NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN

HOMMAGE A L’HOMME LALIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 21, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

CHIC, GEPOLIJST, ELEGANT, MISSCHIEN TE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 21/08/12

Neus: Mathilde Bijaoui, Christine Nagel

Lalique bestaat twintig jaar als parfumhuis. Is tegenwoordig al een reden voor een feestje. Werd dus in 1992 opgericht door de kleindochter Marie-Claude (1936) van René Lalique (1860-1945), de glaskunstenaar die er onder meer voor zorgde dat parfums van Roger & Gallet, Coty, Lubin en Nina Ricci – to name a few – nog meer gingen schitteren – in kristal, in glas. Eerlijk gezegd: het huis maakt mooie geuren alleen de laatste jaren verschenen er ook een paar waarvan je dacht ‘why?’. Zowel qua inhoud (te makkelijk, te commercieel), zowel qua presentatie (de flacons waren wel heel ver verwijderd van de sierlijke esthetiek van de oprichter). Zoals Perles (2006). Zoals White for Men (2008). Zoals Fleur de Cristal (2010) waarmee bij de 150ste geboortedag van René Lalique werd stil gestaan.

Daar staat dan weer tegenover: Nilang (1995), een van de eerste aqua-gourmandgeuren die vorig in de standaardflacon van het huis werd gestopt en Le Parfum (2005). Wat geur betreft wordt bij dit jubileum stilgestaan met een heruitgave van Lalique in de chèvrefeuille-flacon en een nieuwe mannengeur: Hommage à L’Homme. Grappige naam, of merkwaardige naam… Ik kan me altijd weinig bij die soort namen voorstellen.

Er verschijnen wel beelden in mijn hoofd, maar die hebben allemaal iets Leni Riefenstahl-achtigs. Komt natuurlijk door de speciale kristaleditie waarop de god van het bos, Pan ook wel bekend als Faun, staat afgebeeld. En hiermee wordt gerefereerd aan een kristalsculptuur dat René Lalique maakte voor de Orient Express in 1929 (waarop twintig jaar geleden ook Lalique werd onthuld en Hommage à L’Homme vorig jaar). Voor de ‘mass market’-edities (beetje saai) tekende Thierry de Baschmakoff.

Nu de geur. Die zijn zoals alle mannengeuren van Lalique echte mannengeuren op z’n Frans. Dus geen olfactieve krachtpatsers. Dus een zekere stoerheid gecombineerd met een zekere verfijning. Een clichévoorstelling van de drager: 35+-man, zijn slapen beginnen te grijzen, draagt een strak driedelig pak zodat je zijn lichaamslijnen goed kunt volgen. Maar geen Dior, geen Lanvin. Meer klassiek Italiaans. Glad gepoetste schoenen (zonder sokken), stijf gestreken wit overhemd (met stropdas). Hij weet dat hij er goed uitziet, vrouwen weten dat ook… en daarin schuilt het geheim van deze 21ste eeuwse versie van Casanova. Komt dus aardig overeen met het model die een reiziger speelt, gebruikt voor de advertentie met op de achtergrond – goed gezien! – een wagon van de Orient Express.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hommage à L’Homme is weer een goed voorbeeld van niche in de parfumerieketen. Ruik je hem blind, grote kans dat je hem hoger zou inschatten. Mooi, verzorgd, maar net zoals het onlangs beschreven Byredo’s Bal D’Afrique (2009) braaf en misschien te verzorgd, te gepolijst. Er ontbreekt een ruwe schets. En wat ik maar niet echt ruik: het in de basis opgevoerde oud. Ik ervaar eerder een mix van onbestemde houttonen met een klein vleugje oud.

De opening: groen viooltjesblad (fris-groen), peper (energiek – zie foto) en bergamot (bloemige frisheid) die mooi op de achtergrond blijft terwijl het zoete hart – viooltje en jasmijn ondergedompeld in saffraan – gaat kloppen. Ook deze zoetheid blijft lang present. Pas na een half uur onderga je de basis: door de zon uitgedroogd hout, extra verwarmd met musk en amber. Maar niet echt klassiek oud, zoals je die kunt ruiken in Montale en al die andere niche-oud geuren die de laatste twee jaar de markt hebben overspoeld.

RUIK & VERGELIJK

Mijn favoriete Lalique-geur voor mannen die ik inmiddels diverse mannen heb aangeraden, die kochten hem en zijn nog steeds zeer tevreden:

Lalique Encre Noire (2006)

LA PETITE ROBE NOIRE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

WINNAAR VAN DE ASTIR 2012 IN DE CATEGORIE:

BESTE VROUWENGEUR IN HET LUXE SEGMENT

HET KLEINE ZWARTE JURKJE ALS SYMBOOL WAT GUERLAIN VOOR PARFUM BETEKENT

Jaar van lancering: 2008/2012

Laatst bijgewerkt: 06/02/13

Neus: Delphine Jelk/ Thierry Wasser

Artistic direction: la petite robe noire op de flacon is getekend door Serge Mansau

Illustraties/clip: Kuntzel + Deygas

Muziek: Nancy Sinatra sings her classic

Mijn vraag tijdens de presentatie in Brussel van La Petite Robe Noire, tot voor kort alleen te koop in de Guerlainboetieks en -stands van de betere warenhuizen wereldwijd: ‘Waarom nu in de ketenparfumerie?’ Het antwoord: ‘Vanwege het succes’. Vreemd. Als dat zo is, dan hebben vrouwen blijkbaar hun weg naar deze exclusieve verkooppunten weten te vinden en zullen nieuwe geïnteresseerden dat ook kunnen. Maar waarom dan de formule veranderd? Hierop bleef het antwoord schuldig. Tot dat ik iets verder vroeg.

Wat blijkt? Het gehoopte succes van Idylle (2009), inclusief de talrijke variaties, ondanks de groots opgezette ‘romantische’ campagnes, bleef uit. En, helaas, kun je het als parfumhuis tegenwoordig niet permitteren een seizoen ‘on hold’ te blijven. Zeker niet in de ketenparfumerie. Vandaar de aanpassing, om ‘in sync’ te blijven met de daar heersende smaak. En die is, zoals bekend, minder verfijnd, minder exquis, meer toegankelijk.

Maar toch: je zou eerder van Chanel verwachten een geur te noemen naar een ‘onmisbaar’ item uit de basisgarderobe voor de vrouw waarmee Coco, naast haar pakje, tas en parfum bij het grote publiek bekend is geworden: La Petite Robe Noire. Maar Chanel doet dat niet. Guerlain wel. Waarom? Omdat het zwarte jurkje volgens het parfumhuis ‘absolute stijl uitgedrukt in stof is. Perfect vallend, net boven de knie, heeft het de stijl en allure van haute couture’.

Goed omschreven. Maar dan volgt een cliché – in het eerste persbericht – dat al te vaak bij parfums is gebruikt: ‘De draagster ervan laat een onuitwisbare indruk achter als ze passeert… het zwarte jurkje wordt zo een onmisbare aanwinst’. Om te eindigen met het voor mij onbegrijpelijke ‘die zowel met het schemerlicht, als met de zon van de dageraad speelt. Betoverend van ‘s ochtends tot ‘s avonds, van ‘s avonds tot ’s ochtends. Met het zwarte jurkje is de draagster altijd klaar om aan de volgende dag te beginnen!’ Tja. En dan als uitsmijter: ‘Het zwarte jurkje betekent in de modewereld wat parfum voor Guerlain betekent’.

http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=llfY-QlYNRc

Er was nogal wat commotie op verschillende parfumblogs. Algemene teneur: hoe durft Guerlain een classic onlosmakelijk verbonden met een ander luxemerk te gebruiken. Ik zeg: in de parfumwereld is het de gewoonste zaak van de wereld om goed naar de concurrent te kijken. Richt een merk zich op de jonge consument, anderen volgen. Geldt ook voor zomervariaties, het herlanceren van klassiekers, het leveren van op maat- en niche-parfums. Het zou trouwens leuk zijn geweest als Chanel had gereageerd door het lenen van hét symbool van Guerlain: de bij. Doet Chanel niet. Niet chic. Chanel reageert, zij het pas dit jaar anders met Coco Noir. Maar niet letterlijk: tussen de regels door wordt er in het persbericht subtiel verwezen naar het zwarte jurkje waarmee zij als geen ander wordt geassocieerd.

Guerlain presenteert de verandering in formule wel weer grappig: ‘Ik ben geboren in een roos twee jaar geleden die met zorg en passie werd gekweekt in het geurlaboratorium van Guerlain aan de Champs-Elysées. Laten we eerlijk zijn: ik heb zo’n geweldig succes dat ik me nu vernieuw om nog verleidelijker te worden en in de parfumerieën over de hele wereld te verschijnen. Ik heb het niet van een vreemde. Het is een familietraditie… Jacques Guerlain bijvoorbeeld testte discreet zijn creaties bij klanten voor hij ze aan een groter aantal bewonderaars aanbood’.

La Petite Robe Noire, zowel de nieuwe als oude versie en La Petite Robe Noire N° 2 (2011) valt voor mij in de categorie hip en trendy met luxetoets, en is een poging van Guerlain in sync te blijven met de jonge consument. Want zowel het jurkje, de presentatie als ‘het materiaal’ waarvan het gemaakt is, is helemaal van deze tijd en wordt zeer gewaardeerd door jonge vrouwen; beetje gourmand, beetje rood fruit, beetje bloemen, beetje sensueel, maar ongedwongen. En dan de nieuwe ‘getekende’ commercial… gaat meer over laarzen dan over het beroemde zwarte jurkje. Of zie ik dat verkeerd?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zo omschrijft Guerlain de eerste versie van La Petite Robe Noire: ‘Licht als champagnebelletjes, smeltend en krokant als een amandelkoekje met rozensmaak. Het parfum bruist dankzij de natuurlijke frisse geur van Siciliaanse citroen die zachter wordt door een vleugje amandel en zoethoutaccent’ – denk drop, denk zwart. ‘Een arm vol rozen zorgt voor de elegantie, gerookte thee en patchoeli voor het karakter. En voor een fluweelachtige gewaarwording op de huid een strelend akkoord van musk en vanille’.

In de nieuwe versie voegt Thierry Wasser hier zijn eigen interpretatie van de Guerlinade aan toe: ‘Een stralende roes van tonkaboon, vanille, iris en patchoeli’. Maar eerst waait het zwarte jurkje op met ‘zwarte’ kers, ‘rode vruchten’, amandel en bruisend-fris bergamot. Dan verschijnt de roos (een mix van Bulgaarse en Turkse roos): ‘zacht, heerlijk gekonfijt’. In de basis ook hier weer gerookte thee (lapsang souchong) in een anijsachtige waas die opgaat in de Guerlinade. Eindresultaat: licht, luchtig, praline, zuurtje verpakt in Guerlain-finesse. Zo omschrijft Wasser trouwens zelf de geur:

http://www.youtube.com/watch?v=HYipkPr2rII&feature=relmfu

Let op: Met deze nieuwe versie, verdwijnen tot verdriet van velen, Guerlains twee ‘oude’ petites robes noires.

RUIK & VERGELIJK

Moet je wel zoeken op het internet. En is intenser dan La Petite Robe Noire. Sterker, een echte floriental. Ga maar na, de opening: cyclaam, koriander, gember, jasmijn en abrikoosbloesem. Hart: gardenia, ylang-ylang, pioenroos. Basis: sandelhout, tonkaboon, musk, Japanse pruim.

Avon Little Black Dress (2001)

En wat gourmandfeel betreft – kers, zoethout – doet me de geur ook sterk denken aan:

Lolita Lempicka Lolita Lempicka (1997)

LA NUIT DE L’HOMME FROZEN COLOGNE YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F, GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

NIET: EEN FLANKER VAN LA NUIT DE L’HOMME

WEL: EEN OPVALLENDE, NIEUWE STERKE GEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 06/06/12

Neus: onbekend

Opvallend verschijnsel de laatste paar jaar: steeds meer geuren van de klassieke leveranciers – denk Parijs – gemaakt voor de ketenparfumerie worden steeds beter van kwaliteit. Deze ontwikkeling heeft natuurlijk alles te maken met de sterke invloed en inmiddels enorme populariteit van nichehuizen. De ‘mass market’-concurrentie zal het niet direct toegeven, maar hierdoor werd die wel aangespoord om méér in geuren te stoppen. Wil zeggen: meer verfijning door te kiezen voor een betere kwaliteit aan ingrediënten. Dat ervaar je ook mooi met La Nuit de l’Homme Frozen Cologne.

‘Best wel’ een lange naam, maar ik ga er vanuit dat de geur weldra ‘ingeburgerd’ zal raken als worden Frozen Cologne. Een flanker (denk aan het werkwoord flankeren en de bedoeling wordt duidelijk) kun je het echt niet noemen, ook geen zomerse variatie. Want het is een op zichzelf staande geur die hoewel ‘trouw’ aan zijn inspiratiebron toch een duidelijk, eigen parcours volgt.

Ik wil niet zeggen dat deze geur beter is dan La Nuit de l’Homme. Ik zeg wel: voor mij is deze versie sterker en overtuigender en dat heeft dus ook met de kwaliteit van de ingrediënten te maken. Net zoals in Saharienne (2011) verbindt deze bevroren cologne twee ‘parfumeermogelijkheden’ die in naam onverenigbaar lijken: koelte versus warmte. Of is het in geval van La Nuit de l’Homme Frozen Cologne andersom? La Nuit staat voor de donkere, warme aroma’s, Frozen Cologne voor de ‘ijskoude’ frismakers. Het zal me niet verbazen dat dit de meest populaire geur wordt in het L’Homme-assortiment. De reden…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

…. de knallende ‘bevroren’ cologne-start die elegant overgaat in een sensueel fond zonder echt zijn frisheid te verloochenen. De opening: een quasi fruitigheid van fris-bloemig bergamot, overzoete mandarijn en citroen die samen een extreem koele ‘gintonic’-toets krijgen door een prikkelende zwarte pepernoot (minder ijl dan witte peper). En deze frisheid duurt voort door de toevoeging groen, bitter-fris geraniumblad. De transformatie van La Nuit de l’Homme Frozen Cologne manifesteert zich in de basis met krachtige houttonen (vetiver en cederhout) die sensueel ondersteund worden door tonkaboon and cashmeran (een synthetisch ingrediënt dat de warmte van hout combineert met de zachtheid van kasjmier).

Opvallend: met de kenmerkende noot van La Nuit de L’Homme – lavendel – is totaal geen rekening gehouden. Ook meen ik een soort van jeneverbes te ruiken terwijl deze koel-ijle noot niet wordt vemeld. In ieder geval:  deze geur is dus zoals reeds gezegd, geen flanker, maar een ‘eigen’ geur geworden. Interessant in deze is ook dat een geur een aantal veranderingen moet ondergaan voor het zijn ‘ware ik’ heeft gevonden. En wat geursensatie betreft: eerder een eau de toilette dan een cologne.

RUIK & VERGELIJK

Ja, gewoon doen. Als je er tijd voor wil vrij maken in de parfumerie:

Yves Saint Laurent L’Homme (2006)

Yves Saint Laurent La Nuit de L’Homme (2009)

Yves Saint Laurent La Nuit de L’Homme le Parfum (2010)

Yves Saint Laurent L’Homme Libre (2011)

PI LEATHER EDITION – LE PARFUM COUTURE – GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

PI WORDT ‘COUTURE’

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 06/06/12

Neus: onbekend

Ik ben een groot fan van Givenchy. Alleen: het is bijna onmogelijk om van alle geuren intens te genieten gezien de constante flow. Je hebt de ene nog nauwelijks in je opgenomen of de volgende staat al weer in startblokken: nieuwe geuren, zomervariaties, taxfree-aanbiedingen, Harvest-edities. Wat de laatste betreft: werd in 2004 gelanceerd om de parfumnaam weer een beetje op te vijzelen. Want door die constante flow leek het vaak meer om kwantiteit dan om kwaliteit te gaan. En de Harvest-serie haakte ook mooi in op de nichetrend die vanaf 2000 een steeds grotere concurrent van de klassieke parfumleveranciers werd. Om zijn autoriteit op parfumgebied te bewijzen, lanceerde Givenchy in 2007 Les Mythiques: een bundeling van legendarische klassiekers en opvallende geuren van het huis. En nu presenteert het wéér een serie ter bevestiging van zijn autoriteit: Le Parfum Couture, waarin vijf geuren een couturebehandeling krijgen.

Wil zeggen: de verwerkte ingrediënten zijn van een nog betere kwaliteit waardoor er als het ware een niche-ervaring ontstaat. Drie voor de vrouw die worden gelinkt aan de couturestof kant: Organza (1997), Very Irrésistible (2003) en Ange ou Démon le Secret (2009). Een gelukkig ook twee voor de man die worden veredeld door een van meest chique werkstoffen in de parfumindustrie, leer: Play (2008) en Pi (1999). Dat is mooi, want wat volwassen mannen betreft laat Givenchy het de laatste tijd een beetje afweten. Beter gezegd: weet het niet de juiste formule te vinden die overtuigend de klassieke allure van het huis verenigt met de codes van ‘nu’.

Dit zegt Givenchy zelf over de collectie: ‘Het huis heeft een geschiedenis van couturier en parfumeur. Trouw hieraan brengt het vandaag een ode aan de kostbaarste combinatie van couturematerie en geurcompositie. De exquise versies van vijf iconische geuren werden stuk voor stuk bewerkt, ze incarneren het summum van luxe volgens Givenchy’. Dit wordt onderstreept door de klassieke presentatie: de flacon – verpakt in zijdepapier in zware omdoos – is geïnspireerd op die van het geurorgel van de parfumeur. Rond de flaconhals van de twee mannengeuren is een namaaklederen – waarom geen echt? – bandje gewikkeld. Jammer: het betreft het een éénseizoenscollectie. Maar every cloud has a silver lining, want misschien wordt de serie volgend jaar voortgezet. Althans wat mij betreft mag Givenchy ook Gentleman (1974) een couturebehandeling geven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Givenchy: ‘Leder is synoniem met mannelijkheid en stevigheid. Het staat als een rots. De emblematische materie van de rock-‘n-roll is een must, een alternatieve toets die verfrissend en modern overkomt’. Zegt Geurengoeroe: ‘Ik vind leer niet alternatief dat verfrissend overkomt. Zowel letterlijk als figuurlijk’. Want leer in parfums, blijft toch nog steeds het summum van chic aangezien het de ‘ruwheid van de natuur’ perfect laat samensmelten met de ‘finesse van cultuur’.

In Pi Leather Edition herken je met een beetje fantasie Pi, en dat komt met name door het gebruik van guajachout (een intense houtnoot, met roos- en viooltjeachtige nuance). Het lijkt wel of  Pi nu is ontdaan van zijn overbodige en modieuze ingrediënten, en versterkt met leer de geur klassiek(er) en mannelijker maakt. Maar het is geen ruw leer, geen zweterig leer, maar geconfectioneerd leer doordat het is omringd met zachte noten, die van het harde leer als het ware soepel suède maken: een licht muskspoor en benzoïne. Laatste is een zoet, zacht geurend hars met complex karakter: vanille, drop, likeur. Maar het heeft ook iets poederigs, melkachtig en kruidig. Ruik je eigenlijk allemaal als je je Pi Leather Edition gaat verdiepen. En in de opening ruik je een lichte, frisse trilling. Beetje citrusachtig, beetje groenig.

Voor de man gewend aan lichte, easy going ‘Givenchytjes’ en niet aan leer, is Pi Leather Edition een indrukwekkende ervaring. Je krijgt de neiging om je casual outfit te wisselen voor een strak gesneden kostuum.

RUIK & VERGELIJK

Zouden meer merken moeten doen: hun mannengeuren upgraden… kom je als consument – eindelijk – in de buurt van hoe parfums eigenlijk horen te ruiken, de essentie. Steeds meer merken doen het trouwens:

Hermès Tèrre d’Hermès Parfum (2009)

Yves Saint Laurent La Nuit de l’Homme le Parfum (2010)

Dior Eau Sauvage Parfum (2012)

Giorgio Armani Acqua di Giò Essenza (2012)

TRUTH OR DARE MADONNA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 22, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET T, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

TUBEROOS EN GARDENIA REVISITED…

NICHEGEUR VOOR PARFUMKETEN-PRIJS

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 22/04/12

Neus: Stephen Nilsen

Model: Madonna

Fotografie: onbekend

Flaconontwerp: Fabien Baron vanzelfsprekend in samenwerking met Madonna

Exclusiviteit in de wereld van parfums wordt door internet steeds meer een wassen neus. Ici Paris XL claimt dat het voor Nederland alleen de eerste geur van Madonna in zijn assortiment heeft. So what, denk ik dan. Niets makkelijker om ‘bij ons’ (nog) niet verkrijgbare geuren te bestellen via internet.

En wat wordt er eigenlijk tegenwoordig nog verstaan onder exclusief? Madonna is het zeker niet gezien celebrity fragrances eigenlijk over hun hoogtepunt heen zijn. Nu pas lanceert ‘the queen of pop’ Truth or Dare. Waarom? Ze is al vaker benaderd, maar geen enkele producent kon haar garanderen dat haar ‘van nature’ dure parfumsmaak niet opgeofferd zou worden aan een massmarket-smaak. Coty wel.

De geur is genoemd naar haar docudrama uit 1991 waarin ze de fan een kijkje achter de schermen gunt tijdens haar Blind Ambition-toernee. Ook niet echt origineel.

Dan de draai die ze ‘geurtechnisch’ aan de naam geeft: ‘Truth: tweeledigheid. Zonde is mijn tweelingzus. Tegenpolen stoten elkaar af en trekken elkaar aan. Dare: het onderliggende blootleggen. Oneindig veel mogelijkheden. Binnen dit spanningsveld ligt onze ware ik’. Tja. Ik zou dan zeggen: Truth ánd Dare, anders kun je die dualiteit nooit ervaren, en het onderste niet naar boven halen.

Over geuren in het algemeen zegt ze: ‘Er is iets primitiefs en mystieks aan onze reukzin. Geuren roepen herinneringen, nostalgie op, laten ons dromen en fantaseren. Ik ben altijd al geobsedeerd geweest door geur en ik wil al jaren iets persoonlijks creëren dat een uiting is van mijzelf, maar waar anderen zich ook in kunnen herkennen. Iets klassieks en tijdloos, maar toch modern. Mijn oudste herinnering aan mijn moeder is haar geur. Die draag ik overal bij me. Ze rook altijd naar gardenia en tuberoos. Een bedwelmende combinatie. Vrouwelijk en mysterieus. Ik wilde die geur reproduceren, maar met een fris en vernieuwend tintje. Eerlijk maar toch gedurfd. Vandaar de naam Truth or Dare’.

Ook niet echt een originele kijk van iemand berucht om haar zorgvuldig geplande onorthodoxe levenswandel. En dan de presentatie. De foto: knap dat je er als fiftysomething nog zo jong en ‘dubbel’ kunt ogen. Maar dit ‘dubbelportret’ is geen verbeelding van de ‘Madonna Truth’ zoals ze zich aan ons presenteert en haar tweelingzuster ‘Madonna Dare’. Gewoon twee keer Madonna.

De flacon: ‘Luxueus en klassiek, een prachtig kleurenpalet van goud en wit, een perfecte combinatie van elegantie en verfijning met een gedurfd tintje. Het witte deel van de flacon en het logo staat voor waarheid en spiritualiteit. De verrassende kralenversiering geeft het een pikante touch’. Heel eerlijk: zal wel, maar ik had meer verwacht. Voor het geld hoeft ze het niet te doen, dus waarom niet over the top uitgepakt én ingepakt. Een presentatie waarin bling bling samenvloeit met handwerk en dan bijvoorbeeld in een oplage van 999 – teken van duivel, de tweelingbroer van Zonde – voor 999 dollar. Slaat het aan, er zijn er zo 9999 en nog meer bijgemaakt. Laten Madonna’s diehard-fans het afweten, kan ze nog altijd antwoorden met: ‘Niemand begrijpt echte verfijning meer’ en de niet verkochte flacons uitdelen aan vrienden en bekenden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dan de geur. Er bestaat een site – www.celebrity-scents.com – die via het ‘horen-zeggen-schrijven’-circuit categoriseert welke ster welke geuren gebruikt. Hieruit blijkt dat Madonna als favorieten heeft (in chronologische volgorde): Fracas (1949) Robert Piguet, Estée Lauders Youth Dew (1953), Fleurissimo (1972) van Creed, Lily of the Valley van Penhaligon’s (1975), Tubéreuse Indiana (1980) weer Creed, Eau d’Hadrien en Folavril – beide 1981, beide Annick Goutal. Premier Figuier van L’Artisan Parfumeur (1994), Spring Flower van Creed, Grand Amour van Annick Goutal (beide1996) en Hypnotic Poison (1998) van Dior. Wat kunnen we hier uit opmaken?

Naast fris-groene, voorjaarsachtige geuren en enkele oosterse elixers, gaat Madonna’s voorkeur uit naar klassieke, volle bloemengeuren opgebouwd rondom – inderdaad – tuberoos en gardenia. Niche-klassiek dus. En deze combinatie blijft bij haar ook traditioneel, geen ‘hippe ingrediënten’ zoals gember, zoals zoethout, die Truth or Dare een gedurfde toets kunnen geven.

De totaalindruk: ‘koppiggroene’ sensuele gardenia (foto) die zich mengt de übersexuele tuberoos. Dit verleidingsduo staat garant voor een romige, boterachtige maar bovenal erotische zachtheid die iets meer nodig heeft om saaiheid en ‘gladheid’ te voorkomen. Daarom wordt om de bloemennoot te verlevendigen jasmijn, oranjebloesem en lelie toegevoegd. De eerste is zonnig en toch sensueel, de tweede is zonnig, fris en toch sensueel, de derde overrompelend sensueel. De afronding versterkt de romigheid van de tuberoos en de sensualiteit van de andere bloemen: benzoëhars, vanille, ‘gekaramelliseerd amber’ (is volgens mij een ambernoot met vanille) en musk.

Qua rijkheid, volheid en boodschap komt Truth or Dare wat recente lanceringen betreft in de buurt van Tom Fords Violet Blonde en Jasmin Rouge (2011). Alleen, heeft Madonna voor een lagere prijspositionering gekozen. Jammer. Als ‘queen of celebrities’ moet je eigenlijk ver boven je concollega’s uitstijgen, een kaartje voor een concert van haar zweeft ook rond de 75-100 euro naar ik heb begrepen. Het leuke dan weer wel: je hebt een nichegeur voor een ketenparfumerie-prijs.

Eén ‘geluk’ voor haar: de eerste geur van haar directe celebrityconcurrent – Lady Gaga – wordt voor de onderste kant van de markt gereserveerd.

RUIK & VERGELIJK

Ben benieuwd hoe Truth or Dare het gaat doen. Dat het niet gemakkelijk is om de gevaarlijke tuberoos-gardenia-combinatie populair te maken bij een groter en jonger publiek blijkt wel uit Versace’s Blonde (1995) en Jean Paul Gaultiers Fragile (1998): niet echt gelukt. Beide zijn trouwens geïnspireerd op de tuberoosklassieker: Fracas van Robert Piguet. En uit onderstaande lanceringen blijkt dat tuberoos en gardenia toch echte ‘nichebloemen’ zijn, die meestal samen in geuren worden verwerkt omdat de laatste met haar sensualiteit de erotiek van de eerste tempert.

Isabeay Gardénia (1924)

Chanel – Les Exclusifs – Gardénia (1925)

Annick Goutal Tubéreuse (1984)

Annick Goutal Gardénia (1989)

Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1998)

Frederic Malle Carnal Flower (2000)

Michael Kors Michael (2000)

Marc Jacobs Marc Jacobs (2001)

Il Prvfumo Gardenia Royal (2004)

Jo Malone Vintage Gardenia (2004)

Parfumerie Générale N°17 Tubéreuse Couture (2006)

Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

Tom Ford – Private Blend – Velvet Gardenia (2007)

By Kylian Beyond Love (2007)

Thierry Mugler – Miroir Miroir – A travers le Miroir (2007)

Guerlian – L’Art et la Matière – Cruel Gardénia (2008)

Prada Infusion Tubéreuse (2010)

Histoires de Parfums Tubéreuse Trilogie (2010)

L’Artisan Parfumeur Nuit de Tubéreuse (2010)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Tubéreuse (2011)

WOMANITY EAUX POUR ELLES THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET W, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

ZOET-ZOUT, ZOUT-ZOET

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 19/04/12

Neus: Serge Majoulier, Christine Nagel

Modellen: onbekend

Fotografie: Ellen von Unwerth

Het getuigt in nichekringen al een jaar of tien van goede smaak als je parfums lanceert die opvallen door hun merkwaardige inspiratiebronnen en die dus dientengevolge de meest vreemde en weirdo geuren opleveren. Bloed en sperma? Wat schrijft u? Ja, inderdaad bloed en sperma. Het resulteerde bij Etat Libre Orange tot Sécretions Magnifiques (2007). Comme des Garçons maakt er helemaal een parfumpotje van. De Series-lijn van het avant-garde merk excelleert er in, met als hoogtepunt Series 6 Synthetic (uit 2004 volgens mij). Laat je met Garage, Soda, Dry Clean, Tar en Skai respectievelijk genieten van…

… schrik niet, de geuren die opsnuift in de garage, bij een schoonmaakmiddel, in de kledingstomerij, van teer en nepleer. Ach en waarom ook niet marihuana? Je kunt het opsnuiven in Cannabis Flower (2006) van Demeter in de Herbology-serie en Cannabis (2010) van Il Profvmo. Voor de meeste geurgebruikers is dit toch nog te veel een ‘ver-van-mij-neus’-ding, en die worden in de reguliere parfumerie ook niet echt onthouden van onverwachte en dus vernieuwende ingrediënten.

Goed voorbeeld: Womanity van Thierry Mugler (2011). Ik als doorgewinterde neus, verbaas me nog steeds over deze geur. Vreemd, maf en vernieuwend die best wel wat vraagt van de gemiddelde bezoeker in de ketenparfumerie. Voor het eerst een zoute gourmand die het niet zoals Muglers vernieuwende gourmand Angel (1992) moet hebben van zoete banketbakkerijsmaken, maar als het ware op bezoek gaat in de exclusieve viswinkel door de geur van kaviaar als hoofdsmaakmaker te presenteren. Zelfs de nieuwe zomerse versie nu, die als attractie de bosaardbei opvoert, mag de geur dan iets toegankelijker maken, toch blijft de oprechte verbazing bij mij nog steeds aanwezig: niche in de ketenparfumerie.

En dan neem ik het achterliggende op de koop toe: ‘Verenigd door overeenkomsten en gemeenschappelijke belangen tonen sprankelende vrouwen een hechte en oprechte relatie. In een luchtige sfeer vullen ze elkaar aan, tonen hun bijzonderheden… samen. De karakteristieke ketting symboliseert hun unieke band. Samen vieren ze hun vrouwelijkheid met Womanity Eau Pour Elles’.

Sterker, ik vind door de ‘vreemde’ en ‘verwarrende’ inhoud de geur niet echt typisch vrouwelijk, eerder ambivalent. Alleen hoe vertaal je het in het Nederlands dat ‘elles’ – water voor de ‘haren’…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De verandering ruik je direct in de opening van Womanity Eau pour Elles. De twee neuzen Christine Nagel en Serge Majoulier kozen voor aardbei. Past natuurlijk helemaal in de rood fruit-trend van nu. Maar het is niet zo maar een aardbei: wel de mara des bois (foto). Ofwel, de bosaardbei die zoeter, ‘roder’ en natuurlijker ruikt dan de zomerkoninkjes die we gewend zijn.

Het effect: door deze fruitige zoetheid wordt de vijg en de kaviaar in het hart getemperd, waardoor Womanity Eau Pour Elles minder sensueel, minder ziltig, minder ‘marine’ ruikt. Maar toch: de merkwaardige zoutsensatie blijft overeind.

Vindt Christine Nagel ook: ‘De witte vijg geeft de geur nu andere, meer plantaardige sensatie waardoor je een luchtige vorm van sensualiteit krijgt, terwijl de smakelijke kaviaarnoot toch duidelijk present blijft’. Maar, heel eerlijk gezegd: het zoetsappige idee van de witte vijg ontgaat me, het is toch meer de combinatie van ‘kaviaar’ (zout) en aardbei (zoet).

RUIK & VERGELIJK

Correct me if I’m wrong, maar ik ken geen andere geur die zo ‘nouvel’ gourmand, zo zoet-zoutig is.

Thierry Mugler Womanity (2011)

ESPRIT D’OSCAR OSCAR DE LA RENTA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

ESPRIT D’OSCAR OSCAR DE LA RENTA

DE GEEST WEER IN DE FLES BIJ OSCAR

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 17/04/12

Neus: Frank Voelkl, Ann Gottlieb

Zie op Facebook een link van een bevriende geurengek uit Antwerpen dat in Düsseldorf tijdens voor de vierde keer gehouden The fourth Global Art of Perfumery and Cosmetic Innovations Fair de Prix de Parfum Artistique is uitgereikt aan L’Enfant Terrible van Jovoy (2011, nog niet geroken). Deze twee grepen er net naast: Ylang in Gold van M Micaleff (idem, binnenkort verkrijgbaar) en Acqua Universalis Forte (2011) van Maison Francis Kurkdjian (wel).

Ik heb geen idee wie er in de jury heeft gezeten en wat de status van deze prijs is – iedereen kan een prijs in het leven roepen. Maar wat mij opviel van de overige 30 inzendingen was dat ik daarvan ‘slechts’ veertien ken en dat er één geur niet tussen zat: Esprit d’Oscar van Oscar de la Renta.

Ik had deze geur een prijs gegeven – hors concours! – al was het alleen maar omdat je hiermee andere merken aanzet hun beetje verfomfaaide reputatie weer op te vijzelen.

En als bewijs dat een herformulering geen ‘knieval’ hoeft te zijn voor de belangrijkste doelgroep in de parfumerie de laatste jaren: jonge meisjes. Want Esprit d’Oscar, hoewel massmarket, is niet een dertien in een dozijn spray-sniff-and-buy-geur. Nog een reden: het is van de meest ‘serieuze’ vernieuwde versies van Oscar (1978). Deze klassieker is nog steeds te koop – ook op de site van Oscar de la Renta – en inmiddels een paar keer onder handen genomen, waardoor de tuberoos minder sensueel werd, de kruidigheid afnam en er een soort zeepnuance werd toegevoegd. Minder subtiel, nog steeds ‘sort of’ aangenaam, maar geen echte oude Oscar.

Esprit d’Oscar hinkt op twee gedachten. Het moet Oscar bevrijden van zijn old lady like-imago – dat is tegenwoordig bijna elke geur waarin geen manden met rood fruit wordt leeggestort – en tegelijkertijd het chique en uitgesproken raffinement – eigen aan de grote geuren die eind jaren zeventig verschenen – bewaren. Wat is er dan veranderd? Als je goed ruikt eigenlijk heel weinig. Het is alsof de geur op vakantie is geweest en goed uitgerust en vol energie weer terugkeert, alsof je de geur weer voor de eerste keer ruikt.

Esprit d’Oscar heeft voor mij een nichekwaliteit. Ja, parfumsnobs onder u, het gebeurt nog steeds in de masstige-sector: het maakt duidelijk dat een goed geconstrueerd parfum eigenlijk een kunstwerk is. Heel voorzichtig wordt je in een wereld geïntroduceerd, die wellicht in eerste instantie vreemd is, maar je gaandeweg leert begrijpen en waarderen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel erg prettig: geen rode intro voor de jonge meisjesconsumenten die volgens de parfumindustrie geen krachtig parfum – meer – weten te waarderen. Wel een lichte citrusopening als een rilling (citroen, bergamot, limoen, bergamot) begeleid door een zoete noot (die zich tot een krachtige heliotroop ontwikkelt) die direct aansluiting zoekt met een zeer wit en zeer klassiek bloemenhart: jasmijn, oranjebloesem en tuberoos (foto). En als je deze toon combineert met waterige smaken en groene noten, dan was de geur volgens de wetten van herformulering af geweest.

No way bij Esprit d’Oscar. De tuberoos wordt wispelturig, is niet ‘klassiek’ volzonnig en sensueel, niet ‘modern’ fris-groen, maar ‘vol van schaduw’: donker, peperig en kruidig. Komt volgens mij op conto van vetiver en musk. Ik had anjer, kardemon, basilicum en nootmuskaat verwacht, maar die ontbreken in de officiële lijst.

Dan bij vlagen eist heliotroop (lichtjes ondergedompeld in tonkaboon) met haar vanillezoete toon haar rol glanzend op. Dan bij vlagen sandelhout dat de romigheid van de tuberoos versterkt. En – wonder of merkwaardig? – heeft Esprit d’Oscar ook iets viezigs, iets aldehyde-achtigs, iets civetterigs, iets smeulends, alsof de bloemen onder een laag vochtige compost heeft gelegen. Nee, jonge meisjes met een rood fruit-geurenvoorkeur, dit is niet vies, dit is lekker, dit is parfum!

RUIK & VERGELIJK

Ja, duidelijk:

Oscar de la Renta Oscar (1977)

Of met parfums – de originele versies welteverstaan en de oriëntaalse elixers niet mee gerekend – in de ketenparfumerie die echt ‘parfum’ waren en het begrip niche nog niet echt op geuren werd toegepast:

Van Cleef & Arpels First (1976)

Guy Laroche J’ai Osé (1977)

Etienne Aigner Super Fragrance (1978)

Cacharel Anaïs Anaïs (1978)

Rochas Mystère (1978)

N°19 IRIS POUDRE CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET I, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

ZACHTE GROENE CHIC, OFWEL:

PARFUMPERFECTIE VOLGENS CHANEL

OFWEL: NICHE IN DE KETENPARFUMERIE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 14/03/11

Neus: Christopher Sheldrake, Jacques Polge

Model: onbekend

Net zoals bij Dior, duiken de huidige eigenaren van Chanel bij voorkeur de geschiedenis van de oprichter in om de producten nog meer cachet, nog meer identiteit te geven. Soms wordt het me iets te veel van het goede: zo liet ik me ooit door ‘Chanel’ aanpraten dat de stiksels op de klassieke Chaneltas waren geïnspireerd op het tegelpatroon van de binnenplaats van het klooster in Moulins waar ze als kind verbleef – ja, ja.

Ook bij Chanel N° 19 Iris Poudré is het een va et vient van Coco Chanelfeitjes en -weetjes. De belangrijkste: 19 verwijst naar de geboortedag van de couturière in augustus 1883 (te Saumur, ze overleed in Parijs 10 januari in 1971). En met 19 (en 10) kun je numerologisch goochelen:19=1+9=10=1+0=1. 1 wordt geassocieerd met de zon, staat voor het creatiefste en meest innovatie nummer. 19 is in het kaartenspel dat de toekomst uitlegt – tarot – ook de zon.

Het effect van dit gecijfer: een parfum van perfectie. Terzijde: Coco werd ‘astrologisch’ geboren als leeuw – haar eenvoudige graf te Lausanne is symbolisch gesierd met vijf leeuwenkoppen – waarin de zon het dominante teken is.

Heb me altijd verwonderd waarom Chanel de laatste jaren zo weinig aandacht heeft besteed aan N°19. Want groen is door neuzen herontdekt. En je zou denken dat N°5 (1921) en Coco Mademoiselle (2001) zich nu vanzelf wel verkopen. N°19 blijft voor mij letterlijk een evergreen door zijn crispy groene karakter (met name de galbanum-hyacint-combinatie) die je nog prettiger ondergaat met het bad- en doucheschuim. Ook mooi: N°19 is androgyn. Heb nog nooit het verwijt gekregen dat ik verwijfd rook tijdens het dragen ervan.

Jacques Polge zegt zelf dat veel recente geuren N°19 als uitgangspunt hebben. Hij noemt geen namen. Ik twee: A Scent Issey Miyake (2009), (untitled) Martin Margiela (2010). En dat hij daarom zin had het gebied van groene geuren opnieuw naar zich (Chanel) toe te trekken. Gaat lukken. En dan graag snel een parfumextract – met extra veel galbanum graag. Een cologne-versie zou ook pas mal zijn. Dat laatste kan al, als je de nieuwe N° 19 layert met Eau de Cologne (2007)

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het ‘dubbelslachtige’ karakter is met N°19 Iris Poudré in tact gebleven. De geur heeft alleen een meer poederig effect waar je direct op wordt getrakteerd omdat de opening van neroli en mandarijn zeer gedoseerd, maar effectief is. Een frisse vleug waarachter groen galbanum (foto) zich verbergt die vervolgens een grote rol opeist. Maar niet ten volste omdat droog-poederige noten van de iris als het ware het groene hars bedelven.

Geen ‘Chanel’ zonder jasmijn. Het geeft het hart zijn bloemig-stralende toets. Mooi is dat de groene lijn wonderschoon naar de basis wordt doorgetrokken met vetiver (Haiti), de poederige lijn met witte musksoorten. Tonkaboon geeft N°19 Iris Poudré een klein beetje sensualiteit. En dat is goed. Want dit is geen geur die je op de klassieke parfummanier wil verleiden, wel een die je omringt in een aura van zachte groene chic. En een geur waarmee je een niche-ervaring hebt in de ketenparfumerie.

RUIK & VERGELIJK

Chanel zou eigenlijk een monstertje N° 19 cadeau moeten geven bij aankoop van N° 19 Iris Poudré. Zal me niets verbazen dat de klant bij een ‘herhalingsaankoop’ dan (ook) vraagt naar de eerste – of eerder.

Chanel N° 19 (1970)

Wil je nog een irisparfum gesigneerd Chanel ruiken, probeer:

Chanel – Les Exclusifs – 28 La Pausa  (2007)

Wil je nog een groen parfum gesigneerd Chanel ruiken, probeer:

Chanel – Les Exclusifs – Bel Respiro(2007)

VIOLET BLONDE TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 10, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

KLASSIEK VIOOLTJE MET GLAMOURGLOSS

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 10/11/11

Neus: onbekend

Model: Lara Stone

Fotografie: Mert & Marcus

Ja, hoor we geloven het: eigenlijk had Violet Blonde al vorig jaar moeten verschijnen, maar de perfectionist in Tom Ford zei dat het nog niet perfect genoeg was.

Dus verschijnt de geur nu tegelijkertijd met Jasmin Rouge en Santal Blush (bespreek ik binnenkort) die zijn gebaseerd op de eerste lippenstifts uit zijn maquillagecollectie van Tom Ford met dezelfde naam.

Leuk om te zien dat Ford nog steeds niets voelt voor ingetogen chic: de glamour van de visual en flacon schitteren je tegemoet. Vooral de visual is too good to be true: zo ‘gelakt’ portretteerden ze de actrices zelfs niet tijdens de hoogtijdagen van Hollywood – een van Fords geliefde inspiratiebronnen. Alleen had het voor mij wat minder jaren dertig en meer jaren zeventig Hollywood mogen zijn – stylingwise dan. Zoals hij zo mooi toonde met zijn regisseursdebuut A Single Man uit 2009.

En dus vind ik het ook jammer dat hij voor de promotie niet koos voor Julianne Moore die schitterde in die film. Het werd Lara – fietsenrek – Stone… iets te jong en iets te opgepoetst wat mij betreft. Ze valt niet echt in de leeftijdscategorie die Violet Blonde direct begrijpt – of discrimineer ik nu?

Want ik weet wel zeker dat de geur eerder begrepen wordt door vrouwen (en mannen) van een zekere leeftijd met een zekere parfumervaring

En nu we toch aan het zeuren zijn: vreemd toch dat de viooltjes op de visual paars, niet wit zijn en geen viola odorata’s, maar kaapse viooltjes…

Dit zegt major Tom zelf over de geur: ‘Het heeft het karakter van een klassiek Europees parfum. Formeel, elegant, het trekt je aan, steeds meer als een prachtig geklede vrouw wiens verfijnde look je eerst charmeert, daarna fascineert en uiteindelijk verleidt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur: het beste van het beste is het uitgangspunt. En dat ruik je! Violet Blonde is zo vol en rijk, ouderwets-klassiek en tegelijkertijd modern door het viooltje (en de iris en de jasmijn) te omringen met ‘hippe’ ingrediënten. Zo durft Guerlain ze niet meer te maken. Het begin: een zachte wolk van citrus waarin mandarijn (hip) en roze peper (hip) samen ronddwarrelen met viooltjesblad (hip). Het effect: zoet, groen, prikkelend en knisperend.

En dan verschijnt het paarse viooltje (niet de niet-ruikende kaapse variant, maar de viola odorata – foto) , die is zó zoet en zó vol en toch zó zacht-poederig door iris en zó bloemig door jasmijn. Sterker, heb zelden een geur geroken waarin viooltje en jasmijn zo harmonieus en voluptueus in elkaar opgaan, en op het einde zó mooi verdwijnen in de zachte houtsoorten (sandelhout) gecombineerd met een lichte spoor van musk en benzoine.

Hierdoor krijgt het viooltje een zwoelig-romig randje, slagroom is ook iets waaraan ik moet denken. Als van Violet Blonde een bodycrème gaat verschijnen…

RUIK & VERGELIJK

Het tuttige, oma-chique viooltje blijft neuzen inspireren. Maar een soli-fleur van het viooltje: you love it or hate it!

Grote klassieker met geprononceerd viooltjesaccent:

Guerlain Après l’Ondée (1905)

Twee moderne klassiekers met veel viooltje:

Bvlgari Bvlgari (1994)

Lolita Lempicka Lolita Lempicka (1997)

Niche-viooltjes:

Caron Violette Précieuse (1999)

Annick Goutal La Violette (2001)

Parfums de Nicolaï Violette in Love (2009)

Creed Love in Black (2010)

LOVE, CHLOÉ EAU INTENSE CHLOÉ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

UBER-SENSUEEL, SUBTIEL POEDERIG BLOEMENGENOT

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 09/11/11

Neus: Nathalie Cetto-Gracia, Louise Turner

‘Dag en nacht mooi. Haar elegantie komt in elke beweging tot uiting. Een aanstekelijke schoonheid die een glimlach op de lippen tovert. Natuurlijke, stralende charme samengebracht in een poederachtig geurspoor’.

Over wie hebben we het? Nou, ‘het nieuwe hoofdstuk in de olfactorische geschiedenis’ van Love, Chloé: Love, Chloé Eau Intense: ‘een sensuele en poederige echo van Love, Chloé.

Het idee: ‘Een ongelofelijk elegant, onuitgesproken spel van verleiding dat langzaam op de huid resoneert met een sensuele, onweerstaanbare vibratie’.

Zeggen de neuzen. En ook: “Het hart van Love, Chloé verfijnen, zonder het te vervormen. Dus trokken het oosterse register open, voegden weelderige balsems toe voor een nog meer verfijnde werking op de huid’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deze toegevoegde oosterse sensatie ruik je heel goed, en heel mooi. Het maakt de originele versie van iris, heliotroop, ‘verse bloemen’ (sering, hyacint, blauwe regen) en musk, minder zoet, minder bloemig. Dat komt op conto van twee akkoorden: een subtiele poederige melange die herinnert aan ouderwets talk gemaakt van rijstpoeder overgoten met een zwoele mix van vanille (foto) en perubalsem (met zijn zoetig-dierlijke en leerachtige nuance).

Ik vind de geur, hoewel erg zoet nog steeds, mooi en vooral elegant: niche in de ketenparfumerie. En door de zachte basis, valt hij ook eigenlijk in de nieuwe trend-categorie huideigen parfums.

Daarnaast heeft Love, Chloé Eau Intense een hoog retrogehalte helemaal in lijn met de chique variatie op de seventies-stijl (denk Halston) die de mode van het merk nu kenmerkt.

En daarom is het ‘best wel’ jammer dat Chloé zijn jaren zeventig klassieker (bedacht door Karl Lagerfeld) uit 1975 een zachte dood heeft laten sterven. Ik zeg: ‘Wakker kussen, en snel een beetje!’

RUIK & VERGELIJK

Ik kan nu wel allerlei zoetbloemige en poederige parfums naar voren halen, maar dat werkt alleen maar verwarrend. Als je Love, Chloé Eau Intense naast Love, Chloé pakt, dan heb je het al druk genoeg om de verschillen te ruiken en te ‘begrijpen’.

Chloé Love, Chloé (2010)