GEURENGOEROE

ISOLA VERDE ROJA LONDON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET I, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

TICKET TO THE SUBTROPICS

JARED KUSNER & IVANKA TRUMP HOTEL TOILETTERIES?

MOCKTAIL-EFFECT

Dit is natuurlijk een intikkertje voor een geur die zich richt op de parfumliefhebber met een zwak voor groen in welke gradatie dan ook. Me, myself, moi & I dus. Hier word ik blij van. Isola Verde – hoe komt het toch dat ik, contre coeur, aan dat ene nummer van Madonna moet denken? – is een perfecte blend van subtiel groen verweven met lichte bloem- en tropische fruittonen op een ‘duidelijk’ maar zacht fond.

De neus, Antoine Cotton, aan het woord: ‘Wat deze creatie zo interessant maakt – ‘hear, hear!’ – is de uiting van een exotisch universum. Verfijnd, elegant en gefacetteerd. Een moderne benadering van fruit en bloemen vol natuurlijkheid en substantie.’

Soort van duidelijke taal. Het zijn met name de bloemen die indruk maken. Toont maar weer eens dat veel vanzelfsprekende combi’s nog niet zijn gemaakt, of nog niet door mij geroken.

In dit geval: magnolia, lelietje-van-dalen en osmanthus. Het fris-zachte van de eerste, het frisgroene van de tweede met de lichte zwoelheid van de laatste. Samen: een groene sensatie met sensuele ondertoon. Het algehele groen-zoete effect wordt trouwens versterkt door davana (lid van de alsem-familie). Maar het mooie: tussen deze bloemen ruik je eveneens duidelijk ‘tropisch lekkers’ in de vorm van meloen en guave.

Maar eerst een zoetfruitige bries van clementine en mandarijn die een boost krijgt van hedione (‘jasmijn dat schittert op door zon beschenen water’) begeleid door davana-gras (wat direct de groen-waterige sensatie verklaart). Nog mooier: de rijke en volle afronding. Lijkt bijna op een afzonderlijke geur: roze peper, kardemom, rum, patchoeli, Amsterdamse (!), tabak, ambroxan en sandel- en cederhout. Ik haal ze er natuurlijk niet stuk voor stuk uit.

Wat ik onderga is een zoetzachte melange van ‘vloeibaar’ hout, amber met een kokos-feel die net niet richting een platte exotische ‘Cordeon-cocktail’ gaat – daarvoor is de compositie te subtiel. Eerder een mocktail in en van de betere alcoholvrije bars die je tegenwoordig hebt.

Het idee nog even ten overvloede (aldus Roja): ‘Een gloednieuwe bestemming, gelegen in het hart van een tropisch landschap, badend in de zon en omgeven door natuur.’

Ik fantaseer op een andere manier: Isola Verde is eigenlijk de perfecte ‘signature’ resortgeur voor het hotel (met 10.000 bedden – help!) in een ongerept natuurreservaat waar Jared Kusner en Ivanka Trump van dromen. Ik zie een smetteloze neutraal gestylde badkamer met de toiletteries helemaal voor me. Inclusief douchemuts en natuurlijk een persoonlijk door Ivanka gesigneerd kaartje – Enjoy your Pay! En de vermelding dat geur te koop is in de hotel shopping mall: € 465,00 50ml. Parfum. Dat wel. Ach, het is maar één keer vakantie.

NUDO MORPH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

AANGENAAM VERRAST

GROENE KAMFERSENSATIE &

ROKERIGE RUSTGEVENDE WARMTE

Ik spoot de geur met wat tegenzin op. Dat was eergisteren. Vanwege de naam, vanwege de naam van het merk: daar word ik niet echt vrolijk van. Naakt en parfum: zal wel weer niet. En dan die ‘vermoeiende’ en te doordachte merknaam, Morph. Ofwel, ‘geleidelijk veranderen, iemand of iets veranderen, van het ene naar het andere’.

Maar bij de eerste spray dacht ik ‘interessant’ – vreemd groen, lekker donker, lekker rokerig, beetje vies. Ook wonderlijk, in de zin van dat maak ik niet vaak mee: vanochtend zat de geur nog op mijn linkerhandpalm na hem gisteravond ‘voor het slapen gaan’ te hebben opgedaan. Warm en ‘omhullend’ zonder amber-effect.

Wie of wat is Morph? Nou vooruit een paar hoogtepunten uit de filosofie van de oprichters: Een: ‘Een experimentele olfactorische ruimte, een ‘beweging’ gewijd aan innovatie, verandering… aan metamorfose’. Vandaar Morph neem ik aan.

Twee: ‘Een aangeboren gevoel voor schoonheid, smaak en studie vormen de pijlers waarop intrigerende en onverwachte olfactorische structuren zijn gebouwd’. En dat is drie: ‘Een ware luxe-essentie-ervaring met verfijnde en sterk geconcentreerde grondstoffen. Aandacht voor detail’. ‘Samen maakt dit een Morph-creatie meer dan zomaar een parfum’. Wordt dan vervolgens niet uitgelegd wat de toegevoegde precies is.

Nudo is een exercitie in minder is meer. Slechts drie smaakmakers: cocaplant, wierook en cashmeran. Maar schijnt bedriegt want deze geurmoleculen zijn al gestructureerde parfums op zichzelf.

Neem de eerste. Heel apart. Hoe te omschrijven cocaplant? Groen, licht kruidig-bitter (denk alsem), met een kamferachtige (denk patchoeli) frisheid en een subtiele wintergroene toets (denk mos). Het doet ook aan donkere kruidenthee denken: mate en zwarte thee. Ja, en inderdaad uit het blad wordt ook cocaïne gewonnen waarvan de geur toch écht anders is ;->

Deze bittergroen-warme opening wordt doorweven met wierookslierten – alsof het net op een heilige plek wordt aangestoken. Niet verstikkend, maar eerder droog. Dan cashmeran. Ook weer zo’n complex molecuul. Één woord: warmte. Warmte ‘als pure sensatie, onttrokken aan elk object dat het ooit produceerde en geconcentreerd in één molecuul’, zoals www.premierepeau.com het treffend omschrijft. Ik zeg: vloeibaar hout dat de rijke tactiele warmte van kasjmier combineert met de olfactieve complexiteit van hout.

Dit ruik je allemaal mooi in de basis, terwijl je sporen van coca en wierook blijft waarnemen. Dat subtiel viezige is volgens mij een effect van de som der delen. Kan ook zijn dat ik het graag wil ruiken. Samenvattend: mooie geur die aandacht verdient, maar het niet krijgt omdat het een van de honderden, misschien wel duizenden nichegeuren is die de laatste twee decennia op de consument is neergedaald en waarvan sommige wellicht exact op Nudo lijken.

LUCI ED OMBRE MASQUE MILANO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 10, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN DOOR WIEROOK GELEIDE GEUR

‘DE NACHT ONTMOET DE DAG’

‘EEN OMHELZING TUSSEN LICHT EN SCHADUW’

AANGENAAM NIET EXCEPTIONEEL

Ja, hoor zal wel weer niet. Het verhaal van Masque begint met een Vision, gevolgd door een Promise, de Story en daarna de Introduction / het Manifesto van de neuzen. Pfff… Dat zijn mannen. Masque bestaat sinds 2010 – had er nog nooit van gehoord.

Nou vooruit, een klein, ingedikt stukje van de intro: herkent u deze melodie? ‘Twee mannen met een gedeelde passie: reizen, lezen en muziek. Én design, natuurlijke materialen en artisanaal’. Zo fijn: ‘Ze geloven in toewijding op het werk, evenals een levenslustige instelling. Onverbeterlijke dromers die besloten hun emoties tot leven te brengen. Na jarenlang onderzoek naar geuren en essences in Grasse, en bij ambachtslieden in Italië, richtten ze Masque op. Net als dirigenten leerden ze hoe ze een team van parfumeurs en ambachtslieden moesten aansturen’.

Zo kan ie wel weer. Maar toch even terzijde: wat die emoties betreft: waren die tot de oprichting Masque nog nooit ‘gebruikt’? Veel lijnen die ze voeren: Opera Collection (20 stuks), Donne collection (6), Ruby Collection (4) Emerald colletion (2). Voorwaar origineel.

Ik weet niet in welke lijn Luci ed Ombre (2013) valt. Deze geur speelt met het chiaroscuros-idee, een vaker in parfumkringen gebruikte inspiratiebron. Ofwel, clair-obscur, ofwel het spelen met licht en donker – luci ed ombre – dat in deze kunststroming sterker wordt uitgebeeld dan het in werkelijkheid vaak is.

Chiaroscuros staat chic, maar is inmiddels wel cliché: want, kort door de bocht: de meeste geuren starten licht en eindigen donker. Het licht in Luci ed Ombre, de opening. Jasmijn en tuberoos. Deze combinatie kán overdonderend overkomen, maar verspreidt hier een lichte, aangename bloemenwolk die een beetje prikkelt door gember.

Opvallend: de wierook doet direct mee, waardoor je iets rokerigs tussen de bloemen door ruikt. Het donkere in de geur en de basis: wierook, nog meer wierook. Het gevolg: het lijkt alsof de geur stilstaat. Alsof je tegen een ‘rookmuur’ oploopt. Dik en monotoon, en ijl en etherisch – laatste eigen aan wierook.

Grappig dan weer wel: hoe langer op de huid, hoe meer deze muur afbrokkelt en je andere nuances waarneemt. Aangename houtaccenten die harmoniëren met de wierook. Zoals daar is patchoeli, zoals daar is cederhout. Zelfs een echo van de bloemen kun je waarnemen.

Maar toch: ik vind de geur saai, weinig ontwikkeling. Let wel, ik hou van (kerk)wierook, des te strakker, des te aangenamer. Maar bij een geur, zo plechtig en ‘literair’ geïntroduceerd – zie tekst hieronder – verwacht ik, wil ik meer.

‘Je bent vredig en onbezorgd. Je voelt je alsof je tussen een gerstenveld en een dicht bos bent. Geeen zonnestraal kan doordringen. Er is een verblindend licht, alles lijkt kalm en stil. Plotseling een rilling over je rug. Je beseft dat een dergelijk aantrekkelijk tafereel ook een duistere kant heeft – intrigerend en mysterieus. Het is de nacht die de dag ontmoet, de omhelzing tussen licht en schaduw. De bries in je haar en de warme, vochtige adem van de wolf in je nek. Je weet niet meer waar je bent, noch waar je naartoe wilt. De donkere kant is onweerstaanbaar fascinerend, sterker dan alle angsten en onrust die ze oproept.’

Ik zeg: ‘Veel geluk en bon voyage’. Last but not least: Luci ed Ombre wordt gecatogoriseerd als een houtachtige chypre (voor dames en heren). Maar dat gaat er bij niet in in – ondanks de toevoeging van mos in de basis. Ik hou het op een (bloemige) houtgeur. Vreemde dop trouwens.

Ô DE LANCÔME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 7, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET O, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Getagd: Ô, Ô De lancôme, beyond gender, fluid, groen groener groenst, klassieker die je geroken moet hebben, ook voor mannen, voorjaarsregenbui. Een reactie plaatsen

FLUÏDE AVANT LA LETTRE

HEERLIJK KRUIDIG GROEN

KLASSIEKER NIET VOOR NIETS

OOK VOOR MANNEN

In ‘pre-fluïde’ en ‘pre-beyond gender’-tijden was het: ‘die en die geur’ kan ook door de vrouw gedragen worden. Andersom: de notie alleen dat je als man een vrouwengeur lekker vond, was verdacht.

Gelukkig raken we van deze door de commercie bedachte en serieus ingevulde indeling in de parfumerie meer en meer verlost. Dankzij niche. Je ruikt wat je lekker vindt zonder je af te vragen of het wel ‘mag’. Alhoewel de ‘trad wife’-tendens nu met zijn rolbevestigende kijk de klassieke verhouding netjes poogt terug te brengen. Maar dit terzijde.

Ik moest de afgelopen week aan Ô denken terwijl ik door mijn beregende tuin liep. Ik rook kamperfoelie. Eveneens de Arabische en boerenjasmijn. De basilicum schiet omhoog in de plantenkas. Het gras is net gemaaid. Je ruikt aarde, je ruikt humus. Met een beetje fantasie: ruik ik nu Ô?

Toeval of ‘het had zo moeten zijn’? Ik tref in een van de parfumkratten – mijn atelier wordt verplaatst – naast Chèvrefeuille en Le Jasmin (beide Goutal) Ô de Lancôme. Ik geniet al de hele week van alle drie. Maar van Ô in het bijzonder.

Wat is de geur toch heerlijk fris, groen, knisperend met elegant-warme nasleep. De opening is als een regenbui in een voorjaarstuin. De regen: citroen, bergamot en mandarijn. En dan gebeurt het: heel voorzichtig kringelt zich de kamperfoelie door dit fruit heen omhoog – associaties met ‘watergroen’, honing en zon. Vervolgens een bloemige injectie van jasmijn. Maar het zijn juist de kruidige noten die deze bloemen kracht en diepte geven – basilicum, rozemarijn en koriander (niet het blad maar het zaad).

Het mooie: ondanks dat de basisnoten zich al aankondigen – eikenmos, vetiver, sandelhout – blijf je de elegante mix van kamperfoelie en jasmijn ruiken. De geur eindigt mooi chypre-droog, houtachtig – zou je heel ouderwets mannelijk kunnen noemen. En er is zelfs een vies accent – civet (tot aan de jaren zeventig heel courant in geuren). Maar die is er in de nieuwe versies uit gezeefd.

Als de huidige verkrijgbare compositie niet al te veel afwijkt van het origineel, dan heb je een mooi-groene niet-opdringerige geur met diepere gronden te pakken. Terecht een klassieker. In feite een voorbode – de geur verscheen in 1969 – van de groene wind die begin jaren zeventig op vriendelijk wijze luchtigheid in de parfumerie zou brengen. Ook voor mannen, als die durfden.

Vreemd: ik dacht dat ik de geur al lang geleden besproken had. Kan me nog de foto’s herinneren die ik bij de recensie plaatste. Alleen kon mijn smartphone hem niet vinden in het archief, mijn laptop wel. Zie ik net. Dat dan weer wel: mijn beschrijving is nauwelijks veranderd, de invalshoek wel. Wil maar zeggen: je kan een geur vanuit diverse hoeken benaderen.

De geur was trouwens het debuut van de neus Robert Gonnon. Zijn naam vestigde hij met Cacharels Anaïs Anaïs (1978), Métal (1979) van Paco Rabanne, het al lang vergeten Empreinte van Courrèges uit 1971 (in 2021 olfactorisch aangepast en her-gelanceerd). Én een geur die mij tot nu toe totaal ontgaan is, maar door de naam alleen al nieuwsgierig maakt: QuiProQuo (1975) van Grès. Gaan we naar op zoek.

LAURETTA DANNY SUPRIME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2026

Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN VERMOEDEN VAN N° 5

DAT DAN WEER WEL: NEDERLANDS GROOTSTE PARFUMLABEL

ONBEKEND TERECHT ONBEMIND?

Nederland heeft een parfummerk waarvan ik nog nooit had gehoord (toch wel – maar lang geleden – lees verderop). En een omzet dat-ie draait! Één geur uit de omvangrijke collectie zag ik recent op de kaptafel van een vriendin die woont aan (op of in) het Rozenhofje in Amsterdam. Bij de uit-in-gang staat een tafeltje waar de voornamelijk vrouwelijke bewoners overbodige dingen mogen neerzetten als ze aan het ontspullen zijn. Gratis.

Mijn vriendin verzamelt alle geuren die er worden aangeboden voor mij. Puur voor de grap (heb er al eerder over geschreven). Ze heeft geen verstand van geuren en zit daar totaal niet mee – niet haar ding. Maar ze onderscheidt feilloos – smaak heeft ze – ‘kermis’ wel van couture (alhoewel de nog niet geopende vintage Eau de Rochas haar niets zei).

De enige geur die ze ooit droeg was Coco Mademoiselle omdat ze die van haar man had gekregen, maar sinds ze zijn gescheiden – helemaal niet meer dus. Terzijde: wel was ze verbaasd toen ik haar Suddenly van Madame Glamour liet ruiken – een dupe van Coco Mademoiselle verkocht door Lidl.

Ik kan haar ook dus niet blij maken met een geur en kijkt me wezenloos aan als ik haar vertel dat kamperfoelie – waar ze enthousiast over vertelde omdat die nu op haar platje groeit – een ‘dove’ bloem is.

Logo Danny Suprime

In ieder geval, ze liet me haar nieuwe oogst zien. Sprong eruit qua grootte: Lauretta van Danny Suprime. Danny, who the f*ck is Suprime? Snel naar http://www. Ik lees: ‘Sinds 1988 is Danny Suprime een familiebedrijf dat staat voor luxe, kwaliteit en vernieuwing in make-up. Met iconische producten zoals Egyptian Powder en Magic Lipstick groeiden wij uit tot een vertrouwd merk in Europa. Wij combineren stijl, betaalbare luxe en hoogwaardige kwaliteit – perfect voor iedereen die wil stralen.’

Verder met de promotie: ‘Onze producten vind je bij Bol.com, beautysalons, drogisterijen, parfumerieën en warenhuizen. Onze slogan Blend, Create, Shine weerspiegelt onze visie: make-up is meer dan een product, het is een ervaring die creativiteit, schoonheid en zelfvertrouwen samenbrengt. Heb jij een winkel of beautysalon en interesse om Danny Suprime in jouw assortiment op te nemen? Neem gerust vrijblijvend contact op. Wij maken graag kennis met nieuwe verkooppunten.’

Soort van ‘verbijsterend’ en crazy ineen toch wel: Danny zwijgt over zijn geuren. Zijn er nogal wat. En ik kom er al ‘Ecosia-end’ – goed alternatief voor Google – achter dat ik al eerder over Danny Surprime heb geschreven. Ik dacht: kan stoppen en dus dit verhaal niet posten, maar dat is toch zonde.

Want als je je even in zijn copycat-collectie verdiept, dan zie je een aantal interessante dingen. Zijn geuren – de beschrijvingen ondermeer te vinden op www.parfumo.com – zijn dus variaties op populaire geuren. En die herken je aan a: de flacon, b: de naam of c – als je geluk hebt en ‘risico’ durft te nemen – de geur zelf. Blue Breeze is Light Blue van Dolce & Gabanna, Trance Pure lijkt me Bright Crystal van Versace. Heroic, afgaande op de flacon, Pour Homme van Givenchy. En ga zo maar door.

Vreemd: Lauretta kom ik eigenlijk nergens tegen op www. Ergens snap ik het wel. De geur is niet echt om naar huis te schrijven. Geloof zelfs niet naar het adres waar de vrouw aan wie de geur is opgedragen – of is het Lauretta uit Puccini’s Gianni Schicchi? Dan nog, de compositie is eigenlijk geen compositie, is niets. Ik ruik iets wat lijkt op aldehyden. De link met Chanel N°5 is dan snel gemaakt. Maar dan in deodorant-versie. En daarvoor is Lauretta zelfs nog te licht.

BALENCIAGA 2025

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 26, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET B, NEO NICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

KINDERACHTIGE INVULLING PSEUSO-INTELLECTUEEL UITGELEGD

BURGERMANSBRAAF V/S TRUTTIGHEID TROEF

100 ML 260, 00, 200ML € 220,00,

Karl Lagerfeld zei over Chanel: ‘Soms moet je een merk afbreken om het weer helemaal op te bouwen’. Pas je dit op ‘de erfenis’ van Balenciaga toe, uitgevoerd onder leiding van Demna Gvasalia (hoofdontwerper 2015-2025), dan weet je gezien zijn status: oppassen geblazen.

De kenmerkende architectonische opbouw van de couture – eigen aan de naamgever van het huis – werd door Gvasalia omvergeblazen. Chiquer uitgedrukt: gedeconstrueerd en vertaald met het bevragen van de maatschappij – wat is rijkdom, het gaat slecht met de natuur & zo – aan de hand van disruptieve kleding die de toeschouwer werd ingepeperd. Ervan uitgaande dat de modepers onwetend is.

Draagbaarheid was geen optie meer. Alles wat in kleding en houding maar zweemde naar smaak, ‘menselijke’, klassieke verhoudingen en proporties werd met de grond gelijkgemaakt. Dus liepen ‘atypische’ vrouwen en mannen door elkaar met ongelukkige, wezenloze blik tijdens de shows.

Extra Insta- en TikTok-aandacht verzekerd door het invliegen van celebs die in Gvasalia’s vaak over-oversized statements in de couturesalon aan Avenue George V ‘catzwalkten’ – zó groot in proporties dat die daardoor gekrompen leken. Snapt u de boodschap nog niet?

Een keer moesten modellen ‘zelfs’ in de salon door speciaal aangesleepte aarde lopen, zeg maar zwoegen. Dat soort werk – wat is rijkdom, gaat slecht met de natuur & zo nog een keer – snapt u de boodschap nóg niet?

Er was zelfs sprake van een muze: Kim die af en toe famous sidekicks toeliet: Nicole en Naomi (zó beroemd, voornamen volstaan). De big bucks kwamen – zoals gewoonlijk in de high end modebranche – van the usual suspects: accessoires, tasjes, sweatshirts, lederwaren. Volgens The Times heeft Gvasalia hiermee ongeveer 1 miljard dollar binnengebracht.

Wat me heeft verbaasd: tijdens het bewind van Demna Gvasalia was er geen aandacht voor die andere melkkoe van de oude, gerevitaliseerde couturehuizen: geuren. Terwijl de basisvoorraad toch goed gevuld wat met:

A: vintage klassiekers – Le Dix, La Fuite des Heures.

B: met na zijn verscheiden gelanceerde geuren – Rumba, Quadrille. Niet vergeten in deze: Ho Hang – sommige oude mannen beginnen te zwijmelen alleen al bij het horen van de naam.

C: met na overgenomen te zijn door Bogart Parfums: Cristobal, Cristobal pour Homme en Talisman – deze waren voorwaar niet slecht.

D: daarna ging het afgezien van Florabotanica (inmiddels geproduceerd door Coty) bergafwaarts richting ravijn.

In het jaar van Gvasalia’s vertrek naar Gucci werd een nieuwe parfumcollectie gepresenteerd (weet niet wie de producent is). Tien stuks waarvan acht nieuw. Twee oud qua naam (Le Dix en Cristóbal) – die hebben weinig tot niets vandoen met de oorsponkelijke versies.

Of Gvasalia zich nog wel of niet met het project heeft bemoeid? De uitkomst is wat namen betreft in ieder geval very trutty-tutti en niet echt in lijn met het subversieve karakter. Ik bedoel: 100%, To be Confirmed, No Comment, Twenty Four Seven, Extra… klinken wel erg cliché.

Maar misschien is dit wel juist weer dé omkanteling in het licht van Balenciaga’s nieuwe koers: wat als braaf of gewoon wordt gezien, wordt nu het tegenovergestelde bedoeld. Want alles krijgt met een knipoog een andere betekenis. Het wordt ‘gelukkiger’ iets moeilijker met de geuren Muscara en Getaria (geboorteplaats Balenciaga). Lekker makkelijk daarentegen: Incense Perfumum.

Wat ik verbijsterend vind: hoe de potentiële klant op de homesite wordt benaderd. Alsof het kleine kinderen zijn die nog nooit op de hoogte zijn gebracht – door hun ouders bijvoorbeeld – hoe je parfum moet gebruiken: ‘Spray de geur op ongeveer 20 cm afstand van de huid, met name op de polspunten zoals de polsen en de hals. De geur kan op kleding worden aangebracht vanaf een gepaste afstand. Vermijd direct contact met lichtgekleurde stoffen, aangezien dit vlekken kan veroorzaken’. Tuttutut.

‘En meneer, mevrouw mag ik u er tevens op wijzen dat ‘de geurcontrasten zich op unieke wijze ontwikkelen voor elke drager, waardoor na verloop van tijd een kenmerkende, gelaagde complexiteit aan het licht komt’.

Ook zo nep, so would be: ‘Elk parfum is gescand om elk detail te evenaren van een flacon uit de archieven uit 1947 – geloof ik niet – in een patina-verpakking die de tand des tijds weerspiegelt’. Het kan nog erger: ‘Door gebruik te maken van moderne industriële technologie om een tijdreis door de geschiedenis te creëren, geeft deze bewuste veroudering karakter aan een collectie die wordt gekenmerkt door contrasten en dualiteiten’. Wie heeft dit in hemelsnaam bedacht?

Erg hip hoor: de collectie doet door dit verouderingsproces bij aankoop al pre-owned aan – sentimenteel symbool van doorleefde chic uit de tijd toen Balenciaga nog leefde? Dat dan weer wel: ik overweeg de discoveryset te kopen: 10 x 10 ml € 320,00 – want ze maken stuk voor stuk toch nieuwsgierig afgaande op de korte omschrijvingen.

No Comment: ‘versterkte aromatische geur’

Getaria: ‘neomarine’

Twenty Four Seven: ‘oversized amber’

To Be Confirmed: ‘minimalistische bloemengeur’

Muscara: ‘gelakte musk’

Le Dix: ‘reconstructie van het eerste parfum – een vergeten bloemengeur’

100%: ‘onbeschaamd maximaal, uitvergrote bloemengeur’

Extra: ‘onsterfelijke kruiden’

Cristóbal: ‘eerbetoon aan de meest gekoesterde naam van het huis, kostbaar oud’

Incense Perfumum: ‘boodschap door rook, een chromen wierook’

CLUBS OF IRIS RÊVERIE RÉGALIEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 20, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET C, MASSNICHE, NICHE. Getagd: clubs of iris reverie, IRIS, mass niche?, mimosa, niche?, regalien, turkije. Een reactie plaatsen

‘KONDIGT ZICH NIET AAN, MAAR ZWEEFT IN DE LUCHT’

ELEGANTIE COMBI: IRIS & MIMOSA

TE DURE TURKSE IRIS

Ik dacht even dat ik dit niet kon beweren, maar na Fragrantica te hebben bezocht, schrijf ik nu vol overtuiging: in Turkije schieten de parfumhuizen als paddenstoelen uit de grond. Veertien stuks staan in de lijst. Drie bekenden: Atelier Rebul (1895), Nishane (2013) en Attar al Has (2021).

Nieuw voor mij: Osmassino (2024), Ephemeral Dyadic (2023), Lelas (idem), Alchemist Perfumery (2022), Seven Gates (2021), Nicheend (2018), Pekji (idem), Mes Bisous (idem), Unique’e Luxury (idem), Eyüp Sabri Tuncer (2015), Hunca Cosmetics (1957) – grappig: bij dit oudste merk staat Maurice Roucel als parfumeur te boek. En dit is nog maar het topje van de ijsberg afgaande op andere lijsten op andere sites.

De meeste parfumhuizen zijn vrij recent opgericht en maakt duidelijk dat er veel investeringsgeld rondgaat én dat Turkije zijn rijke en omvangrijke olfactorische geschiedenis herontdekt. Diverse belangwekkende culturen – we beginnen bij de Hettieten – drukten hun stempel tijdens drie millennia in het gebied dat nu Turkije heet.

Daarnaast kun je stellen dat niche mainstream is geworden. Maar of veel van deze nieuwkomers dit predikaat verdient? Neem Régalien. Anno 2016 in Istanbul opgericht door de broers Bilen en Varol Besen met inmiddels 34 geuren in de catalogus (inclusief een heritage collection – nu al!)

Inderdaad: hun filosofie is inwisselbaar met andere nieuwkomers. Here we go again: ‘de kunst van parfumerie opnieuw definiëren’, ‘uitdrukking van identiteit en zelfontdekking’, ‘diepe emoties en herinneringen roepen’, ‘met zorg vervaardigd’, ‘oog voor detail’, ‘unieke toewijding aan kwaliteit’, ‘inzet voor innovatie en excellentie’, ‘elke geur een meesterwerk’… blablabla

De veronderstelde chique uitstraling begint met de naam. Alleen ici une petit erreur. Régalien betekent niet ‘behorend tot de koninklijke familie’ zoals de broers beweren, dat is te kort door de bocht. Het gaat verder met ‘zoals rechtspraak, oorlog, vrede, valuta of belastingen’. Ach ja. Tant pis. The french connection wordt verder versterkt door de Bourbon-lelie, het getierelantijn rondom de presentatie en het streven ‘iedereen een gevoel van nobele elegantie en grandeur te geven’. Meer Frans dan Turks voor mijn gevoel.

Dan Clubs of Iris Reverie. Vreemde naam, ik weet niet wat ik me erbij moet voorstellen. Zijn er wereldwijd diverse clubs (resorts) waar je kunt laven aan de wereld van irissen? De homesite gaat er niet op in.

Wel een mooie geur, met dien verstande dat het niet makkelijk is een ‘solo-iris’ te verpesten. Elegant de combinatie van iris en mimosa – de laatste geeft de eerste een zonnig randje. Deze twee hoofdrolspelers worden begeleid door ylang-ylang (versterkt het bloemenakkoord van mimosa) met een soort van romig effect in samenwerking met een oosters akkoord; musk, tonkaboon en vanille.

Hierachter houdt zich een subtiel cederhout-akkoord schuil (strak en droog) dat het geheel vasthoudt. Er wordt ook melding gemaakt van ‘karmaflor’ – een synthetische molecuul dat doet denken aan bedauwd lelietje-van-dalen. Het verklaart wellicht het luchtige effect van de bloemen. Nootmuskaat: wel heel goed snuiven.

Overall impressie: kasjmier, omhullend, warm. Ik hou niet van het woord troostend in relatie tot geur, Régalien wel. Wel leuk omschreven: ‘Kondigt zich niet aan, maar zweeft in de lucht’.

Alleen, de prijs hè. Ik vind € 230,00 voor 80ml ‘best wel’ veel. Voor minder geld koop je bij de concurrentie een iris die je evenveel voldoening verschaft. Ik noem er slechts drie – Le Galion, Acqua di Parma en zelfs die van Chanel: N° 19 Iris Poudré – van de tientallen die de laatste twee decennia zijn verschenen.

EIGEN GEUR(EN) EERST?

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 16, 2026

Geplaatst in: ACHTERGROND, EDUCATIE, ENTERTAINMENT. Getagd: beautiful storiess, Douglas, home made, huismerk, Lauren Sánchez Bezos, PARFUM, parfumaria, perfume lounge, skins, why?. Een reactie plaatsen

NICHE PARFUMERIEËN PRODUCEREN HUISMERKEN

MOSTERD VOOR, TIJDENS OF NA DE MAALTIJD?

Is het je opgevallen? Nederlandse parfumeriewinkels – Parfumaria, Skins, Perfume Lounge – lanceren ‘steeds meer’ eigen geuren. De een nodigt een populair merk uit voor een exclusieve release, de ander gaat samenwerken met indy parfumeurs. Ook wel co-creatie genoemd.

Een specifieke dutch trend? Ik heb nog geen buitenlandse winkel(keten) ontdekt met dezelfde handelsgeest. Of het moet het New Yorkse Aedes de Venustas zijn. Deze überniche en -gay parfumerie (anno 1995) lanceerde in (2012) zijn eerste signature scent inmiddels gevolgd door weet ik niet hoeveel anderen.

Het slaat blijkbaar aan, maar ik kan me herinneren dat ik tóen al zo mijn twijfels had. Opborrelende gedachten: ‘schoenmaker hou je bij je leest’ en ‘slager keurt zijn eigen vlees’. Wat ik me ook kan herinneren en nu nog steeds geldt: verdrinken we al niet in de aanhoudende stroom nouveautés, lanceren parfumerieën ook nog eens hun eigen creaties. Kan er ook nog wel bij.

Niet bepaald bevordelijk gezien de heersende keuzestress en gewenste smartphonegebruikvermindering: steeds meer Gen Z-ers TikTokken om zich te laten influencen door tienduizenden amateuradviseurs.

Het idee dat parfum (inclusief niche) nog een exclusief goed is (wat de merken, winkels en ketens ons nog willen laten doen geloven) kon al, maar kan door deze ‘eigen-parfum-eerst’-methode, helemaal door de shredder. U vraagt, wij leveren. En het wordt steeds erger, is al erger: influencers en ‘teleurgestelde’ neuzen, lanceren inmiddels eveneens hun eigen geuren/merken.

Nog even en iedereen kan dankzij AI aankloppen bij parfumproducenten en -huizen voor een bespoke fragrance – iets wat in het hoogste segment al eeuwen vanzelfsprekend is: Creed dankt er zijn roem aan. En ik kan me niet indenken dat Lauren Sánchez Bezos genoegen neemt met een doorsnee Guerlainnetje.

Even googelen: Lauren Sánchez Bezos favorite perfumes. Best kept secret blijkbaar. AI geeft natuurlijk wel wat vaag blablaba-geneuzel: ‘Ze geeft de voorkeur aan geuren die knus, fris en zacht zijn, in plaats van overweldigende bloemengeuren. Ze draagt vaak warme vanilletonen, zoals de parfumlijn van Miu Miu, en combineert haar geuren met lichaamsverzorgingsproducten zoals de arganolie bodybutter van Josie Maran’.

Maar toch, bekijk je dit verschijnsel met cynische blik, dan kun je je afvragen of je als eigenaar van de winkel geen verkeerd signaal afgeeft. Want, dit zou je kunnen denken als consument – tenminste dat doe ik: is het assortiment dat je verkoopt niet goed genoeg, ondermaats? Kun jij het zelf beter? Zijn de geuren die je door bestaande merken laat produceren perfecter?

En niet vergeten: wanneer attendeer je klanten erop aangezien de meesten op zoek zijn naar ‘iets bijzonders’ zonder deze limited ‘huismerkparfums’ in gedachten. En hoe introduceer je ze? Is het mosterd voor, tijdens of na de maaltijd? Ook niet onbelangrijk, wat vinden de ‘andere’ merken hiervan? Uit fatsoen zeggen ze misschien ‘Splendide!’, maar ondertussen wordt de kans kleiner dat men jouw kiest.

Krijg nou wat: zie net dat Douglas ook een huismerk heeft. Wordt geïntroduceerd met een clichéwervende slaapverwekkendheid (toepasbaar weliswaar op álle geuren): ‘met kwalitatieve ingrediënten en unieke samenstellingen biedt Douglas een nieuwe definitie van de wereld van geur. De combinaties stralen zelfvertrouwen, optimisme en positiviteit uit en onderstrepen je karakter. Laat je inspireren door de sensuele geuren, of ze nu bloemig, magisch, verleidelijk, subtiel of wild en mysterieus zijn’.

Gaan we weer, hoe meer je het benadrukt, des te groter de twijfel: kwalitatief, uniek, nieuwe definitie… en – vraagje – zijn alle geuren nu sensueel in deze lijn Douglas?

De prijs van Beautiful Stories is in ieder geval very sympathiek (50ml € 14,99) en je wordt er zelf niet alleen goed van. Want met de door Givaudan geproduceerde geuren – negen stuks met 99,90 procent ingrediënten van natuurlijke oorsprong – zet Douglas zich via de Givaudan Foundation in voor lokale gemeenschappen die sommige van de ingrediënten produceren door ze te helpen met het beschermen ecosystemen en het bevorderen van de biodiversiteit. Onder anderen op de Comoren (ylang-ylang) en Haïti (vetiver).

Ik neem in dit geval even aan dat Parfumaria (één geur), Skins (die lijkt er een nieuwe traditie van te hebben gemaakt gezien de verschillende edities) en Perfume Lounge (vijf stuks) zichzelf als het goede doel beschouwen.

COMÈTE CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 12, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET C, MASSNICHE, NICHE. Getagd: Chanel, Comète, NICHE. Een reactie plaatsen

BESCHEIDEN SCHITTERING IN DE DUISTERNIS

STERRENSTOF

DE CHANELCODE VOLGENS OLIVIER POLGE

VIER KEER POEDER

Ik zal een jaar of achttien zijn geweest toen ik Le Temps Chanel geschreven door Edmonde Charles-Roux (confidante van Coco Chanel) kocht. Het was een van de eerste boeken over haar leven waarin haar zijn, worden en betekenis aan de hand van de toen voorhanden foto’s, tekeningen, publicaties en kunstwerken wordt uitgelegd.

Alles in zwartwit. Uitgegeven in 1979, dus in het ‘pre-glamourtijdperk’ en het leven van vermaarde kunstenaars en beroemdheden nog niet vanuit de huidige lifestyle-invalshoek werd bekeken. Met de nadruk op bekeken – becommentarieerd en geanalyseerd wordt er anno nu nog nauwelijks. De ‘kritiek’ op de socials van zelfbenoemde criticasters daargelaten (die voor mijn gevoel mode, beauty, lifestyle & whatever vanuit glossip-perspectief benaderen). Maar dat is een ander onderwerp.

In ieder geval: in Le Temps Chanel wordt ook haar samenwerking in 1932 met de Diamond Corporation Limited (Londen) toegelicht. De wereld toen schokte nog na van de beurskrach van 1929. Alle sectoren verkeerden in misère – inclusief de diamanthandel. Om deze nieuw leven in te blazen, besloot de Corporation Gabrielle Chanel – uitvinder van de zogenaamde costume jewelry – te vragen een diamantencollectie te creëren.

Ze zei ja, schakelde haar vrienden Paul Iribe (met wie Chanel de ontwerpen maakte), Jean Cocteau (schreef het manifest) en Robert Bresson (fotografie) in. Of de voor de gelegenheid bedachte spitsvondigheden van Chanel daadwerkelijk door haar zijn bedacht of later in de mond zijn gelegd (zoals wel meer haar toegedichte quotes) is onduidelijk: ‘Ik koos voor de diamant, omdat deze met zijn dichtheid de grootste waarde vertegenwoordigt in het kleinste volume.’ Meer weten: op internet vind je voldoende geschiedenis en promotieverhalen rondom deze collectie. Als adolescent met nog weinig kennis van zaken was ik stupéfait. En ben het nog steeds eigenlijk – zo simpel, zo fantasierijk, zo inventief.

Of de Bijoux de diamants-collectie daadwerkelijk de wereldwijde verkoop van diamanten deed stijgen, weet ik niet. Wel dat de in de loop der tijd vergeten collectie, nieuw leven werd ingeblazen omdat Chanel sinds het aantreden van Karl Lagerfeld bijna elk aspect van haar turbulente leven in een verkooplijn weet te vatten. Inmiddels is de juwelentak van Chanel serious business met een winkel op Place Vendôme. Zit ook veel niksigs tussen – een juwelencollectie geïnspireerd op N° 5, wel erg kinderachtig en sort of ‘onchic’.

Dan Comète, genoemd naar één van de juwelen uit de Bijoux de diamants. Tja. Ik heb wat moeite met de geuren van Olivier Polge. Hoe goed uitgevoerd ook, ik vind ze wat braafjes, gezellig mainstream, très crowdpleasing. Ze zijn mooi, harmonieus alleen ontbreekt er voor mij vuur en vlam. Geldt ook voor deze geur uit Les Exclusifs. De compositie doet eerder denken aan sterrenstof – wat Polge en Maison Chanel zelf ook vinden – dan aan een komeet die langs de aarde scheert tijdens de nachtelijke hemel. Dat sterrenstof-gevoel heeft hij wel treffend vertaald – kan ook bijna niet op een andere manier – met een mix van iris en heliotroop (met zijn subtiele gourmandachtige noot). Feitelijk twee keer poeder.

Ik kwam deze professionele omschrijving van heliotroop – www.premierepeau.com – tegen die het goed samenvat: ‘Zoet, poederachtig en warm, met amandelpasta en vanille in het middelpunt. Een lichte kersenondertoon, minder harsachtig dan tonkaboon, minder gekarameliseerd dan vanille, met een schone cosmetische poederigheid. Vergeleken met anijs is heliotroop ronder en minder dropachtig. Vergeleken met coumarine: zachter, minder kruidig, minder hooiveld. De geur heeft een zachte, omhullende kwaliteit – warm over de huid gestrooid rijstpoeder.

Of eigenlijk drie keer poeder: want in de basis zit ook een ruime hoeveelheid poederige witte musk die het sterrenstofidee versterkt. Of eigenlijk vier keer poeder: de kersenbloesems werken ook poederig met een vanzelfsprekend rood fruitige nuance. Deze fragiele blaadjes zijn de start van Comète.

De geur zal – hier volgt een ‘mansplainer’ interpretatie – voornamelijk vrouwen aanspreken, en veel vrouwen gezien deze geparfumeerde poederdoos heel toegankelijk is en je weinig doet afvragen omdat er weinig gebeurt. Een nichegeur hoeft van mij niet moeilijk te zijn, maar wel spannend met wat vraagtekens. Comète is eigenlijk geen niche meer.

In mijn gedachten zie ik bij Comète een lichtpijl die door de lucht flitst tijdens de duisternis. Langzaam maar zeker zie je door de telescoop de staart verdwijnen. Maar hoe vertaal je dat olfactorisch? Met een peperinjectie en/of een overdosis aldehyden in de opening? In ieder geval een eerste knal die je versteld doet staan. Kom maar op!

GOLD SUNSET ATTAR AL HAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 9, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET G, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ELEGANT BLOEMIG HOUTPARFUM

TUSSEN ZELFOVERSCHATTING EN EIGENDUNK

TIKTOK PARFUMHUIS

Weer wat geleerd: Attar Al Has betekent ‘persoonlijke geur’ in het Arabisch; ‘attar’ is essentie, ‘al khasu’ privé of persoonlijk. Aldus de homesite.

Wel vreemd: ‘al khasu’ zie ik niet in de naam. Misschien door het merk zelf over het hoofd gezien in de nogal ronkende wervende teksten. Oordeel zelf: ‘Welkom bij Attar al Has, een internationaal geroemd merk dat synoniem staat voor de kunst van verfijnde geuren. Onze reis begon in Istanbul, toen twee visionaire vrienden, elk met 25 jaar diepgaande ervaring in de parfumindustrie, hun krachten bundelden om een nieuwe standaard voor olfactorische uitmuntendheid te creëren’.

Internationaal geroemd, visionair, diepgaand, nieuwe standaard, olfactorische uitmuntendheid… ik bedoel maar. Kan er nog wel bij: ‘eeuwenoude wijsheid’, ‘ongeëvenaard’, ‘tijdloze allure’, ‘met zorg’. Dat lees je achtereenvolgens in: ‘bij Attar al Has combineren we de eeuwenoude wijsheid van de oosterse parfumerie met de innovatie van de moderne tijd, wat resulteert in ongeëvenaarde geuren die de zintuigen betoveren en tijdloze allure oproepen. In samenwerking met gerenommeerde parfumeurs creëren we met zorg kenmerkende geuren die verfijning en luxe belichamen’.

Dan heb ik nog niet over de clichés gehad. Die laat ik maar achterwege. Nou vooruit twee: gerenommeerd, zorgvuldig. Wel opvallend: al zoveel noten op je zang hebben terwijl je als huis nog maar net om de hoek komt kijken. Opgericht in 2021 en – gaan we weer – dus ‘diepgeworteld in de rijke tradities van de oosterse parfumerie en inspiratie puttend uit de weelderige erfenis van het Ottomaanse Rijk en dit erfgoed combinerend met een moderne genderneutrale benadering’. Laatste is bijzonder omdat de meeste niche parfumhuizen dat vanzelfsprekend en dus niet noemenswaardig vinden.

Jezus, iemand moet een keer duidelijk maken dat je er als nieuw merk niet geloofwaardiger op wordt met het vermelden van je ‘onwrikbare toewijding aan uitmuntendheid, strenge normhantering in elk aspect van de bedrijfsvoering’.

Willen we dit weten, moeten we dit allemaal weten van een merk? En dit: ‘We vieren diversiteit en omarmen de rijkdom van individuele achtergronden en overtuigingen’. Mooi streven en mee eens, maar ik hoef het niet van elke fabrikant van (luxe) producten te weten. Een jaarlijkse Kerstkaart gekalligrafeerd met goede bedoelingen gewijd aan goede doelen voldoet.

Maar als de andere geuren van Attar al Has even goed zijn als Gold Sunset, dan is het typisch zo’n huis dat de laatste jaren zijn deuren hebben geopend, doelgroepend op de groeiende populariteit van nichegeuren onder een nieuwe, jonge generatie Gen Z-ers die nogal onder invloed lijken te zijn van Tiktokkende parfumpromoters. De kwaliteit is goed, maar voor de rest is het een en al cliché. Doet je afvragen of de gemiddelde klant dit wil en verwacht, en het merk – daardoor – niet voor een eigentijdse uitstraling durft te kiezen.

Op veilig spelen met inwisselbare geuren lijkt de maat der dingen geworden in nicheparfumland. Ook kun je je afvragen of hier nog wel sprake is van niche, en niet van massniche. Nog zoiets: zou een dergelijk merk met alle makkelijke pr- en communicatietechnieken van nu voorhanden, ook in het pre-socials tijdperk zo snel hebben kunnen groeien? Maar dat geldt voor honderden andere concurrenten. Attar al Has doet het aardig op dit TikTok; wordt nagepraat door honderden zelfbenoemde kenners – laatii.be krijgt in ieder geval de meeste likes bij zijn promotie: 952.

Nu de geur. Gold Sunset, uit 2022, werd samengesteld door Karine Vinchon Spehner (heeft veel ervaringen met oosterse geuren gezien haar bijdrages voor Amouage). En dat doet ze vakkundig. Mooie prikkelend-frisse noten bepalen de start, zij het bescheiden: zwevend tussen houtig-groen (kardemom, petitgrain), citrus (bergamot) en specerijen: peper en gember. De schoonheid openbaart zich in het hart: aangenaam om weer eens (voor mij dan) een duidelijk tuberoos- en ylang-ylang-combi te ruiken.

Volbloemig, smeuïg, boterachtig (veel tuberoosgeuren van nu zijn vlak en eendimensionaal), maar de euforie slaat niet door omdat de bloemen worden getemd door warm-aardse noten van cistus labdanum, papyrus, patchoeli en sandelhout waardoor de geur – als je dat zo mag stellen – minder vrouwelijk, meer mannelijk wordt.

Ofwel, stoer-strak versus elegant-zwoel. Een toefje vanille ‘verzacht’ het hout. En het hout blijft aangenaam lang nasmeulen als de tuberoos en ylang-ylang is uitgebloeid. Fascinerend: na een tijdje lijkt het als of de kardemon weer tot leven komt, de geur krijgt een subtiele luchtigheid. Wonderlijk.

Ben het trouwens niet met het idee/het gevoel dat Gold Sunset wil oproepen eens: ‘Een betoverende, frisse avondgeur – fris en warm parfum om te dragen na zonsondergang’ die je kunt vergelijken met ‘de rustige kusten van een Caribisch paradijs dat de essentie van de sereniteit van het eiland vastlegt’. Laten we het hier maar niet over hebben: ‘Elke noot harmoniseert om een rapsodie van zintuiglijke hoogstandjes te creëren en nodigt uit om de ultieme ontsnapping naar het paradijs te ervaren’. Zo kan-ie wel weer.