04 PETRANA ODIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 3, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

DE IRIS MANNELIJK GEMAAKT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 03/12/10

Neus: Jean-Claude Delville

Wat en wie er achter Odin schuilgaan? Zie 02 Owari en 03 Century. In beide beschrijvingen heb ik me al verbaasd over de goede kwaliteit die eigenlijk niet in verhouding staat tot de gewone confectie uit het Odin-assortiment. Geen niche, maar toch bijna-niche. Ruik je ook weer in 04 Petrana. Is net zoals de andere drie geuren geïnspireerd ‘door fascinerende plaatsen in de wereld’.

Alleen ik snap de charme van deze wijk gelegen in Kozani in Noord Griekenland (volgens wikipedia) niet. Maar ik navigeer waarschijnlijk verkeerd. Misschien wordt de woestijn van Jordanië bedoeld, want daar bloeit de  ‘iris petrana’, ofwel de zwarte iris.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel even een zoet limonadesiroop-gevoel in de opening. Hiervoor verantwoordelijk: zwarte bes die heel snel verdwijnt achter een pittige wolk van koriander (heel even, heel goed te ruiken) en roze peper. En ja hoor, daar verschijnt de poederig-aardse zwarte iris (foto) waarvan de zachtheid wordt versterkt door heliotroop (met haar vanille-noot) omringd met een fris-groen randje van viooltjesblad.

In de basis van 04 Petrana blijft de iris aanwezig, ‘mannelijk’ gemaakt door een sterke houtnoot van vetiver. Lekkere, ‘niet verkeerde’ en  ‘ronde’ geur die na verloop van tijd zijn houttonen verliest om ruimte te geven aan de cocon-achtige geborgenheid van witte musk en weer aansluiting zoekt met de zwarte bes-noot in de opening.

RUIK & VERGELIJK

De zwarte (naar donkerpaars neigende) iris kent drie variatie: iris nigricans iris susiana en iris petrena. Als je de verhalen moet geloven, ruiken die anders dan de iris pallida (uit Toscane). Komt door de klimatologische omstandigheden van het Nabije Oosten. Ik geloof die verhalen niet echt. Let wel: ik heb de zwarte iriswortel nog nooit in het echt geroken. Je kunt de iris petrena ook ruiken in:

Ormonde Jayne Orris Noir (2006)

J’ADORE L’OR DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 2, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

DE ESSENTIE VAN J’ADORE,

DE ESSENTIE VAN PARFUM

OFWEL: NICHE-GENOT IN DE KETENPARFUMERIE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 02/12/10

Neus: François Demachy

Model: Charlize Theron

Fotografie: Patrick Demarchelier

De campagne van J’Adore L’Or is prachtig. Sterker: bijna te mooi om waar te zijn. Een droom, een illusie: parfumverleiding in optima forma. Moet je wel van dit soort over de top-glamour houden. Maar daar wil ik het niet over hebben, de foto (onder) spreekt voor zich. Wel over de geur: want die is ook prachtig. Sterker: bijna te mooi om waar te zijn. J’adore L’Or is een stijloefening par excellence. J’adore L’Or toont voor mij aan waarom parfumcreatie eigenlijk een kunstvorm is (waar gelukkig bij Dior eindelijk niet – meer – op wordt bezuinigd).

Interessant de ontwikkeling van J’adore (1999): loopt eigenlijk parallel met het besluit van Dior om de parfums weer op een hoger niveau te tillen. Want in de loop der jaren is de geur alleen maar verfijnd. Vergelijk de eerste versie – voor mij toch een ‘kakafonie’ van teveel en te transparante bloem-impressies – met de nieuwste, en je valt van de ene verbazing in de andere. Ik althans.

De opvallende combinatie van champaca met groene noten van jasmijn en klimop op een sensueel fond van sandelhout en vanille (om de hoofdsmaakmakers te noemen) werd in 2007 al door François Demachy geraffineerd met J’adore absolu (met het opvallende ylang-ylang-accent) als subliem resultaat. En nu nog meer verfijnd met J’adore L’Or, die – hoewel cliché – terecht door Dior wordt vergeleken met de perfectie van een haute couture-jurk. Handwerk. Vakwerk. Klasse.

Niet zo vreemd: de centifoliaroos en jasmijn zijn afkomstig uit het Domaine de Manon bij Grasse. Je ruikt de kwaliteit en vraagt je af of François Demachy in de nabije toekomst kans ziet nog meer raffinement in J’adore te stoppen… J’adore L’Or, le Parfum Absolu?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar eerst: J’adore L’Or. François Demachy lijkt alle ingrediënten opnieuw te hebben gewogen en de best beschikbare kwaliteit te hebben gekozen. Heel interessant: de ‘over all’-indruk van de 1999-versie, ruik je in eerste instantie als een echo op de achtergrond.

Maar als vervolgens de centifoliaroos (foto) en jasmijn tot leven komen, lijken alle zwoelbloemige noten omhoog te worden getild. Met name die van de champaca mooi begeleid door een licht perzikaccent.

Heel mysterieus deze verstrengeling van bloemen, die uitgedaagd lijken te worden om het mooiste prijs te geven tijdens een ‘wie ruikt het meest aangenaam’-wedstrijd. Ik heb nog niet vaak de centifoliaroos een parfum zo zien veredelen.

En de verfijning wordt voortgezet in de afronding J’adore L’Or. Je ruikt de excellente kwaliteit van tonkaboon- en vanilleabsolu, de zwoele muskwarmte van cistus labdanum, broeierig patchoeli en zalvend amber. Als een kantwerk met elkaar verweven, waarop de bloemen zich maar wat graag nestelen.

RUIK & VERGELIJK

Simpel. Maar ik geloof dat deze versie niet meer verkrijgbaar is.

Dior J’adore (1999)

Maar dan is er nog:

Dior J’Adore L’Eau Cologne Florale (2009)

L’HUMANISTE FRAPIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 1, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

VOOR DE HUMANIST VAN HET NIEUWE MILLENNIUM

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 01/12/10

Neus: Sidonie Lancesseur

Liefde, romantiek, seks, de natuur in al haar schakeringen, geografische bestemmingen, de mens met al zijn karaktertrekken en (on)deugden… het zijn de gebruikte inspiratiebronnen. Dat begrijpen we als consument. Dat ‘ruiken’ we als consument. Moeilijker wordt het wanneer je als merk probeert een ‘ideaal’ en ‘filosofie’ in een flacon te stoppen. Wat voor een voorstelling maak je hiervan? En: kun je zoiets ruiken en hoe ruikt zoiets? Ik schrijf dit naar aanleiding van L’Humaniste van Frapin. Het vertegenwoordigt volgens het cognac- en parfumhuis ‘de essentie van de humanist van vandaag’. Richt zich tot een man ‘voor wie non-materiële waarden belangrijker zijn dan banale consumptie’, een man ‘voor wie tolerantie, onafhankelijkheid en vrijheid basisvoorwaarden zijn’ ooit onder woorden gebracht door de humanisten in de zestiende eeuw. Frapin heeft trouwens een link met het humanisme. Beetje vergezocht, maar toch: de familie rekent tot een van zijn voorgangers François Rabelais (1494-1553), een van de belangrijkste renaissancehumanisten, bij het ‘grote publiek’ bekend om zijn ‘gourmandepos’ Gargantua en Pantagruel.

Maar hoe ruikt een humanist nu? En had de neus een andere geur gecreëerd als, stel, de naam Philosophe was geweest? Altijd moeilijk. Altijd interessant. En werkt het? Heeft de geur een humaan ‘effect’ op de gebruiker. Eén ding is zeker: na je gesprayed te hebben met L’Humaniste ga je in ieder geval niet in het wilde weg rondmeppen. Er daalt een tevreden gevoel over je neer, voelt je in harmonie met alles en dat heeft natuurlijk altijd een gunstige uitwerking voor je omgeving. Maar wat ik dan weer niet begrijp, dat non-materiële. Frapin moet, hoe bevlogen het huis ook wil zijn, het toch hebben van de consument die banaal consumeert, hoe verfijnd en weldoordacht ook.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Begint heel fris, eindigt heel melkachtig zacht. Die frisheid heeft iets alcohol- en ginachtigs. Niet zo vreemd: jeneverbes vormt samen met citroen, peper, kardemon en bergamot de opening die overgaat in een volkruidig hart waarin een lichte pioenroos-nuance is omringd door zwarte peper (foto), nootmuskaat, tijm en ‘bayberry’. Laatste is ‘bij ons’ onder meer bekend als zoete gagel en wordt gebruikt als smaakmaker in bier. Maar hoe de bes nu precies ruikt… Deze kruidigheid is niet wild, maar zoet-zacht en dat komt door de basis van eikenmos en tonkaboon. Opvallend: L’Humaniste behoudt van begin tot eind een cologne-achtige sensatie. Mooi.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel frisser van intentie, moet ik bij L’Humaniste in eerste instantie denken – correct me if I’m wrong – aan:

Hermès Voyage d’Hermès (2010)

N° 06 GREEN VETIVER + BERGAMOT RITUALS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

LOPEND DOOR EEN BOS HOOG IN DE BERGEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 30/11/10

Neus: Vincent Schaller

Concept: Raymond Cloosterman

Rituals viert dit jaar zijn tienjarig bestaan. Eén van de festiviteiten: de lancering van acht – waarom geen tien? – geuren. Vijf voor haar: N° 01 – Gingembre et thé blanc, N° 04 – Violettes et lys blanc, N° 07 – Patchouli Blanc et bois de cèdre, N° 09 – Vanille et orange sucrée, N° 18 – Bois de Santal et rose sauvage. Drie voor hem: N° 06 – Vétiver vert et bergamote, N° 14 – Cyprès et tangerine, N° 19 – Bois de Santal et patchouli.

Raymond Cloosterman – oprichter van Rituals – heeft trouwens goed rondgekeken en rondgesnoven in de parfumerie, want de serie ‘verraadt’ een aantal duidelijke invloeden. Ik schrijf dit niet als kritiek, maar om te tonen hoe goed er naar elkaar gekeken wordt in de parfumwereld. Ten eerste: het metalen plaatje met daarop naam van de geur en de hiervoor verantwoordelijke neus. Inderdaad: heel erg Prada. Ten tweede: de ‘lukrake’ becijfering. Inderdaad: heel erg La Collection Extraordinaire van Van Cleef & Arpels. Ten derde: de geuren zijn op basis van ‘organische’ alcohol en natuurlijke ingediënten. Inderdaad: heel erg Honoré des Prés. Ten derde: de soort geuren. Inderdaad: heel erg Acqua Colonia van 4711.

Ik kreeg via de Belgische vestiging van pr-bureau Unlimited N° 06 – Vétiver vert et bergamote toegestuurd. En hoop dat andere volgen, want de combinaties maken wel nieuwsgierig. De inspiratiebron volgens de neus: ‘De frisheid van aardse noten van een woud hoog in de bergen’. En dat klopt, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… N° 06 – Vétiver vert et bergamote is inderdaad ongekend fris. Alleen is het ‘aardse’ minder aards dan je van een vetivergeur zou verwachten. Ruik maar eens aan Vetiver (1959) van Guerlain of Vetiver (1985) van Annick Goutal. Er waait namelijk een stevige wind door dit bergbos (waardoor de houtnoot eigen aan vetiver – foto – op de achtergrond blijft), opgeroepen door bergamot (foto) en een aquatische noot die niet als ingrediënt wordt opgegeven. Lekker, fris, ongecompliceerd en een geur die ook vrouwen niet zal afschrikken.

RUIK & VERGELIJK

Toeval of niet? Onderstaande geur ruikt ‘als twee druppels water’ op N° 06 – Vétiver vert et bergamote:

4711 Acqua Colonia Vetyver & Bergamot (2009)

PORTRAIT OF A LADY FREDERIC MALLE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

PORTRAIT OF A ROSE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 29/11/10

Neus: Dominique Ropion

De ‘uitgever in parfums’, Frédéric Malle, onderhoudt een intieme band met zijn ‘schrijvers’ (de neuzen) om zo tot mooie en karaktervolle ‘boeken’ (geuren) te komen. Van de 11 neuzen met wie hij samenwerkt, is Dominique Ropion (foto onderaan) het meest productief. Portrait of a Lady is zijn vijfde uitgave (de huisparfums niet mee gerekend). De geur vloeit voort uit het mannelijke basisakkoord van Géranium pour Monsieur (2009) dat volgens Malle en Ropion de potentie had uitgangspunt te vormen van een modern oriëntaals parfum.

Een geur verbeteren, daar schuilt volgens Malle ook een gevaar in: je kunt te ver gaan, te veel ‘producten’ toevoegen met als eindresultaat een parfum dat in de war is. Toch deden ze het: proef na proef om tot de juiste dosering te komen van een ‘symfonisch parfum, een nieuwe oriëntaalse roos, een sensuele schoonheid met de aantrekkingskracht van een magneet, een klassieker’.

Niet bepaald onbescheiden. En dat wordt er niet minder op door de toevoeging dat Portrait of a Lady een ‘opulent, rijk, vrouwelijk, puur, onweerstaanbaar en stil parfum’ is geworden. Leuke naam trouwens en hoogstwaarschijnlijk vernoemd naar de roman van Henry James uit 1881. In 1996 verfilmd door Jane Campion waarin Nicole Kidman deze ‘lady’ portretteert. Voor Frédéric Malle een symbool (boek en film) voor aristocratische elegantie. En Kidmans’ vertolking hoeft je eigen fantasie van een Portrait of a Lady niet in de weg te staan. Zo lang ze maar zeer klassiek, zeer romantisch en zeer ‘vol’ is, want dat is de geur ook.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel eerlijk zeggen: ik heb dit type geur al vaker geroken in de nichesector. Deze Turkse roos- en patchoeli-fusie verfijnd door een sensuele basis. Alleen is deze fusie in Portrait of a Lady hoog gedoseerd – nog nooit zo hoog volgens Frédéric Malle. Wat ik niet echt waarneem: de opening met zwarte bes en framboos. Want de inderdaad zeer intense ‘patchoelie-roos’ verschijnt direct ten tonele mooi oosters-kruidig gemaakt door kruidnagel en kaneel.

En dit ruik je zó goed dat het in eerste instantie moeilijk is de ‘mannelijke’, maar zeer zachte basis van benzoïne, sandelhout, wierook, ambroxan en witte musk te onderscheiden. Maar die neem je als Portrait of a Lady langer op de huid zit wél waar. Mooi, elegant en vrouwelijk maar, voor mijn gevoel, ook een beetje te veilig voor een ‘uitgever van parfums’.

RUIK & VERGELIJK

Roos, patchoelie, niche. Dan moet ik ook denken aan:

L’Artisan Parfumeur Voleur de Roses (1993)

Juliette has a Gun Lady Vengeance (2006)

Maison Francis Kurkdjian Lumière Noire pour Femme (2009)

EAU DE COLOGNE DU COQ GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

KU-KE-LE-KU!

Jaar van lancering: 1894

Laatst aangepast: 28/11/10

Neus: Aimé Guerlain

De klassieke colognes van Guerlain waren een tijdlang de ondergeschoven geuren van het parfumhuis. En dat terwijl vanaf 2000 de cologne met een opvallende comeback bezig is. Gelukkig is daar verandering in gekomen met de presentatie van Cologne du Parfumeur (2010). Guerlain vond het een passende gelegenheid om zijn ‘golden oldies’ onder één naam wederom opnieuw onder de aandacht te brengen: Les Eaux de Geurlain. Lid van dit exclusieve gilde zijn: Cologne du Parfumeur (2010), Eau de Cologne Impériale (1853), Eau de Cologne du Coq (1894), Eau de Fleurs de Cédrat (1920) en Eau de Guerlain (1974).

Ik weet nog steeds niet wat de naam betekent. Maar aangezien volgens een niet meer gebruikte Guerlainhandleiding voor parfumeriepersoneel de geur het begin van een lentedag verbeeldt, slaat de naam wellicht op het ‘ku-ke-le-ku’ dat hanen kraaien als ze wakker worden en voor veel mensen in die goede oude tijd oproep was om uit de veren te komen. Wakker worden! En dat ‘ontwaak’-gevoel is natuurlijk eigen aan een cologne door de hoge concentratie aan alcohol. Splash het over je en je gevoel van slaperigheid is direct verdwenen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eau de Cologne du Coq siert niet alleen door de presentatie; ook de inhoud heeft hetzelfde effect. Essentiële oliëen van lavendel en rozemarijn, schoon en zonnig krijgen direct een fris-bloemige toets door essentiële oliëen van bergamot en neroli die tevens verantwoordelijk voor het cologne-effect zijn. Citroen zorgt voor een extra frisse ondersteuning. Opvallend: nadat de verkwikkende en ‘wakker worden’-agrumenoten zijn vervlogen, blijft de rozemarijn- (foto) en lavendelcombinatie aangenaam – hoewel kortstondig – hangen. Niets byzonders, I know, maar vergelijk deze cologne eens met 4711 (1792) en je ruikt direct het verschil.

RUIK & VERGELIJK

Meer dan eeuw geleden of onlangs gebrouwen, de klassieke colognes van Guerlain concentreren zich op het beproefde eau de cologne-concept. Ruik ze blind en het is moeilijk om te bepalen of ze nu oud of nieuw zijn. Ga maar na:

Guerlain Eau de Cologne Impériale (1853)

Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

Guerlain heeft trouwens ook een ‘neo’-cologne in het assortiment:

Guerlain Cologne du 68 (2006)

VAMP A NY – NEW YORK PERFUME TO GO – HONORE DES PRES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 28, 2010
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET V, NICHE. 1 reactie

TUBEROOS DRONKEN VAN RUM

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/11/10

Neus: Olivia Giacobetti

Artistic direction: Christian David

Wat zijn dat toch drie grappige geuren met New York als inspiratiebron van Honoré des Prés. I love Carottes heb ik al beschreven. Nu Vamp à NY. Grappig is eigenlijk niet het juiste woord. Verrassend ook niet. Want ze doen meer. Verbazen dan maar? Guerlain, nouvel gourmand, oriëntaals flitsen door mijn hoofd.

We love NY is een Franse ode van Olivia Giacobetti op de Big Apple, waar ze woont. Het leuke aan de presentatie: niks klassiek Franse parfumchic, ‘gewoon’ verpakt in die typisch Amerikaanse ‘cash & carry’ kartonnen koffiecups. Even leuk: ook dit trio is 100 procent organisch.

Nog leuker: Vamp à NY blijft aangenaam hangen – iets wat je niet van alle Honoré des Prés-geuren kunt zeggen. Zit namelijk zo: synthetische ingrediënten schragen vaak parfumcomposities, zorgen voor ‘houvast’, zorgen ervoor dat de natuurlijke ingrediënten blijven hangen. Waarom Vamp à NY dat ook doet, komt natuurlijk omdat bij een echte vamp eigenlijk maar één bloem past: tuberoos en die is van zichzelf zo zwaar (vooral in puur natuur-vorm) dat ze zomaar niet zo een, twee, drie vervliegt. Je ruikt aan de geur waarom Olivia Giacobetti zo getalenteerd is, want ze…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… geeft de tuberoos (foto) een andere charme door haar te laten verdrinken in rum. Dus de ‘roomboterigheid’ van deze overrompelende sensuele bloem wordt gewiegd met een volle, zoete noot waarin intense gestolde warm-zwoele harsdruppels van benzoïne, Peru- en tolubalsem ronddrijven. En om het zachte effect van deze sensuele harsen te versterken voegde ze een gulle dosis vanille toe. Maar ik ben toch benieuwd van welke natuurlijke bestanddelen ze de rum heeft samengesteld.

RUIK & VERGELIJK

‘Alternatieve’ tuberoosparfums ruik je niet vaak. Hier nog twee geuren die deze gevaarlijke bloem anders laten ruiken:

Thierry Mugler – Miroir Miroir – A Travers le Miroir (2007)

Histoires de Parfums Tubéreuse 3 Animale (2010)


SONGES ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 26, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST, NICHE. Een reactie plaatsen

I HAVE A DREAM THAT ONE DAY…

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 25/11/10

Neus: Isabelle Doyen en Camille Goutal (foto onderaan)

Weer  zo’n prachtparfum waaraan ik al vaak heb geroken, maar vergeten ben te beschrijven: Songes. De reden? Wellicht doordat Lalique een jaar daarvoor je met een parfum slechts één droom liet hebben: Songe. Songes is Frans voor dromen. Rêves ook. Maar eerste klinkt net iets chiquer, verfijnder, meer ‘intellectueel’ en past dus perfect bij Annick Goutal. Stel je er dit bij voor aldus het parfumhuis: ‘Een romantisch gedicht, van de schoonheid van een met goud getooide dop met halve maan tot aan het parfum zelf dat dromen, reizen en sensualiteit oproept’.

Klopt allemaal. In feite is ‘dromen’ en parfum een niet te overtreffen ijzersterke combinatie. Ze vormen een Siamese tweeling: de een kan niet zonder de ander en laten je samen – oh heerlijk cliché – reizen naar oorden te verfijnd en te fragiel voor de realiteit. In geval van Songes een reis naar een soort van sensualiteit die je alleen ervaart op de eilanden in de Stille Oceaan. Komt door frangipane. Ook wel bekend als plumeria. Komt door tiaré. Ook wel bekend als de gardenia van Tahiti. Beide verspreiden een zoet-bedwelmende geur die in elkaars gezelschap een nóg meer bedwelmend parfum verspreiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Terugruikende’ kun je één ding stellen: Songes is een parfum dat trendsettend blijkt te zijn geweest. Volgens mijn werd voor het eerst in de parfumwereld frangipane en tiaré (foto) zo manifest met elkaar verweven. En toch is het eindresultaat niet té zoet-overweldigend (ondanks de vanille-injectie in de basis).

Komt door de toevoeging van a: gardenia (een verzachtende omstandigheid), b: een gulle dosis ‘frisse’ jasmijn en c: ylang-ylang dat het bloemige idee van de jasmijn versterkt (en de zoetheid van frangipane en tiaré ietwat tempert).

Laten we vooral de prachtige basis van Songes niet vergeten die door harsen (etherisch wierook, hout-rokerig copahu, zoet-balsemachtig styrax), amber en houtsoorten (vetiver en sandelhout) voor een ‘droge’ warmte zorgt die beklijft en mooi contrasteert met de tropische bloemencocktail.

RUIK & VERGELIJK

Parfum + maan = dromen. Maan + parfum = dromen. Kun je ook met:

Lalique Songe (2004)

Sisley Soir de Lune (2006)

Reminiscence Reminiscence (2010)

Dromen op zijn Amerikaans:

Tommy Hilfiger Dreaming (2007)

LA DANDY POUR FEMME D’ORSAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 25, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: , , , , , . Een reactie plaatsen

NIET LE MAAR LA DANDY

Jaar van lancering: 2001

Laatst aangepast: 25/11/10

Neus: Francis Kurdjian?

Dat Pour Femme staat geschreven achter La Dandy is overbodig lijkt me. ‘La’ zegt het al. En D’Orsay heeft al Le Dandy. Dus… Anyway, ik heb nooit geweten dat deze vrouwelijke versie van iemand ‘die vanuit zijn levensvisie veel aandacht besteedt aan zijn uiterlijk als een vorm van verzet tegen de Franse revolutie’ in het echt bestaat.

En wat me nog meer verbaast: dat ze zich in de loop der tijd ontwikkelde tot iemand die ‘hoewel hij deel uitmaakt van het establishment het tegelijk ironiseert’. Het beste voorbeeld van weleer: Oscar Wilde. Het beste voorbeeld van nu? Ik zeg John – la coutière – Galliano.

Wie was en wie is een goed voorbeeld van een vrouwelijke dandy… dit om een gebruikersprofiel op te stellen van La Dandy pour Femme. Weleer: Marlene Dietrich, Frida Kahlo of Coco Chanel? Nu: de jonge vrouw die volgend jaar haar eerste geur lanceert die qua naam even voorspelbaar als is haar artiestennaam… Monster… Lady Gaga? Niet echt: ze beschouwd zich te veel als een levend kunstwerk. Moeilijk. Moeilijk. Misschien ben jij wel een dandy in het diepst van je gedachten, die houdt van een geur die…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… een ‘over all’ lichte gourmandtoets heeft, maar aangenaam helder en bovenal zacht blijft door eerst bergamot en perzik in de opening. Het hart van La Dandy pour Femme maakt duidelijk dat we met een kruidig-oosters parfum te maken hebben.

Ga maar na: fresia, jasmijn en ylang-ylang voorzien van een ruime dosis kardemon, kaneel (foto) en kruidnagel… een mix ook erg populair in winsterse geurkaarzen. De basis versterkt de oriëntaalse weelde van het hart: sandelhout omringd door tolubalsem, tabak, honing, benzoïne en tonkaboon. Lekker, winterwarm.

Let op: op de flacon op foto staat Femme de Dandy… terwijl mijn proefje La Dandy pour Femme vermeldt. Foutje van het huis…

RUIK & VERGELIJK

De geur waarmee Parfums d’Orsay in parfumkringen onsterfelijk is geworden:

D’Orsay Le Dandy (1923, 1998)

Ook een lekker (en beetje ondergewaardeerd) kruidig parfum:

Givenchy Organza Indécence (1999)

CARA FARMACIA SS ANNUNZIATA DAL 1561

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN COMFORTGEUR VOL VAN AMANDEL

Jaar van lancering: ????

Laatst aangepast: 07/03/12

Neus: onbekend

Retro is nog steeds heel erg in. Vintage ook. Het zijn eigenlijk moderne styling- en smaakthema’s op ‘ouderweste waarden’ zoals nostalgie en degelijkheid. Ofwel: het verlangen van steeds meer consumenten naar ‘authentieke merken met een geschiedenis en een verhaal’. Echte, maar dan ook echte oude huizen, kunnen wat dat betreft op veel goodwill rekenen in de parfumwereld. Hoe ouder, hoe beter.

Italië heeft een leuke voorraad: Acqua di Parma (anno 1916), S.Frecceri Acqua di Genova (anno 1853), Santa Maria di Novella (anno 1602) en de tot nu toe aller oudste: Farmacia SS Annunzia uit Florence (anno 1561). Veel aan documenten en tastbare herinneringen van Farmacia SS Annunzia zijn niet bewaard gebleven. Schijnt te maken te hebben gehad met de bezetting van Italië door Napoléon Bonaparte vanaf 1796.

Wat nog bekend is: de ‘apotheek’ doorstond deze barre tijd en ging daarna weer over van ‘pater op pater’ tot het moment waarop de familie Azzerlini het kocht. En die bestiert de firma sinds drie generaties. Als je de (alleen Italiaanstalige) website en presentatie ziet, dan wordt duidelijk dat alles werkelijk authentiek en simpel oogt.

Beetje te eenvoudig wellicht voor verwende nicheneuzen, maar het bepaalt voor een groot deel de charme. En dat is maar goed ook: een total make over zou het merk te gelikt maken en – wat meestal het geval is – zou er weinig overblijven van de originele uitstraling – zie de recente ‘verbouwing’ bij Coudray.

De geuren van Farmacia SS Annunzia zijn vanzelfsprekend van recente datum maar ruiken aangenaam ‘ouderwets’. Mochten ze synthetische ingrediënten bevatten, dan worden die goed op de achtergrond gehouden door de natuurlijke. Zoals Cara.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een ‘comfortgeur’ die aanvoelt als een deken tijdens de koude dagen voor diegene die behoefte heeft aan warmte en geborgenheid. Maar niemand die je verbiedt Cara tijdens de warme seizoenen te gebruiken.

Wat is het nu? Een amandelkoekje dat je proeft, een meringue of een caramelgebakje? Antwoord: alle drie, maar zonder dat Cara te gourmand en te ‘plakkerig’ wordt. Mooi: de poederachtige ondertoon. Alsof poedersuiker over deze zoete lekkernij is gestrooid die het zonder frisse citrusnoten in de opening moet doen.

De geur presenteert alles in één keer. Dat wil zeggen: een zacht-zoete mix van heel veel amandel, vanille en caramel (foto) ondergedompeld in een warm bad van amber. Merkwaardig: ik meen ook een bloemnoot te dectecteren. En wel: heliotroop met zijn vanille-achtige nuance, maar die wordt niet in de ingrediëntenlijst van Cara opgegeven.

RUIK & VERGELIJK

De amandel is een sierlijke bloeiende boom met een open kroon die een hoogte kan bereiken van twaalf meter. Dat de bloesems zo opvallen is logisch: de amandel behoort tot de rozenfamilie. Al vroeg in het jaar zijn de vruchten aan de boom te onderscheiden.

De oorsprong ligt in China. Van daaruit heeft de boom via India en Perzië tijdens de middeleeuwen Europa ‘bereikt’. Toch wordt er in het Oude Testament al melding van gemaakt: de man die God uitverkiest als leider – Aäron – over de twaalf stammen van het volk Israël zal herkenbaar aan zijn staf: ‘Er waren knoppen en bloemen aan gekomen en er groeiden amandelen aan’.

In de Griekse mythologie is er het ontroerende verhaal van Demophon die dacht dat haar grote liefde Phyllis, haar verlaten had voor een ander. Haar hart brak. Ze pleegde zelfmoord. Na haar dood veranderden de goden haar in een amandelboom. Demophon keert terug, beseft misverstand en ramp. Ook zijn hart brak en hij omarmde de amandelboom die daarop ging bloeien waardoor de boom symbool werd voor de eeuwige liefde immuun voor de dood.

Dat amandel steeds meer in parfums wordt verwerkt is logisch. Net zoals (amandel)spijs en andere gourmandingrediënten roepen deze smaakmakers een warm en ‘gezellig’ gevoel op, en vormen een prettig alternatief (of toevoeging) voor het zo geliefde vanille.

Opvallend aan geuren met sterke nadruk op amandel: je houdt er wél of níet van… niet iedereen vindt het lekker om naar ‘patisseriewinkel’ te ruiken. Haal je neus wel of niet op voor:

Comptoir Sud Pacifique Vanille Amande (1994)

Nina Ricci Belles de Ricci Amour d’Amandier (1999)

Castelbajac Castelbajac (2002)

Acqua di Parma Blu Mediterraneo Mandorlo di Sicilia (2005)