ECLATANT WATER
Jaar van lancering: 2013
Laatst aangepast: 13/07/13
Neus: Alberto Morillas
Concept & realisatie: Sebastian Alvarez Murena, Marina Sersale (foto onder)
De geur betekent vrijvertaald ‘het tiende water’. Waarom? Simpel: het is de tiende geur van Eau D’Italie, het sympathieke nichehuis waarvan ik – mea culpa, mea ultima culpa – nog maar één geur heb besproken: Sienne L’Hiver uit 2007. Als je die aanklikt, krijg je ook meer te weten over het hoe en waarom van het merk. Nog acht te gaan.
Acqua Decima – waarvan ik op de hoogte werd gebracht door www.parfumaria.com – is niet echt origineel. Wil zeggen het is een geurgenoegen – dat wel! – die de kwintenssens van de Mediterranée heeft gebotteld. En dat is natuurlijk al heel, heel, veel, veel, vaak, vaak gedaan. In dit geval een wandeling over ‘het pad der goden’: een spectaculaire route dat de Amalfi-kust verbindt met de baai van Sorrento waar je tijdens je trektocht vanaf wilde kliffen kunt genieten van de azuurblauwe Middellandse Zee. Toch maar een keer doen…
Fijn aan Acqua Decima: het hoge puur natuur-gehalte. Je hebt het idee dat je alle ingrediënten ‘persoonlijk’ in volgorde van opkomst opsnuift tijdens de wandeling. Hierdoor moet ik qua sensatie denken aan een mix van Eau d’Hadrien (1981) en Eau du Sud (1996) van Annick Goutal. Een compliment, maar het grote verschil is…
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
… de spectaculaire muntnoot. Die verlevendigt de hesperide-opening van citroen en mandarijn enorm. Die wordt hierdoor koel en minty, alsof je een citrussorbet besprenkeld met crushed munt (dus niet alleen ter decoratie zoals op de foto) verorbert en gelukkig geen associaties met tandpasta oproept. Hoewel sommigen dat wél zullen ruiken en juist prettig zullen vinden.
Deze frisrillende sensatie wordt in het hart zachter door neroli en petitgrain: ook fris maar met een bloemige ondertoon. En deze ‘bloemigheid’ wordt versterkt door een flinke hedione-injectie. Ook wel bekend als waterjasmijn die in Acqua Decima doet waarom het zo geliefd is: jasmijn stralend in een door de zon beschenen zee. In één woord en dan letterlijk opgevat: eclatant.
De afronding is ‘aards’ door witte houtsoorten en vetiver (ruik je op een gegeven moment heel mooi en ‘afzonderlijk’ door de compositie heen), en zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat de ‘citrusmunt-sorbet’ zich kan blijven handhaven. Ik meen ook, in dit geval, een prettige witte musknuance te ruiken.
Acqua Decima heeft namelijk ook een schoon en frisgewassen sensatie – maar dat kan ook verbeelding zijn. In ieder geval: een prachtige variatie op het Middellandse Zee-thema dat niet moeilijk doet maar ook niet makkelijk – lees: een, twee drie, mengen maar, hupsakee, klaar – is samengesteld. Gewoon verfijnd.
RUIK & VERGELIJK
Alberto Morillas – in 2003 onderscheiden met de Prix François Coty – heeft al vaker de Middellandse Zeegebied – zowel het ‘land’, zowel de zee – olfactorisch gebotteld:
Giorgio Armani Acqua di Giò (1994)
Acqua di Parma Colonia Intensa (2008)
Collistar Acqua Attiva (2009)
Versace Versense (2009)
Salvatore Ferragamo Acqua Essenziale (2013)
Ermenegildo Zegna Uomo (2013)
GEURENGOEROE 