VIE DE CHATEAU PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 6, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

LEVEN ALS EEN KASTEELHEER IN FRANKRIJK

LEVEN ALS EEN KASTEELVROUW IN FRANKRIJK

Jaar van lancering: 1992

Laatst aangepast: 06/11/11

Neus: Patricia de Nicolaï

Had onlangs bij Annindriya Perfume Lounge in Amsterdam een interview met Patricia de Nicolaï. En dat was een waar genot. De reden: ze is een van mijn favoriete neuzen. Flauw om te zeggen: maar ze is zo gewoon, bij Hollands nuchter, maar als ze begint te praten, merk je dat ze honderd procent Frans is. Ik ontdekte het merk ooit bij toeval in Parijs – kocht toen direct haar eerste mannengeur New York (1989) – en was eveneens direct verbaasd over de kwaliteit van de inhoud.

Over de presentatie – te simpel, te pover – ben ik minder te spreken: heel veel ogen willen ook wat. Jammer: want in De Nicolaï’s geval dekt de lading de inhoud niet in de ‘positieve’ zin van de uitdrukking. Mag van mij wel wat chiquer, dit om ook mensen over de streep te trekken voor wie de uitstraling van een huis doorslaggevender is. Maar welke geur je ook neemt, ze vallen op door hun finesse. Ze zijn traditioneel-modern en ook prettig: De Nicolaï holt niet achter parfumtrends aan. Voor haar hebben ‘moderne’ ingrediënten alleen zin als ze iets toevoegen, als ze een compositie kunnen verrijken. Niet omdat het zo hip staat dat je chocolade, framboos of gemberkoek hebt gebruikt. Nog iets waarvoor ik val bij De Nicolaï: de namen. Soms simpel doeltreffend – L’Eau Chic uit 2011, Weekend à Deauville en Kiss me Tender, beide 2010. Soms humoristisch: Balle de Match (2002) en Cococabana (2006). Soms Frans-cliché poëtisch: Le Temps d’une Fête (2006) en Vie de Chateau. Als francofiel ben ik daar gevoelig voor. Zelfs als je Vie de Chateau vertaalt, blijft de ‘droom’ die in de naam besloten ligt rechtovereind.

Want welke ‘twee-keer-drie-keer-modaal’-man en -vrouw droomt daar niet van en hoopt het te realiseren met het winnen van de Staatsloterij: geen tweede huisje in Frankrijk, maar een eerste kasteel! En je gedragen als kasteelheer/kasteeldame voor wie alleen al het uitzicht over de streng aangelegde en minutieus onderhouden jardin en vignes hem/haar elke dag – jaargetijde uit, jaargetijde in – weer een waar genot is: leven als een god in Frankrijk. Dit warme en rijke gevoel heeft Patricia de Nicolaï prachtig gevangen in Vie de Chateau. Het knappe: het is een ‘seizoen-in-seizoen-uit’-geur, want altijd aangenaam. Maar nog wonderbaarlijker is dat de geur zich lijkt aan te passen aan het seizoen waarin het gedragen wordt. In de zomer blijven de lichtere noten langer hangen, tijdens de donkere maanden de warme basis. Of is this a whisful sniffing?

Sinds een paar jaar kunnen je nog meer genieten van het kasteelleven, door het verschijnen van Vie de Chateau Intense. De geur is trouwens geïnspireerd op de tuinen van kasteel Cheverny (foto boven) en was in eerste instantie alleen bestemd voor de eigenaar, Prince Sigalas  (een vriend van Patrica de Nicolaï).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vie de Chateau is complex zonder zich aan te stellen, zonder ‘kijk eens hoe goed ik geuren kan maken’. Het heeft een ‘klassieke’ Dior-, of moet ik zeggen: Edmond Roudnitska-opening opgeroepen met zonnig en zeer zuivere grapefruit (foto) die verpakt lijkt in hooi door de coumarine-noot. Fris en warm. Prachtig. Dat is nog maar het begin. Dan heel langzaam neem je noten van tabak, patchoeli en musk waar, alsof je van de zonnige kasteeltuin doorloopt naar het aanpalende bos. En De Nicolaï laat deze drie noten niet te geprononceerd zijn, waardoor verstikking achterwege blijft.

Dus niet te zoet de tabak, niet te kamferig de patchoeli, niet te muskerig de musk – door de bladeren blijf je de zon zien en ‘ruiken’. Hier loop je over een pad bestrooid met ‘varen’, eikenmos en vetiver. Die neem ik alle drie alleen niet zo goed waar. Wel de subtiele leernoot, die het geheel een chique, geen ruige, maar zachtzepige sillage geeft. Je woont tenslotte op een kasteel, niet in een boshut.

RUIK & VERGELIJK

Dat is best wel moeilijk. Inhoudelijk dan. Vie de Chateau ‘lijkt nergens op’. Dan maar voor het gevoel de volgende (bespreek ik snel):

Parfums de Nicolaï Weekend à Deauville (2010)

TRUE RELIGION FOR WOMEN TRUE RELIGION FOR MEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

JEANS ALS RELIGIE, JEANS ALS LIFESTYLE, JEANS ALS GEUR

Jaar van lancering: 2008, 2009

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Wat oprichter Jeffrey Lubell met True Religion (anno 2002) in gedachten had, was iets wat meer ontwerpers en entrepeneurs graag willen en doen: ‘redefining premium denim’. Dat betekent dus zoiets als: het betere spijkergoed opnieuw vormgeven en herdefiniëren. Dat vertaalde Lubell met de volgende kernbegrippen: kwaliteit, made in America, authentiek, tijdloos, perfect zittend en dit alles voorzien van een ‘seventies touch’ en ‘vintage feel’.

Niet overrompelend origineel, maar dat is in de wereld van jeans niet een eerste vereiste voor succes. Het gaat er vooral om hoe je jeans als lifestyle presenteert. In geval van True Religion – het spijt me – ook niet echt origineel. Wel ‘commercieel functioneel’: Lubell combineert de chique wereld Ralph Lauren met een snufje iets meer easy going Tommy Hilfiger – of was het nu andersom?

Alles cliché-romantisch en cliché-sexy gestyled: dus veel jonge paartjes die het samen heel fijn hebben, dus vooruit ook een beetje Abercrombie & Fitch. Slaat blijkbaar aan: er zijn inmiddels meer dan 30 True Religion-winkels in de Verenigde Saten en de jeans in alle maten en looks kunnen inmiddels gematched worden met een zeer uitgebreide confectiecollectie.

Een lifestylemerk zonder geur, is als een ‘huis zonder deur’. En gelijk andere jeansmerken en upper scale confectiemerken, onderscheiden de geuren van True Religion zich niet echt. En dat is ook niet echt de bedoeling, ze zijn gewoon een ‘item’ binnen de collectie. Dus varen True Religion for Men en True Religion for Women – begeleid door de slogan ‘fashion for the senses’ – mee op de huidige parfumtrends. Voor hem betekent dat ‘een beetje’ stoere geur, voor haar een frisbloemig briesje ondersteund door witte muskwolk.

En inmiddels is de collectie uitgebreid voor haar met Hippie Chic (2011). Qua naam (heb de geur nog niet geroken) erg ‘me too’. Voor hem appelleert de tweede geur aan het dolende, zwerversgevoel dat in veel jongemannen schijnt te huizen: Drifter (2010). Wel opvallend: de geuren zitten op hetzelfde prijsniveau als de Hilfigers en Laurens in de parfumerie. En dat is wel origineel: de meeste jeansgeuren zitten namelijk in het masstige-segment of daaronder.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

True Religion for Men – waar doet me de flacon toch aan denken? – ‘breekt met alle regels’ zo beweert het merk. Nou, niet echt hoor. Wat je krijgt is een fris-ozonachtige geur die opent met citrus en ‘groene noten’ – denk gras, denk gebladerte. En ook is het niet een klassieke varengeur zoals het merk tevens beweert.

Daarvoor is de algehele indruk te licht, hoewel je een duidelijke kruidige toets waarneemt die in de basis door een lichte patchoeli en eikenmos-injectie wordt opgevangen. ‘Unapologetically easy’ beweert True Religion. Dat klopt dan weer wel. Want True Religion for Men is een cleane geur die met een beetje (of heel veel) fantasie doet denken aan frisgewassen jeans.

De huidige parfumtrends schrijven voor dat een geur voor jonge meiden rood fruit in de opening moet hebben. Nou, dat heeft True Religion for Women: framboos (foto) gecombineerd met granaatappel. Echt superzoet wordt het niet en dat komt door de toegevoegde frisse noot van fuji-appel. Het hart verenigt jasmijn en lelietje-van-dalen ‘groen gemaakt’ door hibiscus.

Eerlijk gezegd: echte jasmijn en echte lelietje-van-dalen ruik je niet: eerder een impressie van frisse bloemen die snel – ook een parfumtrend – ondergaan in de basis van heel veel witte musk en witte houtsoorten. Eindresultaat: ook clean, ook bij True Religion for Women denk je met een beetje (of heel veel?) aan frisgewassen jeans.

RUIK & VERGELIJK

Het ene jeansmerk is de andere niet. De ene ‘jeansgeur’ is de andere niet.

Zij in recente jeans:

Diesel Fuel for Life Denim for Her (2011)

Esprit Jeans Style for Her (2011)

Guess Seductive (2010)

Replay Jeans Spirit for Her (2011)

Hij in recente jeans:

Diesel Fuel for Life Denim for Him (2011)

Esprit Jeans Style for Her (2011)

Guess Seductive Homme (2011)

Replay Jeans Spirit for Him (2011)

M MARIAH CAREY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MMMMMMMMMM… MARSHMELLOW

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Carlos Benaïm, Loc Dong

Flaconontwerp: Jean Antretter

Model: inderdaad Mariah Carey

Fotografie: onbekend

Zelf zal ze er waarschijnlijk geen nacht van wakker liggen, maar het is toch vreemd dat de geuren van de met vijf octaven begenadigde en nog meer prijzen overladen zangeres ‘bij ons’ nooit echt goed in de markt zijn gezet.

En dat terwijl ze langer in de business zit en daardoor een meer gewaardeerde status heeft dan bijvoorbeeld haar concullega’s die in 2007 ook in de parfumerie opdoken met hun eerste geur.

M…. echt origineel kun je de naam niet noemen, misschien wel het feit dat Mariah Carey als een van de eerste in popi-jopi parfumland de vlindertjes vrolijk laat fladderen. Gelijk bij Annick Goutal, gelijk nu bij Kenzo’s Madly (2011) staan deze tere bevleugelde schepsels voor poëzie, verbeelding en – ja, het is echt waar – sleutels die toegang verschaffen tot je eigen droomwereld. De achterliggende geparfumeerde gedachte: als je al niet meer kunt dromen, wat blijft er dan over in dit aardse tranendal om van te genieten?

De campagne laat trouwens weinig aan de verbeelding over: een wel heel erg gefotoshopte Mariah die ligt te dromen terwijl haar derrière wulps door de wolken heen breekt. De begeleidende slogan ‘A ethereal presence, captivating like a song’… klopt niet helemaal omdat M…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… weinig ‘hemels’ heeft. M is een ‘bloemig’ gebakje, een licht-zomerse en exotische variatie op het veel beproefde en geproefde gourmand-concept in 1992 geïntroduceerd door Thierry Mugler.

Het is volgens de zangeres – we geloven haar echt – de eerste geur die ze draagt omdat veel geuren bij haar huidirritaties veroorzaakten. De inspiratie haalde ze uit haar jeugdherinneringen aan geroosterde marshmellows (foto) en wierook dat ze ooit in Marokko kocht.

Dat eerste ruik je overtuigend. Sterker, het bepaald uiteindelijk het karakter van M. Maar eerst waait er een zeebriesakkoord, of beter gezegd: een zuchtje, want al snel ruik je de bloemenwolk waaruit tiaré en gardenia omhoog schieten.

Deze twee gaan vervolgens snel weer onder in de zoet gesuikerde caramelbasis opgebouwd uit katoenzachte musk en ‘zachte houtsoorten’ overgoten door heel veel vanille.

Alleen de wierook wil niet echt tot me doordringen. Ik ruik geen ‘kerk’, ook niet vaag. Of zou het misschien mirre zijn, de hars die ‘van zichzelf’ wat zoeter en zachter is?

RUIK & VERGELIJK

Nog drie belangrijke celeb-parfumpremières in 2007:

Kylie Minogue Darling (2007)

Gwen Stefanie L (2007)

Christina Aguilera Christina Aguilera (2007)

ESSENCE DE PATCHOULI ALYSSA ASHLEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

ESSENCE DE… JA, VAN WAT EIGENLIJK? MUSK EN HOUT DUS!

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Model: onbekend

Soms schaam ik me dat ik gewoon enkele klassiekers over het hoofd blijf zien. Zoals dé muskgeur uit de jaren zestig, 1968 om precies te zijn, van Alyssa Ashley. Ga ik binnenkort goed maken, maar eerst Essence de Patchouli van hetzelfde merk.

Ik werd in eerste instantie getriggerd door de flacon: ik dacht, wat leuk, een tasverstuiver van de Private Blendserie van Tom Ford. Niet dus: het etiket van Essence de Patchouli is bijna een letterlijke kopie van Tom Fords parfumlogo.

Maakt weer eens duidelijk hoe goed de merken elkaar in de gaten houden. Wat wil Essence de Patchouli overbrengen? Dit vond ik op enkele sites: ‘moderniteit, natuur, elegantie, eenvoud’ en laten we de basisfilosofie van het Amerikaanse merk niet vergeten: ‘peace and love’.

Moderniteit: klopt in die zin dat de geur onlangs is gemaakt. Natuur: nee. Elegantie: in zekere zin, maar dan meer wat presentatie en beeld betreft. Eenvoud: de flacon, de ‘liniaire’ geur? Vrede en liefde: daar stel ik me in combinatie met geur toch iets ander bij voor.

Ruik je dat allemaal? Als je het wilt, dan zal het wonder zeker geschieden. Gebeurt dat niet, kijk dan naar het neo-hippie model dat de geur promoot – you never know.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Alleen is de geur zelf niet zo hippie-onschuldig. Essence de Patchouli maakt zijn naam – letterlijk – niet waar voor mijn gevoel. Want donker, aards en stoffig patchoeli (foto) in ‘de klassieke zin’ – zoals hét patchoeliparfum van Reminiscence uit 1970 – is de geur niet echt. Het is voor mij eerder een sterke musk-houtgeur die zich vanaf de eerste spray in al zijn heftigheid openbaart.

De opening is dus niet fris maar zoet-bloemig, door roos en geranium. Het hart moet vol van iris zijn en dus garant staan voor een poederachtige verfijning, maar dat ruik ik ook niet echt. Wél, zoals gezegd, de basis. Een volle dosis cashmeran (dat de zachtheid van kasjmier combineert met de ‘stoerheid’ van hout), gecombineerd met ceder- en guaiachout. Al dit hout gaat dan onder in patchoeli, maar nog meer in de musk geholpen door cistus labdanum en vanille.

De opgevoerde coumarine (ofwel hooinoot) ervaar ik ook niet. Wel leuk: de roos in de opening begint pas echt te bloeien als Essence de Patchouli zich in de huid heeft genesteld.

RUIK & VERGELIJK

Nog zo’n geur – iets zoeter, iets bloemiger, maar meer verfijnd dan Essence de Patchouli – die inhoudelijk niet overeenstemt met de naam:

Tom Ford White Patchouli (2008)

ED HARDY MAN BY CHRISTIAN AUDIGIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

TATOE, TATOE

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Flaconontwerp: onbekend

Is het nou Ed Hardy by Christian Audigier of vice versa? Beetje onduidelijk. Ook als je de homesite bezoekt: je komt dan bij de eerste terecht en vervolgens kun je doorklikken naar de tweede. Zit dus zo (de echte fans weten het al): Ed Hardy (anno 1945) is een in tatoekringen zeer gewaardeerd kunstenaar die na zijn studie aan de San Francisco Art Institute – richting bachelor of fine arts in printmaking – via een van zijn docenten in 1973 in contact kwam met de Japanse klassieke ‘tatoemeester’ Oguri ook bekend als Horohide.

Ed Hardy’s ‘handtekening’: het laten samensmelten van Japanse en westerse esthetiek. In 1982 richtte hij met zijn vrouw Hardy Mark Publications op die zich concentreerde op tatoekunst en andere alternatieve kunstuitingen.

In 2004 tekende Christian Audigier (groot geworden door zijn creatieve werk voor Fiorucci, Diesel, Levis’, Lee en Von Dutch) een licentieovereenkomst met Ed Hardy om kleding- en accessoireslijnen te ontwikkelen gebaseerd op de tatoe-kunst van Hardy. En dat ging nogal gepaard met een offensief: in de hippe modestraten van – to name a few – New York, Los Angeles, Boston, Seattle, Johannesburg, Kuala Lumpur, Bangkok en Mumbai werden Ed Hardy-winkels geopend.

Een ontwerper zonder geur, neem je niet echt serieus. Dus verscheen in 2008 Ed Hardy Man by Christian Audigier en Ed Hardy Woman by Christian Audigier hetzelfde jaar gevolgd door – nu wordt het qua namen leuker – Love and Luck (een voor hem, een voor haar), Hearts & Daggers (2009) en Born Wild (2010).

Van de geuren val je niet direct en echt van je stoel: ze golven mee op de algemene parfumtrends. En qua presentatie valt er ook wat af te dingen. Dat wil zeggen: de wereld van tatoe, inkt en ‘underworld’ wordt niet genoeg uitgebuit – vind ik.

Geldt ook voor Ed Hardy Man by Christian Audigier. Op de cilinderflacon mag dan wel een tijger prijken, maar je krijgt niet echt een tatoe-indruk. En dat moet, gezien de huidige printtechnieken, niet al te moeilijk zijn.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ed Hardy Man begint klasssiek: fris-bloemig bergamot en sprankelend mandarijn. Krijgen een groene injectie door salie en munt. Maar je moet goed ruiken om dit waar te nemen, gezien het de (frisse) wind van voren door krijgt met een stevig ozon-akkoord.

Het hart is een en al hout – met name sequoia (foto) naar wordt beweerd – die in de basis zoet en zacht wordt gemaakt door amber, musk en vanille. Eindresultaat: een ‘warme deken’-geur eerder geschikt voor de winter en een aanrader voor de echte Ed Hardy-fan.

RUIK & VERGELIJK

Ik moet toch heel sterk denken aan:

Givenchy Pi (1998)

N° 77, N° 33 BLUE OPULENT SHAIK

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

HONDERD PROCENT ARABISCH

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Art direction: ‘Designer Shaik’

Nederlanders met heel veel gelijkgestemde Europeanen maken zich al een tijdje druk over de toenemende ‘islamisering’ van Europa. Nog even en ‘onze’ mannen dragen ook weer baarden en zie je ‘onze’ vrouwen tien meter achter hen lopen – als ze al mogen. Dit geweeklaag is niet nieuw: mensen met een moslimachtergrond hebben al vaker op de poorten van Europa geklopt. Met succes. De Arabieren veroverden in de achtste eeuw het Iberisch schiereiland. Leuk voor parfumfans: ze namen oranjebloesem mee. En toen ‘wij’ in 1095 als kruisridders naar het Beloofde Land vertrokken, verbaasden we ons ‘best wel’ over de verfijnde en hoogstaande cultuur aldaar. Leuk voor parfumfans: we (her)ontdekten oriëntaalse elixers en namen onder meer iris en hyacint terug voor de thuisblijvers.

Anno nu: de moslim-migratie naar Europa heeft voor parfumfans die zweren bij honderd procent Arabische parfums als voordeel dat ze die als het ware om de hoek kunnen kopen – zoals Amouage. En het lijkt erop dat Arabische huizen parfummekka Parijs aan het veroveren zijn: Abdul Samad Al Qurashi (45 avenue George V), Arabian Oud (63 avenue Champs Elysées) en natuurlijk de ‘bedenker’ van oosterse geuren voor de westerse markt: Montale (26 Place Vendôme).

Vraag is of Blue Opulent Shaik uit Bahrein (anno onbekend) er ook zijn deuren zal openen. Dat zal me in ieder geval wat worden. Qua presentatie dan, afgaande op de vier parfums die tot nu toe verschenen én de internetsite: die is, net zoals een sprookje uit duizend-en-één nacht, bijna te mooi om waar te zijn. Ik kreeg het idee naar een animatiefilm te kijken, in plaats naar een virtuele etalage van een echt parfumhuis.

Geloof me, het merk bestaat, maar de vier genoemde paleizen (Palace of Pricision, Palace of Jewels, Palace of Fashion, Palace of Nature) op de site van dit ‘commerciële koninkrijk’ zie je nergens verschijnen. Geldt ook voor de ‘Creative Village’ waar alle vakmensen wonen die de exclusieve producten van Shaik vervaardigen, waaronder N° 77 for Men en N° 33 for Women.

Deze twee parfums worden met grote woorden geïntroduceerd: ‘Ze vertegenwoordigen het officiële en ceremoniële element van het leven van de shaik en zijn prinses’. Beide worden zeer opulent en uitzinnig gepresenteerd in een oosters aandoende flacons met ‘bejuweelde’ doppen. Opvallend: de illustratie van ‘de prinses van de shaik’ oogt in het persbericht als een oriëntaalse versie van Marilyn Monroe.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar het gaat natuurlijk om de inhoud. In N° 77 for Men zijn 150 (!) ingrediënten verwerkt. Ik kan ze niet stuk voor stuk benoemen. Wel een opvallend fris-kruidige, beetje alsemachtige noot die snel overgaat in een houtachtige sensatie die zoet en sensueel wordt gemaakt met musk, amber en vanille.

Opvallend: niet echt meeslepend oosters. Eerder een oosterse geur gemaakt voor de westerse markt. Even opvallend: door deze zoet-sensuele basis, is N° 77 for Men ook geschikt voor ‘de prinses van de shaik’.

N° 33 for Woman is voor mij rijker en voller en – raar maar waar – gecomponeerd met een beperkt aantal ingrediënten. Wat opvalt is de klassiek-intense ‘Arabische’ combinatie van melkig-zonnig sandelhout en zoete roos.

Die gaan een elegant verbond met elkaar aan. De iris (foto)  – ‘glinsterend als zand in de woestijn’ zorgt voor een poederige ondersteuning. Zacht en elegant, maar ook niet echt overrompelend oosters.

RUIK & VERGELIJK

Ook in 2007 verschenen, maar onderstaande parfums verspreiden hun oosterse intenties nét iets geprononceerder:

Amouage Jubilation XXV for Men (2007)

Amouage Jubilation XXV for Woman (2007)

HALSTON MAN HALSTON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MEANSTREAMGEUR VAN NU OF ADAPTIE VAN EEN KLASSIEKER?

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Carlos Benaim

Flaconontwerp: Elsa Peretti

Heel erg hip de laatste 15 jaar: variaties op populaire geuren en zelfs klassiekers. Opvallend hierin: het zijn meestal (niet meer en niet minder) frissere en meer zomerse, soms ‘warme’ dus meer winterse interpretaties. Er wordt zelden vermeld dat het verbeteringen van het originele partituur zijn. En dat wordt wel beweerd door de neus van Halston Man, Carlos Benaim.

Leuk detail: Carlos Benaim heeft als leerling-parfumeur van Bernard Chant meegewerkt aan Z14, de eerste mannengeur van Halston (1975) en heeft die ‘verbeterd’ met ingrediënten die in 1975 nog niet voor handen waren. Nou staat Z14 bekend als een klassieker die nog steeds opvalt door zijn – voor die tijd – stoer-verfijnde karakter. Nou staat Z14 – een prachtig vintageparfum met robuust-chique charme – (nog steeds) bij mij in de badkamer. Dat wil dus wat zeggen.

Maar is Halston Man een verbetering? Moeilijk, moeilijk. De geur is frisser, bloemiger en aquatischer geworden. Maar daardoor ook minder krachtig, minder ‘chic macho’. De ingrediënten die in 1975 nog niet echt gebruikt werden, zijn volgens mij…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… passievrucht (fruitig, zoetig, oosters), munt (verkwikkend) en kardemon (bitter-groen en ‘etherisch’) die je voornamelijk ‘in het begin’ waarneemt.

De ‘rest’ zijn typische chypre-smaakmakers: citrus en lavendel in het hart, patchoeli, cistus labdanum en musk in de basis van Halston Men. En daarmee creëerde Benaim meer een ‘hippe’ mainstreamgeur met duidelijke Amerikaanse signatuur van nu (door het frisse, cleane en crispy effect) dan een moderne adaptie van de intense leer-chypregeur die Z14 toch is.

RUIK & VERGELIJK

Dat kan er maar één zijn:

Halston Z14 (1975)

ACQUA DI SELVA VISCONTI DI MODRONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

EEN GROEN, GROENER, GROENST KLASSIEKE COLOGNE MET EIGENTIJDSE ALLURE

Jaar van lancering: 1949

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Flaconontwerp: onbekend

Wie-o-wie was Visconti di Modrone? Een burggraaf die echt bestaan heeft of net zoals Chevalier d’Orsay (anno 1908) een naam bedacht voor een parfumhuis om het merk dat extra beetje cachet te geven. Op Wikipedia wordt wel melding gemaakt van het adellijke geslacht Modrone: een aftakking van het huis van Visconti uit de 13de eeuw waaruit ook de legendarische regisseur Don Luchino Visconti di Modrone, graaf van Lonate Pozzolo afstamt.

Beter bekend als Luchino Visconti (1906-1976). That’s it. Met andere woorden: wil de echte Visconti di Modrone opstaan? Ook jammer: hoe ik ook zoek en speur: geen interessante weetjes, zoals dat heet, te vinden over Acqua di Selva, de geur die je toch een klassieker in het heren-midden-segment kan noemen. En om het geheel wat ingewikkelder te maken: er wordt beweerd dat de geur voorheen ook werd geproduceerd door het merk Victor, maar ik vind op het wereldwijde web nergens een duidelijk, geloofwaardige verwijzing.

En dan di Selva. Kan zowel verwijzen naar een dorp in Piacenza (Emilia-Romagna), in Alessandria (Piemonte), in Siena (Toscane), in Trento (Trentino-Zuid-Tirol) en in Rovigo (Veneto). Welk dorp ook werd ‘uitverkoren’ ter inspiratie, het is in ieder geval honderd procent Italiaans.

Geldt dat ook voor de geur? Niet echt, in de zin van dat we met een lichte variatie op het chypreconcept hebben te maken. Acqua di Selva is een nostalgische geur, zonder – en dat is het leuke en opvallende – echt ouderwets of gedateerd te zijn.

Sterker, door zijn sterke muntnoot in de opening, is de geur helemaal in lijn met ‘nu’: er wordt steeds meer munt in hippe mannengeuren gestopt. Neem alleen Code Sport van Giorgio Armani (2011).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Er moet aan de geur gesleuteld zijn, want er ontbreekt een zeker sillage, ofwel een ‘verzegeling’ van de geur in de basis. Opmerkelijk is de enorme rijke muntopening, het kruid dat merkwaardigerwijze niet wordt opgevoerd – of werd het in de nieuwe versie toegevoegd? Of is het de combinatie van lavendel, bergamot, citroen, rozemarijn en basilicum?

Groen-kruidig is de kick off van Acqua di Selva in ieder geval, en dat blijft zo. In het hart met tijm, dennenhars, salie en geranium. Laatste ruik je goed, want deze ‘mannelijke roos’ geeft het geheel een beetje bloemig-zoet aura. Dat kun je niet zeggen van de opgevoerde anjer. De lichte basis houdt deze groenheid goed vast door cederhout (ruik je ook goed), musk (minder) en tonkaboon (minder). En als dit alles langer op de huid zit, eist vetiver zijn rol op, waardoor Acqua di Selva een mooie, volle houtnoot krijgt die toch snel vervliegt. Het is tenslotte een eau de cologne.

RUIK & VERGELIJK

Nog zo’n vergeten, maar eigenlijk heel eigentijdse groene klassieker in het middensegment:

Massimo Vidal Pino Silvestre (1955)

LYS PRINCESSE MARINA DE BOURBON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

HIER IS – WEER EEN – IRIS

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Google je haar, dan kom je niet op sites terecht die over haar ‘belangrijke’ achtergrond schrijven – de wijdvertakte Bourbons waren een van de meest invloedrijke adellijke families in Europa vanaf de 10de tot de 19de eeuw – maar wel op sites die geuren die onder haar naam op de markt zijn verschenen. Zoek je naar foto’s van ‘haar’, dan zo waar, tussen alle flacons zie je ‘haar’ af en toe verschijnen. Ze bestaat dus. Zou graag meer over willen weten, maar helaas: weinig doeltreffende info. Ze heeft geen eigen site. Wel een boetiek in Parijs aan Boulevard de Courcelles. Waar ik wel ben achtergekomen: Marina de Bourbon is een ‘aangetrouwde’ prinses; ze stapte in het huwelijksbootje na een best wel wild dolce vita-leven – ze deed haar eerste vrienden in deze kringen op toen ze werkte voor societykapper Alexandre in Parijs – met André Bourbon-Parma.

Ze had geen zin in een rijkeluisleventje, dus werd ze interieurontwerper én – heel bijzonder – opende ze de eerste conceptstore zoals we die nu kennen, waar ze naast eclectische meubel- en kledingcollecties vanaf 1994 ook haar parfums ging verkopen in samenwerking met neus Gilles Pommereau. Haar première: Marina de Bourbon. Sindsdien heeft ze de smaak goed te pakken, waaronder: Revérence, Rose Bourbon, Mon Bouquet, Rouge Royal, Aqua Di Aqua, Asteria, Dynastie, Pink Princess en Lys.

Laatste geur is geïnspireerd op het wapen van de Bourbons: de Franse lelie, ofwel iris. Bij ons bekend als lis. Met een beetje fantasie zie je in de flacon en dop ‘driedimensionaal’ een abstracte interpretatie van de bloem. En die ruik je natuurlijk ook in de geur…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… maar niet zo poederig, aards en zacht als je zou verwachten. Dat komt omdat de witte musk in de basis na verloop van tijd nogal opdringerig de aandacht opeist.

Maar eerst een frisse mandarijn-opening waar achter de iris en lelie (besprenkeld met kardemon) zich verbergen. Zacht en coconachtig is de afronding door de witte musk, zoet gemaakt door perzik en vanille. En hoe langer op de huid, hoe zoeter de geur wordt.

RUIK & VERGELIJK

2005 heeft volgens mij zes nieuwe klassiekers opgeleverd. De niche en neo-nicheparfums niet meegerekend.

Bvlgari Rose Essentielle (2005)

Bvlgari Voile de Jasmin (2005)

Dior Miss Dior Chérie (2005)

Hermès Un Jardin sur le Nil (2005)

Calvin Klein Euphoria (2005)

Thierry Mugler Alien (2005)

SECRET POTION CHRISTINA AGUILERA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

WANNEER JE ZELFVERTROUWEN EEN BOOST KAN GEBRUIKEN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Model: Christina Aguilera

Fotografie & regie: Matthew Rolston

Wil je getrakteerd worden op een overdosis parfumcliché’s, lees het volgende: ‘Zelfverzekerd, sexy, glamourous… wat is haar geheim? Met Secret Potion wordt dat door superster Christina Aguilera nu onthuld’. Dat was een. ‘Voor vrouwen die in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Secret Potion laat ze op een hartveroverende manier stralen. Nu nummer drie: ‘Het echte geheim van schoonheid is zelfvertrouwen, mijn geur geeft vrouwen dat, het is de geheimzinnige finishing touch waarmee vrouwen de hele wereld aankunnen!’

En: ‘Secret Potion is inderdaad de perfecte finishing touch voor een avondje uit. Een vleugje volstaat voor het onthullen van de geheime sexy kant die elke vrouw in zich heeft: ze voelt zich glamorous en ze is het stralende middelpunt van de avond’.

Geloof je dit: ‘Waar Christina altijd gek op is, zijn de kleine sieraden die bij de flesjes zitten. De 15ml-flacon heeft een leuk bedeltje, en de 30-, 50- en 100mlflesjes hebben een spiegelhangertje, perfect om nog even snel je look te checken’. Ze mag dan gek zijn op kleine sieraden, la petite madame neemt volgens mij – inmiddels – geen genoegen meer met deze ‘eenvoudige’ imitaties. Ze kent het genoegen van ‘the real stuff’ van echte juwelen.

Over de campagne: ‘Is gebaseerd op hedendaagse glamour zoals die zich ‘s avonds in de stad manifesteert. We hebben speciale belichtingstechnieken en een strategische camerapositie gebruikt om de sexy sfeer een schitterende glans te geven’ – zegt de regisseur. Christina voegt hieraan toe: ‘Ik ken Matthew al jaren; we hebben samen allerlei projecten gedaan, van muziekvideo’s tot fotoshoots. Zijn benadering en aandacht voor detail zie je duidelijk in de campagne terug’. Fijn om te weten. Bedankt Christina.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt het persbericht: ‘Secret Potion is geïnspireerd door Christina’s favoriete gedeelte van de dag: de avond, als het donker je de kans geeft om heel sexy en sensueel het stralende middelpunt te zijn’.

Daarom opent de geur met passievrucht, limoen en mandarijn ‘waarmee de vrouwelijke vonk overspringt’. Het hart ‘vol vrouwelijke bloemen, omarmt de schemering en brengt een ode aan de sexy vrouw met warme, verleidelijke noten van jasmijn in evenwicht met zoete sinaasappelbloesem en de zachte, transparante noten van witte lotus’.

In de basis van Secret Potion komt de sensualiteit van de avond tot volle ontplooiing: musk, ‘zo typerend voor alle geuren van Christina’, worden begeleid door amber, tonkaboon en ebbenhout.

RUIK & VERGELIJK

In wat voor een stemming je ook bent, Christina Aguilera heeft voor elk een passend parfum.

Christina Aguilera Christina Aguilera (2007)

Christina Aguilera Christina Aguilera By Night (2009)

Christina Aguilera Royal Desire (2010)