SMETTELOOS ALS EEN HERMELIJN
Jaar van lancering: 2009
Laatst aangepast: 07/06/11
Neus: Antoine Vuillermet
Artistic direction: Antoine Vuillermet
Dit ‘alternatieve’ cosmeticahuis werd in 2006 bedacht door Antoine Vuillermet. Afgaande op de naam, vermoedde ik Engelse wortels. Maar Lostmarc’h is honderd procent Frans. De naam verwijst naar het ‘laatste wilde en ongerepte strand’ bij Finistère in Bretagne (waar de oprichter is geboren en getogen) dat Europa nog rijk is. Past de goed bij de natuurlijke uitstraling van het merk dat ‘qua styling’ goed heeft gekeken naar Dyptique gecombineerd met een vleugje Yves Rocher en L’Occitane. Simpel, understated, geen typische Frans-klassieke cosmetica-tierelantijnen. En ik verbaas me telkens weer dat er nog ruimte op de markt is voor dit soort ‘copy cat’-initiatieven.
Maar misschien prikkelt de rustieke filosofie van het merk de verwende, ‘urbane’ naar rust en natuur hunkerende klanten: ‘Een herontdekking van het genot van de geur van de aarde en de zee’. Lostmarc’h opende onlangs zijn eerste boetiek in Parijs (111, Rue Vieille du Temple). Daar kun je naast verzorging ook kennismaken met zes vreemd klinkende geuren: Aod, Atao, Lann-Ael, Ael-Mat, Din-Dan, Iroaz en het meer gewone getitelde L’Eau de L’Hermine. De hermelijn is het symbool van Bretagne. En is volgens Antoine Vuillermet zo ontstaan: ‘Op een winterse dag was koningin Anne de Bretagne op hermelijnenjacht. Ze zag er een. En die stopt ‘plotseling’ voor een moeras’. Wat te doen?
‘Het beestje had de mogelijkheid om hierin te verdwijnen en zich dus van zijn achtervolgster te bevrijden’. Hij deed het niet: liever dood dan vuil. ‘Ze was zo indruk van zijn gedrag dat ze besloot het onschuldige beestje niet te doden’. Een mooie en ‘zuivere’ tot de verbeelding sprekende gedachte. Maar hoe vertaal je dit witte, vlekkenloze diertje in een parfum?
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Antoine Vuillermet kiest voor een zoet-zomerse cleane en crispy geur met een in eerste instantie cologne-effect. Dat ruik je mooi in de opening met een knisperende uitbarsting grapefruit en bergamot. In het hart van L’Eau de L’Hermine wordt lavendel omwikkeld met zoet-zwoelig oranjebloesem, kruidig-zoete pioenroos en – ster van de geur – heliotroop. De vanille-zoetigheid van laatste wordt in de basis ondersteund door witte musk dat tevens verantwoordelijk is voor de frisgewassen totaalindruk. Eindresultaat: ‘plesant’. Niet meer, niet minder. En jammer: graag had ik ook een vleugje geroken van het dierlijke aspect van de hermelijn. Beetje civet, beet dierlijke musk, beetje bevergeil.
RUIK & VERGELIJK
Ik moet heel erg denken aan, maar kan me vergissen:
Dyptique L’Eau des Hesperides (2008)
GEURENGOEROE 