ACQUA DI GIO ESSENZA POUR HOMME GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

HIGH TECH-GEUR MET EEN GROEN EN PUUR NATUUR GEVOEL

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 11/06/12

Neus: Alberto Morillas

Model: Simon Nessman

Fotografie: Bruce Weber

Eerst terug in de tijd: waarom maakte ‘de eerste en echte eau de cologne’ 4711 (1792) en qua karakter bijna hetzelfde Aqua Mirabilis van J.M Farina (later bekend geworden ‘onder’ Eau de Cologne Extra Veille van Roger & Gallet, 1806) zo’n enorme indruk? Niet door de groots opgezette reclamecampagnes (in die tijd ging alles voornamelijk nog van mond tot mond), niet door de flacon (was gewoon een variatie op een thema), wel door de inhoud: een fris, verkwikkend watertje op basis van citrusvruchten en kruiden: water en zon in een flacon.

Dat was wel helemaal nieuw, want anders dan de dierlijke parfums  van musk, ambergris, bevergeil en civet, en geuren op basis van ingrediënten die nu steeds minder en minder gebruikt worden (en daardoor niche aan het worden zijn): galbanum, mastiek, mirre, opopanax en wierook. Onder invloed van Lodewijk de dertiende tot en met de achttiende eeuw bepaalden die eeuwenlang de toon. Deze nieuwe, letterlijke verfrissende kijk op geuren viel samen met het inzicht dat goede persoonlijke hygiëne heel wat kommer en kwel kon voorkomen.

Maar nu: van 4711 tot Acqua di Giò pour Homme (én Acqua di Giò Essanza pour Homme) loopt een regelrechte lijn waarin neuzen met behulp van een zich steeds evoluerende industrie telkens opnieuw de behoefte voelen om een nieuwe standaard van frisheid neer te zetten. Heel simpel gezegd: het vangen van het gevoel van een duik in de zee, het gevoel van net onder de douche vandaan, het gevoel van een glas puur, koud en helder water en dat terwijl de zon schijnt natuurlijk. Hoogtepunten: de 19de eeuwse eau de colognes van Guerlain, Diors Eau Sauvage (1966), Davidoffs Cool Water (1987), Eau de cologne au Thé Vert van Bvlgari (1992), L’Eau d’Issey pour Homme , Calvin Kleins ck One (beide 1994) en Acqua di Giò pour Homme (1996).

Allemaal geuren die een nieuwe manier frisheid vertegenwoordigen in steeds sneller veranderende wereld van smaakvoorkeuren. Want de beoogde doelgroep – de man in de straat – in 1996 van Acqua di Giò pour Homme (maar ook die van Azzaro’s Chrome en Elements Aqua van Hugo Boss) was geïnteresseerd in een chique geur van naam, maar moest niets hebben van ‘echte’ parfums voor de man, zoals bijvoorbeeld het gelijktijdig gelanceerde Havanna van Aramis en Thierry Muglers A*Men, om maar te zwijgen van Cuir Mauresque van Serge Lutens – als ze daar al ooit van gehoord hadden.

Dit kan natuurlijk ook door de industrie zijn aangepraat, feit is wel dat vanaf de jaren negentig frisheid steeds abstracter wordt, steeds verder verwijderd raakt van de natuur: het wordt steeds gewoner om die ‘in beeld’ te zoeken in de moderne architectuur van een steeds meer verstedelijkende wereld: glas, steen, spiegels, metaal, ‘waterwerken’, licht, lucht en wolken om vervolgens deze beelden te vertalen in geur. Zelfs new age-achtige en rustgevende ingrediënten – hout, groene thee, wierook – worden in deze urban world gevonden. Voeg je al deze elementen samen dan krijg je een geur die eigenlijk ‘nergens naar ruikt’. Het is een gevoel, een idee. Dat ruik je goed in Acqua di Giò pour Homme: een onbestemde en ‘lege’ en ‘onnatuurlijke’ geur die je nauwelijks in ingrediënten kan vertalen. Alleen de ‘insider’ weet waarschijnlijk de diffuse fruitnoten daadwerkelijk te detecteren.

Hoe merkwaardig nu: deze manier van geuren maken, wordt visueel nog steeds ‘natuurgetrouw’ geïnterpreteerd. Dat wil zeggen, iets wat de man direct herkent: een duik in de zee, het liggen aan een strand terwijl waterdruppels glinsteren op de huid. Dat zie je in de campagne van Acqua di Giò pour Homme en ook weer in Acqua di Giò Essanza pour Homme – het model kijkt trouwens weer lekker gekweld moeilijk; hij toch zou moeten genieten van al die aguapret. Terwijl de inhoud weer een stap verder verwijderd van de natuur en een stap dichterbij is bij een totale abstracte interpretatie van geur, van geur als de som der dingen, met als eindresultaat: een geur die naar alles en niets ruikt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Want Acqua di Giò Essanza pour Homme rekt het idee van een abstracte geur gekoppeld aan frisheid nog verder op. Met een groot verschil: het is nu een intense groene noot die onder de oppervlakte beweegt. De geur zou je kunnen omschrijven als een metaal-fougère (opgeroepen met eucalyptus en aldehyden) waarin alle nieuwe ontwikkelde frisheidmoleculen samenvloeien. Toch wordt de geur inhoudelijk verklaart met natuurlijke ingrediënten.

Wordt waarschijnlijk gedaan om het het parfumeriepersoneel niet al te moelijk te maken: ‘Meneer dit is een geur opgebouwd uit bijna honderd procent synthetische ingrediënten’. Verkoopt niet zo lekker.

De opening: een uitbarsting van cascalone – een molecuul die als een cascade een stroom van koud en fris water levert die de herkenbare noten van bergamot en grapefruit versterkt. Het hart loopt tot aan de rand over van hedione (jasmijn dat schittert in door de zon beschenen water) en nog zo’n nieuwe synthetische ster: paradisone die weer een bloemiger variatie op hedione is.

Dit alles krijgt een mooie bittergroene ondertoon met basilicum en salie die geleidelijk aan ‘verhout’ door patchoeli, vetiver, cederhout, ambergris (ook allemaal synthetisch). Interessant aan Acqua di Giò Essanza pour Homme is dat de neus heeft gekozen voor een chypre-achtige basis en dit niet met (het inmiddels bijna verboden) eikenmos maar met peper en salie (foto) oproept. En toch blijft de lichte, transparante metaalachtige noot gehandhaafd. Ook interessant om te ruiken: neuzen gaan voor mannen steeds meer op zoek naar tuinkruiden om een donker en mosachtig gevoel te creëren.

RUIK & VERGELIJK

Na zo’n lang verhaal, lijkt me het duidelijk. Maar ook interessant is om naast bovenstaande vernieuwende frisgroene geuren die vanaf de jaren negentig voor de man worden gemaakt, weer eens te ruiken aan de geur die volgens mij als een soort startschot voor deze golf is geweest:

Giorgio Armani Acqua di Giò pour Homme (1996)

Calvin Klein Eternity for Men (1989)

AVANT GARDE LANVIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 7, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

DE EIGENTIJDSE DANDY HEEFT VANAF NU EEN GEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 07/06/12

Neus: Shyamala Maisondieu

Model: Alex Dunstan

Fotografie: Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Volgens De Dikke van Dale wordt het woord avant-garde gebruikt om ‘acties’ of ‘bewegingen’ aan te duiden die nieuw of experimenteel van aard zijn. Dat gaat zeker op voor de luxe prêt-à-porter die Lanvin voor de man maakt. Volgens de Nederlander Lucas Ossendrijver, die op dit moment ‘directeur artistique’ is van de mannenafdeling van het couturehuis Lanvin, is dat een combinatie van exclusieve stoffen met delicate schittering (diep blauw, zinderend zwart, donkergroen en een waaier van grijstonen) en een relaxed silhouet. Perfect voor de (jonge) dandy van vandaag de dag. Want die is volgens Lanvin ‘verfijnd en toch mannelijk, ofwel: aantrekkelijk, maar verzorgd nonchalant’. Zeg het persbericht. Dit ook: ‘Hij personifieert Parijse chic en elegantie; zijn liefde voor mooie kleding maken duidelijk dat hij mannelijkheid net zoveel omarmt als zijn gevoelige en sensuele kant. En dat met zelfvertrouwen. En dat zonder arrogant te worden’.

Al deze kenmerken vloeien samen in de nieuwe mannengeur van Lanvin. Avant Garde heeft een sterk symbolisch karakter: het is een vertaling in geur van alle waarden waar het huis nu voor staat: verfijnde materialen, oog voor detail en moderniteit uitgezet in heldere lijnen. Dat zie je aan de flacon, dat ruik je aan de geur. Wat de flacon betreft: je maakt het niet vaak mee dat een flacon, meer dan een inhoudsmaat is dat het een ‘object of desire’ wordt. Komt door de verfijnde rondingen, sensuele touch en ergonomische vorm. Modern design dus.

Maar als je iets langer kijkt, wordt de flacon ‘weer’ klassiek, tenminste als je er, zoals Lanvin, er een modern interpretatie van de klassieke smoking in ziet. Modern inderdaad door het opvallende, maar understated gebruik van kleuren – ja zoiets is mogelijk: ‘grijzig’ zwart en‘grijzig’ groen. Om dit effect te krijgen is Avant Garde eerst gelakt in blauwgroen, vervolgens in metallic zilver en tenslotte in matzwart. En door de transparante band in het midden ‘lijkt het parfum tot leven te komen‘.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Shyamala Maisondieu interpreteerde dé kerncode van Lanvins mannenmode – casual elegance – in een chic-comfortabele geur die vertrouwd-klassiek en toch modern is, op basis van een sterke, sensuele en zalvende houtnoot.

Avant Garde opent prikkelend en kruidig-fris met Italiaanse bergamot, roze peperkorrel,  zwarte peper uit Madagaskar en jeneverbes (foto). Laatste twee staan garant voor een ijle, luchtige toets die de lavendel in het hart haar levendige nuance geeft. Warm-kruidig nootmuskaat en bittergroen kardemom begeleiden de zonnige lavendel naar een bijenwas-extract dat Avant Garde een honingachtig accent geeft.

In de warm-droge basisnoten openbaart zich de essentie van de Lanvin-man: ‘sensualiteit en tederheid gecombineerd met weelderigheid en durf’. Met andere woorden: benzoïne-hars (sensueel, vanille-achtig, poederig), vetiver (fris en toch droog en houtachtig) en tabak (donker, rokerig en zoet) ondergedompeld in georgy-hout (een nieuw synthetisch ingrediënt dat de intensiteit en aardsheid van hout mengt met de sensuele warmte van amber). Donker, mannelijk, intens zonder opdringerig macho te zijn: Avant Garde.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend: de klassieke en oude namen in de ketenparfumerie presenteren zich steeds minder alledaags en crowd pleasing – de sportgeuren van ze even niet meegerekend. Ze komen als het ware weer terug bij hun vertrekpunt: meer verleiden door inhoud dan door uiterlijk vertoon. En die inhoud is donker, warm, en geprononceerd (en af en toe geleverd in parfumextract).

Dior Eau Sauvage Parfum (2012)

Giorgio Armani Acqua di Giò Essenza (2012)

Givenchy – Le Parfum Couture – Pi Leather Edition (2012)

Jean Paul Gaultier Kokorico (2012)

LA NUIT DE L’HOMME FROZEN COLOGNE YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F, GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

NIET: EEN FLANKER VAN LA NUIT DE L’HOMME

WEL: EEN OPVALLENDE, NIEUWE STERKE GEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 06/06/12

Neus: onbekend

Opvallend verschijnsel de laatste paar jaar: steeds meer geuren van de klassieke leveranciers – denk Parijs – gemaakt voor de ketenparfumerie worden steeds beter van kwaliteit. Deze ontwikkeling heeft natuurlijk alles te maken met de sterke invloed en inmiddels enorme populariteit van nichehuizen. De ‘mass market’-concurrentie zal het niet direct toegeven, maar hierdoor werd die wel aangespoord om méér in geuren te stoppen. Wil zeggen: meer verfijning door te kiezen voor een betere kwaliteit aan ingrediënten. Dat ervaar je ook mooi met La Nuit de l’Homme Frozen Cologne.

‘Best wel’ een lange naam, maar ik ga er vanuit dat de geur weldra ‘ingeburgerd’ zal raken als worden Frozen Cologne. Een flanker (denk aan het werkwoord flankeren en de bedoeling wordt duidelijk) kun je het echt niet noemen, ook geen zomerse variatie. Want het is een op zichzelf staande geur die hoewel ‘trouw’ aan zijn inspiratiebron toch een duidelijk, eigen parcours volgt.

Ik wil niet zeggen dat deze geur beter is dan La Nuit de l’Homme. Ik zeg wel: voor mij is deze versie sterker en overtuigender en dat heeft dus ook met de kwaliteit van de ingrediënten te maken. Net zoals in Saharienne (2011) verbindt deze bevroren cologne twee ‘parfumeermogelijkheden’ die in naam onverenigbaar lijken: koelte versus warmte. Of is het in geval van La Nuit de l’Homme Frozen Cologne andersom? La Nuit staat voor de donkere, warme aroma’s, Frozen Cologne voor de ‘ijskoude’ frismakers. Het zal me niet verbazen dat dit de meest populaire geur wordt in het L’Homme-assortiment. De reden…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

…. de knallende ‘bevroren’ cologne-start die elegant overgaat in een sensueel fond zonder echt zijn frisheid te verloochenen. De opening: een quasi fruitigheid van fris-bloemig bergamot, overzoete mandarijn en citroen die samen een extreem koele ‘gintonic’-toets krijgen door een prikkelende zwarte pepernoot (minder ijl dan witte peper). En deze frisheid duurt voort door de toevoeging groen, bitter-fris geraniumblad. De transformatie van La Nuit de l’Homme Frozen Cologne manifesteert zich in de basis met krachtige houttonen (vetiver en cederhout) die sensueel ondersteund worden door tonkaboon and cashmeran (een synthetisch ingrediënt dat de warmte van hout combineert met de zachtheid van kasjmier).

Opvallend: met de kenmerkende noot van La Nuit de L’Homme – lavendel – is totaal geen rekening gehouden. Ook meen ik een soort van jeneverbes te ruiken terwijl deze koel-ijle noot niet wordt vemeld. In ieder geval:  deze geur is dus zoals reeds gezegd, geen flanker, maar een ‘eigen’ geur geworden. Interessant in deze is ook dat een geur een aantal veranderingen moet ondergaan voor het zijn ‘ware ik’ heeft gevonden. En wat geursensatie betreft: eerder een eau de toilette dan een cologne.

RUIK & VERGELIJK

Ja, gewoon doen. Als je er tijd voor wil vrij maken in de parfumerie:

Yves Saint Laurent L’Homme (2006)

Yves Saint Laurent La Nuit de L’Homme (2009)

Yves Saint Laurent La Nuit de L’Homme le Parfum (2010)

Yves Saint Laurent L’Homme Libre (2011)

PI LEATHER EDITION – LE PARFUM COUTURE – GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

PI WORDT ‘COUTURE’

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 06/06/12

Neus: onbekend

Ik ben een groot fan van Givenchy. Alleen: het is bijna onmogelijk om van alle geuren intens te genieten gezien de constante flow. Je hebt de ene nog nauwelijks in je opgenomen of de volgende staat al weer in startblokken: nieuwe geuren, zomervariaties, taxfree-aanbiedingen, Harvest-edities. Wat de laatste betreft: werd in 2004 gelanceerd om de parfumnaam weer een beetje op te vijzelen. Want door die constante flow leek het vaak meer om kwantiteit dan om kwaliteit te gaan. En de Harvest-serie haakte ook mooi in op de nichetrend die vanaf 2000 een steeds grotere concurrent van de klassieke parfumleveranciers werd. Om zijn autoriteit op parfumgebied te bewijzen, lanceerde Givenchy in 2007 Les Mythiques: een bundeling van legendarische klassiekers en opvallende geuren van het huis. En nu presenteert het wéér een serie ter bevestiging van zijn autoriteit: Le Parfum Couture, waarin vijf geuren een couturebehandeling krijgen.

Wil zeggen: de verwerkte ingrediënten zijn van een nog betere kwaliteit waardoor er als het ware een niche-ervaring ontstaat. Drie voor de vrouw die worden gelinkt aan de couturestof kant: Organza (1997), Very Irrésistible (2003) en Ange ou Démon le Secret (2009). Een gelukkig ook twee voor de man die worden veredeld door een van meest chique werkstoffen in de parfumindustrie, leer: Play (2008) en Pi (1999). Dat is mooi, want wat volwassen mannen betreft laat Givenchy het de laatste tijd een beetje afweten. Beter gezegd: weet het niet de juiste formule te vinden die overtuigend de klassieke allure van het huis verenigt met de codes van ‘nu’.

Dit zegt Givenchy zelf over de collectie: ‘Het huis heeft een geschiedenis van couturier en parfumeur. Trouw hieraan brengt het vandaag een ode aan de kostbaarste combinatie van couturematerie en geurcompositie. De exquise versies van vijf iconische geuren werden stuk voor stuk bewerkt, ze incarneren het summum van luxe volgens Givenchy’. Dit wordt onderstreept door de klassieke presentatie: de flacon – verpakt in zijdepapier in zware omdoos – is geïnspireerd op die van het geurorgel van de parfumeur. Rond de flaconhals van de twee mannengeuren is een namaaklederen – waarom geen echt? – bandje gewikkeld. Jammer: het betreft het een éénseizoenscollectie. Maar every cloud has a silver lining, want misschien wordt de serie volgend jaar voortgezet. Althans wat mij betreft mag Givenchy ook Gentleman (1974) een couturebehandeling geven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Givenchy: ‘Leder is synoniem met mannelijkheid en stevigheid. Het staat als een rots. De emblematische materie van de rock-‘n-roll is een must, een alternatieve toets die verfrissend en modern overkomt’. Zegt Geurengoeroe: ‘Ik vind leer niet alternatief dat verfrissend overkomt. Zowel letterlijk als figuurlijk’. Want leer in parfums, blijft toch nog steeds het summum van chic aangezien het de ‘ruwheid van de natuur’ perfect laat samensmelten met de ‘finesse van cultuur’.

In Pi Leather Edition herken je met een beetje fantasie Pi, en dat komt met name door het gebruik van guajachout (een intense houtnoot, met roos- en viooltjeachtige nuance). Het lijkt wel of  Pi nu is ontdaan van zijn overbodige en modieuze ingrediënten, en versterkt met leer de geur klassiek(er) en mannelijker maakt. Maar het is geen ruw leer, geen zweterig leer, maar geconfectioneerd leer doordat het is omringd met zachte noten, die van het harde leer als het ware soepel suède maken: een licht muskspoor en benzoïne. Laatste is een zoet, zacht geurend hars met complex karakter: vanille, drop, likeur. Maar het heeft ook iets poederigs, melkachtig en kruidig. Ruik je eigenlijk allemaal als je je Pi Leather Edition gaat verdiepen. En in de opening ruik je een lichte, frisse trilling. Beetje citrusachtig, beetje groenig.

Voor de man gewend aan lichte, easy going ‘Givenchytjes’ en niet aan leer, is Pi Leather Edition een indrukwekkende ervaring. Je krijgt de neiging om je casual outfit te wisselen voor een strak gesneden kostuum.

RUIK & VERGELIJK

Zouden meer merken moeten doen: hun mannengeuren upgraden… kom je als consument – eindelijk – in de buurt van hoe parfums eigenlijk horen te ruiken, de essentie. Steeds meer merken doen het trouwens:

Hermès Tèrre d’Hermès Parfum (2009)

Yves Saint Laurent La Nuit de l’Homme le Parfum (2010)

Dior Eau Sauvage Parfum (2012)

Giorgio Armani Acqua di Giò Essenza (2012)

OPIUM VAPEURS DE PARFUM YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O. Een reactie plaatsen

LICHT, MAAR INTENS

FRIS, MAAR SENSUEEL

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 03/06/12

Neus: onbekend

Waarom worden composities aangepast? Vele antwoorden mogelijk. Zoals: om te beantwoorden aan de nieuwe, heersende smaak – veel gebruikt ‘tegenwoordig’ als verantwoording. Heel wat vooroorlogse en naoorlogse klassiekers zijn door deze trendbreuk minder animaal en daardoor cleaner en ‘schoongewassener’ geworden. Een ander argument, die veel door marketingafdelingen wordt gebruikt: een nieuwe generatie op een ‘milde’ manier kennis laten maken met klassiekers. Minder publiekelijk gebruikt, maar vaak de logische reden: steeds meer ingrediënten mogen door veronderstelde negatieve effecten op de gezondheid niet meer of slechts in minuscule hoeveelheden worden gebruikt. Andere zijn daarentegen in de loop der jaren zo in prijs gestegen waardoor een brede commerciële verwerking ervan bijna onmogelijk wordt: sandelhout en patchoeli.

Bij de nieuwe versie van Opium – Belle d’Opium – hou ik het op een combinatie van bovenstaande beweegredenen. En dat geldt nog meer de eerste variatie hierop: Opium Vapeurs de Parfum. Tenminste al ruikende hieraan, kan het voor mij niet aldus Yves Saint Laurent ‘een lichte en frisse herinterpretatie dat het karakter van de originele creatie respecteert’ van de ‘vintage’ Opium zijn. Wel van Belle d’Opium, want daarvoor is voor mij deze – aldus het persbericht – ‘nevel, mist, wolken en kleine druppels die de huid in een geparfumeerde voile hullen’, geur te zacht, te lieflijk en te gepolijst.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De ‘echte’ Opium kenmerkt zich – grosso modo – door zijn peperige anjerinjectie in het hart gecombineerd met de sterke patchoeli-basis. Dat ruik je niet in Opium Vapeurs de Parfum. Ook niet een echo ervan. Deze witte bloemennevel opent fris-zoet, maar scherp met mandarijn en roze peper. Achter deze ‘vapeur’ neem je een stralende oranjebloesem en dito sambacjasmijn waar die een kruidige ‘vapeur’ krijgt van wierook (foto), nootmuskaat en benzoïne die zich aan de warme basis vastplakt van amber, hout en vanille. En toch blijft de lichte, zomerse toets gehandhaafd. Ik vermoed dat hiervoor niet vermelde ‘zon en luchtmoleculen’ verantwoordelijk zijn.

RUIK & VERGELIJK

Smaken en voorkeuren schijnen dus per generatie te verschillen volgens de parfumindustrie. Dus heb je Opium (1977) en Belle d’Opium (2010)

Dus heb je:

Chanel N°5 (1921) en N°5 Eau Première (2007)

Guerlain Shalimar (1925) en Shalimar Parfum Initial (2011)

Estée Lauder Youth Dew (1953) en Youth Dew Amber Nude (2005)

Hermès Calèche (1961) en Soie de Calèche (1992)

Oscar de la Renta Oscar (1977) en Esprit d’Oscar (2011)

HOMME SPORT KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

KENZO + SPORT = SO SPORT

Laatst bijgewerkt: 02/06/2012

Jaar van lancering: 2012

Neus: François Demachy

Flaconontwerp: Philippe Dapsanse ‘revisited’ by Icone

Model (actor, director and painter when he can): Nicolas Cazalé

Artistic direction: Patrick Guedj

Er zijn modehuizen die ik in combinatie met ‘man’ niet associeer met sport: Lanvin, Dior, Gucci, Miyake, Prada, Dolce & Gabbana, Kenzo. Daarvoor is de look te verfijnd en te ‘not mainstream’. En hoewel de laatste jaren deze Franse en Italiaanse luxelabels ook meer casual (lees: sportieve) collecties presenteren, is dat toch eerder kleding die – Coco Chanel parafraserend – niet gemaakt zijn om in te sporten, maar om erin naar te lijken.

Geldt ook voor hun geuren. Alleen: de vaste klanten kopen over het algemeen geen geuren van bovenstaande merken  – niche-edities uitgezonderd. Wel mannen die het grootste gedeelte van hun kledingbudget niet besteden aan deze merken, maar een geurtje (of meerdere) wel ‘so snobby’ op hun badkamerplankje vinden staan.

Dat zijn heel veel, heel veel mannen. Die trek je nog makkelijker over de streep als je een geur linkt aan sport. Dus lanceerden in navolging van Yves Saint Laurent – in het nieuwe millennium het eerste luxemerk dat met Kouros Cologne Sport (2004) een sportieve versie van een populaire geur presenteerde – Chanel, Jil Sander, Lanvin, Dior en Gucci een sportief watertje. Dit seizoen voegen zich daar Issey Miyake, Dolce & Gabbana én Kenzo bij.

Er reken maar dat ook deze drie hun eigen draai aan het begrip sport geven. In ieder geval in presentatie. Bij Kenzo is dat geen gelikte advertentie die het begeerlijke van luxe nog begeerlijker maakt. Nee, het is eerder alternatief, beetje zweverig en – voor het eerst bij Kenzo – veel humor. Zeg maar bo-bo, ofwel: beau chic, beau genre. Zie je bij een van de promotievideo’s: een luxejacht scheert scherp over het water tot dat een hand (van het model) hem oppakt. Het blijkt een ‘kinderbootje’ die wordt weggeduwd om vervolgens zelf verder rond te dobberen.

Ook de advertentie van Homme Sport speelt tonque in cheek met het begrip sport. Geen heldhaftige taferelen in een voetbalarena. Nee, hetzelfde model speelt met buddies gewoon lekker een ouderwets spelletje bordvoetbal op het strand. Over hem wordt onder meer gezegd: ‘He is a natural born athlete. No need to show off, his body speaks for him. Free-spirited and naturally sexy, he never takes himself seriously’. Nou dat eerste doet hij toch wel (of in ieder geval Patrick Guedj). En wat het niet-serieus nemen betreft: dat geloof ik direct gezien hij ‘in de film’ over een ruime dosis borsthaar beschikt die in de advertentie perfect is ‘weggewaxed’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Veel van Kenzo’s mannengeuren hebben geurtechnisch op de een of andere manier een oosterse link met name door het kruiden- en houtgebruik. Homme Sport daarentegen is honderd procent westers en wordt gedragen door twee onderscheidende (en tegenwoordig erg populaire) verfrissende smaakmakers die het samen ook heel goed kunnen vinden: frisgroen munt en ‘spetterend fris’ gember.

De eerste wordt in de opening ondergedompeld in een bad vol van grapefruit waarbij de tweede zich samen met groen-bloemig geraniumblad voegt. De bodem van dit bad is gemaakt van degelijk zachtzonnig cederhout en ‘afgewerkt’ met aards-fris veviter. Heel clean cut en eenvoudig: fris + kruidig + hout = de charme van een sportgeur in een notendop. En over dit alles heen neem ik een lucht- en waterakkoord waar die niet in de ingrediënten wordt opgevoerd.

RUIK & VERGELIJK

Gewoon blijven sporten, is goed voor je gemoed en conditie. Toch?

Giorgio Armani Code Sport Athlete (2012)

Boss Bottled Sport (2012)

Chanel Allure Homme Sport Eau Extrême (2012)

Givenchy Play Sport (2012)

Issey Miyake Pour Homme Sport (2012)

Dolce & Gabanna The One Sport (2012)

Vorig jaar:

Burberry Sport Ice for Him (2011)

Giorgio Armani Code Sport (2011)

Jaar daarvoor: geen ‘sportgeurjaar’, logisch want het jaar daarvoor was een hoogtepunt:

Cartier Roadster Sport (2009)

Daniel Hechter Caractère Sport (2009)

Dior Homme Sport (2009)

Gucci Gucci di Gucci Sport (2010)

Guerlain Habit Rouge Sport (2009)

Lanvin Homme Sport (2009)

Roger & Gallet L’Homme Sport (2009)

DOUGLAS HANNANT ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ECHO VAN FRACAS

EEN UP TO DATE INTERPRETATIE VAN FRACAS

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 01/06/12

Neus: Aurélien Guichard

Ik kon het eerst niet geloven en ik ben waarschijnlijk niet de enige: het nieuws dat Robert Piguet een geur ging ontwikkelen voor een ‘levend’ ontwerper. Heeft natuurlijk te maken met het feit dat de geuren die ooit onder de naam Robert Piguet verschenen ‘op’ zijn en de nieuwe eigenaren blijkbaar meer uit de naam willen halen: alsof de vorig jaar gelanceerde geuren – onder de vlag  Nouvelle Collection – niet voldoende zijn: Bois Noir, Kasbah, Mademoiselle Piguet, Notes en (ja daar is-ie weer) Oud.

Op zichzelf is deze nieuwe kijk op het metier – oud huis geeft nieuw ontwerperskans zijn parfumdroom te realiseren – ‘gevaarlijk’. Stel dat de geur flopt… dat doet de naam geen goed. En dat geldt trouwens ook voor de Nouvelle Collection. Die hoop ik ook binnenkort te bespreken, want daar zitten interessante geuren bij die net zoals de oude Piguet-parfums door Aurélien Guichard werden samengesteld: een garantie voor goede geuren.

Het verhaal gaat dat Amerikaanse ‘socialite’s designer’ Douglas Hannant – foto onderaan, geboortejaar niet te vinden – op zoek was naar een producent voor zijn eerste geur en toevallig in contact kwam met de huidige eigenaren van Robert Piguet. Het klikte. En dat is misschien het teleurstellende, misschien hadden ze – getriggerd door het voorstel – moeten omzien naar een ander ontwerper. Want wat Hannant maakt is niet echt bijzonder en (het meest opvallende) heeft weinig te maken met de filosofie en kijk op couture van de man die dit allemaal – ook al is het ‘postuum’ – mogelijk maakt: Robert Piguet. Hannant wordt omschreven als een ‘go-to-guy for trust-fund babies, fashionable philanthropists and other Palm Beach/Park Avenue regulars’. Zeg maar een moderne en jeugdige versie van ‘onze’ Mart Visser.

Ook opvallend: Douglas Hannant en ‘Robert Piguet’ hebben gekozen voor de standaardflacon van alle opnieuw gelanceerde Piguetparfums. Dat maakt de link met Piguet – misschien – te sterk wat nog eens wordt onderstreept door het vermelden van Piguet op de flacon van Hannant: een eigen stijl was slimmer geweest om het verschil duidelijk te maken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nu de geur: ook heel erg Robert Piguet, ook heel erg Fracas (1949). Maar dan lichter. Douglas Hannant is – nu volgt een cliché – het jongere zusje van Fracas. Dus minder ‘wow’, minder vol, minder romig, minder ‘avond’. Douglas Hannant is een tuberoos (foto) geplukt in een tropische plantenkas waar een ragfijne regen de bloemen constant groen en crisp houdt. Dat frisse overdaggevoel wordt opgeroepen in de opening met een rijpe peer-injectie: fris, zoet en sprankelend, maar toch vol… en die geeft de witte bloemen in het hart – oranjebloesem, gardenia, tuberoos, jasmijn – een luchtige toets. Deze lichtheid wordt nog versterkt doordat in de oranjebloesem en jasmijn van nature aanwezig indolen – verantwoordelijk voor het dierlijke, animale effect – er uit zijn gezeefd. Het effect: een cleane, heldere maar volle bloemengeur.

En dit blijft ook zo in de basis: Guichard koos voor een heldere musk en sandelhout om de bloemen te laten rusten. Prettig en elegant. Eigenlijk is Douglas Hannant een Eau de Fracas. Maar dat is iets wat de huidige eigenaren van Robert Piguet – nog – niet hebben aangedurfd. Het zou de statuur van Fracas kunnen aantasten. Hoewel… in de jaren zestig hadden de ‘vorige eigenaren’ van Piguet diverse colognevariaties in het assortiment.

RUIK & VERGELIJK

Aurélien Guichard is er niet alleen in geslaagd om de oude formules van de Piguetparfums heel getrouw te interpreteren – chapeau! chapeau! – ook heeft hij aangetoond dat hij prachtige ‘eigen’ composities weet samen te stellen. Waarvan getuigen:

Bond N° 9 Chinatown (2005)

Kenzo Madly (2011)

Thierry Mugler Angel Aqua Chic (2012)

En dan vergeef je hem:

Davidoff Champion (2010)

FLOWER TAG KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 30, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

‘EEN ACTIVISTISCHE BLOEM’

MET MODERNE GUERLAINESKE ALLURE

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 30/05/12

Neus: helaas onbekend

Model: Edyta Zajac

Artwork: Harold Berard

Photography: Patrick Guedj

Kan aan mij liggen, maar helemaal snappen doe ik het verhaal – ‘een activistische bloem met een eigen vorm van kunst’ – rondom Flower Tag niet. Jij? Lees: ‘Van de muren in New York tot de voornaamste galeries in de hele wereld, de kunst van graffiti-tags breidt zich overal uit. Een daad van vrije expressie die iedereen uitnodigt zijn persoonlijkheid, lusten en dromen op de muren van de stad te schetsen’.

Heb een beetje gegoogelt, en wat blijkt: tag is in feite niets meer en minder dan de ‘klassieke’ graffiti, die volgens de een vervuiling van het straatbeeld is, volgens de ander een verrijking… tot dat zijn eigen muur wordt uitverkoren door enthousiaste taggers. Het verschil misschien: de boodschap is minder politiek getint en meer persoonlijk. Kenzo vindt het in ieder geval prachtig en fantastisch deze ‘creatieve weerspiegeling van de jeugd’ en draagt Flower Tag aan deze beweging op.

Nu moet je in de parfumerie niet al te artistiek, arty-farty en avantgarde zijn: de meeste mensen begrijpen dat niet en willen het niet begrijpen: hiervoor gaan ze naar het museum (of niet). Dus kun je die niet zo maar even vol spuiten met boodschappen en oproepen – ook al zijn het vrolijke en inspirerende. Het moet wel netjes blijven en dat blijft Kenzo ook met Flower Tag. Gaat zo: ‘Een geheimzinnige, zelfverzekerde jonge vrouw loopt ’s nachts in Parijs met vastberaden stappen in een roodachtige atmosfeer. Als een mysterieuze fee heeft zij maar één doel: haar dromen als graffiti spuiten. Zij loopt naar een muur en ‘graviteert’ een rode klaproos. Geleidelijk licht haar gezicht op. Al haar bewegingen zijn nauwkeurig. De droom komt uit: rode elektrische klaprozen veroveren de daken van een gemetamorfoseerd Parijs’. Maar hoe ruikt nu zoiets…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… het lijkt wel of de neus van Flower Tag stage heeft gelopen in het parfumlab van Guerlain waar Thierry Wasser de scepter zwaait, want de opening neigt erg naar zijn signatuur die hij heeft ontwikkeld voor het parfumhuis. Dat onderga je in de opening die een soort nieuwe – Wasser – frisheid heeft: een krachtige, zurige rabarbernoot (foto) die zachtjes en zoet wordt gemaakt door zwarte bes en mandarijn. Anders fris. Het hart is leest als een schets van Guerlains Idylle Eau de Toilette: pioenroos, jasmijn en lelietje-van-dalen: zacht, frisjes, teder. Pas in de basis herken je met een beetje fantasie de signatuur van Flower: bepoederde en katoenachtige musknoten.

En die worden extra zacht gemaakt door vanille ondergedompeld in een spoor van thee, die je moeilijker waarneemt. Of het moet de aquatische noot zijn die na verloop van tijd als een aura om de geur gaat hangen. Lekker. Anders. Verfijnd. Een Guerlain in vermomming. En dat komt vooral door de hoogstaande kwaliteit aan grondstoffen.

RUIK & VERGELIJK

De opening doet me sterk denken aan:

Guerlain – Un Parfum, Une Ville – London – 2011

Het hart doet me denken aan:

Guerlains Idylle Eau de Toilette (2010)

De afronding doet me ‘gewoon’ denken aan:

Kenzo Flower (2001)

BLACK FERRARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

‘SHAPE, SPIRIT, MYSTERY, SENSUALITY’

Jaar van lancering: 1999

Laatst bijgewerkt: 25/05/12

Neus: onbekend

Als ik alle geuren zou ga vermelden die zwart – zowel ‘puur’ als variatie op een populaire geur – door het leven gaan, dan ben ik volgens mij over een uur nog bezig. Als ik alle in relatie met zwart alle veronderstelde effecten en gevoelens in combinatie met geur zou gaan vermelden – idem.

Maar wat doet zwart in combinatie met een geur? Simpel: ‘het’ spreekt een duidelijke taal voor de gemiddelde parfumconsument. Die kan er zich, ook met een heel, heel klein beetje fantasie een voorstelling van maken: nacht, duister, donker, intens en de (veronderstelde) effecten die kunnen ontstaan in combinatie van een zwart parfum. Het moet gezegd: Ferrari was een van de eerste merken die een geur Black noemt. Verder zwijgt het in alle talen over deze geur op de homesite. Inhoudelijk slechts vier kernwoorden: shape, spirit, mystery, sensuality. Wat de buitenkant betreft, heeft het wel heel veel te vermelden, maar is een beetje overdreven gezien de – inderdaad – zwarte flacon qua design niet echt opvalt in vergelijk met de auto’s. Niet echt om over naar huis te schrijven. Het enige wat opvalt is dat het Ferrari-embleem (gekleurd naar de Italiaanse vlag) er op is geplakt.

En dan de geur. In een oud persbericht staat vermeld dat Black is ‘gemaakt voor mannen die van sport houden en die ook nog eens houden van winnen. Dit aroma geeft je het gevoel van frisheid en dat van een winnaar’. Tja. Afgezien van het kromme Nederlands, ben ik het daar ben niet mee eens, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… afgezien van de frisse opening opgeroepen met limoen, appel en bergamot, ontwikkelt Black zich via zoet-rijpe pruimnoot langzaam aan tot een oosterse, fluweelachtige melange. Want in het hart wordt de pruim besprenkeld met bijna een overdosis kaneel (foto) waardoor bloemen in het hart – roos en jasmijn – een gourmand vernislaagje krijgen. Maar de aandacht wordt al snel opgeëist door de basis. Die is houtig, die is zwoel. Want cederhout en amyris (de Australische sandelhoutvariant) worden op hun beurt gevernist met amber en vanille.

Wie maak je blij met deze geur? Niet de verfijnde niche-neus, wel de gewone man voor wie geur niet meer is dan de dagelijkse afronding van zijn ‘ochtendonderhoudsbeurt’, er niet te veel geld aan wil uitgeven – hoe komt het toch dat bijna alle automerkgeuren zo snel na de lancering een kassakoopje worden? – en naast een frisse geur ook wel een houtachtig, sensuele geur weet te appreciëren. En natuurlijk de ware Ferrari-man!

RUIK & VERGELIJK

Zwart kijken, zwart ruiken. Enkele hoogtepunten:

Versace Black Jeans (1997)

Bvlgari Black (1998)

Dior Higher Black (2002)

Aigner Black (2004)

Giorgio Armani – Black – Code (2004)

Azzaro Silver Black (2005)

Ralph Lauren Polo Black (2005)

Paco Rabanne XS Black (2005)

Kiton Black (2007)

Ralph Lauren Polo Double Black (2005)

Ferragamo  F Black (2009)

MEMOIR WOMAN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ‘MANNELIJK’ PARFUM VOOR DE VROUW

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 24/05/12

Neus: Daniel Maurel, Dorothée Piot

Artistic direction: Christopher Chong

‘Memoir Woman is een nieuwe interpretatie van het tijdloze verhaal tussen man en vrouw. Amouage nieuwste filmische intermezzo duikt onder de voor de hand liggende boventonen van sentimentaliteit, portretteert de uitdagende kroniek van spanning, stroom en onderlinge ego-verbondenheid. Het parfum roept versnipperde herinneringen op met de transcendentale ontdekking van haar verleden, heden en toekomst’. Beetje ‘een raar verhaal’ zoals ze dat zeggen.

Waar ik me wel in kan vinden: ‘Duikt onder de voor de hand liggende boventonen van sentimentaliteit. Want Memoir Woman is geen lief en onschuldig bloemengeurtje, maar ook geen vol sensueel exilir – iets waar heel veel vrouwen nog voor vallen in de parfumerie. Memoir Woman is een ambivalent parfum dat, als je het niet zou weten, voor mannen bestemd is. En de naam… als je een vrouw in de armen neemt die Memoire Woman draagt, zul je je dat lang herinneren. Het parfum wordt helemaal één met huid, lijkt de sensualtiteit ervan te versterken.

Wat geur betreft moet ik denken aan Guerlains Bois Torride (2009) en Sensuous Noir (2010) van Estée Lauder – ook alle twee hybride doordat ‘vrouwelijke’ ingrediënten ‘mannelijk’ zijn gemaakt. Alleen is Memoir Woman overweldigender en gaat dieper (in de huid). Warm, sensueel, rokerig, kruidig met een fluweelzachte, animale afronding.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Memoir Woman wordt omschreven als een leer-animale chypre die een beetje etherisch, beetje terpetijnachtig, beetje apotheekachtig (fenegriek?) opent gecombineerd met hele lichte mandarijntoets. Maar al snel nemen de kruiden het over: alsem, kardemon, roze peper, peper en kruidnagel.

Deze kruidenbom is wel een belemmering om van de ‘witte bloemen’, roos en jasmijn echt te genieten. Want deze bom lijkt zich direct aan de masculiene, rokerige basis te linken van eikenmos, hout, wierook (foto), styrax, leer en castoreum die zacht-elegant ondersteund wordt door musk, cistus labdanum en musk.

Het mooie van Memoir Woman: het spel dat het leer (met styrax en castoreum) blijft spelen met cistus labdanum en musk. En zowaar: na een paar uur op de huid, ruik heel lichtjes de bloemen van het hart, met name de ‘gekruidnagelde’ jasmijn.

RUIK & VERGELIJK

Je hebt Memoir Woman en:

Amouage Memoir Man (2010)