BESCHEIDEN SCHITTERING IN DE DUISTERNIS

STERRENSTOF

DE CHANELCODE VOLGENS OLIVIER POLGE 

VIER KEER POEDER

Ik zal een jaar of achttien zijn geweest toen ik Le Temps Chanel geschreven door Edmonde Charles-Roux (confidante van Coco Chanel) kocht. Het was een van de eerste boeken over haar leven waarin haar zijn, worden en betekenis aan de hand van de toen voorhanden foto’s, tekeningen, publicaties en kunstwerken wordt uitgelegd.

Alles in zwartwit. Uitgegeven in 1979, dus in het ‘pre-glamourtijdperk’ en het leven van vermaarde kunstenaars en beroemdheden nog niet vanuit de huidige lifestyle-invalshoek werd bekeken. Met de nadruk op bekeken – becommentarieerd en geanalyseerd wordt er anno nu nog nauwelijks. De analyses op de socials van zelfbenoemde criticasters daargelaten (die voor mijn gevoel mode, beauty, lifestyle & whatever vanuit glossip-perspectief benaderen). Maar dat is een ander onderwerp. 

In ieder geval: in Le Temps Chanel wordt ook haar samenwerking in 1932 met de Diamond Corporation Limited (Londen) toegelicht. De wereld toen schokte nog na van de beurskrach van 1929. Alle sectoren verkeerden in misère – inclusief de diamanthandel. Om deze nieuw leven in te blazen, besloot de Corporation Gabrielle Chanel – uitvinder van de zogenaamde costume jewelry – te vragen een diamanten​​collectie te creëren.

Ze zei ja, schakelde haar vrienden Paul Iribe (met wie Chanel de ontwerpen maakte), Jean Cocteau (schreef het manifest) en Robert Bresson (fotografie) in. Of de voor de gelegenheid bedachte spitsvondigheden van Chanel daadwerkelijk door haar zijn bedacht of later in de mond zijn gelegd (zoals wel meer haar toegedichte quotes) is onduidelijk: ‘Ik koos voor de diamant, omdat deze met zijn dichtheid de grootste waarde vertegenwoordigt in het kleinste volume.’ Meer weten: op internet vind je voldoende geschiedenis en promotieverhalen rondom deze collectie. Als adolescent met nog weinig kennis van zaken was ik stupéfait. En ben het nog steeds eigenlijk – zo simpel, zo fantasierijk, zo inventief. 

Ook of de Bijoux de diamants-collectie daadwerkelijk de wereldwijde verkoop van diamanten deed stijgen, weet ik niet. Wel dat de in de loop der tijd vergeten collectie, nieuw leven werd ingeblazen omdat Chanel sinds het aantreden van Karl Lagerfeld bijna elk aspect van haar turbulente leven in een verkooplijn weet te vatten. Inmiddels is de juwelentak van Chanel serious business met een winkel op Place Vendôme. Zit ook veel niksigs tussen – een juwelencollectie geïnspireerd op N° 5, wel erg kinderachtig en sort of ‘onchic’. 

Dan Comète, genoemd naar één van de juwelen uit de Bijoux de diamants. Tja. Ik heb wat moeite met de geuren van Olivier Polge. Hoe goed uitgevoerd ook, ik vind ze wat braafjes, gezellig mainstream, très crowdpleasing. Ze zijn mooi, harmonieus alleen ontbreekt er voor mij vuur en vlam. Geldt ook voor deze geur uit Les Exclusifs. De compositie doet eerder denken aan sterrenstof – wat Polge en Maison Chanel zelf ook vinden – dan aan een komeet die langs de aarde scheert tijdens de nachtelijke hemel. Dat sterrenstof-gevoel heeft hij wel treffend vertaald – kan ook bijna niet op een andere manier – met een mix van iris en heliotroop (met zijn subtiele gourmandachtige noot). Feitelijk twee keer poeder. 

Ik kwam deze professionele omschrijving van heliotroop – www.premierepeau.com – tegen die het goed samenvat: ‘Zoet, poederachtig en warm, met amandelpasta en vanille in het middelpunt. Een lichte kersenondertoon, minder harsachtig dan tonkaboon, minder gekarameliseerd dan vanille, met een schone cosmetische poederigheid. Vergeleken met anijs is heliotroop ronder en minder dropachtig. Vergeleken met coumarine: zachter, minder kruidig, minder hooiveld. De geur heeft een zachte, omhullende kwaliteit – warm over de huid gestrooid rijstpoeder.

Of eigenlijk drie keer poeder: want in de basis zit ook een ruime hoeveelheid poederige witte musk die het sterrenstofidee versterkt. Of eigenlijk vier keer poeder: de kersenbloesems werken ook poederig met een vanzelfsprekend rood fruitige nuance. Deze fragiele blaadjes zijn de start van Comète. De geur zal – hier volgt een ‘mansplainer’ interpretatie – voornamelijk vrouwen aanspreken, en veel vrouwen gezien deze geparfumeerde poederdoos heel toegankelijk is en je weinig doet afvragen omdat er weinig gebeurt. Een nichegeur hoeft van mij niet moeilijk te zijn, maar wel spannend met wat vraagtekens. Comète is eigenlijk geen niche meer.

In mijn gedachten zie ik bij Comète een lichtpijl die door de lucht flitst. Langzaam maar zeker zie je door de telescoop de staart verdwijnen. Maar hoe vertaal je dat olfactorisch? Met een peperinjectie en/of een overdosis aldehyden in de opening? In ieder geval een eerste knal die je versteld doet staan. Kom maar op!