Neus: Mathilde Laurent

Ik vond Roadster uit 2008 al behoorlijk sportief. Maar het kan nog sportiever vindt Cartier. Of beter gezegd: nog commerciëler. Want je bent als luxemerk tegenwoordig wel gek als je geen sportgeur in je collectie hebt. Sport blijkt in de ketenparfumerie toch een van de belangrijkste lokkers voor de gewone man…

… met weinig geurervaring. Want ‘Sport’ doet niet moeilijk, is niet intellectueel. Ook prettig: al trek je nooit een baantje, ren je je niet een of twee keer per week rot, loop je nooit achter een bal aan… een sportgeur geeft je misschien de illusie. Zoals een joggingpak en sportschoenen dat ook kunnen doen. Waar het om gaat bij een sportgeur is dat-ie – vanzelfsprekend – lekker ruikt. Dat betekent in negen van de tien een enorme frisse citrusexplosie in de opening waarbij zich eerst kruiden en later hout mengen. Ervaar je ook in Cartiers Roadster Sport.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bergamot en mandarijn (ruik je erg goed) geven het startschot. Dan oranjebloesem. Zorgt voor een milde bloemnuance waaruit vervolgens kruiden omhoog schieten: salie en rozemarijn. Maken Roadster Sport groenig. De extra frisse prikkel wordt geleverd door zwarte peper. Houdt opvallend lang aan. Het duurt even voor de geur zijn houtachtige (patchoeli en guaiac-hout) finish bereikt. Sportief is de geur zeker.

De ingrediënten, zoals altijd bij Cartier, goed. Alleen, zoals gezegd: Roadster is al sportief genoeg. En wat dacht je van Eau de Cartier (2001)? Ook verfrissend, maar echt anders.

RUIK & VERGELIJK

Dacht dat ik de geur al had beschreven. Niet dus. Snel een keer doen:

Cartier Roadster (2008)

NEW TRADITION ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 26, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

DE WORTELS VAN ETRO

Jaar van lancering: 2002

Laatst aangepast: 26/07/11

Neus: onbekend

Fotografie: Etro

Beetje vreemde naam. Wat wil New Tradition zeggen? En kan het eigenlijk wel, ‘een nieuwe traditie’ lanceren? Dat wordt het toch pas jaren later, terugblikkend, als blijkt dat wat je hebt bedacht een nieuwe maat blijkt te zijn waarmee wordt gemeten?

Of zeur ik nu? Etro ziet de geur zelf als een interpretatie van zijn culturele roots en als ‘een nieuwe taal van verleiding die heel duidelijk het mannelijke, het vrouwelijke, het klassieke, het moderne, het plezier van de dag en het mysterie van de nacht in zich verenigt’.

Dit streven en denken wordt door Etro gesymboliseerd door de een ouderwetse telefoon. Met een beetje fantasie kun je dat interpreteren als nieuwe traditie. Met klassieke gestylde dingen (waar onder ook de vulpen en bijvoorbeeld de vintage sportauto vallen) toch verbonden verblijven met het moderne leven. Zoiets.

New Tradition valt in de blauwe geurcategorie van het Italiaanse label. Blauw staat voor verlangen, overgave en is symbool voor ‘loyaliteit en openheid tegenover anderen’. Blauw is ook de kleur van ‘het belangrijkste vrouwelijke ingrediënt, vruchtbaarheid’ dat je, breder gezien, kunt interpreteren als ‘vruchtbaarheid van ideeën en woorden’. Ten slotte: ‘Iemand die een blauw parfum draagt, koestert diepe gevoelens en is harmonieus. Een blauw parfum dragen betekent spanning verminderen, het loslaten van arrogantie en zoeken naar balans’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik vind New Tradition een opvallend ‘verzorgde geur’. Wil zeggen: het geeft een enorm schoon en fris gewassen gevoel. De geur is ook veilig in de zin van traditioneel, maar niet ‘new’. Met een beetje fantasie kun je de geur inderdaad als blauw karakteriseren door het luchtige karakter.

New Tradition is, nadat alle ingrediënten in elkaar zijn opgegaan, een aangename sensatie die eigenlijk, opvallend, geen duidelijk statement maakt, of wil maken. Het is meer een stemming die je een prettig en veilig gevoel bezorgt.

Het is trouwens moeilijk om alle ingrediënten stuk voor stuk te ervaren. Het is meer het harmonieus fuseren van bergamot, limoen en lavendel (laatste verantwoordelijk voor het ‘frisgewassen-gevoel’), in de opening, gevolgd door iris, roos en kruidnagel in het hart afgerond met musk, patchoeli en vetiver.

Maar als je je iets meer New Tradition verdiept, dan valt pas op hoe ‘fijn’ de door citrus besprenkelde lavendel contact zoekt met de poederige iris en houtachtige basisnoten. En: hoewel de geur als androgyn wordt gepresenteerd, vind ik het eerder een mannelijke, dan vrouwelijke geur.

RUIK & VERGELIJK

Ik vind dat Etro wat parfums betreft niet voldoende wordt gewaardeerd. Zou het komen doordat ‘men’ ze over het algemeen meer als een ‘spinn off’ ziet, in plaats van geuren die opvallen door hun eigenzinnigheid of de manier waarop Etro klassieke geurconcepten opnieuw interpreteert?

Een paar eigenzinnige Etro’s:

Etro Palais Jamais (1989)

Etro Messe de Minuit (1989)

Een paar klassieke Etro’s:

Etro Patchouly (1989)

Etro Vetiver (1989)

Etro Musk (2008)

BOSS IN MOTION MADE FOR SUMMER HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 25, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

BOSS’ BOSGEVOEL

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 25/07/11

Neus: Will Andrews (van P&G prestige fragrance designteam)

Gewoonlijk wordt een nieuwe geur maanden voor verschijning in de winkel eerst gestuurd naar de ‘groom editors’ – zo heet tegenwoordig de man/vrouw verantwoordelijk voor beauty bij mannenglossies – zodat die het concept kunnen ‘verwerken’ en inplannen. Met Boss in Motion Made for Summer, lukt dat niet echt: deze zomergeur werd onlangs gepresenteerd aan de pers terwijl de geur al in de winkel ligt. Planningsfoutje of bewuste nieuwe marketingtechniek… Anyway, de geur is geïnspireerd ‘op het spontane, vrijgevochten en gepassioneerde karakter van Boss Orange’.

Hiermee wordt gerefereerd naar de meer ontspannen en casual geur van vorig jaar en gelijknamige kledinglijn van Hugo Boss neem ik aan. Deze geur is fris ‘en belichaamt de typische power, energie en passie horend bij de zomer’. Maar het mooie aan Boss in Motion Made for Summer: ‘Het stimuleert de drager zijn energie te delen met zijn omgeving en activeert een gevoel van ultieme voorpret die je hebt als je op het punt staat om uit te gaan met vrienden’. Wat het eerste betreft: waarom moeten mannen volgens de ‘parfumcodes’ van tegenwoordig ook maar alles delen? Wat het laatste betreft: voorpret is altijd leuk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Will Andrews: ‘Denk aan munt, geranium en heerlijk geurende bossen. We kozen voor deze inspiratie omdat het symbool staat voor vernieuwing en vrijheid’. Is nieuw voor mij deze symboliek.

Verder orakelt hij dat Boss in Motion Made for Summer ‘bedoeld is voor de zelfbewuste man van vandaag, het is de aromatische belichaming van de zomer’.

Zegt Geurengoeroe: jammer voor ‘de onbewuste man van vandaag’, maar toch altijd weer leuk om te zien én te ruiken hoe wordt geprobeerd om originele geurcombinaties te vinden. Zit je met Boss in Motion Made for Summer goed. Nog nooit eerder vermengd gezien: verkwikkende munt met exotisch zoet-zomerse passievrucht op een fond van warm amber. Alle drie smaakmakers ruik je goed plus als ‘extraatje’ een ondefinieerbaar aquatische noot. Heeft een fris-oosters eindresultaat, alleen geen bos-gevoel.

RUIK & VERGELIJK

Meer oranje-geïnspireerde mannengeuren van Hugo Boss:

Hugo Boss Boss in Motion Original (2002)

Hugo Boss Boss in Motion White Edition (2009)

Hugo Boss Orange Man (2010)

VECCHI ROSSETTI HILDE SOLIANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 24, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 1 reactie

IN BAN VAN HET THEATER

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 24/07/11

Neus: Hilde Soliani (foto onder)

Inspiratie boven marketing, dat kun je de wapenspreuk van de nicheparfumerie noemen. Dat geldt zeker voor Hilde Soliani. Ik had – heel erg – alleen nog maar van haar gehoord. ‘Haar’ nog nooit geroken. Kreeg een sample van Vecchi Rossetti toegestuurd door http://www.guusjeswereld.nl, begeleid met de opmerking dat ‘dit de eerste geur was waar ik over droomde en me maar niet losliet’. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Vecchi Rossetti vormt onderdeel van haar Teatro Olfattivo di Parma-kwintet dat de wereld van het in 1829 geopende Teatro Regio (van de stad meer bekend om de ham, de kaas en het viooltjesparfum) als uitgangspunt heeft. Een originele manier om je te laten inspireren. En het fijne: het levert in ieder geval (heb de andere vier nog niet geroken) een prachtige, nostalgische geur op.

Dat Hilde Soliani hiervoor koos is logisch, want ze blijkt als je haar googelt een toneelspeelster, ‘schilderes’ – klinkt zo hobby-achtig – en ontwerpt ook nog juwelen. Ze opende haar huis – gevestigd inderdaad te Parma – met als doel het joie de vivre-gevoel en de creativiteit van de theaterwereld voor het voetlicht te brengen.

Dat lukt haar wonderschoon met Vecchi Rossetti, vrijvertaald: oud rouge. Je ziet een oud, 17de-, 18de-, 19de eeuws barok-gestyled theater voor je. En: je ruikt het, je droomt het. De geur doet me denken aan oude affiches van Bourjois (anno 1863), het merk dat zich in het begin specialiseerde in theatermake-up, zoals het beroemde Poudre de Riz de Java. Maar natuurlijk ook aan de verfilmingen van Moulin Rouge. Je ziet de gevederde, gecorseteerde en gepailleteerde danseressen voor je. Je hoort de opzwepende melodie van Jacques Offenbachs Orpheus in de Onderwereld (1858). En wie verschijnt daar in een koets om zich in het theater te laten bewonderen? Is dat niet… La dame aux Camélias… of is het keizerin Eugénie van Frankrijk… en wat voor een mysterieus parfum laat ze in haar spoor achter. Nou, zou Vecchi Rossetti kunnen zijn, een…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… geur van vooroorlogse klasse, die parfums in herinnering brengt van Caron, Coty, Guerlain en Lubin. Een en al subtiliteit. Niks geen modern ‘rood fruit-gedoe’, niks geen gourmandlekkernijen.

Wel een geur waarin het viooltje een ouderwetse behandeling krijgt. De poederig-zoete noten ervan worden harmonieus ondersteund door zachte nuances van ‘oud’ hout (inclusief iris) dat lijkt te zijn gesmolten. En – dat is wel het mooiste aan de geur – een lichte, maar zeer elegante leernoot met een tabakachtige nuance. Hoe krijgt Hilde het voor elkaar. Ik haat het begrip, maar voor mij is Vecchi Rossetti, een ‘classic in the making’ en – doe ik niet vaak – overweeg een flacon aan te schaffen. Want los van het ‘theatergevoel’ heeft de geur een hoog security blanket-gehalte.

‘En hebben we dan helemaal geen kritiek?’ Jawel, de presentatie is een beetje pover. Maar dat is vaak eigen en logisch aan nichemerken: ze concentreren ze in eerste instantie op de inhoud en hebben, à la Guerlain bijvoorbeeld, er (nog) geen geld voor over.

RUIK & VERGELIJK

Onderstaande geuren hebben voor mij ook een hoog bepoederd ‘oud theater’-gehalte:

Frederic Malle Lipstick Rose (2000)

Parfums Nicolaï Violette in Love (2009)

Histoires de Parfums 1889 Moulin Rouge (2009)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Musc (2010)

WAZAMBA PARFUM D’EMPIRE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET W, NICHE. Een reactie plaatsen

‘VERLICHT’ WIEROOK

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 31/08/12

Neus: Marc-Antoine Corticchiato (op de foto met een grote fan)

Wierook, ik weet het: wordt ‘bij ons’ voornamelijk nog steeds geassocieerd met ‘kerk’ en is daarom niet zo geliefd – de reden voor de uittocht van miljoenen gelovigen sinds jaar en dag? Vooral pure wierookgeuren met hun overweldigende ‘rook-effect’ hebben het wat dat betreft niet makkelijk – blijven daardoor in het ‘verdom-nichje’. Heel jammer. Dat bewijst wel Wazamba die wel wordt gezien als de moeilijkste geur van Parfum d’Empire. Naam van de geur is vernoemd naar een percussie-instrument dat ‘ratelgeluiden’ maakt – sistrum – uit West Afrika (en reeds bekend was bij de Oude Egyptenaren) dat werd gebruikt tijdens initiatieriten. Het symboliseert een reis naar het innerlijk, een reiniging van de geest.

Voor hetzelfde doel werd hiervoor in het verre verleden ook wierook, mirre, opoponax en andere harsen gebrand: een ruimte zuiver maken waardoor die heilig, een tempel wordt.

Deze ‘sacrifiëring’ sluit aan bij oudste gebruik van parfum: door middel van rook in een tempel de goden eren hopende op een goede oogst, het verdrijven van boze geesten en meer van dit soort nederige verzoeken: parfum (profumi) betekent in de oude zin van het woord: ‘door rook’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De angst voor een zware wierookwolk hoef je niet te vrezen in Wazamba. Hoewel de geur er direct mee opent (begeleid door opoponax en mirre) krijgt het direct een vederlichte en luchtige toets door aldehyden. Neem daarbij de mooie balans tussen wierook (droog, rokerig), opoponax (zoet, aards, lichtbloemig) en mirre (met zijn eerder melk- en balsamachtige noot).

Wat ook aan deze ‘lichtheid’ bijdraagt is dennenbalsem in het hart: licht, groen en een beetje etherisch gecombineerd met appel. Dit alles gaat mooi op in de houtachtige basis gelayerd met cistus labdanum. Toch blijft het intens rokerige aspect van Wazamba present. En toch blijft het ‘lichtgroene’ effect van het Wazamba-hart kloppen. En toch een perfecte balans tussen rook en licht. En vind je de geur na verloop van tijd nog te zwaar op je huid, mijn advies: layer Wazamba met Yuzu Fou (2009)

RUIK & VERGELIJK

Van wierook word je rustig. Door wierook raak je in een contemplatieve ‘state of mind’. Dat wisten de ‘oude religies’ ook. Zet het vooroordeel ‘wierook is kerk’ opzij, en onderga het gevoel dat parfum echt iets met je geest kan doen.

Etro Messe de Minuit (2000)

Giorgio Armani – Armani Privé – Bois d’Encens  (2004)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Encens Flamboyant (2007)

LE BOISE GINESTET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 19, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. 1 reactie

‘WIJNTJE?’ ‘NOU NOG EENTJE DAN!’

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 19/07/11

Neus: onbekend

Twintig jaar geleden konden nog maar weinig mensen de ene wijn van de andere onderscheiden. Je had rode. Je had witte. Je had rosé – ‘is rood en wit gemengd, toch?’ Talrijke proefsessies verder, kost het steeds minder amateurvinologen moeite een wijn treffend te omschrijven; weten inmiddels ‘blind’ uit welk land en regio die komt, zelfs wat voor een soort druif werd geplukt.

Is een kwestie van heel vaak proeven en ruiken. Ik hoop al jaren dat met evenveel enthousiasme mensen ook parfums (gaan) analyseren. Maar, helaas, het lijkt wel of mensen zich hiervoor schamen. Een geurtje is gewoon een geurtje, toch?

Nee dus. Jammer. Want als je leert een parfum onder woorden te brengen, dan kom je er op een gegeven moment achter wat voor een soort geur je het beste ‘ligt’. Dan weet je, net zoals bij een favoriete wijnsoort, waarom je de ene ‘fles’ beter of gelaagder vindt dan de andere. Een leuke zoektocht, een leuke hobby.

Wordt iets makkelijker, want je kunt sinds kort van wijn en parfum ‘in één keer’ genieten. Er zijn namelijk geuren waarin letterlijk wijn is verwerkt, of die de wereld van de wijnkelder als inspiratiebron nemen. Zoals de drie geuren van Ginestet (anno 1897), een ‘fameux’ wijnchateau in de Bordeauxstreek. Het lanceerde in 2003 drie ‘wijngeuren’: Botrytis (geïnspireerd op sauternes), Sauvignonne (geïnspireerd op droge witte wijn) en Le Boisé.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bij de laatste staat rode wijn centraal. Wat ik had verwacht, gebeurt niet: een vol, rijk en ‘rood’ aroma. Denk om te beginnen: zwarte bes en framboos die vervolgens – smaakmakers die vaak worden gebruikt om wijnen te omschrijven – verdrinken in hout. Wat ik wél ruik: het hout van de vaten – ‘le boisé’ – waarin de wijn wordt gerijpt. Want Le Boisé is een eigenlijk een heldere houtgeur die eerder doet denken aan witte wijn.

Met andere woorden: heel veel ceder- en sandelhout omringd met noten van vanille en niet duidelijk te determineren kruiden. Wel leuk aan Le Boisé: ‘op het eind’ wordt de geur een beetje rokerig dat doet denken aan ‘oud hout’. Ik vermoed dat wierook hiervoor verantwoordelijk voor is. Aangenaam dit hout verwarmd door de zon. De ingrediënten zijn ‘superbe’, maar helaas geen ‘rood wijn’-gevoel.

RUIK & VERGELIJK

Nog een geur waarin wijn een ‘hoofdrol speelt’:

Acqua Colonia Royal Riesling (2009)

Leuk: door de sterke nadruk op het verwerken op een zachte manier van hout doet Le Boisé ook denken aan:

Serge Lutens Féminité du Bois (1992)

PERFORMANCE JAGUAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 18, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

EEN GEUR VOOR DE ACTIVE GLOBAL PLAYER

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 18/07/11

Neus: Dominique Preysass?

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

Echte autoliefhebbers hoef je niet uit te leggen waarom Jaguar, het automerk, zo bijzonder is. Wat al deze liefhebbers (en ook de 100 procent Jaguar-fan wellicht) niet weten: het merk lanceert geuren die niet echt zijn gelinked aan het automerk. Het betreft een licentie die – merkwaardig – niet op de Jaguar-site worden gepromoot. Merkwaardig, omdat de geuren qua ‘feel’ en uitstraling in sync zijn met de ‘normen en waarden’ van het in 1922 door Williams Lions in Blackpool opgerichte merk. Wel op: www.jaguar-fragrances.com.

De eerste verscheen in 1988: Jaguar for Men. De meest recente voor hem heet: Jaguar Fresh Verve (2010). Opvallend: ook de geuren die ‘hier tussen’ verschenen, zijn nog steeds voor de ‘volle 100 procent’ te koop: ze worden allemaal gepromoot op de Jaguargeuren-site, maar belanden vaak in de aanbiedingenbak van de parfumerie (iets wat ook veel geuren van de ‘nog betere’ luxelabels overkomt). Dat wil dus niet zeggen dat ze slecht zijn: ze kunnen de vergelijking doorstaan met alle ‘masstige’-geuren: ze worden gemaakt door dezelfde populaire neuzen en flaconontwerpers in het veld.

Geldt ook voor Performance. De naam zegt genoeg, lijkt me. Kun je hier weinig mee, weet dan de geur gemaakt is voor de ‘active global player die in combinatie met het sterke beeld van een springende jaguar, mannelijkheid, kracht en performance uitstraalt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Performance is helemaal van deze tijd. Wil zeggen, de geur voldoet aan alle ‘eisen’ van de ‘middle of the road’-man die een prettig gestemd geurtje wil, niet een waarmee je een overrompelend statement maakt. Dus eerst fris, dan kruidig, dan houtig-sensueel. De eerste ‘voorstelling’ wordt geleverd door een ozon- en aqua-achtige nuance waarin kruiden omringd door groen gebladerte (koriander en palmboom) op milde wijze hun aroma’s verspreiden: nootmuskaat (foto) en peper (ruik je wel goed).

Performance gaat langzaam over in houtige accenten van berk- en sandelhout, vetiver en eikenmos verzacht door tonkaboon en musk.

RUIK & VERGELIJK

Gaan we binnenkort bespreken: Jaguar for Men. Wordt – toch gezien – als een klassieker. In ieder geval ‘door Jaguar’ zelf, want heet nu:

Jaguar Classic (1988)

EAU DE CARTIER ESSENCE D’ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

SINAASAPPEL-ORANJEBLOESEMWATER VOLGENS CARTIER

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 17/07/11

Neus: Mathilde Laurent

Model: Matthew Brookes, Shannan (zonder achternaam)

Toch opvallend: jarenlang veroordeeld tot het verdomhoekje in de parfumerie, beleeft het sinds 2000 een opvallende comeback: oranjebloesem. Dit prachtige bloemetje van de bittere sinaasappelboom die zowel citroenfris, bloemig en zwoel kan ruiken werd namelijk gebruikt in opening van geuren en vormde vanouds een klassiek cologne-ingrediënt. Maar ruikt nu: de lijst met ‘pure’ oranjebloesemgeuren wordt steeds langer. Ieder merk zijn eigen oranjebloesemgeur. Dat maakt de vergelijking ook steeds moeilijker, wordt een kwestie van details en nuances.

Eau de Cartier Essence d’Orange is dus voor de echte Cartier-fans, in het bijzonder die van Eau de Cartier. Want dat is het leuke aan de geur: de groenige sensatie van dit androgyne water, ruik je aangenaam op de achtergrond van Eau de Cartier Essence d’Orange.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar voor je van deze herkenning kunt genieten, word je eerst en vanzelfsprekend getrakteerd op een uitbarsting van frisse citrusnoten (met veel sinaasappel) waaruit oranjebloesem (foto) in zal zijn bloemige cologne-achtige frisheid opstijgt. Houdt lang. Het viooltje dat vervolgens gaat spelen, ruik ik niet zo goed.

Wel de houtige, bloemige en zoete geur van acacia. Dit ‘houtige’ traject blijft Eau de Cartier Essence d’Orange volgen door de toevoeging van cederhout en patchoeli. Maakt dit lichte watertje diep en intens. En als dit alles vervlogen is, blijft er aangenaam hout-fluwelig spoor achter op de huid waarin Eau de Cartier lijkt verpakt.

RUIK & VERGELIJK

Je hebt Eau de Cartier Essence d’Orange en:

Cartier Eau de Cartier (2001)

Cartier Eau de Cartier Concentrée (2002)