FOR MEN MERCEDES BENZ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

FROM MERCEDES FOR MEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 23/06/12

Neus: Olivier Cresp

Model: onbekend

Fotografie: Robert Grischek

Nieuwe trend in parfumland? Dat na auto’s uit het topsegment – Bugatti, Ferrari, Jaguar, Porsche – ‘de middenklassers’ nu met ronkende motoren van zich laten ruiken? Want als Mercedes Benz een geur presenteert, dan is het niet meer logisch dat – bij succes – Audi, BMW, Citroën en bijvoorbeeld Alfa Romeo volgen.

For Men – vorig jaar september onthuld op de TFWA (Tax Free World Association) in Cannes – de bedoeling is duidelijk – is ‘technisch’ gesproken niet de eerste geur van Mercedes Benz: de fabrikant uit Stüttgart heeft luchtverfrissers ontwikkeld voor Mercedes-Benz S 600 Pullman en een niveau hoger voor de Maybach-modellen. Dit is het idee: ‘For Men vermengd de zomerse frisheid van Zuid Europa met de diepte van de herfst in Duitsland en is gemaakt om zowel mannen…

… als vrouwen’. De eerste actief, de tweede passief. En dat is niet zo vreemd als je deze zeer toegankelijke geur ruikt. Toch een kanttekening: ik denk dat de gemiddelde Mercedes-Benz-rijder niet echt verrast zal worden: als het goed is kent hij dit soort geuren al. Bijna elk merk in de ketenparfumerie heeft wel een dergelijke soort fris-aromatische geur in het assortiment: een prettig gestemd mediterraan briesje dat je met een beetje fantasie in je Mercedes coupé (welke versie dan ook) door je haren voelt als je toert langs de kusten van Italië, Spanje, Griekenland en nog verder… Want wat ik mis is een beetje de link met de geur die je kunt associëren met een auto.

Dat hoeft dan niet direct grensverleggend vreemd te zijn zoals Series 6 uit 2009 van Comme des Garçons – met name Garage en Skai. Of de nieuwe geur van Histoires des Parfums Pétroleum (die ik binnenkort bespreek). Maar neem bijvoorbeeld Bvlgari’s Black uit 1998: die geur ruikt ‘af en toe’ naar verbrand rubber en uitlaatgassen. Ofwel, gierende autobanden die tot remmen worden gedwongen.

En dan is er ook nog zoiets als de vertaling van chique leren auto-fauteuils, iets wat ik zelf heel sterk associeer met Mercedes-Benz. Maar misschien is die al in de maak… Vind de flacon goed gedaan… stop je die in je rechtervuist dan heb je het gevoel alsof je de versnellingspook te pakken hebt… schakelen maar 1, 2, 3, 4, 5… volle kracht vooruit op weg naar een…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… beproefd recept voor de neus, Olivier Cresp. Hij stelde een klassiek en veilig recept samen. Dus als je dat linkt met Mercedes… Anders gezegd: om For Men te dragen hoef je niet je autogordels aan te snoeren. Verbazen zal die niet. Eerder een prettig gevoel van herkenning oproepen. Ook wat waard.

De opening: een frisse golf van bergamot (Calabrië, Italië), citroen (Amalfi, Italië) en mandarijn (onbekend, wel Italië). Laatste geeft aan de citrusnuances een zoet nuance die wordt door getrokken naar het hart. Want daar bloeien veel zoete viooltjes die worden ‘gemasculaniseerd’ met donkere noten peper en nootmuskaat. Mooi en origineel is de toevoeging van galbanum (tekening), geeft aan de viooltjes een mooie groen-sensuele ondertoon.

En dit komt allemaal mooi samen in een houtige basis van cederhout, vetiver en patchoelie die niet zwaar is… de frisse wint aangewakkerd in de opening van For Men blijft aangenaam present.

RUIK & VERGELIJK

Olivier Cresp heeft een aantal revolutionaire op zijn naam staan, maar ook in het vervaardigen van aangename door de zon verwarmde geuren die toch citrusfris en kruidig zijn, staat hij zijn ‘mannetje’.

Dior Dune Pour Homme ism Jean Pierre Béthouart (1997)

Kenzo L’Eau par Kenzo Pour Homme (1999)

Loewe Agua di Loewe (2000)

Versace Man Eau Fraîche (2005)

OUD MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 22, 2012
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

WÉÉR EEN OUDJE

WÉÉR EEN SPROOKJE UIT DUIZEND-EN-EEN-NACHT

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 22/06/12

Neus: Francis Kurkdjian

Ongeloof en verbijstering vechten om voorsprong. Dit is in extreem mijn gevoelens vertaald toen ik hoorde dat (Maison) Francis Kurkdjian een parfum op basis van oud zou lanceren. Why? Waarom nu? Waarom niet eerder? Ik hou het dan maar op dat dit is gebeurd op veler verzoek van zijn vaste klanten die toch zo benieuwd waren hoe voormalig tovenaarsleerling en inmiddels volwassen créateur de parfum dit gouden hout zou verwerken, tillen naar een hoger plan. Ik hou het dan maar op: ‘It’s the economy stupid!’ Maar dat staat zo ‘onpoëtisch’, daarom hier zijn verantwoording: ‘Tussen hout en mos, oud is de ster van de parfumerie die je kunt zien als een van de meest zeldzame en duurste natuurlijke ingrediënten van deze eeuw. Het duurde enige tijd voor Francis Kurkdjian uiteindelijk bezweek voor zijn olfactorische kracht en het bracht naar het rijk van westerse gevoeligheid…

… Het duurde enige tijd voor hij zijn onvergelijkbare kracht temde en het confectioneerde à la parfumerie française. Het duurde enige tijd voor hij oud verwelkomde als een charismatische nouveauté op zijn parfumpalet’. Gezwollen, maar prima. Maar dan helaas, wordt ook zijn Oud gelinkt aan die sprookjesachtige wereld van duizend-en-een nacht. Waarom, moeten parfumkennersen en -snobs zo clichématige ingepakt worden? Dat hebben ze toch al tig keer gehoord in de parfumerie? Dus zegt men in de nicheparfumerie, terwijl men de geur op de hand van de klant spuit, op serieuze toon – lachen verboden – dat ‘deze prins van de ruwe grondstoffen, zowel oosters als westers, naar ons toe is gekomen op een vliegend tapijt’.

‘En weet u wat ook heel interessant is: Maison Francis Kurkdjians Oud is een geurende harmattan – de droge en stoffige wind ten zuiden van de Sahara in de richting van de Golf van Guinee tussen november en maart – in de stilte van de woestijn die zijn pleasure-pijlen met precies richt. Pure mysterie, betoverend, narcotisch, magnifiek, vrouwelijk en vice versa’. ‘Die maar doen dan…’

ps: Harmattan, met de klemtoon op de laatste lettergreep, wat een prachtnaam voor een oud-parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Francis Kurkdjian selecteerde naar eigen zeggen het puurste en duurste oud denkbaar. Uit Laos dus. Week na week vond hij nieuwe vrienden voor deze geurgigant. Vier weken dus. Want hij vond er vier: oud versmelt met cederhout uit het Atlasgebergte en patchoeli uit Indonesië samen op de huid. Saffraan en elemi-hars geven het licht en een gouden, filigraan presence. Opvallend de geur opent ‘westers’ – dus niet overrompelend – met een flinke injectie elemi-hars (foto).

Helder, zoet, fris, ijl, zwevend tussen citrus en terpentijn. Hieraan linkt heel mooi saffraan. Moeilijk om de geur hiervan te omschrijven. Heb een potje met pure draden naast me staan: zoet, maar niet bloemig. Stroef, ruig, rokerig. En vanuit hier komt heel langzaam het rokerige, warme, ijle en houterige oud tevoorschijn. Eerst bescheiden door het droge cederhout dat eerst begint te stralen, dan patchoeli die de houtnoot voller en ronder maakt en de stevige oud-noot – die nu in volle glorie de aandacht opeist – in evenwicht brengt. Aangenaam zwevend tussen Oost en West, West en Oost… maar ik weet bij god niet of ik Francis Kurkdjians Oud blind zou weten te onderscheiden van…

RUIK & VERGELIJK

… heeft u even… Ik beperk me tot de ‘belangrijkste’ oudjes van de laatste twee jaar:

Bond N° 9 New York Oud (2011)

Giorgio Armani – Armani Privé – Oud Royal (2010)

Christian Dior – La Collection – Leather Oud (2011)

Creed Royal Oud (2011)

By Kilian – Arabian Nights – Amber Oud (2011)

Estée Lauder Wood Mystique (2011)

Jo Malone – Cologne Intense – Oud & Bergamot

Volgens mij de beste en haar magnus opus:

Mona di Orio – Exclusive Eau de Parfum Intense Collection – Oud (2011)

LAVANDE ROYALE ROGER & GALLET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, Uncategorized. Een reactie plaatsen

KLASSIEK, ELEGANT EN BESCHEIDEN ZOALS HET BLOEMETJE ZELF

EN: PRETTIG GEPRIJSD VOOR ‘ZIJN DOEN’

Jaar van lancering: 1899, 1991

Laatst bijgewerkt: 21/06/12

Neus: onbekend

Ik heb het al vaker geschreven: ik heb iets met Roger & Gallet. En dat komt met name door prijs-kwaliteitsverhouding: je krijgt – meer dan – waar voor je geld. Ik heb ook iets ‘minder’ met een van de oudste parfumhuizen: er blijft zo weinig van hun rijke geschiedenis over. Na elke restyling, wordt het allemaal nog soberder en het aanbod beperkter.

Iets van zijn oude glans zie je dit jaar terug: want om te vieren dat het huis 150 jaar bestaat (in feite werd in het 1806 door Jean Marie Farina opgericht en in 1862 overgenomen door Armand Roger en Charles Gallet) presenteert het drie geuren – Fleur d’Osmanthus (2011), Bois d’Orange (2009) en Eau de Cologne Jean-Marie Farina (1806) in de moderne adaptie van de flacon ‘rouleau de l’empereur’. Jammer dat Roger & Gallet op de homesite niet precies uitlegt wat dat betekent. Het was een flacon die Napoleon – een fervent gebruiker van de eau de cologne van Jean-Marie Farina – en andere militairen te paard uit het Franse leger die ten strijde trokken in de schacht van hun laars stopten om bij en tijd te genieten van cologne die door zijn hoge alcoholpercentage ook dienst deed als ontsmetter van wonden.

Eau de Cologne Jean-Marie Farina is trouwens gebaseerd op de eerste Franse eau de cologne waarmee Jean-Marie Farina wereldberoemd werd (een verhaal op zichzelf). Het zou ook leuk zijn – ik zie het niet gebeuren – dat Roger & Gallet (sinds 2008 onderdeel van L’Oréal) door de aanhoudende vintagetrend besluit oude parfums opnieuw te lanceren. Daar zitten juwelen tussen. Sterker: Roger & Gallet stond wat presentatie, poëzie en parfum betreft voor de Tweede Wereldoorlog op één lijn met Guerlain, Caron en Lubin. Misschien zit Lavande Royale er dan ook bij in zijn vintage-flacon, want deze geur stamt al uit 1899 en werd in 1991 opnieuw geformuleerd.

Lavendel… je houdt er wel of niet van. En je hebt pure lavendelgeuren in alle maten en soorten. Opvallend: kent haast geen vertegenwoordigers in het middensegment. Alleen bijna voor de geef (Eau de Lavande van Mont St Michel of de op vakantie gekochte lokale varianten op markten in de Provence) of alleen luxe (Pour un Homme van Caron uit 1934) of super luxe: Un Brin de Réglise (2007) van Hermès, Chanels Yersey en Tom Fords Lavender Palm (beide 2011). Lavande Royal is eigenlijk de enige middenklasser lavendel.

En doet precies wat een lavendelgeur moet doen: verfrissing en een schoon en clean gevoel schenken, want daarmee wordt dit kruid het meest mee geassocieerd. Het ‘dankt’ zijn naam aan de gewoonte bij de Oude Romeinen om lavendel in het bad te gebruiken vanwege de geur: lavare (baden), lavendel. Maar hoe ruikt lavendel eigenlijk: zoet, zonnig, droog, schoon en met een lichte etherische toets. En dat ruik je ook in Lavande Royale alleen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

…. het moet gezegd: de huidige versie ruikt minder vol en ‘royaal’ is. Minder paars als het ware. Meer schoon als het ware. Maar als je hem naast Yersey van Chanel legt, dan ervaar ik bijna geen verschil. Wat zoeter, bloemiger misschien. En dat is ook eigenlijk het ‘probleem’ van een pure lavendelgeur… je kunt er niet al te veel mee spelen. Alleen moet je wel meer dan alleen lavendel gebruiken om tot een pure lavendel te komen.

Je kunt haar droog, zoet of aards laten ruiken. Lavande Royale kiest voor de zoete benadering. Dus een fruit-zoetige opening van sinaasappel en mandarijn, maar heel lichtjes gedoseerd want direct ruik je de lavendelvelden van de Provence waarvan de frisheid wordt ondersteund door geraniumblad en de zoetheid vooral in de basis.

Veel witte musk dus (die het schoon gewassen-gevoel versterkt), ondersteund door benzoïne, vanille en eikenmos die het eigenlijk het moet afleggen tegen de musk. Wat na verloop van tijd opvalt het zonnig-droge cederhout dat hier – heel opvallend – aan de geur van net geslepen potloden doet denken. Klassiek, elegant en bescheiden precies zoals het bloemetje zelf.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn weinig lavendelgeuren die zich als typisch mannelijk en typisch vrouwelijk presenteren.

Yardley English Lavender (1770, 1910)

Caron Pour un Homme (1934)

Annick Goutal Eau de Lavande (1981)

Hermès – Hermessence – Un Brin de Réglise (2007)

Caron Les Plus Belles Lavandes (2008)

Chloé – Eau de Fleurs – Lavande (2010)

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

LADY MILLION EAU DE TOILETTE PACO RABANNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 20, 2012
Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

EEN FRISSE VOORJAARSWIND WAAIT DOOR DE HAREN VAN LADY MILLION

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 20/06/12

Neus: Anne Flipo

Model: Dree Hemingway

Flaconontwerp: Noé Duchaufour-Lawrance

Promotieclip: Johan Renck

Fotografie: Nathaniel Goldberg

Music: Chemical Brothers

Je zult haar maar op straat tegenkomen in haar Jaguar E terwijl Lady Million (Dree Hemingway) wacht op groen en naar je lacht. Wat doe je? Want ze is ‘gedurfder, vastberadener dan ooit en nog altijd even onvoorspelbaar’. Durf je een praatje met haar aan te knopen? Pas dan wel op, want ‘als onafhankelijke vrouw staat zij haar mannetje zonder haar vrouwelijkheid te verliezen’. Sterker, ze is femme fatale gelijk een Hitchcock-blondine met jaren vijftig Hollywoodglamour: Tippi Hedren, Grace Kelly, Kim Novak. Grote kans dat ze beleefd nog een keer teruglacht, want Lady Million heeft wel andere dingen aan haar knappe koppie. Ze is namelijk nog steeds in gevecht met 1 Million (Matt Gordon). Maar doet dat natuurlijk met ‘een mix van uitdaging en humor en gespeelde rivaliteit. Ze staan oog in oog met elkaar op het speelveld waar fantasie en verleiding elkaar ontmoeten. Het verhaal zet zich voort, de competitie stijgt naar een hoogtepunt…’

Het verhaal van Lady Million is anders, omdat de geur anders is. Een verschil tussen avond en dag. Is het eau de parfum misschien eerder geschikt voor de avond, de eau de toilette meer voor overdag. Daarom draagt ze nu geen metalen vintage -geïnspireerd couturejurkje van Paco Rabanne, maar eerder een setje dat afkomstig lijkt uit de boetiek van Hermès. Opvallend: nog nooit werd een Paco Rabanne-geur zonder zijn typische handtekening gepresenteerd. Hoe zal de couturier in ruste het zien… of vertelden de sterren hem of toonden de kaarten dat het goed was… Maar de echte publiciteitsfoto laat Dree weer in een moderne interpretatie van een klassieke maliënkolder-jurkje van Rabanne zien. Wel zullen het maar op de diverse facetten houden van de geur en draagster.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Net zoals een diamant is deze de eau de toilette ‘extravagant, duizelingwekkend en gefacetteerd’ door Anne Flipo omschreven als een houtachtig fris bloemenboeket. Flipo: ‘De Lady Million-vrouw is briljant en altijd klaar om te verleiden, een gokje te wagen en de competitie aan te gaan.

Deze elementen vinden je terug in de geur. En net als een diamant, heeft de eau de toilette verschillende facetten waardoor je die telkens anders beleeft’. Veel overeenkomsten zijn er wel met het eau de parfum (aangegeven met een *): het is vooral de opening die een andere draai aan de geur geeft en voor bries zorgt die je de hele geur door blijft ervaren. Het resultaat: een mooie geur die elegant-fris opent met neroli* en groene ‘krokante’ lelietje-van-dalen (foto), die strijden volgens de neus met elkaar om sensualiteit en stralende frisheid.

Goed omschreven. Want dat gebeurt inderdaad, want neroli is de pure essence van oranjebloesem en dat kan heel zwoel ruiken.

Maar het meiklokje wint het toch omdat ze in het hart aansluiting zoekt met de al even frisse hyacint. De indruk: je ruikt het voorjaar en dat genot houdt behoorlijk lang aan. Gardenia* zorgt voor een fluweelzachte ondersteuning die langzaamaan voller wordt met patchoeli* en amber* ondergedompeld in een honingnuance*. Het leuke: dat van die facetten klopt; als je je er op concentreert dan kun je alle bloemen stuk voor stuk waarnemen.

RUIK & VERGELIJK

Toch maar die ene. Kun je goed ervaren dat ook oranjebloesem alleen al zich ook heel gefacetteerd kan ontplooien:

Paco Rabanne Lady Million (2010)

DALI POUR HOMME SALVADOR DALI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 1 reactie

EEN ECHT SURREALISTISCH PARFUM VOOR DE MAN

Jaar van lancering: 1987

Laatst bijgewerkt: 18/06/12

Neus: onbekend

Artistic direction: ‘Salvador Dali’

In 1982 wordt de zieltogende kunstenaar Salvador Dali (1904-1989) benaderd door Gilles Pommereau en Jean Paul Grivory met de vraag of hij zijn naam wil verbinden aan een nieuw parfum d’art met hoofdletters. De oude meester gaat akkoord en Dali verschijnt het jaar daarop in een limited edition van 5000 stuks voor (omgerekend naar nu ongeveer) € 3800,00. Als het gedroomde succes uitblijft besluiten de twee – de kunstenaar staat inmiddels met één been in het graf – over te gaan op een bredere spreiding van het parfum.

Dat gebeurt in 1983 en krijgt de naam Salvador Dali en is bestemd voor de vrouw. Dat heeft opvallend veel succes. Nu haasten de kunstliefhebbers die zich geen echte of een van de miljoenen namaak-Dali’s kunnen veroorloven naar de winkel. Logisch dat een mannelijke versie volgt: in 1986 ziet Dali pour Homme het licht.

Hierin zien we het hoofdmotief van de flacon van Salvador Dali – de lippen – terug als dop met daaronder ‘bungelend’ een amorfe, bolachtige flacon. Beide zijn geïnspireerd op het schilderij Apparition de l’Aphrodite de Cnide dans un paysage (waarvan het jaar waarin het werd gecreëerd heel surrealistisch niet is te achterhalen) waarin de mond voor vrouwelijke sensualiteit en de (in dit geval ronde) kaak voor mannelijke viriliteit staat.

Opvallend beide geuren zijn nog steeds te koop en overtuigen (net zoals Dalissime uit 1994) doordat de wereld van Dali serieus wordt geïnterpreteerd. Maar hoe meer geuren (inmiddels meer dan 25) er verschijnen, des te minder Dali ze worden – maar dat beschrijf ik nog een andere keer. Leuk voor de weet: Dali presenteerde zijn allereerste parfum in de jaren vijftig. Hele actuele naam voor die tijd – Rock ‘n’ Roll – en natuurlijk surrealistisch verpakt: in twee dobbelstenen. En hij hielp ook couturiers en parfumhuizen met de vormgeving van parfums – maar dat beschrijf ik ook nog een andere keer.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dali pour Homme sluit perfect aan op de geurtrend van de jaren tachtig van de vorige eeuw in de ketenparfumerie: stoere, mannelijke geuren die het als het ware zoeken in de ‘ruwe verfijning’. Donker, schaduw, bloemen verdronken in een sterke, mosachtige basis die uiteindelijk een licht sensueel spoor trekt.

Officieel omschreven als een klassieke bloemige chypre die fris opent: bergamot, citroen, mandarijn die direct groen wordt gemaakt door basilicum, dragon en geraniumblad. Interessant is de zoete wending die Dali pour Homme vervolgens neemt, want heel voorzichtig neem je een lichte anijsnoot (tekening) waar die de bloemen in het hart – lavendel, lelietje-van-dalen, jasmijn – voorzien van een ‘snoeplaagje’. En het wordt nog zoeter (zonder vrouwelijk te worden) door de toevoeging van heliotroop. Nu ontwaken in de basis mos, vetiver en patchoeli… alsof je je in het diepst van een bos bevindt… waar af en toe zonnestralen de amber-, vanille- en muskdruppels laat smelten op het ‘onderhout’. In zijn categorie gewoon een erg goede geur!

RUIK & VERGELIJK

Niet verder vertellen, maar eigenlijk is Dali pour Homme een nieuwe klassieker. Want wordt nog steeds geproduceerd. Kun je van onderstaande geuren niet echt meer zeggen, afgezien van de nichers. En vraag: welke van onderstaande geuren kan ondergebracht worden in een andere niche: grootste floppers aller tijden…

Etienne Aigner Free Life (1987)

Arrogance  Uomo (1987)

Balenciaga Ho Hang Club (1987)

Basile Uomo  (1987)

Hugo Boss Sport (1987)

Bijan For Men (1987)

Pierre Cardin Musk (1987)

Comptoir Sud Pacifique Vanille Café (1987)

Coty Iron (1987)

Creed Bois du Portugal (1987)

Alain Delon Alain Delon Plus (1987)

Alain Delon Iquitos (1987)

Giorgio Beverly Hills V.I.P. Special Reserve for Men (1987)

Halston Limited (1987)

Ted Lapidus Pour Homme (1987)

Estée Lauder Metropolis (1987)

Lomani Lomani (1987)

Loreste Loreste (1987)

Parfums RAG Romanoff (1987)

Jil Sander Man III (1987)

Shiseido Gear (1987)

Sergio Tacchini Sergio Tacchini (1987)

G. M. Venturi Uomo (1987)

EAUX DE PROVENCE L’OCCITANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

L’EAU RAVISSANTE

L’EAU UNIVERSELLE

L’EAU CAPTIVANTE

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 17/01/12

Neus: onbekend

Eau de colognes en noordelingen: het blijkt en blijft een moeilijke combinatie. Hoe chill je het ook presenteert, voor velen zit er toch nog steeds een te ouderwets aandoend etiket opgeplakt. Neem de colognes (splashes) van Marc Jacobs – de teller staat inmiddels op 22 stuks. Modern qua uitstraling (hoewel heel erg à la Chanel) en inhoud (klassieke ingrediënten vermengd met onder meer zuurstok, gemberkoek, komkommer, tuinboontje), toch bleken ze niet écht succesvol.

Zou het dan toch met de prijs te maken hebben? Want voor colognes van klassieke en ‘moderne’ leveranciers betaal je de volle mep.

Of toch niet? Kwestie van rekenen. Voor een 300 ml van Marc Jacobs betaalde je rond de € 63,00. 100 ml niet duur dus omgerekend. Alleen dit jaar levert hij ze nog alleen maar in 100 ml. Richtprijs aanzienlijk hoger: € 45.00. In vergelijk zijn de colognes – overkoepelende naam: Eaux de Provence – van L’Occitane écht voor de geef. 300 ml: € 48.00. Voor 50 ml betaal je verhoudingsgewijs wel veel: € 27.00. De boodschap van L’Occitane is duidelijk: koop de 300 ml. Logisch, want zoals bekend verondersteld, moet je in het gebruik niet zuinig zijn. Het gaat om die kortstondige, verfrissende en beetje ‘schurende’ sensatie die je door de hoge concentratie aan citrusvruchten en dito concentratie snel vervliegende alcohol in L’Eau Ravissante, L’Eau Universelle en L’Eau Captivante beter ondergaat dan in de colognes van Marc Jacobs.

L’Occitane liet zich inspireren door de geuren van de Provence én de frisheid van de klaterende fonteinen in de zomer aldaar. En het visgraatmotief op de flacon door de op uit steen gehouwen kolommen van deze fonteinen. De naam van deze eerste collectie eau de colognes van L’Occitane is geschreven in het lettertype Avignon waarmee het naar de smeedijzeren wegwijzers in dorpen van de Provence verwijst.

Gebruikerstip: vind je het zonde om zo’n fles over je lichaam te splashen, pak een washandje hou dat onder een ijskoude kraan, wring het uit en giet hier vervolgens – rijkelijk! – de eau de cologne op. Wrijf die over je gezicht en lichaam als je behoefte hebt aan verkoeling.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Qua naam wel afgekeken van Maison Francis Kurkdjian Eau Universalis (2009) is L’Eau Universelle zoals de meeste colognes gedragsneutraal. Dit zegt L’Occitane: ‘Indien frisheid een huwelijk was, dan zou het deze combinatie van citrusvruchten zijn’. Ofwel een enorme sprankeling van bloemig-fris bergamot en citrus-fris grapefruit. Hieraan wordt groen en knisperend fris geraniumblad toegevoegd. Dit alles wordt vastgehouden door niet nader omschreven houtsoorten. Simpel zoals een klassieke cologne hoort te zijn.

‘Indien frisheid een vrouw was, dan zou ze buitensporig en elegant zijn’. Is dat zo? Anyway, L’Eau Ravissante is een klassiek rozenwater, minder roosachtig ruikend, gezien het omringd is (met niet nader omschreven) witte bloemen. Ik denk het lelietje-van-dalen en jasmijn. Voor een cologne heeft het een ongebruikelijke licht-sensuele afronding. Komt door amber en witte musk. Deze versie heeft de minste ‘cologne-bite’.

En L’Eau Captivante wordt omschreven als ‘mannelijk, aromatisch en stimulerend’. Maar laatste geldt in principe voor alle colognes. L’Occitane: ‘Indien frisheid een kleur was, dan zou het de kleur zijn van de aromatische planten uit de Provence: groen dus met een waas van paars die refereert aan lavendel. Maar dit klassieke en mannelijke cologne-ingrediënt schittert als het ware door afwezigheid.

Ook hier weer een citrusfrisse openingsgolf van bergamot en limoen die een groene ondersteuning krijgen van een ‘typisch’ mannelijke kruid – munt – en het kruid dat nu ook bijna elke Noord Europese keuken heeft veroverd: basilicum. Lekker frisgroen, lekker groenfris en wat mij betreft niet echt mannelijk. Ook hier weer verankerd door niet nader omschreven houtsoorten.

RUIK & VERGELIJK

Colognes zijn niet hetzelfde als zomergeuren. Dat zijn dus vaak eau de toilettes en missen die typische instantfrisheid. De oogst dit jaar is karig. En sommige zijn, hoe koud ook geafficheerd, eigenlijk geen colognes. Zoals dit jaar:

Yves Saint Laurent L’Homme de la Nuit Frozen Cologne (2012)

Dit jaar:

Marc Jacobs – Tropical Splash Collection – Hibiscus (2012)

Marc Jacobs – Tropical Splash Collection – Kumquat (2012)

Marc Jacobs – Tropical Splash Collection – Rain (2012)

En hier een van de oudste:

Muelhens 4711 (1792)

Of een van zijn nieuwe, hippe versies:

4711 – Aqua Colonia – Juniper & Marjoram (2011)

4711 – Aqua Colonia – Nouveau Cologne (2011)

LIGHT BLUE: LIVING STROMBOLI & DREAMING IN PORTOFINO DOLCE & GABBANA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

MEDITERRANEAN DREAMING

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 15/06/12

Neus: onbekend

Model: Anna Jagodzinska, David Gandy

Fotografie: Mario Testino

Valt me met deze twee geuren pas op: Dolce & Gabbana heeft nooit meegedaan met de zomergeurentrend. Trouwens de Italiaanse luxemerken moeten daar sowieso niet zoveel van hebben. Doen ze het dan, dan tillen ze het direct naar een hoger plan. Neem de (inmiddels beëindigde) Nature Always Wins-collectie van Dsquared.

Toen ik de namen van deze Light Blue-variaties las, dacht ik eerst dat beide geuren een nichebehandeling – het betreffen limited editions – hadden gekregen. Komt door de namen. Breng je een geur in verband met het Italiaanse Portofino, dan betekent dat meestal een super de luxe cologne waarin de citrusnuances je tegemoet spartelen. Verwijs je met een geur naar Stromboli – eveneens Italiaans – dan gebeurt bijna hetzelfde. Zie Ruik & Vergelijk.

Dit zeggen Dolce & Gabbana: ‘In Italië liggen twee schitterende haventjes waar de glamour vanaf spat; de kustplaats Portofino en het eilandje Stromboli die nauw zijn verbonden ons erfgoed. Deze exclusieve vakantieoorden zijn van een tijdloze, idyllische charme en trekken bezoekers die dromen van de mediterrane wijze van leven: zeilen, zwemmen, zonnebaden, eten, drinken en liefhebben. In Portofino glijden jachten door het diepblauwe water tegen een achtergrond van pastelkleurige huizen langs de kade. Met zijn indrukwekkende vulkaanlandschap lijkt Stromboli, ten noorden van Sicilië, afkomstig uit een droom. Het ultieme toevluchtsoord voor degenen die willen genieten van de tijdloze, ongerepte schoonheid van land en zee’.

En deze ‘dromerige sfeer en sensualiteit komen terug in Light Blue Dreaming in Portofino pour Femme en Light Blue Living Stromboli pour Homme – wederom iconische zomergeuren die de natuur en glamour van de Italiaanse kust tot leven brengen’. Ik ga hier gewoon gezellig in mee, krijg zin om er naar toe te gaan, ze te bezoeken, alleen het gebezigde ‘erfgoed’ en ‘iconisch’ vind ik verband met het ontwerpers- en geurenduo lichtelijk overdreven.

Nog een paar mijmeringen. Domenico Dolce: ‘Als we naar Portofino gaan, is het alsof we een droomwereld binnenstappen’. En: ‘We zijn gek op Stromboli, prachtig, die altijd actieve vulkaan en die donkere rotsen zo typerend zijn voor het eilandje’.

Stefano Gabbana: ‘In Portofino kunnen we ontsnappen aan het hectische leven, waar we heerlijk kunnen ontspannen en genieten van de bloemen en het prachtige rotsachtige landschap. De geur die in de lucht hangt, het uitzicht en het schitterende plaatsje zelf zijn volstrekt uniek’. En: ‘Je neemt de boot vanaf Sicilië en dan doemt Stromboli voor je op, de huizen lijken aan de hellingen te kleven. De natuur is hier adembenemend’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Light Blue maakt in dit geval zijn naam meer dan waar. De geuren zijn licht en luchtig, en als het ware een vertaling van kleur in geur van de Middellandse Zee. Maar dan anders geïnterpreteerd. In Light Blue Dreaming in Portofino pour Femme geen overdaad aan citrusnoten, maar een zachtzoete weelde van lychee en het muskachtige ambrette die naadloos overloopt in hart gevuld met osmanthus met zijn ‘droog-fruitige’ geur zwevend tussen rozijn en pruim die zacht wordt ondersteund door iris en die loopt weer naadloos over in de basis van amber en patchoeli – beide heel bescheiden gedoseerd. Eindresultaat: een zacht, vriendelijk briesje die over je lichaam en door je haren strijkt.

Light Blue Living Stromboli pour Homme is krachtig en mannelijk. Logisch Dolce & Gabbana houden van krachtige mannen – zie het uitverkoren model. Ruik je vanaf de opening. Door citrusnuances, geactiveerd door roze peper, neem je direct het groen gekruide accent van geraniumblad waar die omringd wordt door een merkwaardig, beetje weeig zoet aura – komt op conto van de niet gespecifieerde zoet waternoot (ik vermoed paradison). Het geraniumblad sluit goed aan bij de groen-houtige vetivernoot in de basis (ondersteund door patchoeli). Maar ook hier: heel bescheiden gedoseerd. Het frisse, waterige gevoel overheerst.

RUIK & VERGELIJK

Tom Ford en Christian Dior zijn ook dol op Portofino, waarvan très chique getuigen:

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)

Dior Escale à Portofino (2008)

BOIS DE GAIAC ANTONIO VISCONTI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

HEILIG HOUT IN EEN CHIQUE GEUR

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 14/06/12

Neus: onbekend

Wil je weten hoe ik over het merk Antionio Visconti denk, zie de beschrijving van Tabarom (2005) op deze blog. Kort door de bocht: de ontstaansgeschiedenis is volgens mij een wassen neus (en dan hele grote te vergelijken met die van Pinokio), maar de geuren zijn meer dan de moeite waard. Jammer dan ook dat het huis de namen van de neuzen niet vermeldenswaard vindt.

Geldt dus ook voor Gaiac, een geur die verwijst naar een tropische houtsoort beter bekend als guaiac. Is dus naam van een boom die voornamelijk groeit op de grens van Argentinië, Bolivia en Paraguay. Zijn naam stamt uit het Maipurean – een taalgroep die zich uitstrekt van de Caraiben tot Centraal Amerika – en werd in 1533 als eerste woord van Zuid-Amerikaanse oorsprong door het Engels ‘geadopteerd’.

Andere leuke weetjes rondom guaiac: van de verschillende soorten is de bloem van de Guaiacum officinale de nationale bloem van Jamaica en de soort Guaiacum sanctum de nationale boom van de Bahama’s. Sanctum betekent heilig en daarin ligt tevens een van de Spaanse bijnamen besloten die de boom heeft gekregen: palo santo = heilig hout. En dat slaat op de (veronderstelde) huidverbeterende eigenschappen en een van de redenen is dat de olie ervan dus in zeep wordt verwerkt. De andere reden: de geur. Komt dicht in de buurt van rozenhout en ruikt dus naar roos, maar is iets zoeter en komt hierdoor in de buurt van het viooltje en de theeroos  (maar nog steeds is het de houtnoot die overheerst). Door deze gelijkenis wordt guaiac ook als namaak-roos, als ‘versnijde’ roos gebruikt in geuren.

Dat is natuurlijk niet bedoeling van Antonio Vivaldi, sorry, van Antonio Visconti. En misschien moet je hierdoor het idee over guaiac en dus Gaiac bijgesteld worden. Want het is niet een echte, pure houtgeur. Althans Visconti speelt een spel met hout… draait in feite om guaiac heen, versiert het rijkelijk en barok met originele details die even afleiden om uiteindelijk te leiden tot een diepe houtsensatie die eerder zweeft tussen guaiac en oud met zoetmakers als verbindende factor.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals gezegd de ingrediënten zijn van een topkwaliteit. Ruik je direct in de opening: een zuchtje van zoete mandarijn en dito sinaasappel lichtjes besprenkeld met roze peper en nootmuskaat. Laatste is de donkere en tegelijkertijd sensuele opmaat voor Gaiac, want in het hart voegt zich de muskachtige noot van cistus labdanum die heel mooi wordt gekoppeld aan saffraan, die een geur levert die voor mij zweeft tussen stroef en zoet. Nu het hout: sandel-, agar- en guaiachout. Het lukt me niet om de laatste er in eerste instantie duidelijk uit te halen, want voor mij eist oud de volle aandacht op… maar hoe langer op de huid hoe zoetiger Gaiac wordt – dus dat je guaiac ruikt die mooi wordt omlijst met zwarte peper. Sterk, maar toch elegant.

RUIK & VERGELIJK

Guaiac wordt dus heel veel ter ondersteuning in mannengeuren gebruikt. Het maakt ze droger, warmer en daardoor mannelijker…

Givenchy Pi (1999)

Roberto Cavalli Just Cavalli Him (2004)

Giorgio Armani Diamonds for Men (2008)

True Religion Drifter (2010)

L’EAU EN BLANC LOLITA LEMPICKA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 12, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

ZO TEDER EN ZACHT KAN EEN GEUR RUIKEN

EN DAT ZONDER AMANDEL..

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 12/06/12

Neus: Annick Menardo?

Wordt niet veel gedaan: geuren die stil staan bij ‘de mooiste dag van je leven’ meestal benaderd vanuit vrouwelijk perspectief. De reden: ze zijn zo gebonden aan één dag. Natuurlijk zullen er vrouwen zijn die als herinnering aan hun trouwdag hun trouwgeur zullen blijven kopen en kopen… maar wetende dat een op de vier huwelijken inmiddels stranden, kan deze geurherinnering een bittere nasmaak krijgen. Toch blijven met name ontwerpers het proberen. Zoals Lolita Lempicka. Haar nieuwe geur L’Eau en Blanc is geïnspireerd op de ‘adembenemende bruidsjurken die linea recta uit een sprookje lijken te komen’ die ze al decennia maakt en is tegelijkertijd – hoe kan het ook anders – ‘een ode aan de liefde’.

En niet echt specifiek gericht op dat ene belangrijke moment, maar meer in het algemeen ‘een eerbetoon aan alle eerste keren die het hart sneller doen kloppen, een parfum voor een speciale dag of altijd’. De inmiddels klassieke flacon van Lolita Lempicka werd dit keer gehuld in een lichtroze waas, ‘als een onschuldig doorschijnende jurkje met witte klimopblaadjes en gouden accenten’ en even minutieus gemaakt als haar trouwjurken…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Jezus, wat is L’Eau en Blanc teder, poeslief en poederzacht. Niet zo vreemd als je de ingrediënten leest. De opening is ‘krokant’ door de opperfrisse groene noot van bedauwde vioolblaadjes die zich direct hechten aan twee van de grootste zachtmakers in parfumcreatie: iriswortel (aards, maar intens poederachtig) die extra zacht én zoet wordt gemaakt door het (witte) bosviooltje. Dit kan samen een ouderwetse indruk maken, daarom dompelde de neus ze onder in rijpe frambozen, waardoor het viooltje is speelser en snoepachtiger wordt. De basis zet trouwens deze superzachtheid en superzoetheid voort door een volle musknoot (met omhullend pluizig katoeneffect) en heliotroop – geliefd om zijn vanillenoot met bloemige ondertoon. Opvallend: het ontbreken van amandel in de basis.

Dat is namelijk een mooie begeleider van de witte musk, die wordt daardoor nog pluiziger. L’Eau en Blanc: lief, onschuldig en teder… waar je ook dagelijks van kunt genieten zonder terug te moeten (hoeven) denken aan de mooiste dag van je leven…

RUIK & VERGELIJK

Beloof jij xxx (vul in) bovenstaand (of onderstaande) parfum(s) trouw te sferen tot aan de dag dat… Wat is daar op je antwoord?

Estée Lauder Beautiful (1985)

Elizabeth Arden True Love (1994)

Lanvin Marry Me! (2010)

Niet echt als pure ‘I-do-I-do-I-do-I-do’-parfums ‘neergezet’, maar toch als zodanig gekocht op de mooiste…

Calvin Klein Eternity (1985)

Estée Lauder Pleasures (1996)

 

INNAMORATO BLUMARINE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET I, Uncategorized. Een reactie plaatsen

IN ESSENTIE: JE ZULT VOOR ME VALLEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 11/06/12

Neus: Sophie Labbé, Olivier Polge

Model: Alyssa Miller plus anoniem lekker ding

Fotografie: Michelangelo di Battista

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

De eerste geur lanceerde ze in 1988 – Blumarine for Women. Daarna volgden nog een stuk of tien. Die maakten één ding duidelijk: het zwevende parfumbeleid van Blumarine. Van allure (Bellissima uit 2009) tot very doorsnee: Jus de Fleurs uit 2011. Met Innamorata verlegt Anna Molinari, de vrouw achter het in de Benelux niet zo bekende modelabel Blumarine de grens, zoekt ze het hogerop, schuurt ze aan tegen niche.

De inspiratiebron is niet echt origineel te noemen. Molinari: ‘The first stage of love: falling in love… when you look at the world and realize no one could take the place of the person you’re in love with because no one would be the same as her, the same as here perfume’. Hoe merk je dat? Simpel: ‘Je hart bonst van emotie. Je leeft in het moment’. En dat moment is magisch omdat ‘het de tijd laat stil staan. Verliefd worden duurt een seconde. De herinnering, de onvergetelijke indruk blijft eeuwig’.

Gaat zo volgens Anna Molinari: ‘Hij en zij. Een ontmoeting, een uitwisseling van blikken. Twee verlangende lichamen op zoek naar elkaar. Vrolijk en vrij beleven ze een intens, passioneel en magisch moment dat je maar een keer meemaakt’. Is dat zo? En dan: ‘Tijd en ruimte staan stil terwijl ze wachten op het ochtendgloren dat hun kostbare geheim bewaakt. Haar sprankelende en verleidelijke ogen zijn die van een verliefde vrouw op het moment dat ze de man van wie ze houdt stevig omarmt. Hij neemt haar en haar opwindende parfum in zich op… nooit zal hij haar vergeten’, en fluistert: ‘hug me close, talk to me again with the voice of eternity…’

‘Slechts een paar druppels zijn nodig om de pure opwinding van de liefde te ervaren’. En die zitten in een volmaakte flacon die werd ontworpen door ‘de beroemde Parijse modeontwerper Thierry de Baschmakoff’. Je kunt heel veel in de ‘kristallen’ flacon zien: ‘een uiting van pure en tijdloze vrouwelijkheid’, geheel facetgeslepen en sprankelend met gouden glinstering en ongekende nuances platina. De naam Innamorata versiert de voorzijde in glanzend zwart. De dop van zama, omgeven door een goudkleurige ring met lieflijk kantpatroon vol bloemen, is tevens facetgeslepen en ‘doet denken aan de mode van Blumarine: vrouwelijkheid par excellence’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Waarom schuurt Innamorata tegen niche aan? Door de volheid aan ingrediënten. Van al het fruit, al de bloemen, al de sensuele noten krijg je de volle laag. Neem de opening: een uitbarsting van bloemig-fris bergamot, zonnig-zoet mandarijn en exotisch zoet passievrucht. Die zorgt ervoor dat de sensuele bloemen in het verliefde hart (ylang-ylang, frangipani) samen met de tedere magnolia een zoet-frisse ondertoon houden.

Dat wordt nog eens versterkt door een injectie van grapefruitbloesem. En dat ondanks de sensuele en warme onderlaag van (voor mijn gevoel misschien iets te veel) romige musk gelardeerd met cashmeran en benzoïne.

RUIK & VERGELIJK

Qua frisheid in combinatie met passievrucht, passiebloem en andere en sensuele bloemen, waait onderstaande geur, ruikende aan Innamorata, maar steeds door mijn hoofd. Is alleen iets lichter…

Yves Saint Laurent In Love Again Fleur de la Passion (2005)