GEURENALFABET U

UOMO ERMENEGILDO ZEGNA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 2, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET U. Getagd: . Een reactie plaatsen

MODERN. ICONISCH. TRADITIE. INNOVATIE. NATUUR. MENS.

EEN GEUR SYMBOOL VOOR DE ITALIAN WAY OF LIFE

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 02/05/13

Neus: Alberto Morillas

Model: Ryan Burns

Fotografie: Matthew Brookes

Concept & realisatie: Jonas Åkerlund

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE UOMO ERMENEGILDO ZEGNA FLACONIk gun Ermenegildo Zegna het allerbeste met Uomo (en dat zal wel gebeuren wetende dat Aramis – Estée Lauder dus – vanaf nu het Italiaans stoffen- en kleermakersmerk – in zijn portefeuille heeft). Alleen waarom is de geur niet met meer originaliteit en onderscheiding gepresenteerd? Alles wat aspiratie, inspiratie en de geur zelf betreft, is al zó vaak gedaan. Niet slecht gedaan, maar wel inwisselbaar.

Dat geldt natuurlijk voor de meeste merken in de ketenparfumerie, maar juist Zegna heeft zoveel eigens in huis dat niet wordt gebruikt. Vind ik. Lees de karakterschets van de drager: ‘Voor de aspirationele man die leeft met passie en niet zijn leven laat leiden, maar alles bereikt wat hij wil in het leven. Alles wat hij onderneemt, heeft hij onder controle. Zijn magnetische aanwezigheid is zo stralend en verleidelijk als een natuurlijk fenomeen’. Even terzijde: laatste kan zich ook als het tegenovergestelde van verleidelijk manifesteren.

Wat de campagne betreft: ‘Een modern monument van mannelijkheid, het overtuigende verhaal van een man met een onmiskenbare sterke levenslust op zoek naar zijn gelijke’. Wat je ervaart als je de videoclip ziet? Om te beginnen: ‘Een opwindende reis langs kliffen die zowel schoonheid als een suggestie van gevaar uitbeelden’. Ook graag gebruikt in de wereld van mannenparfums: modernistische architectuur. Zo ook bij Uomo. De videoclip neemt een belangrijke wending bij Casa Malaparte: ‘Een huis gebouwd op Capri in 1942 door de Italiaanse journalist en schrijver Curzio Malaparte (1898-1957) – pseudoniem van Kurt Erich Suckert – na zijn gevangenschap en verbanning door Mussolini. Tijdens zijn opsluiting droomde hij van een afgelegen huis waarin hij van de realiteit kon vluchten om zijn meest inspirerende literatuur te creëren’. Nu moet gezegd: Casa Malaparte verrast en maakt nog steeds indruk door zijn modernisme waarvan de verschillende kamers zich presenteren als verschillende hoofdstukken een gebouwde autobiografie.

Hier aangekomen zien we een man ‘terwijl hij de overweldigende trappen – met heel veel, of een beetje fantasie zie je die terug in de flacon – oploopt, steeds dichter bij zijn lot komen. Zijn vooruitgang reflecteert wat er is geweest, projecteert wat er gaat komen. Als hij het dak heeft bereikt is hij één met het landschap en zijn gelijke. De wereld is klaar om veroverd te worden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BERGAMOTUomo is opgebouwd uit vier basisingrediënten: bergamot (tekening), violetynne captive, vetiver en cederhout. De eerste wordt op eigen velden door Zegna gecultiveerd en heet dus Zegna-bergamot. De fris-bloemige noot hiervan wordt gekoppeld aan viooltjesblad die middels een laboratoriumtraject werd geraffineerd tot ‘violetynne captive’: volgens Zegna ‘een wetenschappelijk meesterwerk die de weelderigheid en levendigheid ervan dramatisch verhoogt’.

Gemakkelijker gezegd: een ‘metallic vibration’. Maar toch gaat het niet echt spetteren, doordat beide samenvloeien in de basis van hout. Ik schrijf samenvloeien, omdat Uomo iets vloeibaars heeft. Dat komt omdat de houtnoten niet droog en strak, maar zacht zijn. Ik moet denken aan kasjmierhout dat niet als ingrediënt wordt opgegeven. Ik neem ook een aqua-noot waar (calone), want de geur heeft een over all zomerse frisheid. De geur zweeft voor mij door zijn viooltjesnoot tussen, hoewel groener, Grey Flannel (1975) van Geoffry Beene en, hoewel kruidig-sensueler, Diors Fahrenheit (1988).

Wil je je meer onderscheiden met een Zegna-geur: Ermenegildo Zegna heeft ook de Couture Collection – hoop ik binnenkort te bespreken. Dit geurennichekwintet werd gelanceerd in 2012 en alleen verkrijgbaar in de Zegna-boetieks: Italian Bergamot, Sicilian Mandarin, Florentine Iris, Javanese Patchouli en Indonesian Oud.

RUIK & VERGELIJK

De geuren van Ermenegildo Zegna die ik al heb besproken toen zijn licentie nog in bezit was van Sanofi en daarna (in 2011) bij L’Oréal:

Ermenegildo Zegna Esssenza di Zegna (2003)

Ermenegildo Zegna Z (2005)

Ermenegildo Zegna Intenso (2007)

Ermenegildo Zegna Colonia (2009)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE COUTURE COLLECTION ZEGNA

UN MATIN AU JARDIN YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 21, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET L, GEURENALFABET M, GEURENALFABET R, GEURENALFABET U, Uncategorized. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

PURE EN ONGEKUNSTELDE CHARME VAN CITRUS, LELIETJE-VAN-DALEN, SERING EN ROOS

Jaar van lancering: 2012/2013

Laatst aangepast: 21/04/13

Neus: Sonia Constant, Shyamala Maisondieu, Annick Menardo, Christiane Plos

Concept & realisatie: Yves Rocher

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE UN MATIN AU JARDIN YVES ROCHER 1Dit nieuwe concept is me eigenlijk geheel ontgaan tot dat ik onlangs Muguet en Fleurs her en der zag verschijnen op internet toen ik op zoek was naar de meest recente lelietje-van-dalen-oogst in parfum. Ik kreeg het kwartet toegestuurd en was – weer – aangenaam verrast door de kwaliteit. Met een beetje fantasie kun je Un Matin au Jardin de prêt-à-porterversie noemen van Rochers nichelijn Secret d’Essences. Ofwel, het plezier en de eenvoud van populaire parfumingrediënten benadrukken versus serieuze ‘veredeling’. Makkelijk versus ‘verdieping’.

Of zoals Yves Rocher het omschrijft: ‘Un Matin au Jardin is als een bloementuin in bloei. Geniet van de frisse, verfijnde geur van een boeket pas ontloken bloemen’ – tijdens de ochtend dus. En dat doen Agrumes en Fleur, Lilas Mauve, Rose Fraîche (alle drie 2012) Muguet en Fleur (2013). Ligt dat nou aan mij, maar ik moet wel heel erg denken aan de vier tuingeuren van Hermès.

Niet zo zeer qua inhoud (Hermès is gelaagder en abstracter), wel qua inspiratie, wel qua flacon. Het grote verschil: Yves Rocher houdt het dichterbij huis, in de ‘achtertuin’ van Frankrijk. Het allergrootste verschil: de adviesprijs. Bijna voor de geef: 100ml € 25. En ook nog: door de nog steeds groeiende populariteit van de eco-trend – eigenlijk wildgroei – weet je vaak niet of deze ‘stempel’ alleen in naam is, of puur voor de styling. Yves Rocher laat er geen onduidelijkheid over bestaan. Het is per slotte van rekening een van de eerste puur natuur-cosmeticamerken. Merk je ook aan Un Matin au Jardin. De eaux de toilette bevatten geen parabenen, kleurstoffen of ftalaten, de bodymilk en douchegels geen parabenen en kleurstoffen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SERINGEigenlijk overbodig om alle vier geuren uitgebreid te beschrijven. Want je leest op de flacon ruik je. Muguet en Fleur – gemaakt door Sonia Constant – begint enorm groen. Het lelietje-van-dalen ruikt zoals je haar kent: fris, waterig, ‘krokant’ om steeds meer bloemiger te worden. Na verloop van blijft het laatste alleen over. Shyamala Maisondieu creëerde Rose Fraîche. En inderdaad het is een zeer frisse roos met een mooie zoet-fruitige ondertoon die een beetje doet denken aan al die Paris Premières Roses-variaties van Yves Saint Laurent. Christiane Plos tekende voor Agrumes en Fleur. Van de vier geuren het meest een prêt-à-porterversie van Secret d’Essences, in dit geval Néroli (2013). En dat komt wat Agrumes en Fleur betreft door de sterke witte muskbasis (die je ook in de andere drie goed in de basis ruikt).

Lilas Mauve – samengesteld door de bekendste neus, Annick Menardo – valt het meeste op. Komt puur door het feit dat er de laatste jaren weinig pure sering-geuren zijn verschenen. Altijd heerlijk om die te ruiken: vol, warm, lichtjes sensueel maar vooral de zonbloemige noot.

RUIK & VERGELIJK

Geen beginnen aan natuurlijk. Maar een paar:

Zet Agrumes en Fleur eens tegenover:

Hermès Eau d’Orange Verte (1979)

Zet eens Rose Fraîche tegenover:

Yves Saint Lauent Paris Paris Premières Roses Anniversary Edition (2013)

Zet eens tegenover Muguet en Fleur tegenover:

Torre of Tuscany Mughetto Verde (2011)

Zet Lilas Mauve eens tegenover:

Frédéric Malle En Passant (2000)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE UN MATIN AU JARDIN YVES ROCHER 2

ARMANI CODE ULTIMATE GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET U. Getagd: , . Een reactie plaatsen

AFGEWEZEN WORDEN? DACHT-T NIET!

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/09/12

Neus: Antoine Maisondieu

Model: Dominique Melchior (Kendra Spears)

Fotografie: onbekend

Hoorde ik wel eens iemand tegen iemand op een barkruk, op een loungebank, op een restaurantstoel, op een strandlaken op zijn ‘Treintje Oosterhuis’-plat Amsterdams zeggen als er een zeer aantrekkelijk persoon langskwam: ‘Zul je maar tussen je lakens vinden’. De man van Armani Code Ultimate (en van Armani Code) brengt waarschijnlijk dezelfde wens tot uiting. Ga maar na: ‘Hij is verslavend, hartveroverend en nog meer geconcentreerd – slaat zowel op hem als de geur -, niemand kan hem weerstaan. Zijn omhelzing laat het lichaam zinderen. Zijn geur vergroot de spanning. Net voor de samensmelting wordt het lichaam tot in extase gevoerd en dringt het de geest binnen. Zij is van hem’.

Komt natuurlijk ook dat Armani de good looks van deze verleider smaakvol inpakt. Voor Armani Code de smoking en ‘maakt van dit tijdloze symbool van mannelijke elegantie een flacon. Zwart, glanzend. De signatuur van een modeontwerper’. En met Armani Code Ultimate gaat ‘de zoektocht naar luxe en perfectie een stap verder. Het zwart blijft, de sluiting en signatuur nemen een blank gouden tint aan. Niet opzichtig, een discreet detail dat de flacon illumineert met een nieuw licht’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Giorgio Armani laat mij met Armani Code Ultimate voor het eerst kennismaken met een nieuwe concentratie van geur: eau de toilette intense. Ik zou zeggen: eau de parfum, maar dat klinkt misschien not mannelijk. De geur zelf is in vergelijk met Armani Code beduidend donkerder en zwoeler. En deze ‘gevaarlijke verleiding onthult zich niet meteen’. Want eerst in de opening gewone klassieke noten van grapefruit en mandarijn dat vervolgens met steranijs (foto) iets van zijn onschuld verliest. Ik vind de steranijs prachtig gekozen als link tussen de frisse opening en het hart van ceder- en cipreshout.

Het maakt de citrusnoten zoetig, het maakt het droge hout ‘losser’ en daardoor verleidelijker. En gaat ook mooi samen met het vanille- en amandelachtige heliotroop – zeg maar de bloem op de smoking. Dit nu beetje bij beetje zoet geworden hout neemt een mannelijke wending in de basis door het te voorzien van een leernoot. Maar niet zo ruw en omnipresent dat de geur richting niche gaat. Hiervoor verantwoordelijk, het zo van Armani Code kenmerkende vanille en tonkaboon en ‘amberhout’. Eindresultaat geurtechnisch: een sterke donkere houtgeur ondergedompeld in zoetigheid. Eindresultaat verleidingstechnisch: ‘Afwijzing krijgt in het gevaarlijke verleidingsspel geen kans’.

RUIK & VERGELIJK

Giorgio Armani laat de man op diverse manieren genieten van zijn parfumcodes:

Giorgio Armani Armani Code (2004)

Giorgio Armani Armani Code Summer (2009, 2010, 2011)

Giorgio Armani Armani Code Sport (2011)

Giorgio Armani Armani Code Sport Athlete (2012)

 

UOMO, DONNA TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 20, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET U. Een reactie plaatsen

GEURWAPENS VAN VERLEIDING

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 20/01/12

Neus: Nathalie Lorson, Aurélien Guichard

Model: Anja Rubik, Tomaso Trussardi

Fotografie: Milan Vukmirovic

Muziek: Gaia Trussardi

Is me ontgaan: het bekendste (leder)luxemerk van Italië, stond vorig jaar stil bij het feit dat het honderd jaar geleden werd opgericht door Dante Trussardi in Bergamo. Werd, naast diverse exposities, gevierd met twee geuren: Uomo en Donna.

Beide refereren aan de gelijknamige geuren van Trussardi die respectievelijk verschenen en 1982 in 1984. Daarna volgde nog een rij, waarvan de meeste even snel verdwenen als ze kwamen.

Heb ik altijd jammer gevonden. Of beter gezegd: Trussardi – ‘de Hermès van Italië’ – heeft als merk zijn signatuur niet echt onder de geuren weten te zetten. Was meer iets dat geregeld werd door de marketingafdeling van de vaak wisselende producenten die de licenties in handen had. En die volgden gewoon braaf de parfumtrends. Twee zijn me altijd bijgebleven: Jeans (2003) en in navolging van de slow food-beweging, het eerste ‘slow parfum’: Essanza del Tempo (2009).

Even een opfriscursus: Trussardi geldt als een van de meest innovatieve merken gebaseerd op van generatie op generatie overgedragen vakmanschap, duurzaamheid en aandacht voor het milieu. Niet alleen op gebied van mode: design, kunst en zelfs eten draagt het familiebedrijf een warm hart toe. Hiervan getuigt de Nicola Trussardi Foundation, die bevordert dat moderne kunst opgaat in het dagelijks leven door het organiseren van exposities van internationale kunstenaars, maar ook van Ristorante Trussardi alla Scala en Café Trussardi.

De huidige (en aantrekkelijke) filosofie van het merk: ‘helpen het leven van mensen meer elegant, fascinerend,  geraffineerd en uitdagend te maken’. Ruik je, als het goed is, in Uomo en Donna. Dit zegt directrice Beatrice Trussardi (achterkleinkind van de oprichter): ‘De elegante creaties vormen het DNA van onze wereld. Ze hebben een sterke persoonlijkheid en zijn gemaakt voor besluitvaardige, sensuele en moderne mannen en vrouwen. Wit staat voor verleiding en vrouwelijk, zwart voor mysterie en mannelijk. Twee gelijke zielen, tegenpolen die elkaar aantrekken, elkaar achtervolgen op zoek naar liefde in een eeuwige dans van licht en schaduw… tot dat ze verstrengelen in het tapijt der liefde. Een balans tussen de kracht en de opgewektheid van de liefde. Met Uomo en Donna vieren we onze honderdjarige geschiedenis, onze traditie van leerbewerking en constante innovatie’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Het vrouwelijke geurwapen van verleiding’ – ontwikkeld door Nathalie Lorson – is ‘een expressie van moderne vrouwelijkheid vol charisma, die is als een aura van stralende schoonheid, sensualiteit, allure en luxe’. Donna – een floriental – onthult eerst een frisfruitige nevel van yuzu en citroen gecombineerd met accenten van ‘waterfruit’. Het hart: een aaneenrijging van witte bloemen en verbeelden ‘een prachtige vrouw met pure schoonheid’: oranjebloesem, jasmijn en waterlelie ondergedompeld in een transparante thee-noot.

De houtachtige ondertonen van witte patchoeli, intens cederhout en romig sandelhout maken Donna sexy en verleidelijk. En om het laatste te versterken werd een gulle dosis vanille toegevoegd. Best wel een overrompelend wapen: met name de aantrekkelijke combi van oranjebloesem en jasmijn die in de lak te lijken gezet met vanille (foto).

Uomo – een houtachtige varengeur – heeft voor mij een echte jaren tachtig-toets. Stoer, viriel, mannelijk maar geraffineerd. Aurélien Guichard laat Uomo explosief openen met een Italiaanse mix van citroen en bergamot ondersteund door het hars met zijn fris-groene elegantie; galbanum en lichte nootmuskaat-noot. Chic!

Het hart combineert de zoetheid van het viooltje met de mannelijke roos (geranium) die worden begeleid door bittergroen muskaatsalie.

Heel mooi hoe eerst galbanum en later muskaatsalie de geur een subtiel anders ‘groenijle’ stemming geven. De afronding: krachtig en sensueel: patchoeli en mos begeleid met een akkoord waarmee Trussardi direct wordt geassocieerd, maar helaas te weinig in hun geuren is verwerkt tot nu toe: leer.

RUIK & VERGELIJK

Mocht je ze nog ergens tegenkomen; ze zijn een ontmoeting waard. Vind ik.

Trussardi Jeans for Her (2003)

Trussardi Essanza del Tempo (2009)

UN JARDIN SUR LE NIL HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET U. 2 reacties

EEN REISJE LANGS DE NIJL

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 17/06/11

Neus: Jean-Claude Ellena

Dat parfum een droomwereld is, blijkt wel uit deze geur. Ik verpoosde een paar jaar geleden tijdens de kerst met familie op een zevendaagse cruise op de Nijl. Dat was niet wat we ervan hadden voorgesteld. Ter inspiratie en voorbereiding hadden we in het vliegtuig gekeken naar de film Death on the Nile (1978), deze gezellige familiefilm gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1937 van the queen of crimes, Agatha Christie. Natuurlijk wisten we dat deze verfilming te mooi was om waar te zijn en zich in de jaren dertig afspeelde… maar dat de levensader van Egypte levensecht zo vervuild was en op sommige plekken zo ongehoord stonk, verlaagde toch best wel onze feestvreugde. Ook een desillusie: we waren niet de enige boot. Het leek wel file-varen op de Nijl.

Maar goed dat ik Un Jardin sur le Nil had meegenomen. Wat Jean-Claude Ellena met deze geur wil oproepen, zagen we ‘vegetatiegewijs’ weliswaar al varende niet voorbijkomen, maar reflecteerde wel de groene en serene sfeer die we her en der aan de rivierbeddingen zagen. Geen nijlpaarden, wel geïrrigeerde akkers, wuivende palmen, zwaaiende Egyptenaren, buigend papyrus en bomen vol met ‘pluk me, pluk me’-citroenen.

Want dat is toch het knappe aan deze (hoewel iets te snel vervliegende) geur: een waterachtige, groene sensatie met een sierlijk zachte basis. Ik neem, bij deze, weer mijn parfumpetje af voor Jean-Claude Ellena. Hij is een van de weinige neuzen die gevoelens en sferen perfect in een geur weet om te zetten. Bij hem staat inspiratie voorop, marketing zal hem een zorg wezen. Hem is wel eens verweten, op diverse parfumblogs, dat de Jardingeuren te veel op elkaar lijken. Daar ben ik het dus niet mee eens. Ik zeg het zo: kan ze blind van elkaar onderscheiden, bij elke tuin ruik ik direct waar die zich bevindt. Heeft er niets mee te maken: de eerste vrouw vermoord in Death on the Nile had in haar suite op haar badkamerplankje diverse Guerlainparfums staan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hou een rijpe mango onder je neus, en je ervaart een zoet-exotisch gevoel vol van fluweel. Het is niet makkelijk om deze specifieke geur te vertalen, aangezien de mango zich niet laat extraheren. Toch slaagt meester Ellena erin dit exotische gevoel over te brengen (terwijl het in feite niets met ‘de Nijl’ te maken heeft).

Hij heeft hiervoor een aantal groene moleculen weten te verzamelen en combineert het met grapefruit. Fris en zacht. Deze zachtheid wordt versterkt met de bloem die bijna symbolisch is voor het oude Egypte: de lotus (foto). En die geeft Un Jardin sur le Nil ook een lichtzoete nuance. Hoe verder Ellena de Nijl opvaart, hoe meer body de geur krijgt. Zo is daar calamus, ‘bij ons’ bekend als kalmoes of zwanenbrood en gebruikt als smaakmaker in likeuren.

Heel bekend in Nederland: Sonnema’s Berenburg. Is in feite een grassoort die groeit langs oevers in in Noord-Amerika, Europa en Azië, en waarvan de wortels een geur afscheiden die ruikt naar groene mandarijn, maar aardser. Om te garanderen dat deze groene vluchtige genoegens iets langer blijven hangen, selecteerde Ellena het door de Oude Egyptenaren als heilig beschouwde sycamore-hout (ficus sycomorus en volgens mij ‘bij ons’ bekend als plataan) en wierook – laatste ruik je heel licht. Sluit je ogen, geef je fantasie de vrije loop en je hoort de groene golfslag van de Nijl.

RUIK EN VERGELIJK

Wil je nog een ‘aparte’ en echte groene tuin uit het verleden ontdekken, ruik:

Mona di Orio Amyitis (2008)

UN PARFUM DES SENS & BOIS THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN VIOOLTJE VERBRAND DOOR PEPER

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 16/06/11

Neus: Céline Ellena

Artistic direction: Thierry de Baschmakoff

Un Parfum des Sens & Bois is onderdeel van een trio. De andere twee: Un Parfum d’Ailleurs et Fleurs en Un Parfum de Charmes et Feuilles. Beetje onbestemde namen, die – mij althans – stemmen tot nadenken. Altijd aangenaam als namen dat weten te bewerkstelligen. Bij het horen ervan begin je de geur als het ware al te ruiken. Maar heel eerlijk gezegd, weet ik dit keer niet wat ik moet denken. Terwijl mijn fantasie bij het horen van een naam in combinatie met parfum in de vijfde versnelling gaat. Vrijvertaald betekent Un Parfum des Sens & Bois, ‘een parfum van zintuigen en hout’. Ik zeg: ‘Okidoki’, en daar houdt het voor mij op.

Het is in ieder geval een zoektocht naar contrasten. Nieuw is dit uitgangspunt van Céline Ellena natuurlijk niet. Ze kiest voor dag versus nacht, helder versus donker.

RUIK & VERGELIJK

Het levert voor mijn geen contrastrijk, maar eerder een harmonieus parfum op waarin het hout uiteindelijk de zege opeist. Het contrast in Un Parfum des Sens & Bois: wit tegenover zwart, sierlijk-bloemige ‘vrouwelijke’ onschuld tegenover uitgesproken ‘mannelijke’ stoerheid. Céline doet het met het witte viooltje dat lijkt verbrand te worden door zwarte peper. Is mooi deze zoetheid geremd door het prikkelende peper. En dat ruik je vanaf het begin direct goed, omdat de geur niet ‘gehinderd’ wordt door een te frisse opening. Slechts een vleugje bergamot en verbena (ijzerkruid) volstaan.

Vervolgens voegt zich bij de peper – het viooltje is inmiddels uitgebloeid – gember. Gaan ook mooi samen. Dan een volle dosis cederhout die ook in vuur en vlam lijkt te staan door wierook. Patchoeli zorgt dat het geheel beklijft. Elemi-hars zorgt voor een licht sensuele nuance. Wat resteert is een niet te indringende, maar ‘scherpe’ houtgeur met zoete nasleep, die ondanks het unisekskarakter voor mij toch een typische mannengeur is.

RUIK & VERGELIJK

Nogal, logisch. Alleen nog niet besproken. Binnenkort.

The Different Company Un Parfum d’Ailleurs et Fleurs (2006)

The Different Company Un Parfum de Charmes et Feuilles (2006)

(UNTITLED) L’EAU MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 27, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

LICHT OP GROEN!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 27/05/11

Neus: Daniela Andrier

Beetje merkwaardige toelichting krijgt (untitled) l’eau: ‘(untiteld) heeft, een jaar na introductie, haar uniekheid bevestigd door het breken met de regels van de traditionele parfumindustrie’. Mijn bescheiden vraag: welke regels? Dan: ‘(untitled) een verdergaand statement in anti-glamour’. Klopt. Dan: ‘Weerspiegelt de experimentele benadering en poëtische inspiratie verworven in het DNA van Maison Martin Margiela’. Snap ik gewoon niet. Ik bedoel, weet wel wat er staat, maar het klopt niet helemaal.

En dan: ‘De uitzonderlijk verfrissende geur van dit uniseksparfum toont de originaliteit en de creativiteit van het merk verder aan’. Let’s be fair: er zijn talloze merken die een lichtere en frissere variatie op hun eau de parfum lanceren. To name a few: Dior doet het met Miss Dior Chérie (2005), Prada doet het met Infusion d’Iris (2007). En als er een groen water is voor allebei dat gelijk (untitled) l’eau uitzonderlijk verfrist, dan is het wel Sisley’s Eau de Campagne. Uit 1975. Wat niet wegneemt dat (untiteld) l’eau een bijzonder parfum is door zijn nadruk op galbanum. Het is in feite de ‘groendruk’ van het huis: ‘klassiekers neerzetten met een nieuwe twist, alsof een herinnering nieuw leven krijgt ingeblazen’. Galbanum, van zichzelf fris én sensueel; het effect ervan kan geïntensiveerd worden met citrusnoten. En dat gebeurt in (untitled) l’eau.

De neus verwoordt het zo: ‘Ik heb mij geconcentreerd op verfrissende koelte, zonder iets van de intensiteit af te doen. Ik nam, heel eenvoudig, de bestaande geur en dompelde die onder in groene en citrusnoten, waardoor de geur nog frisser, lichter en helderder wordt onthuld, terwijl ik tevens een element van mysterie heb toegevoegd’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerlijk is eerlijk: galbanum (tekening) is mijn fetish-ingrediënt. Zo gauw ik weet dat het in een geur is verwerkt raakt mijn reukorgaan in verhoogde staat van paraatheid. Ruik je direct in de opening die, om het eau-effect te benadrukken, wordt omringd met citrusessences van mandarijn, limoen, ‘gewreven’ munt en buchu. Laatste is ook bekend onder de namen bucco en bokbuchu. Heeft een aangenaam frisse geur zwevend tussen munt en zwarte bes.

Ook altijd goed om een geur frisser en bloemiger te maken: oranjebloesem – ook present in (untitled). Beetje jasmijn (idem) kan ook geen kwaad. Wordt in het hart gekoppeld aan wederom galbanum en, om de frisse groenigheid extra te versterken, aangelengd met lentisque (idem). Ofwel… mastiek: een harsolie met superfris aroma lichtjes neigend naar… terpentijn.

De afronding van (untitled) l’eau zorgt dat de all over groene frisheid een zeker zonnige warmte krijgt, ofwel mysterie. Opgeroepen met wierook (idem), patchoeli en ‘sérénolide’ (idem). Laatste is een superzachte, omhullende musk die pas tot leven komt als dit groener-dan-groen-water helemaal één is met de huid. En nu maar wachten op (untitled) l’eau de cologne en/of (untitled) le parfum.

RUIK & VERGELIJK

Om je volledig te focussen op galbanum en Maison Martin Margiela:

Maison Martin Margiela (untiteld) (2010)

UN JARDIN SUR LE TOIT HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2011
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET U. Een reactie plaatsen

HET DAK OP VAN (EN MET) HERMES

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 23/01/11

Neus: Jean-Claude Ellena

Illustratie: Philippe Dumas

Het leuke aan Hermès: de manier waarop het alternatieve ideeën salonfähig voor de luxe-consument weet te maken. Is het al een paar jaar hip in Parijs bij ‘alternatievelingen’, ook wel bekend als bobo’s – samentrekking van bourgeois en bohemien – om via het dak de natuur in de stad terug te halen door het plaatsen van bijenkorven en het aanleggen van groentetuintjes op daken, Hermès heeft sinds kort zijn eigen (moes)tuin op het dak.

En wel boven de flagshipstore (24 faubourg St Honoré) in Parijs gevat in een geur: Un Jardin sur le Toit. Tenminste… niet duidelijk wordt of deze eco-tuin ook in het echt bestaat? Afgaand op het persbericht, zou je het bijna denken. Wel duidelijk: met Un Jardin sur le Toit wordt een persoon gehuldigd die bijna uit zicht is verdwenen, maar door Hermès vanaf de oprichting in 1837 serieus wordt genomen en waarmee het als luxemerk wordt geassocieerd: ‘de ambachtsman van oudsher’. In dit geval: Yasmina, de tuinier die dagelijks deze ‘hangende tuin’ snoeit, besproeit, verzorgt en perfectioneert. Jean-Claude Ellena vertoeft er ook graag en, gezien zijn contemplatieve inborst, zag hij meer dan een tuin: ‘Een filosofieve handeling in drie dimensies’. Voor hem is deze tuin levend, onwaarschijnlijk, ongelooflijk met zijn grote metamorfoses en verrassingen tijdens de seizoenen.

Un Jardin sur le Toit sluit – voorlopig – de tuinenserie van Hermès af. Na regenwater (Un Jardin après Le Mousson), rivierwater (Un Jardin sur le Nil) en zeewater (Un Jardin en Mediteranée) keert Jean-Claude Ellena terug naar de bron – gelijk een gelukkige Ulysses naar zijn geboorteland. Op het dak, heel dichtbij, heel klein en op menselijke schaal: tussen de sprietjes door zien we heel Parijs en stijgt een geur op gemaakt door de ‘groene hand’ van een ambachtsman.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat groeit daar op het dak – in het echt of denkbeeldig? Wat ik ruik is een melange van zachte zomerse noten. Heel duidelijk definieerbaar: een pure rozennoot. Niet vol en sensueel, maar zacht, zoet en bescheiden. Ze wordt omringd door ondefinieerbare bloemennoten – alsof je ligt te rusten in een ouderwetse boomgaard met een ‘verdwaalde’ magnoliaboom, heel zacht dus. Jean-Claude roept het op met appel- en perenbloesems. Krijg een beetje een ‘aquarelgevoel’.

En dan de groene noot – zo eigen aan alle tuingeuren van Hermès. Ook weer zo ‘abstract’ kruidig. Pittig rozemarijn, pittig basilicum, maar heel bescheiden gedoseerd.

De ‘verwerkte’ compostnoot – hoe ecologisch can you get – ervaar ik niet als zodanig. Ik vind de gedachte eigenlijk niet prettig. Er zal wel rokerige vocht mee bedoeld worden die je ziet (en ruikt) als je hooi en gras laat composteren. Wel een ‘overall’ waterige noot die het geheel van Un Jardin sur le Toit een ‘vochtige’ toets geven.

RUIK & VERGELIJK

Facebook kan revoluties ontketenen. Zullen we een facebook-actie starten om Hermès ervan te weerhouden te stoppen met de aanleg van nieuwe tuinen?

Hermès Un Jardin en Mediteranée (2003)

Hermès Un Jardin sur le Nil (2006)

Hermès Un Jardin après le Mousson (2008)

08 UNE ROSE CHYPRÉE ANDY TAUER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 8, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN CHYPRE-ROOS BLOEIEND IN DE ORIENT

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 08/04/09

Neus: Andy Tauer

In aanloop naar mijn bespreking van ‘An evening with Andy Taurer’ afgelopen 23 september at http://www.parfumaria.com hier een oude bespreking van een mijn Tauer-favorieten.

ANDY TAUER ROSE CHYPREEWanneer spreek je anno 2010 van een goed parfum? Voor mij: als je het qua sensatie en gevoel terugbrengt naar de periode toen het samenstellen van parfums werd gezien als een kunstproces en gevrijwaard was van marktconforme wetten: de jaren dertig, veertig en vijftig van de vorige eeuw. Creativiteit, fantasie en vakmanschap stonden toen in dienst van een hoger doel: het vervaardigen van parfums die minder inspeelden op het snobappeal van de koper, maar des te meer op zijn olfactieve behoefte. Kortom: parfums die emoties oproepen die nauwelijks onder woorden kunt brengen. Gewoon ‘stil genieten’.

Dit ‘neo-vintage’-gevoel ervaar ik sinds kort ook op bijzonder aangename wijze met de geuren van Andy Tauer. Een auto-didact die zijn huis in 2005 opende en heel langzaam, maar gestaag zijn oeuvre uitbreidt. Het leuke aan hem: hij is vrij van glamour, celebrities en ‘lifestyle’. Iets waar de parfumwereld zich de laatste decennia zo graag in wentelt. Hij doet precies wat telt: klassiek vakmanschap koppelen aan moderniteit. Dus komen bij Tauer geuren op de eerste plaats. Dat zie je (de presentatie mag van mij iets ‘grootser’), maar ruik je vooral. En dan heb je geen overdreven en vergezochte verhalen nodig.

Ruik aan 08 Une Rose Chyprée en de geur ‘vertelt’ zichzelf… er was eens een roos uit het Westen die zich lostrok uit zijn met chypre-noten doordrenkte aarde en vertrok naar het Nabije Oosten om zich daar te koesteren in de zon en zich te hullen in weelde en warmte… ze arriveerde en assimileerde. Haar bladeren begonnen te stralen, werden zoeter en sensueler zonder de groenigheid van haar roots te verloochenen…. en ze bloeide nog lang en gelukkig!

WAT ROSE CHYPRÉE IK EIGENLIJK?

ANDY TAUER ROSEDeze roos is ‘ruw’ en elegant tegelijkertijd. Komt – na de opening van bergamot, citroen en clementine – door de fusie van een chypre (ongepolijst groen) en een oriental (zacht, fluwelig) die een originele koers neemt door de verwerking van laurier, kaneel en geranium met roos in het hart. De eerste maakt haar donker, de tweede zoet en de derde groen. En al deze facetten worden versterkt door de basis van patchoeli (donker), cistus labdanum (aards-dierlijk) en vanille (zoet), eikenmos en vetiver (groen, aards).

Trouwens de roos in 08 Une Rose Chyprée is niet zomaar een roos, maar een melange van absoluut en essentiële olie van rosa damascena: elke flacon bevat één pond rozenblaadjes gedestilleerd op traditionele wijze. Dat ruik je! 08 Une Rose Chyprée valt in de serie Ménorables – ik weet niet of dat anno nu nog het geval is – die volgens Andy Tauer zijn ‘als een praline, aangeboden in een 15ml-flacon met de hand gebotteld en verpakt’.

Ook interessant: volgens oude ‘parfumwetten’ is de charme van een chypre gebaseerd op de connectie tussen bergamot in de opening en eikenmos in de basis. Die vormt als het ware de pergola waaraan de bloemen in het hart zich hechten. Ervaar je op bijzondere wijze in Une Rose Chyprée.

ANDY TAUER LOGO

 

(UNTITLED) MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

TERUG NAAR HET GROEN

VAN DE JAREN ZEVENTIG

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 30/03/10

Neus: Daniela Andrier

Flaconontwerp: Fabien Baron

Martin Margiela wie is dat eigenlijk? Niet makkelijk daar een antwoord op te geven omdat hij letterlijk een anoniem leven leidt. Google zijn naam en de kans is heel klein dat je een portret van hem vindt. Wel natuurlijk veel collecties van deze in 1957 geboren ontwerper die studeerde aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten waar hij samen met Walter Van Beirendonck, Ann Demeulenmeester, Dries van Noten, Dirk van Saene en Dirk Bikkembergs ‘de Antwerpse Zes’ vormde. Hij werkte in de jaren tachtig voor Jean Paul Gaultier en van 1998 tot 2004 voor Hermès.

Maar ‘bekender’ is Margiela vanwege zijn eigen maison. Ik zet bekender tussen haakjes omdat hij toch een echte nicheontwerper is vooral favoriet bij modeontwerpers – Marc Jacobs geeft ruiterlijk toe dat hij zich veel heeft laten inspireren door Margiela – en ‘modemensen’. Zijn werk is namelijk avant-gardistisch, conceptueel en omringd met een intellectueel en filosofisch aura. Draagbaarheid is niet direct een eerste vereiste, het is vaak een statement die Margiela met zijn kleding maakt. Hij is een deconstructivist die bijvoorbeeld met ‘oud materiaal’ – denk pruiken, denk handschoenen – nieuwe anti-glamourcouture maakt.

Opvallend: in zijn confectielijnen zie je een aantal classics – leren jacks, truien – elk seizoen in ander materiaal of andere kleuren weer terug. En nu zijn eerste geur. Die werd – let op!- gemaakt zonder actieve participatie van de ontwerper. Want een persbericht in december 2009 maakte duidelijk dat Martin Margiela zijn huis heeft verlaten. (Untitled) is ‘een herformulering van de vergeten groene geuren die de vrouwelijkheid van de jaren zeventig symboliseerden’. En moet het gevoel oproepen ‘van een armvol groene planten geplukt na een regenbui’. De neus Daniela Andrier voegt hier aan toe: ‘Ik weet dat parfum niet een mode of een trend moet volgen maar een instinct. (untitled) is een expressie van vrouwelijkheid die niet in de klassieke categorieën valt’. Ik voeg hier aan toe: niet helemaal waar. Ruik aan de groene geuren waarop (untitled) is geïnspireerd en je weet genoeg. En: de geur heeft voor mij een hoog androgyn karakter.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

(untitled) is niet alleen groen gekleurd, maar ruikt ook ongekend groen. Dat komt voornamelijk op conto van galbanum (tekening), een hars met een ongekende groene, beetje bittere frisheid plus een zwoel balsemachtig fond. Lekker. Heerlijk. Voor deze explosie van start gaat, eerst even een lichte noot van oranjebloesem.

Om dit groen iets bitter-zoeter en leerachtig te maken werd mastiek toegevoegd. Voor de bloemige noot staat jasmijn garant (die altijd mooi samengaat met galbanum). De afronding met witte musk is zacht, zalvend, zwoel maar maakt de totaalcompositie van (untitled) niet minder groen. Zou dat door de wierook komen?

RUIK & VERGELIJK

Zing met z’n allen mee: ‘In het groene, groene, groene, parfum, parfumland daar ruiken de geuren helemaal niet parmant, want de een die ruikt naar groen, groen, groener gras en de ander naar galbanum…’

Oud groen:

Balmain Vent Vert (1945)
Carven Ma Griffe (1945)

Groene geuren waarop (untiteld) is geïnspireerd:

Lancôme Ô (1969)
Chanel N°19 (1970)
Givenchy III (1970)
Dior Diorella (1972)
Estée Lauder Alliage (1972)
Estée Lauder Private Collection (1973)
Yves Saint Laurent Eau Libre (1975)
Sisley Eau de Campagne (1975)

Nieuw groen:

Mona di Oiro Amyitis (2008)
Issey Miyake A Scent (2009)