LUMIERE NOIRE POUR FEMME, LUMIERE NOIRE POUR HOMME MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 14, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EN TOEN WAS ER ZWART LICHT

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 14/06/10

Neus: Francis Kurkdjian

Artistic direction: Francis Kurkdjian

Francis Kurkdjian wordt in de parfumwereld al jaren op handen gedragen. Niet zo vreemd: hij maakte een aantal geuren voor de masstige-sector gelden als moderne klassiekers. To name a few: Le Male van Jean-Paul Gaultier (1995), Green Tea van Elizabeth Arden (1999) en For Her van Narciso Rodriguez (2003 met Christine Nagel). Daarnaast weet hij ook nicheparfums te maken voor de klassieke Parijse huizen die voor mij bevestigen dat zijn metier onderdeel vormt van de ‘kleine kunsten’. Ruik aan Diors Eau Noire en Cologne Blanche (beide 2004) en Rose Barbare van Guerlain (2005).

Kurkdjian maakte een interessante ontwikkeling door. Tijdens een van onze gesprekken vertelde hij (eerst) dat hij liever herinnerd wou worden door een kleine, maar perfecte parfumcollectie dan als neus die aan de lopende band geuren voor de industrie maakte. Later veranderde hij van mening door gewoon het ‘u vraagt, wij stellen het samen’-parcours te volgen en hierdoor zoveel mogelijk mensen (via anderen) kennis met hem te laten. Toch vond hij de algemene tendens van fast forward fragrances irritant en bedenkelijk. En dan volgden weer hilarische verslagen van volgens hem mislukte concepten. En ondertussen droomde hij van grotere dingen, die hij snel realiseerde.

In 2001 startte hij de service van parfums op maat en organiseerde diverse happenings in Versailles, Parijs en New York waarin parfum centraal stond. Zijn stoutste droom: een eigen maison en die opende vorig jaar zijn deuren aan de rue d’Alger 5 in Parijs (1e arrondisement). Opvallend: Kurkdjians respect voor de Franse eeuwenoude traditie van luxe en verfijning – alles is 100 procent Made en France – die je op een moderne manier laat dromen. Het interieur, de sfeer, de flacons en ‘theatrale’ etalage wekken de indruk dat het huis al heel lang bestaat. Mooi, smaakvol, maar ook een beetje conventioneel. Dit wordt gelukkig gecompenseerd door een aantal nouveautés. Zoals zijn geparfumeerde armbanden (Tour Atour) en ‘belleblazers’ (Les Bulles d’Agathe). Laten we de speciale bewerking van Ravels Pavane als ‘huismelodie’ niet vergeten.

En natuurlijk waar het om draait: parfums. Lumière Noire (een pour Femme, een pour Homme), APOM (idem), Aqua Universalis, Cologne pour le Matin en Cologne pour le Soir. Speciale bewerkingen van Lumière Noire, Aqua Universalis en APOM zijn ook verkrijgbaar als geurkaarsen, ‘incense paper’ (geparfumeerd papier dat je aansteekt om de geur vrij te laten komen) en home fragrances. En opgelet: Aqua Universalis is ook verkrijgbaar als wasmiddel, een voor gewone en een voor donkere kleding en textiel.

Aan welke je ook ruikt, een ding is duidelijk: Francis Kurkdjian heeft het beste van zijn talent bewaard voor zijn eigen creaties. Je ruikt direct dat hij zijn klassiekers kent en er een eigentijdse draai aan geeft. Net zoals sommige geuren uit de Frederic Malle-collectie en alle geuren van Mona di Orio en Andy Tauer, roepen Kurkdjians parfums beelden op van vooroorlogse en naoorlogse verfijning. Caron, Guerlain, Patou. Hij is een neus die zijn parfumpalet gebruikt om ‘onbestemde’ emoties naar boven te halen die bijna niet onder woorden te brengen zijn, maar je wel een prettig gevoel geven.

Dat ervaar je heel aangenaam in Lumière Noire pour Femme en Lumière Noire pour Homme. Hij bedacht deze naam omdat Kurkdjian ‘loves the association of the words lumière and noire, an attraction and repulsion. A black hole lit with the image of a mysterious perfume that attracts until it provokes self-abandon. It is the idea of two opposing powers that unite to create a whole that relates, at its turn, a new story. The mention of this duality is imposed as an obvious fact, like the emblematic blend of rose and patchouli’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zowel Lumière Noire pour Femme en Lumière Noire pour Homme is een moderne interpretatie van het chypre-concept. Heel aangenaam (en heel toepasselijk): het licht dat door de geuren schijnt waardoor de geuren niet te zwaar op de hand worden (vaak eigen aan een chypre). In beide geuren staan zoete roos en patchoeli centraal die in de vrouwelijke versie kruidig worden gemaakt door komijn en peper, en bloemig (en extra zwoel) door narcis. Verbazingwekkend dat met zo weinig ingrediënten zoveel rijkdom wordt opgeroepen.

En dat kan ook niet zo zijn. Ik ruik eveneens een hint van lelietje-van-dalen, een toets vanille, een zweem iris. Eindresultaat: een ‘carnal’, fluwelig parfum dat groots in opzet is en een klassieker in the making. Lumière Noire pour Homme wordt na een onbestemd frisse opening de zoete roos en patchoeli ‘gespicet’ door komijn en kaneel. Artemisia vulgaris geeft het geheel een mannelijke, beetje houtachtige basis. Ook hier: verbazingwekkend dat met zo weinig ingrediënten zoveel rijkdom wordt opgeroepen. En dat kan ook niet zo zijn: ik meen ook wat muskachtige noten te bespeuren.

RUIK & VERGELIJK

Francis Kurkdjians liefde voor roos onderga je ook heel prettig in:

Guerlain – L’Art et la Matière – Rose Barbare (2005)
Parfums MDCI Rose de Siwa (2006)
Juliette has a Gun Lady Vengeance (2007)
Juliette has a Gun Miss Charming (2007)

 

BANG MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. 1 reactie

BANG VOOR MARC JACOBS’ NIEUWE MANNENGEUR?

NIET NODIG!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 13/06/10

Neus: Yann Vasnier

Model: Marc Jacobs

Flaconontwerp: Harry Allen, Marc Jacobs

Fotografie: Juergen Teller

Interessant: sinds de geuren van Marc Jacobs onder auspiciën van Coty Prestige worden uitgebracht, zijn ze gelikter en toegankelijker geworden zonder afbreuk te doen aan het urban city-chique karakter van de ontwerper. Zijn zijn eerste geuren – Marc Jacobs (2000), Essence (2004) – bijna te klassiek voor woorden, die trouwens perfect synchroniseren met zijn retro-looks, met Blush (2004), Daisy (2007), Lola (2009) en de talloze splashes (vanaf 2006) wordt het allemaal wat relaxter, minder afstandelijk, eigentijdser en vooral jonger.

Geldt ook voor Bang, Jacobs’ tweede geur voor de man. Hij benadert hiermee geur à la de popart-beweging. Zie de flacon. Combineer het met de naam en je denkt direct aan Roy Lichtenstein. Dit zegt Jacobs: ‘The word bang came to me, and I liked that it was a sound and also it felt like it was finished, done, end of story… kind of complete’. Het persbericht zegt: ‘Bang bespeelt met humor en energie de onconventionele geurenmarkt. Een dynamische balans tussen moderniteit en Jacobs handelsmerk: ironie en brutaliteit’. En: ‘Gedurfd en krachtig, elegant en artistiek, en maakt indruk. Door de inslag wordt de klassieke vorm getransformeerd in iets totaal unieks’.

Ik zeg: Erg leuk. Een knipoog in de vaak oh zo serieuze parfumwereld is een verademing. Ik geloof ook dat de mannelijke consument nu wel rijp is voor een beetje humor in een flacon. Hij kan het zelfs waarderen omdat hij volgens mij genoeg begint te krijgen van alle cliché’s die op geuren voor de man worden geplakt. Wel raar: veel ontwerpers beginnen hun carrière vaak slank en natuurlijk geproportioneerd om vervolgens de fitnessroom in te  duiken er uit te komen als een gestyleerde spierbundel. De opvallendste voorbeelden: Calvin Klein, John Galliano en nu Marc Jacobs!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Net zoals de flacon van Bang, lijkt de inhoud uit een te spatten. Komt door de overdosis peper die je direct ruikt in de opening: de witte, zwarte en ‘roze’ variant. Het effect: fris, prikkelend dat doet denken aan wierook geblust in water. Wees niet ‘Bang’ dat je ervan gaat niezen, want deze gepeperde aroma’s gaan snel en elegant over in de sterke houtachtige tonen van patchoelie en vetiver die op hun beurt weer mooi en elegant worden ondersteund door elimi, benzoë en ‘wit’ mos. Eindresultaat: aldus Marc Jacobs: ‘een krachtige sensualiteit’.

RUIK & VERGELIJK

Peper overgedoseerd in een geur… je ruikt het nog niet veel. Wel in:

Shiseido Basala (1993)

Davidoff Hot Water (2009)

 

BOIS DU PORTUGAL CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 12, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. Een reactie plaatsen

CLICHE, MAAR WAAR:

EEN GERAFFINERDE GEUR

DIE JE EEN BEETJE

LAAT DROMEN

Jaar van lancering: 1957

Laatst aangepast: 12/06/10

Neus: Olivier Creed

Hij voelt zich al meer dan zeven jaar thuis op mijn badkamerplankje, waar er van mij maximaal 20 mogen staan: Bois du Portugal. Ik koos hem eigenlijk ooit lukraak in de flagshipstore van Creed (anno 1760) in Parijs, overmand als ik was door het ‘best wel’ intimerende aanbod. En het dienstdoende arrogante personeel bevorderde mijn geurgemoedsrust ook niet. Hoe te kiezen uit zoveel lekkers? Ik ging op de naam af. Mooi, beetje poëtisch, beetje nostalgisch – zing mee: ‘Avril au Portugal, à deux c’est idéal’ – en toch mannelijk.

Wat schrijf ik? Mannelijk, maar dan niet schreeuwerig, maar understated. Een geur die past bij een klassiek, door een ringetje te halen outfit die je eigenlijk het liefst niet alleen op feestjes en recepties zou willen dragen. Nee, elke dag. Opvallend: ik had onlangs een vriend te logeren en toen hij uit mijn badkamer kwam, zei ik tegen hem: ‘Wat ruik je lekker? Kon de geur even niet plaatsen, maar even later riepen de warme tonen allerlei prettige herinneringen op. En toen wist ik het weer: Bois du Portugal. Een geur die ruikt naar een droog bos op een kalkachtige, droge bodem verwarmd door de zon waardoor je loopt met zweet parelend op je voorhoofd tijdens een vakantie. Je hoort krekels, op de achtergrond de oceaan. Je voelt je prettig.

En ik vraag me bij Bois du Portugal af of het geheim van een goede geur eigenlijk alleen een kwestie is van eersteklas ingrediënten die in perfecte harmonie in elkaar opgaan. Leuk om te weten, of niet… volgens overlevering was Bois du Portugal de all time favorite van Frank Sinatra.

WAT RUIK IK EIGENLIJK

Bois du Portugal, gemaakt door Olivier Creed (zie foto beneden) is geen complexe, maar overzichtelijke geur. En dat bepaalt voor een groot deel de charme. Je herkent de noten stuk voor stuk. Eerst de opening met bergamot die snel overgaat naar het lavendelhart. Heel klassiek. Dan kom je snel bij waar het in de geur om draait: de rijke houtbasis van ceder- en sandelhout. De eerste maakt Bois du Portugal droog en warm, de tweede zacht, romig en fluweelachtig. Vetiver versterkt het houtkarakter en ambergris zorgt voor een ingehouden sensualiteit.

RUIK & VERGELIJK

Strak in het pak van top tot teen. Smetteloos overhemd. Een stropdas die matcht met de kleuren van je kostuum. Nu nog een geur ter completering van het verfijnde gevoel. Ook zo lekker klassiek, ook zo lekker groenig met een houtachtige ondergrond:

Rochas Monsieur (1969)
Givenchy Gentleman (1974)
Annick Goutal Eau de Monsieur (1984)
Dior Eau Noire (2004)

 

JASMIN ET CIGARETTE ETAT LIBRE ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE. Een reactie plaatsen

SMOKE GETS IN YOUR NOSE

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 04/05/10

Neus: Antoine Maisondieu

Artistic direction: Etienne de Swardt

Illustraties: Ich & Kar

Soms is een concept zo overduidelijk anti-parfumestablishment dat je je afvraagt: waarom? Etat Libre Orange heeft er ook een beetje last van. In zijn ‘onafhankelijkheidsverklaring’ zegt oprichter Etienne de Swardt dat de neuzen die zijn geuren maken geen last hebben van beperkingen normaliter opgelegd door de industrie, marketingmanagers en trends. Nee, fantasie heeft de voorrang.En dat moet ook wel gezien de namen (en de werelden die ze oproepen) die De Swardt verzint voor zijn provocatieve creaties die ‘niet zijn gemaakt voor de massa maar voor het individu   parfum als verleidingstool wil herontdekken’. We noemen slechts Putain de Palaces en Don’t get me wrong baby, I don’t swallow (allebei 2006).

Het potentiële gevaar van deze vrijzinnigheid en toch wel humoristische benadering: het staat de ware geurbeleving een beetje in de weg. En dat zou in dit geval zonde zijn omdat alle ELO-geuren zeer de moeite waard. Ruik je ze blind, dan moet je concluderen dat ze eigenzinnig, zeker anders zijn en opvallen, zoals dat zo mooi heet, door hun verrassende combinaties.

Geldt ook voor Jasmin et Cigarette. Is een ode op oude Hollywoodgodinnen – Greta Garbo, Marlene Dietrich, Rita Hayworth – die de sigaret gebruikten ter versterking van hun mysterie en eigenzinnigheid. Gefotografeerd in zwart-wit met een wolk van sigarettenrook als aura. Broeierig, wazig, zwijgend, wetende dat ze een onuitwisbaar spoor achterlaten: smoke gets in your eyes!

Maar het is tevens een eerbetoon, gezien door Serge Gainsbourg in de jaren tachtig, die minder afstandelijk en meer eigentijds is: de gewone vrouw die in jeans haar Gitanes rookt en hiermee ‘op wonderlijk natuurlijke manier haar sensualiteit claimt als recht’. Laatste snap ik niet helemaal, maar is wellicht een reactie van deze gewone vrouw op het verbannen van de erotiek door de hardcore, bh-loze tuinbroekgarde uit de feministische hoek een decennium daarvoor.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Geen ‘rookparfum’ zonder tabak. En die ruikje dus in Jasmin et Cigarette. Deze rookwaar gaat een mooi verbond aan met de hoofdrolspeler: jasmijn. De bloemigheid wordt hierdoor zwoeler en lijkt de dierlijke noot die diep in de jasmijn verborgen ligt, te versterken. Het rokerige idee wordt versterkt door een hooinoot en het ‘droge’ van een sigaret door kurkuma. Voor een extra vrouwelijke toets zorgt abrikoos. En voor dit alles in rook opgaat, blijven deze noten lekker lang op de huid ‘nasmeulen’ op een fond van cederhout, amber en musk.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb nog geen geur gevonden waarin jasmijn zo sterk wordt vermengd met tabak. Ik heb nog nooit een huis gezien met zulke provocerende en ‘gaycommunity’ gerelateerde namen. Hoever kun je hierin gaan? Hoop ze binnenkort te beschrijven.

ELO Delicious Closet Queen (2007)
ELO Fat Electrician (2009)

 

BOSS BOTTLED NIGHT HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

DE NACHT GEBOTTLED

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 02/06/10

Neus: P&G Fragrance Team

Model: Ryan Reynolds (Linda Vojtova)

Artistic direction: onbekend

Niet mis: volgens Hugo Boss vonden sinds de introductie van Boss Bottled (1998) maar liefst 60 miljoen flacons hun plek op badkamerplankjes wereldwijd. Dat wil dus zeggen dat we te maken hebben met een moderne klassieker. Sterker, Boss Bottled is een household name. En dan is het slim om in de fast forward fragrances-gekte van de laatste jaren, die het bijna onmogelijk maakt om nog op te vallen, de kracht van een succesnummer te koppelen aan een flanker. Hugo Boss doet het nu met Bottled Night. Natuurlijk gemaakt voor de Boss Bottled-man. Wie is dat? Een karakterschets: ‘Hij is gefocust op succes. Competitief, gedreven, ambitieus. Zijn dagelijkse verzorgingsritueel (met Boss Bottled) vormt daar een integraal onderdeel van’.

Sterker, ‘het is zijn partner op wie hij dag-in dag-uit vertrouwen kan’. Boss Bottled Night ‘is voorbestemd zijn geheime tactische verleidingswapen te worden waarmee hij over dezelfde dwingende aanwezigheid beschikt zo belangrijk voor de successen die hij overdag behaalt’. Ook prettig: ‘Er wordt wel gezegd dat de man die deze geur draagt op subtiele wijze zijn zelfvertrouwen en assertiviteit vergroot’.

De Boss Bottled Night-man wordt gepersonifieerd door acteur Ryan Reynolds. Waarom? Nou, omdat ‘zijn stijl, zijn charisma en zijn zelfverzekerde en mannelijke uitstraling hem bij uitstek geschikt maakt om het geraffineerde en eigentijdse imago van het merk uit te dragen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Boss Bottled Night is een typische Boss-geur geworden. Dat wil zeggen: hij schrikt de gemiddelde ‘geurenman’ niet af door zijn beproefde opbouw van klassieke noten voorzien van een modern, vernieuwend ingrediënt. In dit geval een ‘geur-replica’ van een hardhoutsoort nog nooit eerder gebruikt: louro amarelo die met name groeit in de Amazonebekken van Brazilië (en ook gebruikt wordt als parket). Het geeft de geur, aldus Hugo Boss, een rijke houtachtige basis vermengd met musknoten die zich pas goed prijsgeeft nadat de berkbladeren, kardemon, lavendel en vervolgens het ‘Afrikaans viooltje’ hun fris-groen, fris-bloemige werking hebben gedaan.

RUIK & VERGELIJK

De Boss-man doet niet moeilijk wat geuren betreft. Dus doet geurengoeroe niet moeilijk wat de vergelijking betreft.

Hugo Boss Bottled (1998)

 

CRAVACHE ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 31, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ZACHTE ZWEEPSLAG

Jaar van lancering: 1963/2007

Laatst aangepast: 09/05/12

Neus: onbekend

Ik heb al veel geuren van Robert Piguet beschreven. Moet ook wel gezien de reputatie die deze naam nog steeds in de wereld van parfum geniet. Na jaren van afwezigheid – zijn klassiekers Bandit (1945) en Fracas (1949) verdwenen eind jaren zeventig stilletjes van de markt – werd het merk in 1996 gereanimeerd door twee Amerikanen. En die vielen niet in de val waarin zoveel door nieuwe eigenaren wakker gekuste parfumhuizen terecht kwamen, door het imago en de geuren zelf zo trouw mogelijk te benaderen.

Dat kan helaas niet gezegd worden van de enige mannengeur van het huis: Cravache, dat zweep (van leer) betekent. Het verscheen zonder enige inbreng van de couturier; die overleed namelijk in 1957. De Nederlandse taal kende vroeger ook een verbastering van het woord dat tegenwoordig zelden nog wordt gebruikt: karwats. Het roept de wereld op van zweet, paarden, hooi, leer en bos.

Je kunt het chic interpreteren: denk aan een vossenjacht te paard. Je kunt het duister interpreteren: verboden verlangens van een echte gentleman heimelijk gebotvierd in de stallen. Beide werelden kwamen met de originele geur – een leerchypre met opvallende groene noten – mooi samen en eigenlijk direct tot leven.

In de nieuwe versie gebeurt dat niet. En dat is jammer. Je waant niet op de rug van een paard terwijl je door voor jou onbekende bossen galoppeert, maar roept eerder het idee op van een wandeling door een netjes aangeharkt bos op dat op de lijst staat van Natuurmonumenten. Cravache is namelijk een mooie varenachtige geur, maar ook erg braaf voor een huis met vintage-allure. Je vraagt je af wat de beweegreden is geweest, gezien de laatste jaren er in de niche- en vintagebranche ook voor mannen zeer uitgesproken concepten zijn verschenen. Vergeet ook niet dat leergeuren langzamerhand weer aan populariteit winnen.

Leuk zijn de oude advertenties. De zwartwit uit de jaren zestig heeft niets niche: gewoon een animatie voor vaderdag met een duidelijke verkoopboodschap. Het model: een markant en stoer, maar bijna gewoon gezicht – waarmee in combinatie met de naam je fantasie op haal kan slaan die dan vervolgens in de gekleurde advertentie uit de jaren zeventig (foto) onder tot leven komt. Moet de flacon wel in een man – geest uit de fles – veranderen

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Elegant maar voorspelbaar. En niet echt niche, daar is Cravache toch te gepolijst, toch te veel crowd pleasing voor, hoewel de smaakmakers van een excellente kwaliteit zijn. Ruik je direct in de frisse opening: een aangename en zuivere infusie van citroen, mandarijn en petitgrain. Het hart is kruidig. Een overdosis bittergroen salie – op zichzelf vernieuwend – geaccentueerd door nootmuskaat en zonnig gemaakt door lavendel. Mooie combinatie.

De afronding: een intens samengaan van patchoeli en vetiver. Dus houtig en vochtig. Maar toch te braaf voor mij en niet passend bij de reputatie die het merk geniet. Je mist de brutaliteit van Bandit, voor mij een van de beste  ‘mannengeuren’ ooit. Maar voor mannen voor wie Robert Piguet nieuw is waarschijnlijk honderd procent niche.

RUIK & VERGELIJK

Jammer dat we niet meer kunnen genieten van de originele versie van Cravache. Maar goed dat Bandit als een erg mannelijk parfum voor de vrouw wordt beschouwd. Maar goed dat Bandit ook een leer-chypre is. Maar goed dat Bandit ook veel mannelijke fans kent.

Robert Piguet Bandit (1945)

ESCALE AUX MARQUISES DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

EEN PARFUM AFKOMSTIG VAN EEN MYTISCHE ARCHIPEL

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 29/05/10

Neus: François Demachy

Model: onbekend

Art director: onbekend

Les Escales zijn in de wereld van Dior het alter ego van de mode-cruisecollecties. Het doel: navigeren naar geuravonturen die in het teken staan van eenvoudige en authentieke elegantie. En waar brengt de cruise van Dior ons dit jaar naar toe? Vanuit Parijs gezien heel ver weg: Polynesië en wel in het bijzonder de Markiezen, een mythische archipel van twaalf eilanden met namen, aldus Dior, om bij weg te dromen… Nuku Hiva, Ua Pou, Hiva Oa. Ook opvallend aan deze door Frankrijk in de 19de eeuw geannexeerde eilanden volgens Dior: de verrassende combinatie van elegantie en mysterie: hoge bergtoppen, groene valleien en steile kliffen begroeid met weelderige bloemen en exotische vruchten. Het was een magneet voor veel kunstenaars voor wie het leven in het ‘wilde westen’ te hectisch was geworden. Op de Markiezen vonden bijvoorbeeld Paul Gauguin en Jacques Brel rust en creëerden er – aldus Dior – hun mooiste werken. Nog een link met de Markiezen en Dior: ‘marquise’ was ook de naam die de couturier aan de meubelen en juwelen voor zijn salons gaf. Als symbool voor de mooiste materialen, couturesfeer, weelderige luxe en uitbundigheid.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Elegant en understated deze cologne, die opvalt door zijn kruidige en exotische bloemigheid met licht-sensuele toets. En toch, zoals het een cologne betaamt, verfrissend en ‘knisperend’. En dat is knap gezien er nauwelijks citrusessences in Escale aux Marquises zitten. Steringrediënt: tiaré, met zijn geur die volgens François Demachy ‘tussen tuberoos en jasmijn valt’ en ‘voor Polynesië is wat jasmijn is voor India’. De zoetigheid van de bloem wordt vanaf al het begin getemperd door de kruidige opening van roze peper, kardemon, peper, kaneel, kruidnagel en koriander ‘verfrist’ door een lichte zweem van bloedsinaasappel en citroen. En de zachtheid van de tiarébloem (gekweekt in Tahiti) wordt in de basis geaccentueerd door elimi- en benzoëhars.

RUIK & VERGELIJK

Tiaré, ook wel de gardenia van Tahati genoemd, wordt door de oorspronkelijke bevolking – de Monoï – verwerkt in guirlandes en geschonken aan gasten en gebruikt tijdens ceremonieën. Daarnaast is het vermengd met kokosnootolie een populaire bodycrème en versterkend haarproduct. De bloesems verspreiden een sensuele en overvloedige zoete geur, vandaar de bijnaam. In het westen kun je van deze bloesems onder meer genieten in:

Hermès 24, Faubourg (1995)
Serge Lutens Douce Amère (2000)
Estée Lauder Pleasures Intense (2002)
Cacharel Anaïs Anaïs Eau Légère (2006)
Gucci Gucci by Gucci (2007)
Vera Wang Princess (2008)

Dior en tiaré:

Dior Sweet Sun (2004)
Dior Dior Bronze Gelée de Monoï (2006)

 

CHROME SPORT AZZARO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

MANNEN WILLEN SPORT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 25/05/10

Neus: Michel Almairac

De gewone man die niet al te moeilijk wil ruiken – lees: ‘sportief’ – en zijn geuren het liefst betrekt van prestigieuze labels, daarvoor heeft de parfumindustrie sinds enkele jaren dé oplossing gevonden: geuren met de naam Sport.Noem je een geur zo, dan weet de man wat hij krijgt voorgeschoteld: een licht-frisse geur met zomers karakter en met een sterke nadruk op citrusvruchten. Koppel je Sport aan een reeds bestaande populaire geur, dan wordt de keuze voor de man nog eenvoudiger. Azzaro koppelt het nu aan Chrome (1996). Chrome Sport gaat aldus het persbericht ‘uit van een nieuw, levendig temperament, versterkt door een energieke harmonie. Het verwerft een nieuwe geurbeleving, een tonic-frisheid’. Niet bijster origineel. Maar je bent als merk wel gek als je níet meedoet. Ieder merk van af nu zijn eigen sportgeur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sportief is Chrome Sport zeker. In de opening ‘ontploft’ een cocktail van hesperiden die is als een frisse wind: citroen, bittere sinaasappel, mandarijn en grapefruit vermengd met de bloemige frisheid van bergamot. Het hart stuurt de geur in een meer groene en aquatische richting; ‘alsof je over de oceaan vaart’. Gember zorgt voor ‘pit’. De afronding van witte musk en ‘houtachtige ambernoten’ is meer gemaakt om deze frisheid vast te houden, dan voor het licht-sensuele effect dat de geur in de drydown toch heeft.

RUIK & VERGELIJK

Recente combinaties van man en sport.

Guerlain Habit Rouge Sport (2009)
Lanvin L’Homme Sport (2009)
Burberry Sport for Him (2010)

SANDALO ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

MODERNE VIRILITEIT

Jaar van lancering: 1989

Laatst aangepast: 25/05/10

Neus: onbekend

Sfeerfoto: Etro

Hoewel alle geuren van Etro als uniseks worden geëtaleerd, heeft Sandalo een duidelijk mannelijk signatuur. Dat lees je in de begeleidende, beetje gezwollen, maar toch wel interessante  verantwoording: ‘Viriliteit in de moderne wereld is een complexe en veelzijdige eigenschap. Het vraagt een vorm van sensualiteit die zowel sterk als bescheiden, zelfverzekerd als magnetisch is. Het vergt een speciaal soort gevoeligheid samengesteld uit moed en een contrastrijke levendigheid’.

Verder moet viriliteit ‘het vermogen hebben zich te doen gelden op een vriendelijke manier’ – en nu komen we bij Sandalo – ‘zoals de mannelijkheid van sandelhout zich blendt met het klassieke karakter van lavendel’.

En: ‘viriliteit in combinatie met gratie is als het mengen van de kracht van patchoelie met de frisse noten van citrus en kruiden’. Als de tijd rijp is, onthult viriliteit complexe gevoelens, ‘gepersonifieerd door de zoetheid van vanille en lelie vermengd met de kalme beslistheid van amber en musk’.

Bent u er nog? Niet meer? Misschien maakt de opmerking van Simone Beauvoir, die dient als leidraad van Sandalo, het begrip ’moderne viriliteit’ duidelijk: ‘De man die het nodig vindt om over mensen heen te lopen en absurde eisen oplegt aan anderen is als een grillig, nukkig en wispelturig kind. Hij is allesbehalve viriel. Ware viriliteit toont zich zonder pronkerig gedrag’. Maar wat nu met de sfeerfoto wordt bedoeld…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pure sandelhout ruikt lekker, maar ook een beetje saai (tenminste als je niet met het originele hout uit India die te maken hebt; dat vormt door de roos- en melknoten al een parfum op zichzelf). Je hebt meer nodig om de warmbloemige en romige geur ervan tot zijn recht te laten komen. Zo lost Etro het: rondom een geprononceerd sandelhouthart plaatst het in Sandalo een frisse opening van citroen, petitgrain en lavendel.

Om het houtige en dus mannelijke en viriele karakter te benadrukken, werden patchoeli (ruik je goed) en cederhout (idem) toegevoegd. Aangenaam, mannelijk, ‘droog’, klassiek. De basis zorgt ervoor dat Sandalo aan diepgang en complexiteit wint… ‘gepersonifieerd door de zoetheid van vanille en lelie vermengd met de kalme beslistheid van amber, musk’ en coumarine. Wil de deze geur minder viriel, meer vrouwelijk, dus zachter ervaren, layer Sandalo dan met Heliotrope of Musk (beide 1989).

RUIK & VERGELIJK

Er zijn niet veel geuren waarin pure sandelhout wordt verwerkt (daarom ter vergelijk nog enkele ‘pure’ Etro-geuren ook in hetzelfde jaar van Sandalo). Dat heeft vooral te maken met het feit dat India (de grootste producent van sandelhout) ‘zichzelf’ sinds een aantal jaren door een aantal misoogsten (verergerd door de tsunami in 2004) en nalatig management een soort van exportverbod heeft opgelegd.

Hierdoor mag dit ‘heilige hout’ alleen nog maar op nationaal niveau gebruikt worden waarvoor het ‘oorspronkelijk’ het meest werd gebruikt: als brandmateriaal (ofwel wierook) tijdens religieuze rituelen. Zoals bij begrafenissen omdat ‘men’ geloofde dat sandelhout helpt de ziel te bevrijden.

Sandelhout wordt inmiddels ook in andere tropische landen gekweekt voor de parfumindustrie. Maar geen enkel van deze soorten schijnen qua geur (verkregen via distallatie) de vergelijking te kunnen doorstaan met de Indiase soort, santalum album, die van het Mysore-district in het byzonder.

Etro Vetiver (1989)
Etro Patchouly (1989)
Etro Ambra (1989)

ACQUA DI GIOIA GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

GEURGELUK VERBORGEN IN EEN DRUPPEL

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 23/05/10

Neus: Loc Dong, Anne Flipo, Dominique Ropion

Model: Emily DiDonato

Fotograaf: Owen Bruce

Ten eerste: leuke woordspeling op de voornaam van de ontwerper. Ten tweede: Acqua di Gioia verbeeldt voor mij Giorgio Armani’s visie op parfum treffender dan bijvoorbeeld Armani Code (2005) en Idole d’Armani (2009). Dat is: minimal chic gecombineerd met het ‘bevrijdende gevoel’ dat een geur kan oproepen. Geen elixir om ‘de man van je dromen’ aan je vast te haken, maar puur voor het persoonlijke genot.

Acqua di Gioia is trouwens ‘rechtstreeks’ afkomstig uit het verloren paradijs. In Armani’s ogen een maagdelijk bos met een waterval van waaronder een vrouw met animale uitstraling je recht in de ogen kijkt en ziet genieten van de sensaties van Acqua di Gioia. De ontwerper noemt haar ‘de nieuwe Eva van de Armani-verleiding; sterk, sereen, vrij van geest en in perfecte harmonie met Moeder Natuur’.

De geur – ‘een creatie vol van vreugde die de huid liefkoost’ – geeft haar het gevoel dat haar zintuigen subliem worden verheft. Armani vond de inspiratie voor Acqua di Gioa op zijn favoriete eilanden Pantelleria en Antigu die hij aandoet als hij op zoek is naar rust. Maar de geur is meer: een nieuwe manier om de minimal chic van Armani te etaleren. Zie de flacon: een gestileerde druppel. Volgens Armani de essentie van de natuur waarin de golven van de zee en een vrouwenlichaam in elkaar opgaan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat wil Acqua di Gioia? Heel simpel: ongedwongenheid en natuurlijke frisheid oproepen. Opvallend: Acqua di Gioia is zoeter dan je zou verwachten afgaande op de ingrediënten. Deze zoetheid komt volgens mij eerst op conto van de ‘limone primo fiore femminello’ geëxtraheerd uit de eerste lentebloesems van deze citroensoort uit Calabrië. Dit wordt gecombineerd met groene sensatie van geplette munt. Het hart is ‘als zonlicht in het water’. Zo wordt namelijk het effect van waterjasmijn (geliefd om zijn transparante, lichte, bloemige, maar bovenal zonnige toets) omschreven.

Het is ook wel bekend onder de mindere poëtische naam hedione. De basis van Acqua di Gioia is een licht-sensuele combinatie van cederhout en cistus labdanum; een natuurlijke hars van het zonneroosje met zijn dierlijke en muskachtige nuance. Origineel: de toevoeging van een zweempje bruine suiker (foto). Deze gourmandtoets geeft Acqua di Gioia zijn ‘tweede’ zoetheid.

Let op: in 2011 verscheen het eau de parfum in 2012 gevolgd door een satin-versie.

RUIK & VERGELIJK

Giorgio Armani was een van de eersten die de verrukkingen van de zee vertaalde in een ‘ziltzoetige’ en bloemige geur met een ongekende, ‘andere’ frisheid. Je kunt er nog steeds van genieten:

Giorgio Armani Acqua di Giò (1994)