VESPRIESPERIDATI GOLD VESPRIESPERIDATI SILVER NOBILE 1942

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

VESPRI + ESPERIDI = TWEE NACHTELIJKE HESPERIDEGEUREN

Jaar van lancering: ????

Laatst aangepast: 09/09/10

Neus: onbekend

Leuke woordspeling de naam van deze twee geuren, want: een samentrekking van vespri en esperidi. Dus vrijvertaald: vespers vol van hesperiden. Klinkt al mooi en ‘verwachtingsvol’. Nobile 1942 maakt het nog ‘romantischer’ door de geuren ook te linken aan de opera I Vespri Siciliani van Giuseppi Verdi. Ga het libretto niet in geuren en kleuren uitleggen, bij interesse: ‘wikipedia’ het maar.  In het heel kort:  het met bloed en wraak besmeurde verhaal speelt zich af in 1282 in Italië waar Fransen heel druk aan het oorlog voeren zijn in en rond Palermo. Gelukkig: zoals het een goede ‘Verdi’ betaamt, heeft het een heel noodlottig einde. Met name tussen twee van de hoofdrolspelers: Henri en Helène. Want op deze twee is Vespriesperidati geïnspireerd. Gold is er voor Helène, Silver is er voor Henri. En om te tonen dat Nobile 1942, niet zo maar lukraak een opera van Verdi of ander Italiaans maestro heeft gepakt om de twee geuren te omlijsten, lees wat er al zo door het hoofd van Henri gaat, denkend aan la belle Helène.

The breeze blows gently around me – caressing my face.

And of selected perfumes – to embalm my heart.

More smoothly the wave – with its sweet murmur Joins in my song – in the laughter of love.

Fragrant oranges, streams and green pastures, have come to quess – am I loved?

Met een beetje fantasie kun je je de geuren voorstellen. Je maakt een nachtelijke wandeling door achterafstraatjes in zo’n pittoresk Siciliaans dorpje. Je bent omzichtig en stil, je hebt namelijk geen zin om terecht te komen in een uit de hand gelopen vendetta van de lokale rivaliserende families. Het is geen opera! Maar je zwijgt ook, betoverd als je bent door de geuren die de wind aanvoert.  Beetje zwoel want het is zomer, beetje ‘droog’ want het is avond. In de verte hoor je een beekje klateren… lekker fris. Daar wil je heen, dat wil je zien. Maar je ziet (en ruikt) meer: groene weilanden en sinaasappelbomen. Domweg gelukkig op Sicilië!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik kan Vespriesperidati Gold niet anders omschrijven dan sandelhout ingesmeerd met harsen waar op de zon de hele dag schijnt en waar af en toe een stortbui van citrusnoten en witte bloemen op valt.

Want, hoewel een hesperide is de geur warm-fris in plaats van fris-warm – wat meestal het geval is. Maar – terwijl je het hout al op de achtergrond al ruikt – wat een uitbarsting aan citrusgenot: bergamot uit Calabrië, citroen uit Sicilië, grapefruit en ‘gele’ mandarijn. Dit wordt in het hart voortgezet met Braziliaanse sinaasappel en wordt geleidelijk is bloemiger door neroli enpetitgrain.  De rode bes als accent kan ik niet detecteren. Geldt ook voor de alsem. De basis wel. Elegant deze mix van sandelhout, mos, amberachtige noten en patchoeli.

Vespriesperidati Silver is logischerwijs stoerder. Maar ook hier een prachtige hesperide-uitbarsting van citroen, bergamot en mandarijn. Het hart is kruidig: dragon (ruik je niet vaak in een geur), rozemarijn en jeneverbes. Zonnig gemaakt door lavendel, ‘gebalsemd’ door cistus labdanum. Geranium zorgt voor een frisse nuance die pas goed tot zijn recht komt als de geur langer op de huid zit. De afronding is minder mannelijk. Eerder gentleman-like: kasjmierhout en andere ‘rijke houtsoorten’, witte musk en tonkaboon.

RUIK & VERGELIJK

Moeilijk. Want Vespriesperidati; een geur voor hem, een geur voor haar. Wat makkelijker is: geuren waarin beide samenkomen. De eerste als hesperide voor de nacht, de tweede als hesperide voor overdag.

Annick Goutal Les Nuits d’Hadrien (2003)

Dyptique Eau des Hesperides (2008)

TUBEREUSE 3 ANIMALE – TUBEREUSE TRILOGIE – HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

BLOEMENEROTIEK ONDERGEDOMPELD

IN DIERLIJKE SENSUALITEIT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 10/09/10

Neus: Gérald Ghislain

Wat is toch de werking van doe deze gevaarlijke bloem? Zie: Tubéreuse 1 Capricieuse. Het is voor mij de mooiste (lees: geilste) geur uit de Trilogie Tubéreuse van Histoires de Parfums. De reden is duidelijk: ik ben een fan van geuren waarin je kennismaakt met dierlijke grondstoffen. Je weet het wellicht ook: civet, castoreum en musk mogen niet meer ‘onttrokken’ worden aan de dieren die het afscheiden. Respectievelijk de civetkat, de bever en het muskushert. Maar de industrie is er in geslaagd om ‘natuurindentieke’ vervangers te ontwikkelen. Musk wordt in nu in tig soorten geleverd. En daar zijn we aan gewend geraakt.

Vooral de witte die eigenlijk niet ruikt naar dier, maar naar schone was. En vinden dat nu gewoon – heel veel geuren kunnen niet meer zonder. Met civet en bevergeil is het anders gesteld. Ook in synthetische vorm, schrikt dat nog heel veel mensen af. Daarom hulde aan de parfumeurs die vol overgave deze animale geurstoffen in hun parfums verwerken. Nu het merkwaardige: ik denk heel veel civet in Tubéreuse Animale te ruiken. De naam is ook een hint lijkt me. Maar wat blijkt: Gérald Ghislain gebruikt geen druppel. Hij doet het – wonder oh wonder – met andere ingrediënten. Volgens mij is het de combinatie van strobloem en tabak die het erotische effect van de tuberoos versterkt. Heel onverwacht. Heel knap.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De frisse opening van kumquat is er ‘voor het fatsoen’. Want direct, zij het nog bescheiden, kondigt zich de tuberoos aan in gezelschap van zonnig en bloemig neroli. Vervolgens krijg ik met Tubéreuse Animale een ‘ouderwets’ en ‘vintage’-gevoel; ruikt naar een parfum dat je bij toeval scoort op een rommelmarkt. Vijftig jaar niet geopend waardoor de jus alleen maar intensiteit lijkt te hebben gewonnen. ‘Was een geurtje van oma’, en de kleinkinderen wisten ook niet wat ze er mee moesten doen.

Zelf dragen? No way! Ik wel, deze de tuberoos ondergedompeld in overzoete ‘pruimensap’ omringd door kruiden en gedroogd gras – als een zwoel briesje dat waait over hooi. En dat briesje komt bij vlagen terug voor mijn gevoel. Ook in de basis waar de tuberoos pas echt in overdrive raakt, op hol slaat en hierbij heel ‘vriendelijk maar dringend’ wordt geholpen door strobloem (foto) en tabak. Laatste twee geven het dierlijke effect aan de geur. En geeft aan de tuberoos ‘als’ extraatje een honingachtige zoetheid. Heel onverwacht. Heel knap.

RUIK & VERGELIJK

De eerste keer dat ik de strobloem rook in een parfum, zal ik nooit vergeten. Ik was in Parijs bij een Annick Goutal-winkel midden jaren negentig. Ik vroeg om de meest onconventionele geur uit het mannensegment. Kreeg Sables voorgeschoteld. Wat een andere warmte, wat een andere sensualiteit. Zoet, stroperig, beetje drop-achtig bij vlagen, maar ook de sensatie van een mooie cognac. In de tweede ‘grote’ geur van Lolita Lempicka is de strobloem ook de hoofdversierder, maar dan vrouwelijk geïnterpreteerd (denk vanille).

Annick Goutal Sables (1985)

Lolita Lempicka L (2006)

PAUL SMITH MAN 2

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

DE ONEINDIGE MOGELIJKHEID OM VANDAAG DE DAG EEN STIJLVOLLE MAN TE ZIJN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 09/09/10

Neus: Fabrice Pellegrin

Flaconontwerp: Paul Smith

Model: geen

Dit zegt Paul Smith op zijn site over Man 2: ‘This is a totally different fragrance to Man original’ (2009). En: het reflecteert, net zoals deze Paul Smit Man, de oneindige mogelijkheid om vandaag de dag een stijlvolle man te zijn. Dan laat de ontwerper nog iets los over de ingrediënten. Valt er niets meer te vertellen? Reken maar van yes! De flacon, bijna hetzelfde als Man, is super. Prachtig dat intense zwart met knalgeel en spierwitte belettering. Kloek, mannelijk en modern. Dit is geen flacon, maar een object. Volgens mij dragen deze twee geuren, in vergelijk met zijn voorgangers, optimaal de Paul Smith-filosofie – een fusie van speels en formeel – uit.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Door de fris-fruitige opening heen van granny – familie van? – smith (goed voor de ‘English touch’ aldus Paul Smith), mandarijn en grapefruit ruik je al snel het hart. Kardemon geeft het fruit een bittergroene toets. En Man 2 klopt opvallend: kasjmierhout – een synthetisch ingrediënt dat de zachtheid van kasjmier combineert met de warmte van hout –  en normaal wordt ‘gereserveerd’ voor de basis, stopte de neus in het hart en combineert het met lavendel. Is elegant, want het verzacht de lavendel. Het ‘droogt mooi op’ in de basis op een bedje van sandel- en cederhout en witte musk.

RUIK & VERGELIJK

We doen niet moeilijk:

Paul Smith Man (2009)

BELLE D’OPIUM YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 7, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. 1 reactie

OPIUM ‘BELLE’ GEBLAZEN DOOR EEN WATERPIJP

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 07/09/10

Neus: Honorine Blanc, Alberto Morillas

Model: Mélanie Thierry

Artistic direction: Stefano Pilato/Akram Khan

Zitten we hierop te wachten? Een nieuwe Opium. In een wereld die overspoeld wordt door nieuwe geuren, zou je denken dat een ‘oude en vertrouwde’ naam meer gewicht in de schaal legt dan een zoveelste nieuwe variatie, die niet goed ontvangen, zo weer van het repertoire verdwijnt. Maar de ‘Verenigde Parfumeurs’ geloven nog steeds in nieuw-nieuwer-nieuwst in plaats van vertrouwd. Nou, een ‘beetje nieuw’ mag ook, lijkt nu een minitrendje.

Met andere woorden: neem naam van een klassieker, plaats daar een nieuwsgierige toevoeging voor of achter en een concept is geboren. Yves Saint Laurent – beter gezegd: de nieuwe eigenaar L’Oréal – speelt dit spel nu met Opium uit 1977. Waren we de afgelopen jaren gewend – afgezien van enkele geurvariaties – dat het zich elk najaar met een nieuwe campagne weer in ‘onze herinnering’ nestelde en daardoor aanzette tot kopen, nu is er een nieuwe campagne én een nieuwe geur. Wees niet bang: de oorspronkelijke versie van het parfum ‘voor de vrouwen die zich overgeven aan Yves Saint Laurent’ blijft te koop. Alleen vindt huidig creatief directeur  – Stefano Pilati – in samenwerking met L’Oréal de tijd rijp voor een nieuwe interpretatie.

Waarom? Omdat volgens Pilati ‘iedere generatie verlangt naar nieuwe legendes waarmee het zich kan identificeren’. Zeker naar een nieuwe legende van het parfum dat al zoveel generaties steeds opnieuw wist te verleiden. Het klassieke Opium presenteert hij daarom in een modern kader. Zowel wat uitstraling, zowel wat flacon, zowel wat de geur betreft. Naam: Belle d’Opium. Effect: ‘Contrastrijk, onweerstaanbaar verleidelijk, een parfum dat de emotie aanspreekt’. Even terzijde: dat doet elk parfum, toch?

Hoe beelden we dit uit? Pilati vond in actrice Mélanie Thierry – onlangs onderscheidden met een César (het Franse equivalent voor de Oscar) in de categorie meest veelbelovende actrice – de ideale nieuwe ‘legende’. Zij vertolkt voor Belle d’Opium een choreografie van Akram Khan waarin de ‘mythische en fatale dans van Salomé met de zeven sluiers tot leven komt’ op een speciaal voor de gelegenheid gecomponeerd werk van Nitin Sawhney.

Effect: ‘De intimiteit van dans wordt onthuld en toont wat de toeschouwer gewoonlijk niet ziet: de huidtextuur, de adem, de spanning… gecombineerd met een kinderlijke kwetsbaarheid en immense vastberadenheid, controle en overgave die de vrouwelijkheid van de draagster van Belle d’Opium perfect symboliseert’. Wat lezen we hier eigenlijk…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het verschil met het klassieke Opium: minder nadruk op de zware amber-patchoeli-basis, wel een combinatie van oriëntaalse en bloemige noten die, om minder zwaar en overweldigend over te komen, als het ware door een Turkse waterpijp worden geleid. De dans wordt geopend met een spiraal van kruidig-witte bloemen: de vol-geurige Casablanca-lelie, fluwelig maar geprononceerde gardenia – deze onderscheid ik het meest duidelijk, zie foto – en elegant-frisse mandarijnbloesem.

Dan neemt Belle d’Opium een vlucht via een betoverende walm van een borrelende waterpijp. Het parfum lijkt te zweven door de etherische combinatie van tabak, amber en fruitige tonen (fluweelzachte perzik; ruik je ook goed) omhuld door een akkoord van gebrand hout en levendig wierook. De dans komt tot een hoogtepunt met witte peper vergezeld door warm en gloedvol patchoeli, crèmezacht sandelhout en verfijnde houtsoorten.

Aangenaam, maar voor mij toch iets te licht, te zacht, te fruitig, te fluwelig. Voor mij had het accent iets meer mogen liggen op de rokerige, waterpijp-nuance: dus meer peper, meer tabak, meer wierook.

RUIK & VERGELIJK

Maar hoe ruikt het parfum ook al weer waaraan in de jaren zeventig, jaren tachtig, jaren negentig van de vorige eeuw en de eerste tien jaren van het nieuwe millennium, miljoenen vrouwen verslaafd leken te zijn?

Yves Saint Laurent Opium (1977)

IDYLLE EAU DE TOILETTE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 7, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

ODE OP DE ROOS

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 08/09/10

Neus: Thierry Wasser

Model: Nora Arnezeder

Fotografie: Paolo Roversi

De lancering van een eau de toilette-versie van een vorig jaar gelanceerd eau de parfum. Is dat zo bijzonder? Nou in het geval van Guerlain wel, omdat het parfumhuis in tegenstelling tot algemeen gebruik, dat niet doet door Idylle (2009) te verdunnen, maar het te schrijven als een nieuw opus. Ik ben onder de indruk. Idylle Eau de Toilette is een toonbeeld van vakmanschap; het ‘ruikt’ er vanaf. En hoewel de bloemen exact hetzelfde zijn, is de versie anders. Eleganter, mooier en meer uitgebalanceerd dan Idylle. De overeenkomst: zo verdomde klassiek.

Komt natuurlijk door de hoofdrolspeelster de roos. En die bloeit zo mooi, dat je het verhaal erachter voor lief neemt. Heeft de geur eigenlijk niet nodig. Zelfs zonder alle toeters en bellen, zelfs bij blind testen, weet Idylle Eau de Toilette te charmeren – in ieder geval de rozenparfumliefhebber. Als je het dan echt wilt weten: Idylle Eau de Parfum… ‘begon zorgeloos maar verdiepte, ontwikkelde en versterkte zich’. Resultaat: Idylle Eau de Toilette… ‘omdat de verliefdheid van een avond een belofte lijkt in te houden; omdat een man zijn verliefde blik laat rusten op een ontsluierde vrouw’.

Wil je nog meer weten: doorgrondt de visual waarin ‘lachende zorgeloosheid plaatsmaakt voor van beroering en mysterie’. Waarin Idylle ‘zich van haar eenvoudigste kant laat zien. Haar ontsluierde kwetsbaarheid onthult een
zal ontroerende sensualiteit omgeven door mysterie… en dat zij zich uiteindelijk overgeven’. Tja.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor Thierry Wasser is de Bulgaarse roos met ‘haar enigszins peperige accenten van framboos en lychee, fruitig zonder omwegen, sensueel zonder wellustigheid, geurig zonder stroperigheid’ uitzonderlijk. Hij is de Rosa damascena gaan zoeken bij de bron; in de Bulgaarse valleien waar ze al driehonderd jaar bloeit in het gebied tussen Kazanlak, Kalofer en Karlovo.

Meer gedetailleerd: de roos voor Idylle Eau de Toilette is geboren uit ‘communelle’ – een assemblage van diverse oogsten om zo tot een constant mogelijk resultaat te komen – die Wasser samen met zijn geestelijk vader Jean-Paul Guerlain samenstelde en liet fuseren met een akkoord op basis van een schitterende roos die Jean-Paul ‘in een tuin in Plessis-Robinson had ontdekt met het krachtige aroma van vroeger’. Gelooft u het? Maar een roos alleen, maakt nog geen perfecte rozengeur.

Daarom wordt ze sierlijk omringd met een guirlande van lelietje-van-dalen (veel), sering (foto), pioenroos, fresia en jasmijn. Een sextet van geuren waarin – als je goed ruikt – elk accent te onderscheiden is. Ik ruik naast de roos vooral de eerste, tweede en derde bloem. De afronding van Idylle Eau de Toilette: ‘Bijna naakt omgeeft de geur zich met vederlichte, naar huid geurende musknoten.

Een chypre omstrengeld door ylang-ylang, subtieler dan de zucht van een kus’. Laatste snap ik niet goed. Ik bedoel, het chypre-idee, ruik ik niet zo. De ylang-ylang wel, die geeft als het ware en beetje warmte aan de overige bloemen. Voor mij blijft Idylle Eau de Toilette een bloemige geur die in alle stadia zacht, luchtig en ‘huideigen’ blijft en niet zoals een chypre afdwaalt naar donkere mosachtige gebieden.

RUIK & VERGELIJK

Guerlain en de roos. Is vanzelfsprekend, ze speelt vaak een elegante bijrol in grote parfums. In onderstaand parfum, ruik je haar oppermachtig en in een chypre-omgeving:

Guerlain – L’Art et la Matière – Rose Barbare (2005)

TUBEREUSE 1 CAPRICIEUSE – TUBEREUSE TRILOGIE – HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 6, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

TUBEROOS TOTAAL:

VAN ORDI-CHIC

NAAR VERFIJNDE CHIC

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 06/09/10

Neus: Gérald Ghislain (foto)

De tuberoos is eigenlijk een lelie waarvan de bloesems ’s nachts een zwaar geurspoor verspreiden door liefhebbers omschreven als bedwelmend en overrompelend, zacht als gesuikerde boter en toch met een opvallend prikkelend-groene opening. Sterker, een parfum waarin de tuberoos de hoofdrol opeist, werkt ‘betoverend’, als een afrodisicum. Minder chic: de tuberoos is gewoon geil. Niet zo vreemd als je weet dat tuberoos bij de indianenstammen in Mexico – waar de tuberoos oorspronkelijk haar habitat had – eeuwenlang werd gebruikt als een soort viagra-pil avant la lettre.

Dat weinig mensen de erotiserende invloed van de tuberoos hebben ervaren, heeft te maken met de al jaren durende tendens van lichte-waterige en gourmandachtige geurtjes. En de prijs: tuberoosolie geldt als een van de duurste ingrediënten in de industrie. Het is Gianni Versace geweest die de bloem met Blonde (1995) in ‘bredere’ kring populair heeft gemaakt. Echt aangeslagen is het nooit. Francis Kurkdjian creëerde op verzoek van Gaultier Fragile (1999), ook helemaal vol van tuberoos.

Ook niet echt aangeslagen. Fragile werd als te heftig ervaren, dus snel gevolgd door een ‘mildere’ versie. Ook niet succesvol. Want: de geur bleek te moeilijk voor de gemiddelde klant van de ketenparfumerie. Want de tuberoos is een echte niche-bloem, voor de verfijnde niche-neus. En kleine parfumhuizen geven haar die noodzakelijke geraffineerde behandeling die ze nodig heeft om haar diverse kanten tentoon te spreiden. Het beste en eerste voorbeeld wat nicheparfum betreft: Tubéreuse Criminelle van Serge Lutens (1999).

Let wel: heel veel ‘soli tubéreuses’ uit de nichesector lijken op elkaar. Het verschil schuilt hem vooral in de details die alleen de ware geurengek – blind – weet te onderscheiden. Dat geldt niet voor de Tubéreuse-trilogie van Histoire de Parfums. Zelden drie ‘pure’ tuberoosgeuren tegengekomen waarin de tuberoos drie keer zo anders ruikt. De ene keer ‘tropisch zoet’ met Tubéreuse 1 Capricieuse, de tweede keer poederig-suède chic met Tubéreuse 2 Virginale , de derde keer gevaarlijk geil met Tubéreuse 3 Animale.

Gérald Ghislain heeft voor de drie tuberoosversies, ook drie ‘draagprofielen’ gemaakt die nogal een beetje ‘parfumcliché’ zijn. Ik geloof hier niet zo in, omdat a: deze trilogie het niet absoluut nodig heeft en b: kopers van deze geuren zich niet laten verleiden door profielen, maar door de geuren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tubéreuse 1 Capricieuse! Wonderlijk hoe goed de naam is gekozen voor deze geur, want deze tuberoos (foto) houdt zich eerst, wispelturig als ze is, even verborgen achter de prachtige opening van – als een flits – bergamot, direct gevolgd door iris. Mooi en ongebruikelijk: tuberoos en iris. Zinnelijkheid verpakt in droge poederigheid. De iris verheft de tuberoos van ordi-chic naar ware chic. De ylang-ylang daarna versterkt de erotische invloed van de tuberoos. Heel mooi past de droog-kruidige noot van saffraan bij. Die verheft de tuberoos nu van ordi-chic naar ware chic.

De afronding is even wonderlijk als wispelturig door suède die lijkt volgezogen met cacao, warm-zacht, zacht-warm. Die geven aan de inmiddels goed bloeiende tuberoos een zacht-zoete, maar vooral rijke finish.

En wanneer Tubéreuse 1 Capricieuse lang genoeg op de huid zit, lijkt de tuberoos helemaal verdwenen in de suèdenoot. Voldaan en tevreden komt ze tot rust.

RUIK & VERGELIJK

Drie keer een tuberoosparfum, drie keer een ander facet van de tuberoos prachtig en – ik zeg het niet vaak – verrassend onthuld.

Histoires de Parfums Tubéreuse 2 Virginale (2010)

Histoires de Parfums Tubéreuse 3 Animale (2010)

En wil je weten hoe de tuberoos op zijn meest puurrrst ruik, probeer dan de tuberoos der tuberoosgeuren:

Robert Piguet Fracas (1949)

FAN DI FENDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 3, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

‘ELEGANTISSIMA, BUT OH SO ROCK AND ROLL

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 22/06/12

Neus: François Demachy, Delphine Lebeau-Krowiak

Flaconontwerp: Fabien Baron

Model: Anja Rubil, Abbey Lee Kershaw, Karmen Pedaru

Muziek: The Kills

Fotografie: Fabien Baron, Darius Khondji

Fendi is sinds een paar jaar onderdeel van LVMH, ’s werelds grootste luxeconcern. Dat werd twee jaar geleden gevierd met de geur Palazzo – helemaal georchestreerd door de hoofdontwerper Karl Lagerfeld –  die ondanks de overdonderende campagne niet het gedroomde succes werd. Met de opvolger Fan di Fendi wordt opnieuw breed ingezet. Maar wat een verschil. Was Palazzo statig, chic en ‘Rooms’, Fan di Fendi is jong, urban en vol van glamour. En richt zich, hoe kan het ook anders, op de jonge funloving vrouw. Ze is een ‘girl of the night, crazy of life, luxury and everything lovely’. Ze is een ‘fan of Fendi’. Ze is ‘sensual, electrifying, playful and drop-dead beautiful’.

Wat straalt deze hippe chick nog meer uit? Fendi zegt: ‘Love, glamour and gold over and over again. Wat doet ze het liefst? Fendi: ‘Dansen op het randje van deze eeuw, blootsvoets of hooggehakt’. Maar wat karakteriseert haar nu echt? Fendi: ze is ‘Elegantissima, but oh so rock and roll’. En: alle esthetische codes en ‘waarden’ van het luxelabel zijn toch aanwezig, met name de ‘buckle’ van de beroemde Baquette-tas uit 1997… je ziet en voelt deze buckle in uitvergrote vorm: daarin is namelijk de flacon gegoten. Nog niet overtuigd… zie:

Maar toch een vraag: is dit nu ook echt Fendi? De verfijning en de subtiliteit eigen aan het merk – en zoals je wil wel aanwezig bij hun eerdere, niet meer verkrijgbare geuren – heeft plaatsgemaakt voor een toch wel inwisselbare stemming, massavermaak die je bij heel veel huizen op naar zoek een moderne identiteit terugziet. Een huis is hier inmiddels van teruggekeerd. Nou en dan zullen de anderen wel en masse volgen: Dior.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Fan di Fendi ‘plukt’ zijn vruchten die het op dit moment erg goed doen bij jonge vrouwen. Ervaar je direct in de opening: frisse peer met dito zwarte bes en dito mandarijn besprenkeld met roze peper. Het hart: een volle mix van roos (de damascener-variant) en ‘gele’ jasmijn. Maar wordt nu de Trachelospermum jasminoides bedoeld (zie foto ook wel bekend als winterjasmijn) of de Gelsemium sempervirens (of de klimplant jasmijnwinde die zijn oorspronkelijke habitat heeft in het zuiden van de Verenigde Staten een geen familie van is). We houden het op de eerste.

Om het sexy karakter van het concept te onderstrepen voegden de neuzen de zeer sensuele tuberoos toe. De afronding is minder ‘hip’. Dat wil zeggen: geen beproefde afronding met witte musk, vanille en ‘witte’ houtsoorten, maar een opvallende leer-patchoelie combinatie die aangenaam langzaam de bloemen ontstijgt. Sterker dan verwacht. Een aanrader in dit geval: de eau de parfum-versie, dan krijg je het idee met een echte geur te maken te hebben.

RUIK & VERGELIJK

Zelfde sfeer: jong, brutaal en lot’s of glamour. Zelfde kleuren: zwart, wit, goud. Niet dezelfde geur. En dat is maar goed ook.

Paco Rabanne Lady Million (2010)

FOR MEN JOHN RICHMOND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 3, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

IT’S NOT ONLY ROCK ‘N’ ROLL

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 03/09/10

Neus: Domitille Bertier

Model: Aldo Montano

Fotografie: Greg Kadel

John Richmond (1960) haalt de inspiratie voor zijn mode graag uit de muziek. Het liefst rock ‘n’ roll. Want dat staat nog steeds voor tegendraads, rebels en non-conformistisch. Zie je dus aan zijn mannenkleding, met name zijn zwartleren outfits. Staat stoer, duister en vooral rebels. Toch zie je door al deze streetwise-styling heen erg draagbare outfits die de weinig trendvolgende modemannen niet zullen afschrikken. Geldt ook voor de geur – zie verderop.

Zo ziet John Richmond de drager van zijn eerste mannengeur For Men: ‘Voor de zelfverzekerde non-conformist die volgens zijn eigen regels leeft en zijn mannelijkheid op een ongewone manier toont’. Het effect van For Men wordt door middel van een symbool verklaard: een gitaarplectrum met daarop gegraveerd: It’s only Rock ‘n’ Roll. Staat voor kracht, vitaliteit en vormt de link met Richmonds inspiratiebronnen – kunst en muziek.

Met andere woorden: ‘energiek pulserend door de creatieve, nieuwe mix van spannende ingrediënten’. Dat plectrum hangt als een bedeltje aan de flacon. Opvallend en grappig, want niet echt mannelijk zo’n sieraad die je inderdaad ook aan je – vul in – kunt hangen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Anders dan verwacht. Maar wat had je dan gedacht te ruiken, geurengoeroe? ‘Nou een rock ‘n’ roll-geur, dus veel leer en intense donkere kruiden’. Maar John Richmond koos voor een lichtere optie. Ofwel, een ‘revolutionaire’ frisheid gecombineerd met ‘hippe kruiden’.

Het begin: bergamot ‘wakker geschud’ door prikkelend gember (hip). Terwijl de frisbloemige noot van bergamot wordt versterkt door oranjebloesem. In het hart spelen kardemon (hip), peper en rozemarijn de hoofdrol. Die door toevoeging van watermeloen het algehele frisse karakter van For Men versterkt. En hoewel in de basis cederhout en vetiver voor de houtnoot zorgen (en vleugje amber voor sensualiteit) blijft het varen-citrus karakter overheersen.

RUIK & VERGELIJK

Ik ken maar één recente geur waarin de citrus-gembercombinatie ook zo optimaal tot zijn recht komt:

4711 – Aqua Colonia – Lemon & Ginger (2009)

ROYAL DESIRE CHRISTINA AGUILERA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 1, 2010
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET R. Een reactie plaatsen

ELKE DAG HET GEVOEL DAT JE EEN KONINGIN BENT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 01/09/10

Neus: onbekend

Model: Christina Aguilera

Fotografie/campagne: Ellen von Unwerth

Christina over Royal Desire: ‘Ik wilde echt een zintuiglijke ervaring creëren, vrouwen de kans geven om zichzelf elke dag te verwennen en zich sexy en mooi te voelen én ze de uitstraling geven van de sensuele elegantie van een koningin geven’. How sweet. Christina over de samenwerking met Ellen von Unwerth: ‘Zij weet als geen ander hoe je een vrouw zo vrouwelijk en sexy mogelijk kunt laten voelen en er ook uit kunt laten zien; als een echte koningin. Alles in de Royal Desire-campagne is luxueus en sensueel, van de jurk tot de prachtige halsketting die door mijn vriend Steven Webster werd ontworpen, een weerspiegeling van de bedeltjes aan de flacon’. What a royal gesture.

En over die bedeltjes – die je, inderdaad – aan elke ketting of armband kunt dragen, verschillen per inhoudsmaat. What a royal gesture. Een is in de vorm van een hart met monogram, een in de vorm van een waaier, een in de vorm van een Franse lelie en een in de vorm van een kus. What a royal gesture.En wat ziet Christina er zelf toch royaal-koninklijk uit. Bijna te mooi om waar te zijn (let eens op die gave, bepoederde boudoir-huid). Maar dat zijn koninginnen vaak (de droomversies dan) ook. Maar eerlijk gezegd: ik word een beetje boudoir-moe…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De bedoeling van Royal Desire: luxueuze aantrekkingskracht oproepen met oriëntaals-fruitige noten, bloemen en musk – laatste noot is kenmerkend voor al haar geuren. De koningin ‘in iedere vrouw’ wordt wakker gekust met een mix van zwarte bes en yuzu. Het royale hart pulseert met ‘een symfonie van bloemen’. Lelie (zwoel) en roos (zoet) worden opgefrist met de honing-bloemige noot van kamperfoelie – foto. En om het extra chic te maken werd de koninklijke iris toegevoegd. De basis: één en al musk. Het eindeffect: behoorlijk zoet, behoorlijk omhullende musk op het eind, maar een ‘royal’ gevoel… dat krijg ik niet direct. Maar ik ben dan ook geen vrouw, wel een man die zich elke dag een koning wil voelen… Christina, waar blijf je?

RUIK & VERGELIJK

Hoewel de parfums van de nichehuizen de geuren van de celebrities langzamerhand beginnen overschaduwen, laten de zangeressen, zangers, vrouwen van voetballers, actrices en al die anderen die menen dat hun status een geur (of meerdere) rechtvaardigt, zich niet van de overvolle parfumplank duwen. Heeft u even:

Jennifer Aniston Lolavie (2010)

Victoria Beckham Intimately Yours for Her (2010)

Naomi Campbell Naomi (2010)

Hale Berry Reveal (20100

Queen Latifah Queen of Hearts (2010)

Jennifer Lopez Love and Glamour (2010)

 

Kate Moss Vintage Muse (2010)

ATTIMO SALVATORE FERRAGAMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 31, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

EEN INTENS OGENBLIK VAN ‘GIOIA DI VIVERE’

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 31/08/10

Neus: Jean-Pierre Bethouart, Annick Menardo

Model: Dree Hemingway

Flaconontwerp: Sylvie de France

Fotografie: Craig McDean

Art direction: Onirim

‘Eindelijk’… Salvatore Ferragamo is, naar het laat aanzien, gestopt met het immer maar voortvloeiende Incanto-concept (gestart in 2003) en presenteert nu een geur, naar mijn gevoel, meer in lijn met de esthetische uitstraling van het luxe merk. Ik doel hierbij meer op de flacon, dan op het ‘sprookjesverhaal’ achter Attimo. Ferragamo noemt het zelf ‘de essentie van Italiaans chic’ gevangen in een geur vol ‘natuurlijke elegantie, tijdloze glamour en onweerstaanbare verleiding’.

Attimo – Italiaans voor ogenblik – vertaalt ook het gevoel van ‘gioia di vivere’; het genot van het besef dat je leeft, dat je met plezier geniet van ieder ogenblik, dat je het leven als een geschenk ervaart én dat je van elk moment het beste moment maakt. Craig McDean heeft dit gevoel, hoewel très cliché, goed getroffen. Liggend op een bed, speelt de Attimo-vrouw (‘vertolkt’ door Dree Hemingway; yep, de achterkleindochter van de beroemde schrijver) een femme fatale met haar verleidelijk rode Ferragamo-sandaaltjes. Ze knipoogt naar haar man die haar een cadeautje geeft. Ze neemt het doosje aan en is verheugd als ze het kostbare geschenk ziet… Attimo. Ze opent de flacon en is verrast door de…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… fruitige opening van sappige Nashipeer aangevuld met een frisse hint van kumquat. Vervolgens ruikt ze een ‘veelzijdig boeket met een innemende en authentieke textuur’: zachte lotusbloem, fluwelig-groene gardenia omringd door zonnig-sensueel frangipani.

Het fris-bloemig accent van pioenroos (foto) moet het vrouwelijke karakter van Attimo onderstrepen. De afronding is ‘verslavend’: een mix van zachte musksoorten, zonnig cederhout en aards patchoeli. Het effect aldus Ferragamo: ‘Samen laten ze een betoverend spoor van elegantie achter.

Nu kan de Attimo-vrouw zich met gemak overgeven aan de liefde… is ze klaar om bemind te worden als een echte prinses’. Het effect aldus Geurengoeroe: niet verkeerd zoals dat heet. Zomers, fris, fruitig, bloemig, beetje sensueel. Maar ik wacht nog steeds op een Ferragamo-parfum dat niet alleen in presentatie, maar ook in geur dichter bij het DNA van het Italiaanse luxemerk ligt.

RUIK & VERGELIJK

Het tegenovergestelde blijkt waar: in crisistijd lijkt het erop dat mensen niet bezuinigen op de ‘meest betaalbare luxe’: parfum. Althans dat denkt de industrie. Bijna niet meer ‘bij te ruiken’ al het schoons dat voorbij komt. Heb ik het nog niet eens gehad over de nichesector. Onderstaande geuren staan hoogstwaarschijnlijk in dezelfde parfumerie naar dezelfde klanten te lonken als Attimo. Een greep uit de najaaroogst:

Chloé Love, Chloé (2010)

Dior Hypnotic Poison Eau Sensuelle (2010)

Givenchy Play for Her (2010)

Calvin Klein Beauty (2010)

Lanvin Marry Me! (2010)

Thierry Mugler Womanity (2010)

Paco Rabanne Lady Million (2010)