GEURENGOEROE

INTENS BLAUW UIT DE NATUUR

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 17/05/09

Neus: Christine Nagel

Dacht je dat de trend voorbij was, presenteert Kenzo onverwacht twee geuren die geïnspireerd lijken op jeans. Maar dat is iets te gewoon voor Kenzo, dus noemt hij zijn tweede L’Eau-variatie Eau Indigo. Indigo is de verfstof die jeans (en andere kleding) zijn intense blauwe kleur geeft.

Het pigment wordt uit de natuur verkregen (helemaal in sync met de puur natuur-uitstraling van Kenzo). Want indigo is afkomstig van het plantengeslacht Indigofera (verspreidingsgebied Azië, Afrika, Midden- en Zuid-Amerika), maar kan ook verkregen worden uit wede (Isatis tinctoria) groeiende in streken met een gematigder klimaat zoals bij ons. De kleurstof wordt gewonnen uit bladeren en takken van planten die het zogenaamde indigotine bevatten. Maar hoe vertaal je dit in een geur?

Wil je weten hoe indigo wordt gemaakt, scroll helemaal naar beneden bij deze geurbeschrijving.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Men neme voor de indigoblauwe opening bergamot en mandarijn. Men neme voor het Eau Indigo pour Femme-hart een zwoele mix van sambacjasmijn, oranjebloesem en ylang-ylang (foto). Men neme voor de ‘basics’ tonkaboon en een zachte ambernoot. En mooie elegante geur die ik alleen niet echt associeer met indigo en L’Eau par Kenzo. Daarvoor is het geheel te bloemig-sensueel.

RUIK & VERGELIJK

Ik vind de interpretatie van jeans (indigo) als geur een leuk uitgangspunt, zolang je het maar bij de basics houdt. Dus alleen klassieke blauwe jeans als het even kan. Wat je als neus moet proberen is om dit ‘stoffige’ gevoel om te zetten. Want waar denk je aan als je aan jeans en geur denkt, als je er al uberhaupt aan denkt? Voor mij is het een combinatie van fris gewassen jeans ‘gelayerd’ met een zonnig aspect. Ruik je vooral goed in de eerste:

Trussardi Jeans (2003)
Tommy Hilfiger Her Jeans (2004)

BLAUWE MAANDAGEN

De productie van indigoverf is gecompliceerd: de bladeren van de plant worden op hoge temperatuur geweekt in water, zodat ze gaan fermenteren. Bij dit gistingsproces komt een gele vloeistof vrij die in contact met zuurstof (oxidatie) verandert in blauw. Het bezinksel wordt gezuiverd, gedroogd (in koeken) en gesneden tot blokjes die tot poeder worden vermalen.

Weer een ‘probleem’: dit poeder lost niet in water op. Wat te doen? De zuurstof moet via een nieuw gistingsproces aan het poeder onttrokken worden. Om te zorgen dat het indigo zich hecht aan het textiel, wordt een loog (soda, potas, zelfs urine) in de verfkuipen gestopt. Als de stof uit het bad wordt gehaald, is het wederom geel maar tijdens het drogen doet het oxidatieproces weer zijn werk.

Eerst kleurt de textiel groen, maar geleidelijk krijgt het zijn steeds diepere onoplosbaare kleur blauw. ‘Vroeger’ werd met verfen op zaterdag begonnen en liet men het tot maandag intrekken om daarna de stof te drogen. Hierdoor hadden de ververs ‘verplicht’ vrij. Het schijnt dat hier de uitdrukking ‘blauwe maandag’ vandaan komt.