CELINE DION CELINE DION

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 14, 2009
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

DE ESSENTIE VAN CELINE DION:

OPRECHT, TALENTVOL, SPONTAAN,

WARM, KRACHTIG EN ROMANTISCH

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 14/10/09

Neus: Patricia Bilodeaux

Ik was een paar jaar geleden op bezoek bij Brosse, de beroemde (parfum)glasfabrikant van Frankrijk. Iedereen van naam in parfumland laat daar zijn flacons vervaardigen. In de presentatiekamer stond een vitrine met illustere voorbeelden. Chanel, Patou, Mugler, Yves Saint Laurent. Ik vroeg aan de directeur van wie nu volgens hem de mooiste flacon was. Hij antwoordde bijna beschaamd ‘Catherine Deneuve’, en voegde er aan toe dat ‘een naam natuurlijk niet voldoende is, dat je als ster wel iets voor moet doen om van je geuren een succes te maken’. Nou daar taalde La Deneuve ongeveer tien jaar geleden niet naar. Geen feestje, geen onthulling, geen interviews. Het gevolg: haar parfumavontuur ging op in lucht.

Veel sterren kunnen hetzelfde beamen, zij dachten ook dat hun naam alleen voldoende was om mensen naar de parfumerie te doen snellen: Julio Iglesias, Micheal Jackson, Luciano Pavorotti etc. etc. Gabriela Sabatini, Priscilla Presley en Naomi Campbell – de eerste generatie celebs – hebben wel bewezen dat je als ster een succesvolle parfumcarrière kunt hebben, mits je je geuren in het middensegment plaatst. Uitzonderingen daargelaten: Jennifer Lopez vindt zichzelf vergelijkbaar met de luxemerken in de prestigemarkt.

En natuurlijk de zangeres die het afgelopen decennium uitgegroeide tot de best betaalde artieste in haar vak: Celine Dion. In 2002 zei ze in een Amerikaans tv-interview dat ze een geur op de markt wou brengen omdat ze er nog nooit een had geroken die ze echt lekker vond. Nou, dat geloof ik dus niet. Of ze heeft geen smaak, of ze heeft nog nooit echt goed gezocht, want ik kan haar zo vijf geuren onder de neus houden waarvoor ze direct ‘plat’ gaat en natuurlijk, nou vooruit, Celine Dion.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur is volgens het persbericht de essentie van Celine Dion, dus oprecht, talentvol, spontaan, warm, krachtig en romantisch. Deze onweerstaanbare eigenschappen vertaald in een geur, is volgens Dion een compositie opgebouwd uit diverse noten.

De geur opent met een ‘veld vol bloemen’: klaproos (ruikt niet), gele roos (wel misschien, maar niet geschikt voor parfum), lelietje-van-dalen (fris, voorjaar, groen), cyclaam (zoeter-dan-zoet), waterlelie (ruikt niet maar gaat om het idee van breekbare frisheid) verfrist met citroen en ‘verzwoeld’ met oranjebloesem. Voor het warme en diepere effect zijn houttonen, musk en amber verantwoordelijk.

Kortom, Dions parfumpremière is zo samengesteld dat niemand in de winkel bij een eerste kennismaking zal schrikken. Maar het zal ons ook niet verbazen dat bij een blindtest Celine Dion geur wordt aangezien voor een parfum afkomstig uit het topsegment. Wat zegt dat over Celine’s parfumpremière, wat zegt dat over de geuren uit het topsegment?

RUIK & VERGELIJK

De nachtegaal van Canada kan inmiddels een eigen parfumerie openen. Alle facetten van de vrouw verpakt ze in een geurmelodie. Een opmerking: ik vind het niet chic dat ze het woord chic ook voor een geur heeft gebruikt. Het woord zal wel vrij zijn van copyright, maar als je weet dat Carolina Herrera in 2002 een van haar parfums zo noemde… En dat geldt ook voor haar gebruik van Paris…

Celine Dion Notes (2004)
Celine Dion Belong (2005)
Celine Dion Always Belong (2006)
Celine Dion Enchanting (2006)
Celine Dion Spring in Paris (2007)
Celine Dion Paris Nights (2007)
Celine Dion Sensational (2008)
Celine Dion Sensational Moment (2008)
Celine Dion Chic (2009)
Celine Dion Spring in Provence (2009)

MISS DIOR CHERIE EAU DE PRINTEMPS DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 13, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

EEN LENTEGEUR VOOR EEN MISS DIOR CHERIE

OPWEG NAAR HUIS NA EEN AVONDJE UIT

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 14/10/09

Neus: François Demachy

Zie haar lopen die Miss Dior Chérie. Onder – de artistieke – leiding van John Galliano keert ze ’s ochtends terug van een onverwacht avondje uit. Laat dat maar aan Galliano over. Ze is moe. En ze voelt zich heel erg prettig. Komt omdat de natuur  net wakker is geworden. De ongerepte sensaties die ‘moeder natuur’ verspreidt, verrassen haar, roepen haar.

Met de schoenen (Dior uiteraard) loopt ze over het frisse gazon. Ze kijkt op haar horloge (Dior uiteraard). De tijd lijkt stil te staan. In haar tuin ontdekt ze plotseling – daar had ze nog nooit eerder bij stilgestaan – bomen in bloei die de heerlijkste geuren verspreiden. De lente ontwaakt met een geur vol beloften en plezier. Miss Dior Chérie neemt ze allemaal in haar op. Moe, maar gelukkig valt ze in een diepe slaap dromend van Miss Dior Chérie Eau de Printemps.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

We zeggen het direct: het blijft knap als een neus in een lente- of zomerversie toch het oorspronkelijke karakter van een bepaalde geur in zich blijft dragen. Ruik aan deze eenmalige versie gemaakt voor het voorjaar (en nog lang daarna).

Dit is volgens François Demachy lente in een flacon. Eerst een ongekende frisheid opgeroepen met een hesperidenakkoord op basis van zonovergoten bloedsinaasappel en bergamot uit Calabrië. Vervolgens neemt hij je mee naar het hart van de tuin. Hier bloeien overvloedig jasmijn, rozen en neroli. De afronding is als een wolk die een zachte patchoeli-schaduw over dit lenteboeket legt. Hierdoor krijgt de geur in zijn totaal een neo-chypre-accent en sluit hiermee naadloos sluit aan bij Miss Dior Chérie. En ruikt beter dan het voor mijn te eendimensionale L’Eau de Miss Dior Chérie uit 2009.

RUIK & VERGELIJK

Een nieuwe lente betekent: heel veel nieuwe geuren of een lente-interpretatie van een populaire geur. Niet alleen Miss Dior Chérie is een lentetuin binnengelopen, maar ook:

Van Cleef & Arpels First Premier Bouquet (2008)
Cerruti 1881 En Fleurs (2008)

ANGE OU DÉMON TENDRE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 13, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

VOOR WIE DE MYSTERIE VAN DE VERLEIDING

WIL ONTDEKKEN: VANUIT DE SCHADUW NAAR HET LICHT

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 01/10/09

Neus: onbekend

Model: Marie Streisss

Fotograaf: Mario Sorrenti

Flaconontwerp: Serge Mansau

Niet alleen zuiver, zo licht als een veertje deze engel in opperste zachtheid waarvan de delicate onschuld als een vluchtige verschijning is. Nee, opgepast! Kijk even langer en deze engel transformeert tot een duivel met duistere blik op fluwelen voeten. Het is duidelijk: de dualiteit die Ange ou Démon kenmerkte, blijft ook aanwezig in deze mildere versie. Alleen toont de dubbelzinnigheid zich subtieler, meer omfloerst. Zoals een zijdezachte streling die de huid nauwelijks beroert – de engelkant. Zoals een betoverende en tastbare sensuele gloed – de duivelse, katachtige kant.

Voor zover het idee. Nu de geur: Ange ou Démon en Ange ou Démon Tendre zijn met elkaar verwant door hun witte bloemenkarakter in het hart – de geursignatuur van Givenchy. Alleen krijgt in Tendre-versie het lelie-akkoord nieuwe allure; het wordt zachter. Alsof je vanuit de schaduw naar het licht komt. En als je je afvraagt waarom Givenchy met een nieuwe versie komt. Hier het antwoord van Givenchy’s geurexpert Françoise Donche: ‘Het leven van een parfum beperkt zich niet meer tot een enkele versie. Complementaire varianten laten toe op een andere manier genieten van een parfum en het ook op een andere manier te gebruiken’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een contrastrijk parfum, een spel van licht en schaduw, waarvan niemand het geheim echt kan doorgronden. Zo stelt Givenchy het. We kunnen het geheim dan misschien niet doorgronden, maar wel ontfutselen door ons te richten op de samenstelling.

De aanzet: in haar spoor van frisheid slepen mandarijn uit Calabrië de plantaardige frisheid van lelietje-van-dalen en de vrouwelijke toets van oranjebloesem met zich mee. Met andere woorden: groen, fris, bloemig.

In het hart regeert een witte weelde; in het bijzonder de geheime elegantie van lelie die voor een rozig en fris-natuurlijk accent gezelschap krijgt van pioenroos. En vergeet niet de discrete heliotroop die over dit alles een poederig waasje achterlaat. Dan de basis: edel palissanderhout mengt zich met de aardse noten van patchoeli… een afronding die volgens Givenchy garant staat voor een haast fatale zachtheid.

RUIK & VERGELIJK

Voor de vergelijking, houden we het daarom makkelijk. Ontdek de verschillen tussen ‘de ware’ engel of duivel en zijn subtieler opererende familielid. Of bloemiger en schitterender met de tweede tip.

Givenchy Ange ou Démon (2006)
Givenchy Ange ou Démon Récolte 2008 Jasmin Madurai (2009)

TUBEREUSE CRIMINELLE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 13, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

FATALE FLOWER VOOR FEMME FATALE

Jaar van lancering: 1999

Laatst aangepast: 18/03/12

Neus: Christopher Sheldrake, Serge Lutens

Wil je een van de allermooiste tuberoosgeuren ruiken? Pak trein of vliegtuig naar Parijs. Aldaar aangekomen, neem de taxi of metro naar metro-station Palais Royal. Stap uit en loop naar de tuinen van het Palais Royal. In deze prachtige, grootstedelijke verborgen oase zie je een plein omringd met statige renaissancehuizen waarvan de begane grond omringd is door een colonnade van pilaren.

Hierachter bevinden zich de meest chique winkels van Parijs. Op nummer 142 Galerie Valois zit Les Salons du Palais Royal Shiseido waar Serge Lutens de parfumscepter zwaait. Kijk, je kunt zijn geuren via de webwinkel kopen, maar dat is toch minder. Want pas in deze artistieke ambiance wordt duidelijk dat creatie van ware parfums toch een kunstvorm (de achtste) is.

Het begint met een naam – Tubéreuse Criminelle – die door je hoofd speelt, combineert dat met je eigen fantasie – aanspoorder van geile gedachten – en verhalen die over een bepaalde bloem – ‘de G-geur voor de G-plek’ – of plant de ronde doen. Maar je wil geen platgetreden pad begaan. Nee, als kunstenaar wil je dat jouw visie op die bloem alle andere pogingen zal afdoen als schetsen en aardige probeersels. Nee, jij wil een nieuwe standaard! Dus zoek je naar een compositie die één en al verrassing zal oproepen.

Het is voor mij gebeurd met Tubéreuse Criminelle. Wat een prachtige naam, Guerlain moet zich hierdoor hebben laten voor zijn voor Cruel Gardénia uit 2008! En wat een prachtige, of eerder gezegd merkwaardige geur. Het hoeft niet jouw favoriete tuberoos te zijn, als echte tuberoosfan moet je oegeven dat het dicht in de buurt komt van perfect. En is inmiddels de zes – we schrijven 2011 – best verkochte van Serge Lutens.

Maar ik heb iets over het hoofd gezien, lees ik in een recent persbericht: ‘Serge Lutens haalde zijn inspiratie bij Catherina de Medicis – en nu komt het – ‘de meest controversiële vrouw uit de geschiedenis’. Mijn vraag: volgens wie, volgens hem? Ik ken ook wel een paar vrouwen die aan deze omschrijving voldoen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat is een heel ‘criminele’ opening. Je moet absoluut niet aan bloemen denken, maar aan een medicijnenkastje waarvan je na jaren weer de sleutel hebt gevonden. Kamfer, mentol, groen, scherp, koud. Eigenlijk alle karaktereigenschappen van de tuberoos in zijn ruwe vorm, voordat ze echt tot bloei komt.

Maar het zijn de toevoegingen die voor de elegantie van Tubéreuse Criminelle zorgen: jasmijn en oranjebloesem die van zichzelf ook een volle, dierlijke niet-bloemige, niet-frisse kant hebben. En hyacint zorgt voor de versterking van het etherische karakter in de opening. De kruidige noot van tuberoos wordt versterkt door nootmuskaat en kruidnagel. De afronding met benzoïne, musk en vanille maakt dit parfum echt geil en groots tegelijkertijd.

RUIK & VERGELIJK

Het is simpel: je houdt wel of niet van tuberoosgeuren. Doe je dat, dan moet je gewoon vergelijken. Of je wilt of niet. Je bent toch benieuwd of die ene wel ‘de jouwe’ blijft of toch niet. Hier een aantal gevaarlijke tubreoos-variaties.

Robert Piguet Fracas (1949)
Annick Goutal Tubéreuse (1984)
Jean Paul Gaultier Fragile (1999)
Frederic Malle Carnal Flower (2005)
Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

MADNESS CHOPARD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 13, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

EEN PARFUM DAT BALANCEERT OP HET RANDJE

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 14/10/09

Neus: Christine Nagel

Model: Salma Hayek

Chopard kiest met Madness voor een radicale verandering in de parfumerie. Weg serieusdoenerij. Weg al dat gezever over parfumpoëzie en meer van dat gebla-bla. Sterker, de juwelier is met Madness in een maffe bui. Maar hoe ruikt nu eigenlijk een ‘maffe’ geur? Het antwoord is niet zo simpel, want Chopard breekt met een aantal parfum-clichés.

Anders gezegd: Madness is een parfum van vrouwen door vrouwen. Geen man kwam bij de ontwikkeling aan te pas. Chopard staat hierin trouwens niet alleen. Steeds meer geuren worden door en voor vrouwen ontwikkeld. Niks nieuws zou je denken, want er lopen al langer succesvolle vrouwelijke neuzen rond. Helemaal waar, alleen het verschil met nu is dat vrouwen hun eigen ideeën over geuren in de praktijk brengen.

Zíj bepalen, of herdefiniëren wat ‘verleidelijk’, ‘zwoel’, ‘sexy’ en meer van dat soort typische ‘vrouwelijke’ eigenschappen eigenlijk betekent in een geur. Dat deed tot voor kort alleen de man in de parfumwereld. De vraag: ruik je zoiets? Ruikt ‘romantisch’ volgens een vrouwelijke neus anders dan een mannelijke.

Volgens Christine Nagel die Madness ontwikkelde, moet je bij dit soort vragen bij het begin beginnen. Nagel: ‘Het is bekend dat vrouwen over een scherpere reukzin beschikken dan mannen, alleen werd dit vermogen nauwelijks gebruikt. Natuurlijk zijn er de laatste paar jaar steeds meer vrouwelijke collega’s in het vak gekomen, alleen zetten die hun specifieke kwaliteiten in voor het algemene doel: ze voldoen, net zoals hun mannelijke collega’s, aan de opdrachten die ze krijgen: ze houden rekening met de klant, doelgroep en financiële mogelijkheden’. Ze vervolgt: ‘Vrouwen willen nu een bevestiging van hun dynamiek, breekbaarheid en kracht, en dat, toegespitst op een parfum, willen ze ervaren en ruiken’. En dat stopte ze allemaal in Madness.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Madness is een tijdloze geur voor vrouwen die (een) verlangen (hebben) naar luxe, naar het leven op het randje, maar voor alles plezier willen hebben. Vrij vertaald: maf met klasse! Vertaald in een geur betekent dit rode ingrediënten: ‘lychee-roos’ (denk tropisch zoet en vrouwelijk), roze peperkorrel (voor de pit) en wilde rode roos. Met een ander woord: egelantier en die ruikt intens maar zacht en bestaat niet in het echt – zie foto). Nog meer rood met  ‘rood’ rozenhout (met de geur van hout die ruikt naar… ) vermengd met frisse noten en suède. Dat laatste geeft Madness én de huid een fluwelen touch.

Eindresultaat volgens Chopard: ‘Waanzining luxueus, ongeremd, bedwelmend’. En dit alles in een nogal stoer vormgegeven flacon, die vooral in het zuivere parfumextract schittert als een robijn in een Chopardhorloge. Maar wat een pech onderweg naar het succes. Crazy gewoon… de fotocampagne met op de achtergrond een skyline die verdomd veel op die van New York lijkt en die op 11/09/2001 voorgoed veranderde… het gerucht dat hierdoor de geur is geflopt…

RUIK & VERGELIJK

We zien steeds meer geuren die nogal rood ruiken. De ingrediënten zijn dan vaak – naast rode roos – rode grapefruit, rode kers, rode bes, granaatappel, grenadine en rabarber.

Yves Saint Laurent Baby Doll (1999)
Annick Goutal Quel Amour! (2002)
Cacharel Amor Amor (2003)
Guerlain – Aqua Allogoria – Grosellina (2005)

TUBEREUSE ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 11, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

DE LUSTELIJKE GENOEGENS VAN TUBEROOS

VEREDELD IN EEN PARFUM

Jaar van lancering: 1984

Laatst aangepast: 11/10/09

Neus: Annick Goutal

Let even op het jaartal waarin dit parfum is geproduceerd: 1984. Toen was echt bijna nog niemand geïnteresseerd om de essentie van één bloem te verkennen en die te huldigen met een ‘absoluut’ parfum. Annick Goutal deed het. En het opvallende: deze, pure en rauwe, barbaarse sensatie met toch fluwelen kant – alsof je tegen de haren van een vacht instrijkt – houdt zich nog steeds staande tussen de tuberoosparfums die hierna volgden.

Volgens de Annick Goutal-site is Tubéreuse bedoeld voor een mysterieuze en ravissante vrouw met verleidelijke ogen. Maar daarmee doe je het parfum, de bloem en de exercitie van Annick Goutal geen recht. Want Tubéreuse is zoveel meer. In dit geval, zoals de Fransen het zeggen, ‘charnel’ en overrompelend. Trouwens, bij de Annick Goutal-boetiek in Rotterdam staat Tubéreuse ook wel bekend als de ‘G-geur’, en dat slaat dan op de G-plek en de G van, hoe omschrijf je dat gevoel ook alweer als een geur je nog  maar aan één ding doet denken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Over het werkelijke geheim laat Annick Goutal weinig los. De enige sleutel die ze geeft is: tuberoos uit Grasse. Maar als je er aan ruikt, weet je dat het meer moet zijn. Daarvoor is Tubéreuse te romig, te ‘vleselijk’ en te Annick Goutal. En ook heeft de geur een minerale toets en op de achtergrond neem je zowel een groene als, ik kan het niet anders omschrijven, championnerige, of chiquer gezegd een truffelachtige noot – aarde – waar. Maar het blijft een tuberoos zonder verfijning. Geen oranjebloesem om haar zonniger te maken, geen gardenia om haar fluweliger te maken, geen witte musk om haar te temmen.

RUIK & VERGELIJK

Het is de bloem met de meest verheven omschrijvingen: ‘parel onder de bloemen’, maar appelleert volgens insiders aan de meeste basale gevoelens van de mens. Lust! De tuberoos. Haar naam werkt even verwarrend, want de tuberoos is eigenlijk een lelie waarvan de bloesems een zoet en zwaar geurspoor verspreiden omschreven als bedwelmend en overrompelend.

Sterker, een parfum waarin de hoofdrol is weggelegd voor de tuberoos werkt als een afrodisicum. Minder chic gezegd: de tuberoos is gewoon geil. Eigenlijk niet zo vreemd als je weet dat tuberoos bij de indianenstammen in Mexico eeuwenlang werd gebruikt als een soort viagrapil avant la lettre en werd ingezet als perfecte remedie tegen welke concentratie van frigiditeit dan ook.

Robert Piquet Fracas (1949)
Versace Blonde (1995)
Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1998)
Jean Paul Gaultier Fragile (1999)
Michael Kors Michael Kors (2002)
Frédéric Malle Carnal Flower (2005)
Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

MESSE DE MINUIT ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 11, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EN TOEN WAS ER LICHT!

OFWEL: KOMT ALLEN TEZAMEN ONDER

STERRENBLINKEN, WIEROOK EN… CITRUS

Jaar van lancering: 2000

Laatst bijgewerkt: 05/07/12

Neus: Jacques Flori

Een keer per jaar komen ‘voormalige’, ‘nog steeds’ en ‘voor een avond’- gelovigen van de katholieke leer samen op 24 december om tijdens een avondmis de geboorte te vieren van het kind dat licht in de duisternis bracht en de boodschap van zijn vader – ook wel bekend als ‘the one and only’, God – te verkondigen. Oh, wat sfeervol die kaarsjes, die kerststal en het koor dat de komst van kindeke Jezus in alle toonaarden bejubelt.

En dan verspreidt zich de geur van wierook door de kerk… ik als kind haakte dan meestal af. Want het was (en is) meestal een grove wierook. Zwaar, verstikkend en monotoon. Toen ik voor het eerst aan Messe de Minuit van Etro rook, dacht ik direct vol weemoed: ‘had de kerk vroeger maar zo geroken, misschien was ik dan wel niet van het geloof afgevallen’. Wat een topper! De reden: het vermengt donkere wierookessences met een sprankelende toets… en toen was er licht! Alsof de middernachtelijke maan straalt als een gloeiende citroen door de glas in lood ramen van een kathedraal.

Zo ervaart Etro een bezoek aan een middernachtmis: ‘De zachte gloed van kaarsen werpen schaduwen, door de bogen van een kathedraal, die de geest verlicht. Te veel licht hecht ons te veel vast aan aardse zaken, totale duisternis scherpen de zintuigen en maken het eenvoudiger om ons te verliezen in zinnelijke fantasieën.

Maar het is pas in het half duister dat de puurheid zich openbaart en de weg opent naar ons hart. Een puurheid die niets vandoen heeft met aardse zaken, een puurheid die noch vrouwelijk, noch mannelijk is, gevrijwaard van materiële en geestelijke beslommeringen’.

Bent u er nog? We gaan gewoon verder door de kerk van Etro: ‘Niets is kalmer, niets is  vuriger. Messe de Minuit: een geloofsdaad voor de ware gelovige die droomt dat hij een buitengewone, boven alles uitstijgende persoonlijkheid is’. Toe maar, zeg ik! Feit is wel dat je met Messe de Minuit je ‘transcendentaal’ waant, boven alle waan van de dag zwevend!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat is aangenaam: een walm van wierook die meevliegt op vleugels van lichte en zonnige citrustoetsen. Messe de Minuit roept het op met bergamot, citroen, sinaasappel en petitgrain (geperst uit de tak en blad van de bittere sinaasappel). In het hart van de geur wordt de wierook sierlijk en elegant door een stevige bloeminjectie van roos. De middernachtmis komt tot een hoogtepunt door wierook te voorzien van het zoetige mirre, het zalvend-zwoele cistus labdanum en de warme, sensuele noten van musk.

RUIK & VERGELIJK

Voor het zingen de kerk uitgaan… omdat je gemoed te veel bezwangerd is door wierook. Onderstaande geuren kunnen er ook wat van:

Giorgio Armani – Armani Privé – Bois d’Encens (2004)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Encens Flamboyant (2007)

Parfums Générale L’Eau Guerrière (2008)


DANS TES BRAS FREDERIC MALLE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 11, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN STILLE VERSLAVING

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 11/10/09

Neus: Maurice Roucel

Hoofddoel van Editions de Parfums: neuzen in staat stellen de geur van hun droom te realiseren (zonder aan kosten en marketing te denken) die ze bij hun andere opdrachtgevers – ‘de grote jongens uit de industrie’ – niet krijgen. Ook belangrijk voor Frédéric Malle, de bedenker van deze ‘uitgeverij’: het terugbrengen van luxe in de parfumerie waarmee de consument kennismaakt met originele en compromisloze parfums.

We kunnen zeggen: operatie geslaagd. Sterker, Malle’s visie werkt aanstekelijk. Het ene na het andere nichehuis opent na hem zijn deuren en bij ‘de grote jongens uit de industrie’ drong het besef weer door dat, mits goed en met liefde en ware creativiteit uitgevoerd, je parfumcreatie als een kunstvorm kunt beschouwen.

Of dat nu ook het geval met Dans tes Bras is? Ik weet het niet. Gemaakt door Maurice Roucel die al een van de meest eigenzinnige en uitgesproken geuren voor Frédéric Malle samenstelde: Musc Ravageur (2000). De verwachtingen waren dus hoog gespannen en die zijn bij mij na een jaar af en toe proberen nog steeds niet ingelost. Komt waarschijnlijk omdat ik bij de prachtige naam – dat daar niemand eerder op gekomen is – een andere geur voorstel.

Het idee: in plaats van extraverte sensualiteit (zoals in Musc Ravageur) dit keer ‘introverte’ sensualiteit. Vertaald in een intieme geur als ‘een spoor van een geliefde, iets wat je altijd wilt behouden, een understated parfum, een stille verslaving’. Anders gezegd: de geur van de huid van je geliefde. Combineer dit verlangen met de gedeelde interesse van Malle en Roucel in het overdoseren van een bepaald ingrediënt, vaak het geheim van een succesvolle geur.

Voor Dans tes Bras werd dat cashmeran. Een door IFF (grote geurenproducent) bedacht synthetisch component dat eigenlijk een parfum op zichzelf is. Rondom een hoofdakkoord van ambergris, musk, patchoelie en mos bloeien jasmijn en heliotroop ondersteund door een vanilletoets. Het effect: ‘vloeibaar’ en sensueel kasjmier dat een gevoel van luxe en welbehagen verspreidt. Vandaar de naam.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Je duikt in de armen van je geliefde die net Dans tes Bras heeft opgespoten en je ontwaart eerst een zweem van bergamot, kruidnagel en jasmijn. En dan lezen we in het persbericht: ‘Als een beeldhouwer begon Roucel vanuit het niets met flinke porties cashmeran, sandelhout, musk en patchoeli’ om de diepe en langhoudende geur van een warme huid met haar zoute zweem en intimiteit te vangen.

Om deze ‘huidgeur’ te versterken werd salicylate – een zoutmolecule verkregen uit wintergreen – en amber toegevoegd. Ter afsluiting een paar druppels heliotroop (foto). ‘Na dit ruwe beeld volgde het polijsten van de creatie. Ieder ingrediënt werd opnieuw beoordeeld en aangepast voor een homogeen geheel’.

Op het laatst werd kleur en ‘diffusie’ toegevoegd met een viooltje-akkoord. Door deze verfijning werd de geur ‘naar een subliem eindresultaat getild’. En dan… bij mij geschiedt het wonder niet. Wat ik ruik en blijf ruiken is niet zozeer intimiteit maar een fris- en schoongeboende huid. Frisse, schone lakens waar de zon overheen heeft geschenen.

Warm, beetje zwoel, zijden lakens. Wat ontbreekt is dat kleine beetje zweet, zout en erotiek dat een parfum zo mooi kan versterken. Een bed met lakens ‘van een week oud’.

RUIK & VERGELIJK

Maurice Roucel… die kan het wel. Niet alleen voor Frédéric Malle, maar ook voor:

Serge Lutens Silver Iris Mist (1994)
Rochas Tocade (1994)
Guerlain L’Instant de Guerlain (2004)
Lolita Lempicka L (2006)
Le Labo Le Jasmin 17 (2006)

JE SUIS UN HOMME ETAT LIBRE ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 10, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ECHTE MAN

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 22/01/11

Neus: Antoine Lie

Art director: Etienne de Swardt

Illustraties: Ich & Kar

Flaconontwerp: Etienne de Swardt

Ik had er eerder over moeten schrijven, maar het lukte me niet. Tijdsgebrek veroorzaakt door te veel andere geuren…  Nu dus wel. Alors… Etat Libre Orange… Als er één branche is waar de presentatie in eerste instantie zwaarder weegt dan de inhoud, dan is het parfumbranche. Verleid je de ogen, dan verleid je de geest; het eerste contact is gemaakt dat wellicht aanzet tot nadere kennismaking. Je moet als nieuw merk dus verdomd goed opvallen en je onderscheiden, wil je geroken worden. De meeste recente geopende huizen voldoen trouw aan de ongeschreven wetten in parfumland: understated, less is more en niet te veel poespas. Staat voor chic. Doe er wat filosofische traktaten bij en je hebt de veeleisende klant op zoek naar ‘nieuwe luxe’ en ‘nieuwe beleving’ ingepakt.

In dit plaatje pas geen humor. Daar denkt Etienne de Swardt anders over. Hij benadert parfum met een vette knipoog. Nieuw is dat niet voor hem: hij is ook het brein achter parfumhuis met een geplande lange termijnstrategie Oh My Dog! (2004) dat echter samen met zijn filiaal Oh my Cat! (2005) heel snel zijn deuren moest sluiten. Geparfumeerde huisdieren… toch iets te decadent, te ‘Marie Antoinetterig’ voor de gemiddelde consument.

Zijn Etat Libre Orange (genoemd naar de streek in Zuid-Afrika waar hij vandaan komt) presenteert zich als een huis dat de parfumerie van een aantal ingeslopen en zelden ter discussie gestelde ‘maniertjes’ wil bevrijden. Zijn filosofie verklaart hij met een ‘onafhankelijksheidsverklaring’ opgebouwd uit acht artikelen die te lang zijn om allemaal te noemen, maar komt er in het kort op neer dat ‘zijn’ neuzen geprikkeld worden hun fantasie en hun verbeelding de vrije loop te laten. Het resultaat: ‘Een collectie onorthodoxe geuren niet bestemd voor de massa, maar voor het individu dat parfum als verleidingswapen wil herontdekken’. Merk je direct aan de namen. Niet alleen gewaagd (Putain de Palaces, Don’t get me wrong I don’t swallow) maar ook origineel (Jasmin & Cigarettes, Vierges & Toreros).

Geldt tevens voor de invulling door de neuzen. Je wordt getrakteerd op zeer eigenzinnige en eigenaardige geuren die je geholpen door de naam en vormgeving ‘anders’ van parfum laat genieten. Alleen hoe lollig, grappig en geil kun je zijn in de wereld? Staan een (te) expliciet benoemen van de vermeende erotische en geile uitwerking van geuren een puur olfactief genieten en fantaseren niet in de weg? Als je niet oppast wordt het een trucje, voorspelbaar en glij je uit.

Iets wat Etat Libre Orange, wat mij betreft, met twee recente creaties is overkomen: Tom of Finland (2008) en Fat Electrician (2009). Te nichterig, te weinig tongue in cheek en te veel ‘kijk ons toch eens alles aan de laars lappen’. Je suis een Homme is daarbij vergeleken een toonbeeld van een klassiek Frans mannenparfum. Hoewel gewapend met een ‘is that a gun or a dick, and are you just glad to see me’-illustratie, ademt de geur een en al verfijning en raffinement. Groen, ‘ruw’ en houtig.

En toch anders – zie Ruik & Vergelijk. Het is een herinterpretatie van de cologne die Napoleon – bekend om zijn cologneverslaving – graag droeg. Klopt niet helemaal, want daarvoor is de geur te zwaar en uitgesproken. Stel je er Napoleon bij voor in galop de geur opsnuivend van mossige, beetje verrotte bladeren en het zweet van het paard dat hem naar de overwinning brengt… Volgens Etienne de Swardt is Je suis un Homme gemaakt voor mannen die zich doen gelden en voor vrouwen die hun mannelijke kant erkennen. Beide klaar om het offensief te starten zonder angst de rollen om te draaien. Ruikend aan de geur, zeg ik: ‘Valt wat voor te zeggen’. Alleen ik word zelf een beetje moe van dat gedoe van de man op zoek naar zijn vrouwelijke kant en vice versa.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooi aan Je suis un Homme: de eenvoud in opbouw. Door de citrus en bergamot (heel zuiver en puur natuur) heen in de opening ruik je direct al de basis van hout- en bosachtig patchoeli ondergedompeld in een zwoele en warme cognacnoot (opgeroepen door een vanille- en ambermix plus wat harsen, althans ik vermoed cistus labdanum) gecombineerd met een strakke leerpatch – opgeroepen door berkenteer – en Corsicaans kreupelhout. Laatste werd vroeger veel in mannengeuren gebruikt, maar is geleidelijk door neuzen vergeten. Het geeft volgens mij de geur zijn droog-stroeve ‘afdronk’.

RUIK & VERGELIJK

Ja ze bestonden, bestaan en worden nog steeds gemaakt: klassieke mannengeuren die het niet moeten hebben van ‘debiele’ en grensverleggende ingrediënten, maar op aangename wijze de beproefde citrus-kruid-mos-hout-combinatie laten tintelen.

Rochas Moustache (1949)
Dior Eau Fraîche (1953)
Givenchy Gentleman (1974)
Annick Goutal Eau de Monsieur (1981)
Parfum d’Empire Iskander (2006)

VETYVER LANVIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 9, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

OUDE VETIVER VAN LANVIN

OPNIEUW GEINTERPRETEERD

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 09/10/09

Neus: François Robert

Vetiver, de gedroogde wortel oorspronkelijk afomstig uit India, is een van de meest geliefde ingrediënten in – vooral – mannengeuren. De reden: zijn onwaarschijnlijke droog-frisse en houtige smaak zo anders dan citrus of varen. Daarnaast combineert vetiver uitstekend met bijna alle parfumingrediënten en fixeert het ook; het houdt de essentie van een parfum goed vast in de basis. Pure vetivergeuren worden gezien als typisch klassiek-mannelijk. Ze verbeelden mannelijke elegantie met een ruw randje. Logisch dat ‘elk zichzelf respecterend’ – rare omschrijving eigenlijk maar vind het leuk dit af en toe te zeggen – parfumhuis in de loop der jaren zijn eigen visie op de vetivergeur heeft ontwikkeld.

Het couturehuis Lanvin doet het voor de tweede keer met Vetyver. Het verschil met de versie uit 1964 is dat het vetiver in een nieuwe en moderne ‘omgeving’ plaatst die symbool staat voor de frisse wind die sinds 2000 door het couturehuis waait. En de flacon – voor het eerst gebruikt voor L’Homme uit 1997 – blijft mooi.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

François Robert opent de nieuwe Vetyver fris en kruidig met bergamot, jeneverbes en tijm. Het effect: groen, bitter, beetje ijl en een beetje bloemig zoet. Niets mis mee. Het hart is origineel voor een mannengeur: een gulle dosis jasmijn. Maar dit associeer je niet echt met een pure vetiver.

Maar ze passen wel mooi bij elkaar: lucht en aarde gecombineerd. Pas in de basis treedt de droog-frisse vetiverwortel, ondersteund door musk, sandel- en cederhout op de voorgrond. Het effect: een bloemige vetiver, een lichte vetiver die uiteindelijk minder ‘vetiver’ is dan je verwacht. Een intense Vetyver zou wellicht deze versie ‘perfect’ maken.

RUIK & VERGELIJK

Wanneer je onderstaande geuren in het echt met elkaar vergelijkt, zal het je opvallen hoeveel ze op elkaar lijken. Logisch. Het draait immers om pure vetiver. Sommige vinden die van Annick Goutal ‘de droogste’. Anderen weer beweren dat Guerlain die eer toekomt. Ik heb de sensuele en intense vetivergeuren die recent verschenen niet in de vergelijking meegenomen.

Carven Vétiver (1957)
Givenchy Vetiver (1959, 2007)
Guerlain Vetiver (1959)
Annick Goutal Vetiver (1985)
Jo Malone Vetvyver (1995)
Azzaro – Collection – Pure Vetiver (2000)