SILVER SCENT JACQUES BOGART

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 26, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

VOOR DE OUDERWETS GEORIËNTEERDE PARFUMLIEFHEBBER,

THINK: HUMPHREY BOGART

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 26/02/10

Neus: onbekend

Het opvallende aan Jacques Bogart: richt zich alleen tot de man. Wordt door heel veel mannen wereldwijd gewaardeerd. Waarvan getuigen het aanhoudende succes van Pour Homme (1976), One Man Show (1980) en Witness (1992) – met name in het Midden Oosten, Rusland en de Verenigde Staten.

In 2006 vierde het huis zijn dertigste verjaardag en doet dat heel gepast met een jubileumgeur. Naam: Silver Scent. Het is (min of meer) een hommage aan de acteur die in zijn rol in The Maltese Falcon als mytisch en cynisch privé-dectective Sam Spade in de jaren veertig wereldfaam verwierf: Humprey Bogart (1899-1957) – familie van…?

In deze rol is hij uitgegroeid tot een soort ikoon voor de man die, ondanks de schijn van het niet te willen zijn, duidelijk flair en savoir faire op het gebied van kleden en leven had/heeft. Klassiek, onberispelijk, mannelijk en constant gehuld in een walm van sigaretten. Roken moet mogen! En dat alles in mooie zwartwit tonen. Daarnaast kun je Silver Scent ook als een nachtversie van Bogart pour Homme beschouwen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Silver Scent opent fris-bloemig door een melange van citrusnoten en oranjebloesem. Het zilveren hart openbaart zich met een scala aan kruiden in harmonie met ‘aromatische noten’, versterkt door de mannelijke roos (geranium).

De finale is krachtig, een ‘samenzwering van oud’, teakhout en sensueel tonkaboon. De typische mannelijke Bogart-toets wordt geleverd door het volgens Jacques Bogart tijdloze en elegante korstmos.

Let op: in 2009 verscheen een intense versie. De geur werd voorzien van een extra dosis oud.

RUIK & VERGELIJK

Merken durven tegenwoordig niet meer echt ouderwetse krachtpatsers te maken die typisch mannelijk, zeg maar mega-macho ruiken. Waar de nadruk ligt op de intense basis van eikenmos (of korstmos) in de basis vaak gecombineerd met leernoten. Het is tegenwoordig een en al verfijning gecomponeerd met de zachtste en meest vernieuwende smaken. Maar ze zijn er nog wel. Voor ouderwets, stoer parfumgenot moet je even terug in de tijd gaan.

Jaques Bogart Pour Homme (1976)
Azzaro Pour Homme (1978)
Ralph Lauren Polo (1978)

VICOLO FIORI ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 26, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

FLANEREND DOOR EEN ANSICHTKAART

Jaar van lancering: 1996

Laatst bijgewerkt: 25/02/10

Neus: onbekend

Je kent ze wel: ansichtkaarten met een dorpsteegje waar geen auto te bekennen is, waar mensen genietend van de zon van het ene winkeltje naar het andere flaneren. En om het geheel nog gezelliger te maken: overal bloemen. Op vensterbakken in potten, tegen de muur opklimmend en natuurlijk in zo’n gezellige bloemenwinkel. Voor je die binnengaat word je al getrakteerd op de boeketten die buiten zijn gestald om de koper te lokken. ‘Pluk me, koop me…’

Dit zomerse verlangen heeft Etro gevat in Vicolo Fiori. Vrijvertaald: steegje met bloemen. Het beoogde effect als je deze onder je neus houdt: ‘van het stadsgewoel brengt het je naar de stilte van de pure en ongerepte natuur’. Hoofdrolspeler in Vicolo Fiori is het blauwe druifje.

Volgens Etro noemde de plantkundige Linneaus haar in 1753 een ‘pionier’ omdat ze groeit op plekken waar geen enkele bloem zich wil vestigen en thuis voelt. Op stranden, langs rivierbeddingen en hoog in de bergen (klopt volgens mij niet). Ze maakt daar de weg vrij voor andere planten. En als je denkt waarom ze haar hoofd toch zo vaak buigt… komt door dit pionierswerk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens Etro komt de geur van het blauwe druifje (denk aan hyacint) het best tot haar recht wanneer ze zich weet omringd met andere zonnige bloemen en ‘waar ze de dirigent van is; we horen haar stem nooit bovenuit de andere klinken, toch weet ze haar suggestieve maar beslissende noot te verkondigen’. Het recept: vijf of zes blauwe druifjes die eerst worden wakker geschud door rijpe mandarijn. Dan gaat ze spelen met nymphea, cyclaam, ‘wilde’ roos en ylang-ylang.

Musk, vanille en sandelhout zorgen ervoor dat dit lichte, heldere en zonnige boeket een zoeter dan zoet leven gaat leiden.

RUIK & VERGELIJK

Neem een takje muscari en je ruikt een vaag zoet-frisse geur. Neem een hele bos en je wordt een geur gewaar die heel in de verte ruikt naar hyacint met een zachte, aardse ondertoon. Lekker. Maak er een solifleurparfum van! Helaas. Nog nooit gebeurd. Trouwens, je ruikt het blauwe druif in bijna geen enkele geur. Hoe zou dat toch komen…

Torrente My Torrente (2004)

ETOILE DE REM REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN TUSSENDOORTJE VAN REMINISCENCE

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 24/02/10

Neus: onbekend

Even een ‘tussendoortje’ van Reminiscence. Etoile de Rem. Is een zomereditie van Rem (1996) en benadrukt de ‘geliefde marinenoot van deze zonnige bloemengeur’. That’s in feite. Nou ja, vermeldenswaard is misschien ook nog dat de zeester – herinnert aan het universum van zeeën en oceanen – die de dop siert, nu in ‘bloedkoraal’ is gekleurd. Ofwel ‘een nieuwe interpretatie van het symbool van het merk’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Alle geuren van Reminiscence zijn goed. Je ruikt op aangename wijze de klassieke Franse kijk op geuren. Dat wil zeggen: een harmonieus in elkaar opgaan van de verschillende ingrediënten. Zo ook Etoile de Rem. Na de fris-sprankelende start van bergamot uit Calabrië ontwikkelt zich het bloemige hart van ylang-ylang (uit de Comoren) en oranjebloesem, geaccentueerd door kokosnoot.

Het effect: warm, bloemig en sensueel dat wordt versterkt door de zoetzwoele basis van vanille, witte musk en coumarine (met zijn tonkaboongeur).

RUIK & VERGELIJK

Ylang-ylang – bloem der bloemen – is een sterk bijna narcotische, zoete, jasmijnachtig ruikende bloem die in Azië – met name Indonesië en de Filippijnen – voor decoratieve doeleinden wordt gebruikt. Bij parfumeurs zo geliefd omdat het aan geuren warmte, diepte en elegantie geeft. En natuurlijk omdat de geur ook als afrodisiacum wordt beschouwd.

Zowel bloem als de etherische olie wordt omschreven als zeer vrouwelijk, exotisch en zinnenprikkelend; het bevordert de sensuele gevoelens. Sterker, een vrouw die ylang-ylang draagt wordt onweerstaanbaar. Daarom worden in Indonesië de bloemen op het bed van net getrouwden gelegd om de huwelijksnacht nog volmaakter te laten verlopen… oh-la-la!

Ook in de aromatherapie is ylang-ylang geliefd. Het wordt verwerkt in massage-olie (is op deze manier rustbevorderend). Na zo’n massage wordt het trouwens wel afgeraden om nog achter het stuur te stappen, de kans dat je wegdommelt is namelijk groot.

Hier enkele klassiekers met een opvallende ylang-ylang-injectie:

Nina Ricci L’Air du Temps (1948)
Guerlain Chamade (1969)
Van Cleef & Arpels First (1976)
Bvlgari Pour Femme (1994)

BOIS DES ÎLES – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B, VINTAGE. Een reactie plaatsen

GEDROOMD HOUT, GEDROOMDE BLOEMEN

Jaar van lancering: 1926

Laatst aangepast: 20/09/12

Neus: Ernest Beaux

Er zijn van die namen die je direct doen wegdromen. Bois des Îles is zo’n naam. Een eiland, maar wat ligt het? In de Stille Zuidzee en door nog niemand ontdekt? Of bevindt zich het alleen op de globe van je fantasie. De naam sluit in ieder geval perfect aan bij de toenmalige mode in Parijs voor alles wat exotisch was. De inspiratie werd toen voornamelijk uit de voormalige koloniën gehaald. Met name Afrika, en kreeg onder meer gestalte door (de Amerikaanse Josephine Baker). De entertainer van elastiek in bananenrokje die in de jaren twintig Parijs op haar kop zette met La Revue Nègre.

Als je je verdiept in het leven van Coco Chanel, kom je bijna niets tegen over de totstandkoming van Bois de Îles, alleen dit (ze zou het gezegd hebben tijdens de introductie): ‘Dit parfum is als de lokroep en de ziel van tropische wouden’. En nu de geur is ondergebracht in de neo-nichelijn Les Exclusifs, zegt Chanel: ‘Het parfum is mysterieus en een exotisch werelddeel op zich’.

En voor de echte fans, samen met die andere voormalige onbekende vooroorlogse geuren N° 22 (1922), Cuir de Russie (1924) en Gardénia (1925), nu ook weer verkrijgbaar als parfumextract. In die hoedanigheid heb ik Bois de Iles geroken bij parfumerie Place Vendôme in Welvegem: een gedenkwaardige ontmoeting. Alles is net even fijner, dieper en gelaagder. Dat hout is bijna wonderwood.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit geeft Chanel officieel op: kostbare houtsoorten, opiumachtige noten en grote smachtende bloemen. Meer gespecifieerd, de opening: frisse noten van mandarijn en bergamot. Dan het hart van dit ‘hout van de eilanden’-geur: jasmijn uit Grasse, roos en ylang- ylang (deze combi ruik je goed, met name de ylang-ylang).

In de afronding openbaart zich het hout door een intens verbond van vetiver en sandelhout, beetje zoetig gemaakt door vanille en tonkaboon. En door die alles heen waait een echo van N°5. Komt door de aldehydentoets die de totaalcompositie iets vols en ‘vettigs’ geeft. En het mooie: als Bois de Îles zich een tijdje op je huid bevindt, dan komen de houttonen (omringd door bloemen) of zoals je wilt, de bloemen vastgeklonken op hout, pas mooi tot hun recht

RUIK & VERGELIJK

Heb ik gelijk of niet?

Chanel N°5 (1921)

HAPPY SPIRIT CHOPARD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

EEN GEUR VOOR DAGDROMERS

BLIJ VAN ZIEL EN VERLIEFD

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 24/02/10

Neus: Dominique Ropion

Model: Rosie-Huntington-Whiteley

Fotograaf: Mario Sorrenti

Artistic direction: Olivier van Doorne

Flaconontwerp: Patrick Veillet

Het overkomt hopelijk iedereen op z’n minst één keer: dat je wordt geraakt door de pijlen van Amor. Juist op het moment dat je het niet verwacht. Het overkomt je gewoon. De Zwitserse juwelier stelt zich het volgende bij deze blijde gebeurtenis voor: je loopt tijdens de lunchpauze naar buiten en daar ontdekt hij jou, of jij hem. Hoe was het ook weer? In ieder geval had je het gevoel dat iemand stiekem naar je keek.

En dat gaf je een opwindende siddering, een tinteling door je hele lichaam. Doe je het? Draai je je om, je weet maar nooit. Vooruit, en hij kijkt je recht aan met zijn onweerstaanbare ogen. Je hart slaat over en je vergeet welke broodjes je voor je collega’s zou meenemen.

Genoeg gedroomd, dame! Back to reality. Terwijl je het liefst nog uren zou willen rondzweven op je roze wolk met hem, met kussen, met hem tot één versmelten. Hé, wat zie je daar op je bureau in ene. Droom je, of is dat glimmend roze doosje met dieppaarse linten echt? En wat zit er in… een flacon met de naam Happy Spirit in de vorm van twee harten die met elkaar versmelten… ohhh… even ruiken… mmm… sprankelend, oriëntaals, bloemig… En dan gebeurt het volgens Chopard: het overrompelende verliefdheidsgevoel dat je zonet nog onderging, komt met deze geur in alle hevigheid terug. Je wordt opgewekt, levenslustig en blij. Je voelt je weer jeugdig, vrouwelijk en zorgeloos… Zo, lang genoeg gedagdroomd, nu écht aan het werk!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Happy Spirit is eigenlijk verbazend simpel in opbouw. En verbazend commercieel. Neem de opening: bloedsinaasappel (bijna het fruit du jour) en framboos (hemaal du jour) samengesmolten tot een fruitige jus. En verbazend verrassend in het hart met het naar rozijnen en pruimen ruikende osmanthus en honingzoet en fris kamperfoelie. De afronding verenigt dit alles in een elegante zachtheid van kasjmierhout en amber.

RUIK & VERGELIJK

De framboos wordt in de parfumerie gezien als een vrolijke snuiter, die geuren een opgewekt karakter geeft. Hij werd eind jaren negentig als vernieuwend parfumingrediënt ontdekt en is – zoals dat heet – niet meer weg te denken in populaire geuren. Dat ruik je goed in Happy Spirit, maar ook in:

Givenchy Hot Couture (2001)
Davidoff Echo Woman (2004)
Guerlain Insolence (2006)
Donna Karan DKNY Charmingly Red Delicious (2008)

1740 HISTOIRES DE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN SADISTISCH GEURGENOEGEN

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 24/02/10

Neus: Gérard Ghislain

Artistic direction: Gérard Ghislain

Inspiratie vorm het begin van creatie, het realiseren van een gedachte, van een ‘droom’ die in je hoofd rondgaat. Ook in de parfumwereld wordt inspiratie – al zou je het niet altijd denken – nog steeds als een zeer groot goed beschouwd. Wordt alleen steeds moeilijker origineel te zijn, om de boodschap in een onverwachte vorm te gieten.

Parfum en liefde… boring. Parfum als een voorjaarstuin… kennen wel al. Parfum en de eeuwige golven van de oceaan… gaap. Parfum als zoektocht naar de absolute geur van een bepaald ingrediënt… twee keer gaap. Parfum dat het het beste in de drager naar boven haalt, je weer in contact brengt met je ware ik… doei-doei. Wat dan? Nou, een jaartal bijvoorbeeld waarin een belangrijk persoon werd geboren en hier rondom een geur creëren. Is dit origineel… weet het niet. Je kunt ook zeggen: letterlijk en figuurlijk vergezocht. Maar als het resultaat interessant is? En dat zijn alle geuren van Histoires de Parfum.

In 1740 werd Marquis de Sade geboren (overleed in 1814). Iedereen kent de naam, maar bijna niemand heeft ook maar een woord van hem gelezen. En dat maakt deze libertijn wellicht tot de minst begrepen auteur aller tijden wiens achternaam synoniem is geworden met donkere kant van seksbeleving, erotiek en bizarre spelletjes waarin het draait om macht en dominantie. Nu vaak verward met kinky, zweepjes en latex. Ik zou zeggen: lees Justine ou les Malheurs de la Vertu (1788) en je piept wel anders.

Marquis de Sade en een ‘op maat’ gemaakt parfum. Hoe ruikt zoiets? Voor mij een combinatie van ‘wufte’ noten – viooltje, roos en iris ongelooflijk zoet gemaakt – die vervolgens ‘afglijden’ naar een dierlijk en puur seksparfum. Dus heel veel civet, ambergris en musk. Kortom een troebel parfum! Gérard Ghislain koos voor de gulden middenweg. Dat wil zeggen een geur die warm-sensueel is met een bloemige ondertoon. Ik vind 1740 lekker en verveelt niet snel. Geldt trouwens voor alle geuren van zijn hand. Jammer dat het er zoveel zijn!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoofdrolspeler in 1740 is de strobloem (foto) met zijn donker, vol-sensuele geur die (volgens de een) ruikt naar drop, (volgens de ander) naar vanille gedrenkt in kruiden. Voorafgegaan door bergamot en davana sensualis – een grassoort oorspronkelijk afkomstig uit Afrika.

Gaat hier een mooi verbond aan met koriander en kardemon. Kortom, kruidigheid en sensualiteit verenigd. De afronding met veel patchoeli, cederhout, cistus labdanum, leer, berk (met zijn beroemde leernoot) en vanille garandeert een intens houtige-zwoele afronding. Maar wat niet in de ingrediëntenlijst staat opgegeven en wat ik toch ruik: de roos, of in ieder geval een zoete bloemennoot. En die fuseert heel elegant met de strobloem.

RUIK & VERGELIJK

Strobloem, zo wordt bij ons de ‘immortelle’ genoemd omdat die ooit veel werd verwerkt in droogbloemboeketten. Andere naam: kerrieplant. En dat heeft weer met de kleur te maken als je de gedroogde bloemen fijnwrijft in je handen. Onderga de geur ervan heel intens in:

Annick Goutal Sables (1985)
Lolita Lempicka L (2006)

GREEN NANADEBARY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

GROEN, GROEN, GROEN VOOR DE BOHEMIENNE

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 24/02/10

Neus: men beweert iemand van Santa Maria Novella

Als je de site van Nana de Bary bezoekt en doorklikt naar haar verhaal, dan volgt een nogal treurig relaas over haar verblijf in in 2004 in Khao Lak, Thailand, toen een tsunami alles vernietigde. Zij kon nog net de heuvels oprennen. Ze overleefde de ramp. Voor die tijd woonde ze een tijdje in Milaan, Tel Aviv en New York en Wenen, en opende in de laatste stad haar boetiek in 1998.

Daar presenteerde ze 2001 ook haar trio geuren dat al snel in nichekringen populair werd en nog steeds is. Maar door haar ervaringen in Thailand besloot te stoppen met haar boetiek en geuren. Ze legde zich toe op fotografie en keerde in 2008 terug naar Thailand om de mensen die haar geholpen hadden te bedanken.

Inmiddels heeft ze haar trio weer in roulatie gebracht, maar veranderde alleen de intensiteit: eau de toilette werd eau de parfum. Het idee achter de geuren is niet veranderd: opgedragen aan de godin die volgens Nana de Bary in elke vrouw zit.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Green is bohemien-chic in een flacon. De opening is een golf van bergamot en citrus die van een groene noot wordt voorzien met basilicum en kardemon. Lekker. Maar het kan nog groener. Dus tijm). Dus in de basis heel veel vetiver. Green wordt afgerond met een lichte musknoot. Mooi is ook dat over de totaalcompositie een aquatisch aura straalt. Eindresultaat: een zeer aangename groene geur – met sterk androgryn karakter – die zeker voor begin 2000 verfrissend was. Want…

RUIK & VERGELIJK

… groene geuren zijn een beetje vergeten door de parfumindustrie. Heel voorzichtig, en dan met name in de nichesector wordt weer door groene velden getrokken, door bossen gewandeld en geheime groene tuinen weer in kaart gebracht. Yippie!

Klassiek groen:

Balmain Vent Vert (1945)
Estée Lauder Private Collection (1974)
Sisley Eau de Campagne (1975)

Nieuw-groen klassiek:

Annick Goutal Folavril (1981)
Etro Palais Jamais (1989)

Nieuw groen:

Mono di Orio Amytius (2008)
Byredo Green (2008)
Guerlain – Une Ville, Un Parfum – Paris Tokyo (2009)
Issey Miyake A Scent (2009)
Annick Goutal Nimfeo mio (2010)

ESSENCE GRIGIOPERLA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

EEN PIJNBOOMBOS BIJ DE ZEE

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 24/02/10

Neus: Pierre Bourdon

Model: onbekende bello, onbekende bella

Een lingeriemerk met daaraan gekoppeld een parfumlijn: logisch. Luxueuze ondermode voor mannen en daar geuren aan verbinden… weet niet of mannen daarvoor vallen. Ik heb er in ieder geval niets mee. Heel veel andere mannen wel gezien het succes van het eerste gelijknamige Grigioperla-parfum voor de man uit 1991.

18 jaar later is het tijd voor nummer twee, of nummer drie… ? Essence: gemaakt voor mannen ‘die steeds vaker zoeken naar oprechtheid en menselijke waarden willen herontdekken’. Door een ‘reis van gevoelens ontdekken ze hun eigen emoties’. Weet niet precies wat ik me hier bij moet voorstellen en of dit in combinatie met een geur te realiseren is. Hoop doet leven, moet je maar denken.

Waar ik me wel iets bij kan voorstellen is het idee dat Essence wil oproepen: een pijnboombos aan zee. De verschillende geuren die je daar kunt opsnuiven, verschijnen als het ware in je gedachten. Ziltige nuances vermengd met groene en houtaccenten verwarmd door een zachtjes schijnende zon. Preciezer in kaart gebracht: een mediterraans landschap ‘waar je de wind op je lippen voelt en de echo van de zee voelt die je huid streelt’, aldus Grigioperla.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Essence is helemaal conform de huidige smaak van populaire mannengeuren. Dat wil zeggen fris-bloemige accenten maken de weg vrij voor een sterk houtachtige basis. En dat de geur helemaal ‘van nu’ merk je aan het zeezoutakkoord.

Het begin van Essence: citrus, bergamot en roze peper. Het hart mengt zonnig jasmijn, helderfris lavendel en zachte magnolia ondergedompeld in zilt water. Dan openbaart zich de cipres (foto): warm, houtig en zonnig. De indruk: puur natuur. En dit houtaccent wordt versterkt door vetiver, cederhout, eikenmos en thujahout. Laatste mag misschien exotisch klinken, maar het betreft de bekende conifeer.

En toch: het is Pierre Bourdon gelukt. Want sluit je ogen, en met een beetje fantasie waan je je inderdaad in een pijnboombos aan zee.

RUIK & VERGELIJK

Midden jaren negentig werden de sensaties van de zee herontdekt door parfumeurs. Dit  keer geen verfrissend marine-effect in geuren, maar juist de ziltige en ozonachtige sensaties van de oceanen. Perfect gesymboliseerd door de geur van drijfhout.

Dat wil zeggen houttonen vermengd met ziltige noten. ‘In het echt’ leent zich daar guaiachout goed voor met zijn licht gerookte en gezouten aroma. Is nog steeds ‘waanzinnig’ populair, hiervan getuigt niet alleen Essence, maar ook:

Tommy Hilfiger Tommy (1995)
Ralph Lauren Romance Man Silver (2004)
Gant Adventure (2005)

FLORA NYMPHEA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

EEN NIMF ALS MUZE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 24/02/10

Neus: Thierry Wasser

Model: Natalia Vodianova

Fotografie: Paolo Roversi

Video: Oscar B Studio

Muziek: Olivia Ruiz

De Aqua Allegoria-lijn van Guerlain is veranderd. Niet alleen in verpakking maar ook in filosofie. Presenteerden eerdere versies zich als ‘nondescript’, dat wil zeggen: er hing niet echt een geslachtslabel aan, aan Flora Nymphéa wel. Is voor de vrouw die wordt gesymboliseerd door een model – ook nieuw. Nog iets wat opvalt: de overdaad aan styling, iets waar Guerlain zich de laatste jaren steeds meer schuldig aan maakt. Wel heel erg vrouwelijk, heel erg lifestyle nu.

De ware intentie van Aqua Allegoria verdwijnt hierdoor een beetje uit zicht: de essentie van een of twee ingrediënten op een zo natuurlijke, eigentijdse en ‘lichte’ wijze voor het voetlicht brengen in een eenvoudige eau de toilette. Voor diegene die geïnteresseerd is in de basisgedachte van Aqua Allegoria, hier het volgende: ‘De reeks is geïnspireerd op de natuur en vormen een palet van geursensaties waarvan de grondstof de noemer is. Ze zijn opgebouwd volgens krachtige formules en putten hun originaliteit uit een unieke alchemie van eenvoud en raffinement. Vers geplukte bloemblaadjes, zonnige citrusvruchten, groene of aromatische sensaties’.

Met Flora Nymphéa wordt niet gesproken van ‘de poëzie van een geheime, geurende tuin’ maar van een ‘nieuw voorjaarssprookje’. Het is volgens Guerlain ‘het ultieme symbool van de natuur die voor de eerste keer de vorm aanneemt van een nimf… godin van de natuur die dankzij haar gratie in de kunst tot een legendarische symbool van wedergeboorte is geworden’.

‘Nimf van moderne tijden, half fee, half vrouw. Een inspirerende muze, half bloem, half bij. Alsof ze het begin van een nieuw tijdperk wil inluiden, brengt dit goddelijke schepsel de nieuwe door Guerlain gecreëerde nectar’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoofdrolspeler in deze erg elegante geur is de meest ‘grove’ jasmijnsoort: de boerenjasmijn (foto). Zonnig, fris, puur en eenvoudiger qua geur in vergelijk met sambacjasmijn. In het hart krijgt die een enorme zacht-bloemige opwaardering door een Italiaanse oranjebloesemsoort (aldaar door een niet bij naam genoemde familie al drie generaties gekweekt en geëxtraheerd): zonnig, bloemig, bijna zwoel.

Om Flora Nymphéa nog ‘ijler’, nog ‘efemeër’ te laten ruiken, worden deze bloemen omringd door noten van ‘veldbloemen, bomen, bladeren en fruit’. Wat dat laatste betreft: ik neem ook een soort perzik-nectarine-honing-achtige toets waar, maar dat kan ook misleiding van de presentatie zijn die zich in de pastelnuances van deze fruitssoort hult. Zoals gezegd: erg elegant maar ook erg poederig, erg breekbaar. En daardoor voor mij minder voorjaar, minder Aqua Allegoria.

RUIK & VERGELIJK

Van de alle Aqua Allegoria’s sinds 1999 verschenen, bleken de volgende langer dan een paar seizoenen de consument te charmeren.

Guerlain – Aqua Allegoria – Pamplelune (1999)
Guerlain – Aqua Allegoria – Herba Fresca (1999)
Guerlain – Aqua Allegoria – Mandarine Basilic (2007)
Guerlain – Aqua Allegoria – Tiaré Mimosa (2009)

PALAIS JAMAIS ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN PALEIS DAT VERSCHIJNT IN JE DROMEN

Jaar van lancering: 1989

Laatst bijgewerkt: 22/02/10

Neus: onbekend

‘Nostalgie naar een paleis in een ver land dat in onze dromen verschijnt. Een mysterieuze, betoverende plaats die je eigenlijk door en door kent. Het balsemachtige laagje stof waarin alles ligt gehuld. De lucht vol van Arabische jasmijn, de plek om te genieten van een glas thee. Je gedachten worden plotseling verstoord door een rilling… de nacht kondigt zich aan’.

‘Tijd voor contemplatie. Palais Jamais, een toevluchtsoord voor de ziel, een plek waar we onze verloren gewaande energie en evenwicht weer terugvinden. Een spoor van kruidige noten maken je innerlijke kracht vrij. Diepe gedachten en heftige emoties maken zich van je meester. De zachte zilveren noten van een fontein verhelderen vervolgens je geest’.

Bovenstaande ‘gedachtendwarrelingen’ komen tot leven als je ruikt aan Palais Jamais. Beetje zweverig, beetje vaag. Maar toch, een eigenaardige geur die je doet nadenken. Niet direct over je innerlijke zieleroerselen, meer over de verwondering van de compositie. Groen, ‘bitter’ en toch zonnig. Een echte Etro. Wil zeggen: je ruikt heel duidelijk een idee, geen marketingconcept. Anders en – typisch Etro – toch vertrouwd. Kunnen geuren dan toch gevoelens oproepen die je eigenlijk niet kunt verwoorden? Kunnen geuren je aansporen tot verheven gedachten?

Je zou bijna het geloven, helemaal als je weet dat Palais Jamais een gedachte van keizer-filosoof Marcus Aurelius (121–180 na chr.) meekrijgt: ‘Kijk in je ziel. Daar ligt de fontein van de goden. Het zal alleen voor eeuwig spuwen als jij voorkomt dat de fontein opdroogt door continu je gedachten te verkennen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Palais Jamais is eerst heldergroen met een frisse opening die overloopt in de donkergroene basis van vetiver en salie (foto), om na verloop de jasmijn in het hart alle kans geeft te schitteren. De paleisdeuren worden geopend door een lichte bries van mandarijn, bergamot en citroen, met de nadruk op de eerste vrucht. Loop vervolgens door de hal gehuld in een wasem van jasmijn (die later sterker terugkomt).

Mooi fris-bitter-groen gehouden door koriander, kardemon en een vleugje peper. Laten we de wrange geur van maté niet vergeten die volgens mij aan Palais Jamais zijn onderscheidende groene noot geeft. Open dan de deuren naar de beschaduwde tuin waar berkenbomen groeien omringd door vetiver, salie en mos. De streling van de zon dat door lichtjes door de bladeren schijnt is een zachte musknoot. Prachtig!

RUIK & VERGELIJK

Maté: ook wel Braziliaanse thee genoemd. De jonge bladeren van de top van de struik worden na de oogst eerst gedroogd, vervolgens nat gemaakt. Eindresultaat als je aan maté ruikt: een koppig en vol aroma. Door neuzen geprezen om zijn zachtheid, groene volheid en balsemachtige noot. Een echt ‘mannending’.

Bij mannen:

Rochas Globe (1990)
Kenzo Jungle pour Homme (1997)
Annick Goutal Duel (2003)
Salvador Dali Aqua Verde (2005)
Lanvin Arpège pour Homme (2005)
Davidoff Adventure (2008)

Bij vrouwen:

Hermès Rouge Eau Délicate (2003)

Bij hem en haar:

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Arancia di Capri (2005)