NICHE

LALIQUE LALIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 18, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

KRISTALHUIS INTRODUCEERT EEN KRISTALPARFUM

Jaar van lancering: 1992

Laatst bijgewerkt: 13/09/12

Neus: Sophia Grosjman

Model: onder meer Claudia Schiffer

Art directon: Lalique

Flaconontwerp: Lalique

1992 is een belangrijk jaar voor Lalique. Het huis dat in zijn verleden ervoor heeft gezorgd dat menig parfum van menig maison de parfum (Guerlain, Worth, Rochas, Roger&Gallet) een artistieke opwaardering en daardoor meerwaarde kreeg, besluit zelf exclusieve geuren te creëren. Slimme zet. Verantwoordelijk voor deze in feite niche avant la lettre-ingeving: Marie-Claude kleindochter van oprichter René Lalique (1860-1945).

Zij kwam tot het besef dat een eigen parfum een logische voortzetting wat brand extension zou zijn perfect passend binnen de filosofie van het huis. Ze pakt het ouderwets aan: de kristallen flacon wordt met de mond geblazen en in een beperkte, gesigneerde oplage uitgebracht. Daarna wordt de oorspronkelijke mal vernietigd. Naar men zegt. Maar om aan de grote vraag te voldoen… zijn er goedkopere eau de parfum- en eau de toilette-versies te koop. Lalique kreeg de slogan Le Parfum, Source et Lumière mee.

De flacon van dit premièreparfum is gebaseerd op een kunstwerk uit de Lalique-archieven en heeft de typische kenmerken van het merk: een verfijnde en elegante samensmelting van helder en ‘frosted’ kristal waardoor het driedimensionale effect van de reliëfs op de flacon optimaal tot zijn recht komt. Let op: helemaal in de traditie van Lalique verschijnt jaarlijks een kristallen limited edition van Lalique waarin het vakmanschap van het kristalhuis telkens weer optimaal tot uiting komt – zie hiervoor de thuissite van het huis. Zie voor de 2012-editie de foto onder aan. En om stil te staan bij het twintigjarig parfumjubileum van het huis dit jaar verscheen de kamperfoelie-flacon in een nieuwe (kristal)versie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lalique is een typisch klassiek bloemenparfum waarvan bijna ieder ingrediënt het land van herkomst wordt gegeven. Ruik en reis maar mee: Mandarijn (uit Sicilië), zwarte bes (oorsprong niet vermeld) en gardenia (uit China) verzorgen de opening.

Magnolia (uit Grasse), roos (uit Bulgarije), ylang-ylang (uit Nossi-Bé) en oranjebloesem (uit Tunesië op de foto) stralen in het hart. Sandelhout (uit Oost India), cederhout (uit Virginia), vanille (van Réunion), musk (oorsprong niet vermeld) en amber (uit Columbia) verlenen de bloemen een elegante afronding. Eindresultaat: mooi en evenwichtig met een lichte nadruk op de roos.

Die is hier mooi verweven met de volle ylang-ylang, koppige gardenia en zachte magnolia. En dat is niet zo vreemd: het is het handelsmerkt van Sophia Grosjman ook verantwoordelijk voor Yves Saint Laurents Paris (1983), Eternity van Calvin Klein (1988) en Trésor van Lancôme (1990). Oh ja: de geur van magnolia en gardenia niet uit de bloem extraheren, moet in het laboratorium met geurmoleculen afkomstig van andere bloemen nagebootst worden. Niets mis mee, alleen doet de herkomstvermelding dan alleen vreemd aan.

RUIK & VERGELIJK

Veel mensen denken dat Lalique het enige kristalhuis van Frankrijk is met een grensoverschrijdende reputatie. Zo zijn er Baccarat en Saint Louis die – alsof ze het schenen te ruiken bij de concurrent – bijna gelijktijdig een eigen parfum presenteerden. Om deze zeer exclusieve geuren te ruiken, moet je wel naar Parijs afreizen.

Cristalleries de Saint Louis Eau de Saint-Louis (1992)
Baccarat L’Eau de Baccarat (1993)

GREY VETIVER TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 18, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

TOONBEELD VAN TOM FORDS IDEE

VAN MANNELIJKE ELEGANTIE:

A GENTLEMAN IN A GREY SUIT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 13/09/09

Neus: Tom Ford en…?

Model: Tom Ford

Als er een luxebrand is die aantoont dat het ideaalbeeld van mannelijke schoonheid – zowel in uiterlijk als in stijl – statisch is en nauwelijks in een nieuwe vorm te dwingen, dan is het Tom Ford wel. Natuurlijk heb je de ‘new look’ van de Diormannenmode ingezet door Hedi Schlimane. Hierdoor kantelde het beeld een weinig. Maar dat was voornamelijk door de neo-punkuitstraling, de kleding zelf was eigenlijk als je goed keek, zo klassiek als maar kon.

Tom Ford weet ook dat je de moderne man (ook die met verfijnde smaak) klassiek moet inpakken. Zie zijn collecties die hij onder eigen naam presenteert: The Great Gatsby revisited. Ruik aan zijn ‘mainstreamgeuren’ die hij onder zijn naam presenteert: beschaving in optima forma en om niet voor al te klassiek te worden versleten voorzien van een dissonante noot of nog nooit eerder verwerkt natuurlijk ingrediënt.

Grey Vetiver is voor Tom Ford de essentie van de filosofie van zijn mannencollectie waarvan de geur op basis van vetiver – ‘het equivalent van de klassiek blauwe blazer, een prachtig horloge’ – dat bij hem een beeld oproept van een klassieke, zelfverzekerde man die in de traditionele betekenis weet ‘what is means to be a man’. Kijk naar het model en je weet wat Major Tom bedoelt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Grijs slaat op de kleding, niet op het aroma van vetiver. De droog-frisse en houtige geur van deze wortel – oorspronkelijk afkomstig uit India – is door ‘zijn tijdloosheid’ en ‘aardsheid’ een van Tom Fords geliefde ingrediënten. Het heeft volgens hem ‘enorm veel karakter en iedereen herkent vetiver en associeert het ergens mee’ – maar dat geld in feite voor de meeste ingrediënten.

Tom Ford zegt dat traditioneel vetiver vooral een rol op de achtergrond speelt. Klopt. Hij plaatst het in het centrum van Grey Vetiver. Het is samengesteld ‘uit de meest authentieke verkrijgbare vetivernoot’ die door een niet nader genoemde, maar revolutionaire en voor het eerst toegepaste extractiemethode werd verkregen. De overige toegevoegde smaakmakers zijn er slechts om de vetiversensatie te verhogen.

Het begin: de frisheid van vetiver wordt benadrukt door oranjebloesem en grapefruit. Het intens groene salie zorgt aldus Tom Ford voor een masculiene noot. Het hart: iriswortel garandeert dat vetiver warmte en ‘comfort’ schenkt. Nootmuskaat en peper verlevendigen het geheel en zorgen voor een ‘clean effect’.

De afronding: nog meer vetiver nu omringd door ‘amberhout’ en eikenmos die samen het groene en aardse aspect ervan benadrukken. Het effect volgens Tom Ford: de geur wordt niet te aards, niet te aanwezig en versmelt mooi samen met de lichaamswarmte van de drager.

RUIK & VERGELIJK

Toen ik voor het eerst van deze naam hoorde, dacht ik ‘wordt grijs het nieuwe zwart in parfumland?’ en, moest ik denken aan de geur die voor veel mannen al decennia het symbool van mannelijke elegantie is:

Geoffrey Beene Grey Flannel (1976).

Tom Ford is niet de enige die vetiver heeft bevorderd tot hoofdsmaakmaker. Wat opvalt bij de nieuwe lichting: de donkere en warme kant van vetiver wordt nu geprefereerd in plaats van de licht-frisse toets.

Serge Lutens Vetiver Oriental (2003)
Kenzo Air Intense (2005)
Paul Smith Story (2006)
Chanel – Les Exclusifs – Sycomore (2008)

ARABIAN WOOD TOM FORD PRIVATE BLEND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 11, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

KLASSIEKE CHYPRE VERPAKT IN HOUT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt:  11/09/09

Neus: Tom Ford en…?

Flacon en presentatie: Tom Ford

Zocht al langer aanleiding om over de jaloersmakende collectie van Tom Ford te schrijven. Nu een gevonden: vanaf september 2009 wordt zijn Private Blend verkocht voor de Benelux in de winkel in Brussel die voor veel consumenten een eerste kennismaking is geweest met het niche-concept: Senteurs d’Ailleurs aan de Avenue Louise. De lijn met twaalf geuren – inmiddels uitgebreid met vier – verscheen in het jaar dat Chanel zijn neo-nichelijn Les Exclusifs en Thierry Mugler zijn dito Miroir Miroir-kwintet presenteerde.

En het lijkt erop dat Tom Ford wat geuren betreft tussen beide zweeft. Met Chanel heeft hij de klassieke degelijkheid gecombineerd met de zoektocht naar de beste mogelijke grondstoffen gemeen, met Thierry Mugler – zij het iets minder – de verrassing van het onverwachte. Dit zegt hij er zelf over: ‘Private Blend is my own scent laboratory; it’s where I have the ability to create very special, original fragrances that are unconstrained by the convention of mainstram scent-making. Private Blend is designed with the true fragrance connoisseur in mind’.

Laatste klopt 100 procent. Want Tom Ford houdt van parfums. Dat maakte hij al duidelijk toen hij voor Gucci en Yves Saint Laurent werkte, alleen lengde hij toen zijn geurprincipes iets te veel aan met – logischerwijs – commerciële belangen. De presentatie van Private Blend combineert jaren dertig Hollywoodchic met de soberheid van de apotheek van weleer en oogt ‘in het echt’ minder bling bling dan je zou verwachten.

Het merkwaardige aan Arabian Wood – in eerste instantie gemaakt als ‘op maat’-parfum voor een Arabische sjeik als ode op de geurrijkdom en ‘eeuwige’ invloed van Arabië op de parfumwereld – is de naam. Want het is eigenlijk de enige geur in de collectie waarvan de naam de lading niet dekt en je misschien op het verkeerde spoor zet. Want de geur is meer dan alleen maar Arabisch hout: het verkent, voor mij althans, de chypre-familie ongekend verfijnd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Arabian Wood maakt duidelijk waarom een chypre eigenlijk – voor mij – de mooiste tak aan de parfumboom is. Want een goede chypre is een soort ‘perpetuem mobile’-parfum. Wil zeggen: het vastklinken van bergamot in de opening met eikenmos en patchoeli in de basis zorgt dat de bloemen in het hart zich telkens anders manifesteren. Van fris, bloemig tot diep, intens. Een goede chypre is als een wandeling door een bos waar je al rondstruinend de ene keer mossig gebladerte opsnuift, dan weer bloemen ruikt die bloeien op een door de zon beschenen open plek.

Arabian Wood roept dit rijke, gelaagde bosgevoel ook op. Het is een erg goede en perfect uitgebalanceerde chypre. Eerst de prachtige groene opening van bergamot, lavendel en het altijd fris-zwoel galbanum (die heel de geur door  aangenaam blijft hangen). Dan de open plek is het bos waar onstuimig en wild Bulgaare roos, meiroos, fresia, ylang-ylang, jasmijn en gardenia bloeien. Dan de sierlijke afronding van iris, patchoeli, cederhout en (naar het schijnt, naar het ruikt) veel eikenmos. Tenslotte geven tonkaboon, honing en cederhout het geheel als ‘extraatje’ een mooie amber-finish.

RUIK & VERGELIJK

Het leuke: door Arabian Wood snap je de drukte in parfumkringen niet over hoe nu een klassieke chypre te maken zonder de door de Europese regelgeving opgestelde limiet van eikenmos – kan bij een te hoge dosis huidirritatie veroorzaken – te overschrijden.

Zou het nu echt zo zijn dat veel merken neo-chypres samenstellen (waarin eikenmos is vervangen door een fusie van vanille en patchoeli) omdat eikenmos zo schrikbarend duur is geworden? Niet vanwege zijn hoge ‘irritatiegrens’… Kortom, Arabian Wood kan de vergelijking doorstaan met alle grote chypreklassiekers, zoals:

Guerlain Mitsouko (1917)
Robert Piguet Bandit (1944)
Balmain Jolie Madame (1953)
Paloma Picasso Mon Parfum (1989)

PEGASO ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 10, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

SYMBOOL VAN DICHTERLIJKE INSPIRATIE

VLIEGEND OVER TOSCANE EN UMBRIE

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 10/09/09

Neus: onbekend

Volgens Etro spreekt Pegaso als een gedicht tot de ziel waarin je wordt meegevoerd naar ‘een echo van eeuwenoude passies’ maar ook een blik krijgt van een toekomst rijk aan emoties. Klinkt misschien wat geëxalteerd, maar dat kan bijna niet anders als je je laat inspireren door het vliegend paard Pegasus, een fantasiefiguur uit de Griekse mythologie geboren uit het ‘monster’ Medusa en zeegod Poseidon. Hij beleefde heel wat avonturen – welke… surf naar wikipedia – maar dat is voor Etro minder van belang. Wel dat hij in de loop der eeuwen uitgroeide tot symbool voor dichterlijke inspiratie.

De Italiaanse dichter Ludovico Ariosto (1474-1533) zag in zijn gedachten Orlando – overrompelend en amoureus – op Pegasus naar de maan vliegen in zijn zoektocht naar de wijsheid die hij door zijn liefde voor Angelica – in haar maagdelijk witte gewaad – was kwijtgeraakt… Dit  inspireerde Etro tot Pegaso die je als het ware ‘in vogelvlucht’ moet ervaren. Te paard, te paard, laat je meevoeren over het landschap van Toscane en Umbrië… oude kastelen, idyllische dorpen ‘verstopt’ tussen sierlijke pijnbomen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als je aan Pegaso ruikt, krijg je dat prettige gevoel van een puur natuur-ervaring – eigen aan alle Etro-geuren. Alles ruikt echt. Van kop tot staart. Je wordt eigenlijk direct rustig, terwijl de geur toch temperamentvol is. Etro dient zijn geuren graag op als een recept. Pegaso wordt omschreven als een geur die eigentijdse frisheid van citrusfruit paart aan klassieke ingrediënten. Snel naar je Toscaanse gestylde keuken en vul een kopje met bergamot en limoen. Loop de tuin in voor wat verse basilicum.

Hmm, fris, groen, maar ‘braaf’. Beetje pit kan geen kwaad… peper dus. Een beetje ‘aardsheid’ kan ook geen kwaad. Pak de schop en ga op zoek in de Toscaanse heuvels naar de iris pallida waarvan de wortel, hoewel ruw, toch een fluweelachtige verfijning geeft. Dit alles goed laten trekken met een paar twijgjes cederhout. Denk je: ‘Ontbreekt nog wat’, pak dan een bouillonblokje met gestolde harsdruppels van zachtzoet benzoïne en sensueel cistus labdanum. Dien Pegaso op con amore!

RUIK & VERGELIJK

Toch opvallend: dichterlijke inspiratie haalt vaak het beste naar boven in mensen en geuren. Nog een mythisch paard dat de parfumwereld inspireerde.

Lalique Equus (2001)
Parfum d’Empire Equistrius (2007)

BAGHARI ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 9, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS OPNIEUW GEROKEN, NICHE, PIEDESTAL POUR DES PARFUMS. Een reactie plaatsen

OPNIEUW GEROKEN, OPNIEUW BESPROKEN

N°5 IN OVERDRIVE

Jaar van lancering: 1950/2006

Perfumer: Francis Fabron/Aurélien Guichard

Laatst aangepast: 07/08/19

ROBERT PIQUET ENTREEDe laatste paar jaar is meer bekend geworden over Robert Piguet (1899-1953). Ook wel ‘the prince of fashion’ en ‘le plus parisien des couturiers’ genoemd. En deze faam is in parfumkringen grotendeels te danken aan Bandit (1944) en Fracas (1949). Toen de productie ervan stopte (eind jaren zeventig volgens mij) waren ze gehuld in mysterie. Je hoorde wel eens verhalen over hoe bepalend ze waren.

Met het opkomen van internet las je af en toe persoonlijke getuigenissen… Was in 1989 door twee Amerikanen niet besloten het parfumhuis Robert Piguet te heropenen, dan was de naam waarschijnlijk voorgoed in de vergetelheid geraakt. Misschien ook niet, had een andere door vintage parfums geïnteresseerde liefhebber besloten hetzelfde te doen. Misschien ik wel.

PIAF LA PETITE ROBE NOIREKorte biografie: de in Zwitserland geboren couturier gold met Pierre Balmain als de voorloper van de New Look waarmee Christian Dior in 1947 wereldnieuws werd. Zijn atelier was een broedplaats voor talent: Christian Dior (zie foto onder), Hubert de Givenchy en Marc Bohan leerden bij hem de fijne kneepjes van het vak. En ik altijd maar denken dat Chanel het alleenrecht had op the perfect executed ‘little black dress’: Robert Piguet ontwierp de allerkleinste versie voor ‘la plus petite chanteuse française’: Edith Piaf (142 cm, 40 kg).

Baghari, genoemd naar de stad in India, is het derde parfum waarvoor Robert Piguet nog heeft getekend. En is net, zoals Bandit en Fracas uitgesproken in zijn intenties. Dat wil zeggen: het maakt de naam van de geurfamilie waarvan het lid is – de aldehyde – honderd procent waar. Sterker, Baghari gaat wat geurbeleving over de aldehyde-grens heen. Nog more electrifying, stronger, bloemiger, maar met toch een aangename ‘open skies’-toets.

WHAT BAGHARI IK EIGENLIJK?

Ik vind het nog steeds een merkwaardig gegeven: dat ‘lang geleden’ gelanceerde geuren als ouderwets worden neergezet. Ruik je als starter op de parfummarkt voor het eerst N°5 (1921) van Chanel – nog steeds een van de bestverkochte geuren wereldwijd -, is dan je eerste reactie ‘old school’? Zeg je hetzelfde bij Guerlains Eau de cologne du Cocq (1894)? De klassieke eau de cologne is voor mij bij uitstek tijdloos. Ik ken een verkoper die 4711 (1792) aanprijst als Neroli Portefino (2007) van Tom Ford maar dan goedkoper.

PIGUET EN DIORDe nieuwe Baghari is op basis van de oude aldehydeformule gemaakt. Direct bij de opening ruik je dat: de aldehyden knetteren je tegemoet, zijn als vuurwerk met elektrische vonkjes – crisp and sparkling. En die prikkeling blijft lang present, ook als de bergamot en neroli ze begeleiden van opening naar hart. Vergeleken daarbij is N°5 – beschouwd als het eerste aldehydenparfum – het verlegen zusje van Baghari. Zachter, beschaafder.

In het hart ruik je waarom de aldehyden zo geliefd zijn (‘waren’): ze hebben het vermogen om bloemen te veredelen en te polijsten. Iets wat we zijn gaan associëren met chic en ‘damesachtig’ – misschien is dat wel de oorzaak dat waarom ‘we’ dit ouderwets vinden. Tegelijkertijd zorgen ze ervoor dat de bloemen in elkaar opgaan – je ruikt iets diffuus, iets abstracts dat doet denken aan bloemen. Mooi dat je dat al voorzichtig in de opening ruikt: een zachtzoete voile van viooltje. De bloemen in dit geval: een klassieker-dan-klassiek boeket van roos (centifolia- en damascena), jasmijn en oranjebloesem. Algemene impressie: vol maar vooral zonnig en luchtig.

De afronding is daadwerkelijk prachtig. Eerst een voorzichtige noot van iris die haar poederige noten eerlijk verdeeld over de amber en vanille die samen een subtiel-kruidig spoor verspreiden die doet denken aan een mix van nootmuskaat en kaneel. De ‘moderne’ musk stelt zich bescheiden op, versterkt in dit geval de poederige iris. Wat ik niet in de basis detecteer is de vetiver – daar heb ik sowieso moeite mee als het een klein onderdeel van een compositie vormt. En, mooi, mooi, mooi: hoewel de aldehyden zijn ‘gedoofd’ blijft je ze toch ruiken.

Wat die vetiver betreft: ik moet hier op terugkomen. Die ruik ik dan toch eindelijk maar pas op het allerlaatst, nadat de Baghari meer dan acht uur op mijn pols zat (drie keer geconstateerd). Het verklaart de iets groenig-houtachtige noot (met een vies randje met de schijn van bevergeil).

Ik overweeg om dan ‘toch maar’ het extract te kopen, want daar schijnen ze bij Robert Piguet mee te stoppen. Dat mag natuurlijk eigenlijk niet. Come on, we hebben het hier wel over liquid art.

Het is ‘publiek geheim’ dat veel meer vrouwen dan je denkt N°5 gebruiken. ‘Geïntimideerd’ door de overkill en one shots, hanteren ze een van de klassieke parfumregels: ‘In doubt, buy Chanel N°5’.

Deze vrouwen raad ik aan: probeer Baghari, dan ruik je ‘het bestverkochte parfum ter wereld’ in overdrive. Geldt ook voor mannen. Een van mijn zussen gebruikt alleen N°5 (alle variaties denkbaar), en nu blijkt dat haar zoon en stiefzoon ook fervente fans zijn. En sprayen niet stiekem haar N°5. Zelf gekocht. Zelf als cadeau gevraagd. Geldt ook voor mij. De laatste tijd layer ik hem met Oud (2013) van Robert Piguet – met een wonderlijk resultaat tot gevolg.

ON MY WAY TO BAGHARI

FÉMINITÉ DU BOIS SERGE LUTENS (VOORHEEN SHISEIDO)

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 8, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET F, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. 1 reactie

SERGE LUTENS’ ‘HOUT’ VAN VROUWEN:

VOOR HET EERST MANNELIJK HOUT VROUWELIJK GEMAAKT

Jaar van lancering: 1992

Laatst bijgewerkt: 07/09/09

Neus: Pierre Bourdon, Christopher Sheldrake

Art direction: Serge Lutens

Flaconontwerp: Serge Lutens

Wat met vele Shiseido-geuren in het verleden niet is gelukt, moet met Féminité du Boiswel gebeuren. Namelijk: oosterse spiritualiteit toegepast in de westerse parfumcultuur. Om dit te bereiken, opent het Japanse cosmeticahuis begin jaren negentig in hartje Parijs Les Salons de Palais Royal Shiseido (25 rue Valois) die wordt ingericht door huisstylist Serge Lutens die tevens de taak krijgt om nieuwe Shiseido-parfums te ontwikkelen.

Het eerste resultaat, Ombre Noir uit 1980 niet meegerekend, maakt direct indruk. Niet alleen is het de prachtige etherische flacon van Féminité du Bois, maar ook de geur zelf. Sterker, terugblikkend wordt het gezien als hét parfum dat de weg heeft vrijgemaakt voor vrouwelijke chypregeuren waarin voor het eerst de nadruk op de houttonen wordt gelegd. Iets tot dan toe alleen gebruikelijk bij mannengeuren. Vandaar de naam, die vrij vertaald kan worden met: de vrouwelijke kant van hout. Serge Lutens heeft zich later in interviews wel eens beklaagd hoe de concurrentie met deze geur aan de haal is gegaan. Jammer vond hij alleen dat het eerder een verpovering dan een verbetering werd. Zo’n uitspraak maakt de geur natuurlijk alleen maar boeiender. En hij mag het doen, want veel neuzen beschouwen Féminité du Bois als een van de mooiste houtgeuren ooit gecreëerd.

Laatste nieuws: in 2009 is Féminité du Bois onderdeel geworden van de Serge Lutens-geurcollectie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Aan de opening ruik je direct dat je met een origineel parfum vandoen hebt: gember, kruidnagel en nootmuskaat van de fijnste kwaliteit die het bloemig-fruitige hart van oranjebloesem, viooltje, pruim en perzik voorzien van een kruidige, zalvende toets. Mooi om te ruiken hoe pruimig-zoete en zoet-pruimige noten, bijna sensueel tegen het hout gaan kleven.

In de basis komt zoals de gezegd ‘de vrouwelijke kant van hout’ tot volle wasdom door een gulle dosis ceder- en sandelhout die voor het oriëntaalse effect is ondergedompeld in vanille en benzoïne. Féminité du Bois is een van die geuren die bij eerste kennismaking overrompelt door zijn originaliteit en bij herhaald gebruik hierdoor blijft verrassen. Jammer alleen dat de geur onder de naam Lutens ook is aangepast – het volle, ontegenzeggelijke krachtig-subtiele sensuele hout is een beetje verloren gegaan.

RUIK & VERGELIJK

Zou Serge Lutens onderstaande geuren bedoelen? Deze fruitige chypres hebben ook een sterke houtbasis:

Yves Saint Laurent Yvresse (voorheen Champagne 1993)
Nina Ricci Deci-Dela (1994)
Dior Dolce Vita (1995)

 

 

Fdb

EAU SUAVE PARFUM D’EMPIRE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 7, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

PROMISE YOURSELF A ROSE GARDEN

ZO MOET EEN CHYPRE-ROOS RUIKEN!

Jaar van lancering: 2004

Laatst bijgewerkt: 16/12/15

Neus: Marc Antoine Corticciato

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

MALMAISONAls kind keek ik altijd uit naar een film op de televisie: The Time Machine (1960) naar het boek van H.G. Wells dat hij in 1895 publiceerde. Het prikkelde mijn fantasie enorm. Wat in de toekomst lag, interesseerde me niet zo. Daar zou ik zelf voor een bepaalde tijd onderdeel van zijn. Het verleden daarentegen; ik zou er veel voor geven even met een tijdmachine ‘terug’ te mogen. Ik moest hier aan denken bij het verschijnen van Eau Suave.

De geur is geïnspireerd op de rozentuin (nog te bezichtigen) van het paleis Malmaison (dat zijn naam dankt aan zijn slechte staat bij aankoop) die werd aangelegd door de eerste vrouw van Napoléon Bonaparte, Joséphine de Beauharnais (1763-1814). Door de haar aangelegde rosarium ontstond er – naar men zegt – in de 18de en de 19de eeuw in de betere kringen een rosarium-manie.

Joséphine-de-France-par-François-GérardWat zou ik daar graag rond geflaneerd hebben met haar aan mijn zijde terwijl ze me de 250 verschillende soorten (!) toelichtte. Of als het lot me minder gunstig gezind was geweest, wat had ik er graag als tuinman rond geschoffeld. Moet trouwens een leuke menagerie zijn geweest afgaand op getuigenissen.

Zo vlogen er in de ontvangsthal exotische vogels rond de in potten geplante al even exotische bomen. In de tuin zelf – vol met de toen voor Europa nog zeldzame jasmijn, dahlia en magnolia – graasden zebra’s en kangoeroes. En in een belendende oranjerie liet ze 300 ananasstruiken planten. Wat niet zoveel mensen weten: het eigenzinnige karakter van Joséphine – geboren op Martinique als Marie-Josèphe-Rose Tascher de la Pagerie – dat mede werd bepaald door haar Creoolse achtergrond. Heel haar leven had ze iets van een onaangepaste ‘hippy de luxe’ die door de juiste contacten en – ja dames en heren – veel rond hoeren en snoeren op de toenmalige hoogste troon van Europa terechtkwam. Heel aanneemlijk gespeeld door Isabella Rossellini in de tvserie Napoléon (2002).

Marc Antoine Corticciato bied je met Eau Suave een denkbeeldige wandeling door de rozentuin van Joséphine – die tot haar ontmoeting met Napoleon door intimi Rose werd genoemd. En deze wandeling is de moeite waard. Wat een prachtgeur! Wat een nuances! Lang geleden dat het oorspronkelijke chypre-concept zo licht maar toch zo vol werd geïnterpreteerd. Zou eigenlijk door alle rozenliefhebbers en chypre-addicts geroken moeten worden.

EAU SUAVE PARFUM D’EMPIREWAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vaak de verrassing van een geur: de eerste moleculen die je opsnuift. Die kunnen in  een flits een sensatie naar boven brengen die doet denken aan iets vertrouwds. Alleen kun je het niet direct thuisbrengen. Eau Suave geeft me het. Een gevoel van vroeger, een dag in de lente vol zon, vol bloemen. En een mild briesje zorgt er gelukkig voor dat het niet te warm wordt. Eau Suave is volgens de neus een samengaan van drie ‘voorstellingen van een roos’. Een gekruide roos. Een fruitige roos. Een theeroos. De eerste wordt opgeroepen door een prachtige, pikante mengeling van korianderzaad, saffraan, peper en… roos. Gôh, wat lekker! De tweede komt tot leven door perzik, framboos, abrikoos en… roos. Idem: want het fruit is niet te plakkerig, niet te plastic, het versterkt alleen de zoetheid van roos. De derde, theeroos, die bloeit in het echt en geeft vermengd met aldehyden Eau Suave die licht-frisse toets.

Aan al deze drie ‘rozen’ kleeft aangenaam, wat zeg ik, prachtig het chypre-akkoord van eikenmos, patchoeli en musk. Begeleid door een zoetheid die zweeft tussen honing en vanille en waarschijnlijk afkomstig is van de ‘fruitroos’. Nogmaals: heel mooi, heel elegant, heel klassiek.

Een goed rozenparfum is voor mij niet ‘romantisch’ met allerlei frutsels en linten, ook niet het symbool voor de liefde; het moet voor mij prikkelen – je moet de doorns als het ware voelen. Marc Antoine Corticciato krijgt het voor elkaar.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend: Eau Suave lijkt de opmaat voor de herontdekking van de klassieke rozengeur. Antoine Corticciato is natuurlijk niet de eerste. Enkele nichemerken en klassieke leveranciers is hij schatplichtig.

De voorlopers:

Jean-Charles Broisseau Ombre Rose (1981)
Yves Saint Laurent Paris (1983)
Annick Goutal Rose Absolue (1984)

De voorbereiders:

Lancôme – Maison Lancôme – Mille et Une Rose (2000)
Serge Lutens Sa Majesté la Rose (2000)
Frédéric Malle Lipstick Rose (2000)

De volgers:

Givenchy Very Irrésistible (2003)
Stella McCartnery Stella (2003)

Neo-niche-rozen:

Guerlain – L’Art et la Matière – Rose Barbare (2005)
Dior Passage N°4 (2007)
ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CENTIFOLIA

 

 

 

 

MYRRHE ARDENTE – LES ORIENTALISTES – ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 7, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

VURIG MIRRE

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 18/06/12

Neus: Isabelle Doyen

Annick Goutal antwoordt op een chique manier op de huidige trend van pure geurervaringen. Dat wil zeggen: parfums die de charme van één klassiek concept benadrukken. Ze doet het met een trio Les Orientalistes die samen AME worden, Frans voor ziel. A staat voor amber, M staat voor mirre en E staat voor wierook (encens in het Frans). En inderdaad, je kunt met recht dit trio een terugkeer naar de ziel van het parfum noemen. Een gewaagde optie aangezien het zowel amber, mirre en wierook in al hun puurheid ontbreekt – zo wil het vooroordeel – aan raffinement. Ontbreken in de zin van dat ze, bij een vluchtige kennismaking, nogal ongepolijst en ‘onaf’ overkomen. Want normaliter worden in moderne parfums mirre en wierook in kleine hoeveelheden in de basis verwerkt om ze van een gloedvol aura te voorzien.

Voor amber geldt dat in mindere mate omdat ‘amberparfums’ in Frankrijk gelijk staan met oosterse wereld vol zwoelte en overdaad (denk aan Opium van Yves Saint Laurent uit 1977). Myrrhe Ardente is een ode op de geur van mirre zelf. Volgens Camille Goutal verfijnd, aangenaam maar bovenal warm en kruidig. Zowel Myrrhe Ardente, Ambre Fétiche en Encens Flamboyant kunnen vrouwen en mannen apart of in combinatie dragen. Met amber maak je de andere twee zachter, met wierook lichter. Mirre verzacht weer de andere twee.

Vind je Myrrhe Ardente toch te heavy, te donker en te aards… niemand die je ervan weerhoudt het te vermengen met een ander ‘soloparfum’ van Goutal. Probeer het eens met La Violette (2001). Het effect: alsof viooltjes verbranden in de zinnelijkheid van mirre! En wil je mirre een iets meer fris-zonnige toets geven, vermeng het dan met Eau du Sud (1996).

Let op: Annick Goutal levert een speciaal witleren AME-coffret in een oplage van 1500 stuks wereldwijd. Hierin huizen drie heerlijke-aangename klassiek aandoende flacons waarvan elk is versierd met de beginletter van de geuren. Samen vormen ze de ziel van parfum: A.M.E. En inmiddels is de collectie uitgebreid met Musc Nomade in 2008 – ook beschreven op deze blog.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mirre kennen wij voornamelijk als een van cadeaus die een van de drie wijzen ten geschenke gaven aan het kindeke Jezus ten tijde van het begin van de christelijke jaartelling. Toen en nu geldt mirre als een duur en kostbaar goed dat (eveneens toen en nu) afkomstig is van de struik die in het latijns ‘commiphora myrrha’ heet. Het groeit op de steppen van Afrika, met name Somalië, Ethiopië en Jemen.

Afgezien van de mooie, ‘rokerige’ geur – die doet denk aan verbrand hout met zoete ondertoon – is mirre een uitstekend fixeerder van andere ingrediënten in parfums. Bij een pure mirregeur horen weinig smaakmakers. Daarom is mirre in deze versie slechts omringd met benzoïne (voor de muskachtige toets), tonkaboon (voor de zoetzachte toets), guajachout (om mirre ‘body’ te geven) en een bijenwas-absolu die het geheel een warm-zonnige noot geeft… alsof je midden december door Betlehem loopt op zoek naar…

RUIK & VERGELIJK

‘Mirre, mirre on the wall, whose the most fragrant of them all…?’ Er zijn niet zoveel geuren waarin mirre de hoofdrol speelt. Logisch, mensen associëren de geur niet echt met parfum, meer met kerk en tempel. Er is eigenlijk maar één geur waarmee je kunt achterhalen welke parfumeur ‘het gevoel van mirre’ het beste heeft vertaald.

Serge Lutens La Myrrhe (1995)

Parfums Générale – La Huitième Art – Myrriad (2010)

Guerlain – L’Art et la Matière – Myrrhe & Délires (2011)

ZIE DE MAAN SCHIJNT OVER DE GIFTIGSTE BLOEM… EEN GEWAARSCHUWD PARFUMFAN TELT VOOR TWEE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 3, 2009
Geplaatst in: NICHE. Een reactie plaatsen

DATURA NOIR SERGE LUTENS

Jaar van lancering: 2002

Laatst bijgewerkt: 03/09/08

Neus: Serge Lutens, Christopher Sheldrake

Maan
In India wordt de datura gezien als een van de heilige planten van Shiva. Maar ook – met haar bladeren als donzig crêpepapier – als de favoriete bloem van heksen die, verwerkt in brouwsels, je onweerstaanbaar zou maken voor sexuele avances – van wie dan ook! Vooral ‘s nachts onder volle maan verspreidt deze bloem haar overrompelende, bijna narcotische geur.

Sl
‘Een koppige verleidster in de avondschemering’, aldus Serge Lutens waar hij tegelijkertijd slachtoffer en vertolker van wil zijn. Of het eerste hem gelukt is, weten we niet. Het tweede – in de overdrachtelijke zin dan – wel, want met Datura Noir brengt de meesterparfumeur uit Parijs een hulde aan deze bloem.

Hij is kortweg lyrisch over het parfum dat deze verleidster onder de bloemen brengt: ‘De nacht strekt zich gehuld in kristallen schaduwen over de tuin uit. Het is doodstil en de zich tegen de donkere lucht aftekenende datura wordt door de maan met haar spookachtige gloed belicht. Met haar naar beneden gebogen hoofd vormen de lange bloemen vreemde hoofddeksels, gelijkend op daken van Thaise tempels. Wanneer de avond is gevallen ademt ze een bedwelmende rijp door haar verwenste lippen uit’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Datura01
We moeten bij deze geur de ‘litanie’ hoofd, hart en basis vergeten volgens Lutens, want de datura laat alle ingrediënten tot één emotie versmelten weliswaar ondersteund door Arabische gomhars (mirre) die op een originele wijze wordt vermengd met bittere amandel, tonkaboon en musk.

Verder krijgt deze verradelijke bloem gezelschap van schijnhulst (osmanthus), heliotroop, mandarijnschil en citroenbloesem. Voor de melkachtige en zoetige afronding zorgen vanille, kokosnoot en abrikoos. Eindresultaat: een prachtig zoete, intense geur. Niet helder en transparant, maar donker en geel. Tip: vaak aan ruiken om de eigenheid ervante doorgronden.

RUIK & VERGELIJK

Daturanoir
Heeft de nuttiging van de daturabloesem, zaad en blad op het gestel a: een giftige werking, b: een hallucinerende werking, c: een heilzame of d: een lustbevorderende werking? Het antwoord: a, b, c én d. Want waar deze plant in het wild voorkomt, overal hoor je er de meest fantatische verhalen over.

Zo weten we via de Spaanse conquistadors dat de Azteken datura aan menselijke offers gaven als pijnstiller tijdens initiatieriten. Sommige daturavariëteiten worden tegenwoordig in Zuid-Amerika nog vermengd in thee en tabak om high te worden. En van Indianenstammen (zoals de Zuni’s) in Noord Amerika is het bekend dat hun heilige priesters het gebruikten wanneer ze de goden om regen verzochten en om in contact met hun voorvaderen te komen. En in Europa, zo wil het verhaal, is de datura ‘geïntroduceerd’ door zigeuners – leve het vooroordeel – en door hen verkocht als afrodisicum: het zou de weerstand tegen welke vorm seksueel verkeer breken.

Het zijn vooral de grote, trompetgevormde bloemen die opvallen en die in kleur kunnen variëren van rozig paars tot zonovergoten geel. Maar het meest opvallende is het bedwelmende parfum. Dat de datura een sterk effect op de gebruikers kan hebben, blijkt uit dit verslag uit 1676: ‘In Virginia there is a plant called the Jamestown weed, whereof some having eaten plentifully became fools for several days; one would blow up a feather in the air, a second would dart straws at it with much fury, a third sit naked, like a monkey grinning at the rest; a fourth fondly kiss and paw his companions, and sneer in their faces. In this frantic state they were confined, lest they kill themselves, though there appeared nothing but innocence in all their actions. A thousand such simple tricks they played and after eleven days they returned to themselves, not remembering anything that had passed’.

Pas dus maar op als je Datura Noir en/of de volgende geuren gaat gebruiken:

Maître Parfumeur et Gantier Secrète Datura (1992)
Isabella Rossellini Daring (2004)
La Perla Charme (2006)
Sergelutens

SCENT OF OGER OGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

WHEN THE WORLD BECOMES ONE

Jaar van lancering: 2007

Neus: Creed (in samenwerking met Oger)

Laatst aangepast: 10/07/12

Flaconontwerp: Creed

Het moet gezegd: dat hebben vader en zoon Oger toch maar mooi voor elkaar gekregen: een van de oudste en nog onafhankelijke parfumhuizen, Creed, bereid vinden een geur op maat te maken. Met Scent of Oger is een langgekoesterde wens uitgekomen, aangezien het Amsterdamse modemerk al jaren met de gedachten rondliep – geloven we – een eigen geur te lanceren.

Niet makkelijk volgens Oger – geloven we – omdat de geur naadloos moest passen bij het ambachtelijke en hoge niveau waar hij bekend om is geworden. Bij Creed zijn ze dan ook aan een goed adres. Het werd in 1760 in Londen opgericht en heeft in de loop van hun bestaan meer dan tweehonderd parfums gemaakt die geroemd worden om kwaliteit (zoveel mogelijk natuurlijke ingrediënten), verfijning (idem), originaliteit (gewaagde combinaties).

Daarnaast is Creed geliefd bij de groten der aarde voor wie het speciale parfums op maat levert. Tevreden groten: keizerin Eugénie van Frankrijk, Marlene Dietrich, Winston Churchill, prinses Diana, prins Charles, Grace Kelly. Eigenlijk is Scent of Oger een gelegenheidsgeur: het verschijnt in het jaar dat Oger zijn zestigjarig bestaan viert. Zo lang zal Scent of Oger niet leverbaar zijn aangezien er 200 flacons (250ml) zijn gevuld die voor € 260,00 over de toonbank in de Ogerwinkels in Amsterdam, Den Haag en Rotterdam zullen gaan.

Aan de geur is meer dan twee jaar gewerkt – geloven we. En met de naam wordt gerefereerd aan de film Scent of a Woman met Al Pacino in de hoofdrol. Onmiskenbaar Italiaans. Past helemaal bij de klassiek-Italiaanse kleermakerstechnieken die Oger in zijn eigen collecties hanteert. En de slogan die Scent of Oger meekrijgt – when two worlds become one – slaat natuurlijk op de samenwerking tussen Oger en Creed. Beetje gaap-gaap, beetje oudbolllig; maar zo eigen aan de klassieke chic van Oger.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Over de samenstelling van Scent of Oger krijg je alleen dit te weten: een intrigerende, geraffineerde en crispy geur – geloven we. Een mix van warm en fris – geloven we. Fris door de typisch Italiaanse citruselementen. Warm zoals de bekende Oger-potpourri. Binnenkort, voor-ie niet meer te koop is, even aan ruiken. Wordt vervolgd. Ik denk trouwens dat de geur ruikt ‘op’ Eau de Monsieur (1981) van Annick Goutal.

RUIK & VERGELIJK

Om het raffinement van Creed te ontdekken, keus te over. Welke te kiezen? Hieronder twee moderne creaties – die prijken op mijn parfumplankje – voor de man waarvan de eerste bekend staat om zijn charmante warmte en de tweede om zijn ongekende verfijnde frisheid. Onbekend zijn de jaren waarin ze gelanceerd werden.

Creed Bois du Portugal (1987)
Creed Silver Mountain Water (1995)