NEO NICHE

DIS-MOI MIROIR – MIROIR MIROIR – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

DE BEROEMSTE SPREUK UIT DE SPROOKJESGESCHIEDENIS

Laatst bijgewerkt: 23/12/09

Jaar van lancering: 2008

Neus: Fabrice Pellegrin

Model: onbekend ‘Muglerette’

Met het kwintet Miroir Miroir begeeft Thierry Mugler zich op de neo-niche markt. Een zone gecreëerd door de klassieke leveranciers (Armani, Chanel, Dior, Hermès) als antwoord op de populariteit van nichers als Frederic Malle, Serge Lutens, Delrae en Annick Goutal. Misschien een beetje veel, maar het leuke: het levert in dit geval bijzondere parfums op door het het uitgangspunt: creativiteit en de best denkbare kwaliteit grondstoffen wegen zwaarder dan marketing en doelgroepanalyses.

Met Miroir Miroir geeft Mugler vrouwen de mogelijkheid om diverse kanten van hun karakter te laten opbloeien of te versterken – als je er in gelooft tenminste dat parfum dat met je kan doen. Je hoeft niet te vragen aan de toverspiegel wie de schoonste is, maar welke rol je wil spelen. Verleidster, heldin, muze, strijdster? Voor al deze ‘gemoedstoestanden’ – niet elke vrouw voelt zich elke dag zo – creëerde Mugler een parfum. Gelukkig is Mugler trouw aan zijn universum gebleven. Het model is een echte ‘Muglerette’: getooid met een flinke dosis oude Hollywoodglamour die haar als het ware verheft tot een godin – vijf keer kijk je naar een moderne sprookjesschoonheid. Dis-Moi Miroir is volgens de neus voor de vrouw die opvalt door originaliteit. Ze heeft durf en zoekt altijd buitengewone ervaringen. En toch wordt ze door iedereen geliefd. Dat is mooi. En geloof je in de werking van een toverspiegel en een ‘toverparfum’, zeg dan dan de beroemdste vraag uit alle sprookjes ooit uitgesproken…

Opgelet: neem tijd deze creaties in je op te nemen. Aan de vaak vreemde combinaties moet je wennen. Maar naar verloop van tijd word je iets bijzonders gewaar: dat neo-niche niet alleen betekent dat je met vertrouwde klassieke en puur natuuuringrediënten hoeft te werken, maar dat ‘maffe smaakmakers’ als geroosterd brood, suze en melk beproefde olfactorische versierders als jasmijn, vetiver en musk juist nieuw leven geeft.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Van de Miroir Miroir-serie is dit de meeste gewone. Beter gezegd: de meest herkenbare. Dis-Moi Miroir ruikt zacht en als het ware vertrouwd – soort van security blanket. Terwijl de combi van ingrediënten ongewoon is. Fabrice Pellegrin combineerde heel veel witte lelie met gedroogd fruit en abrikoos. Dit dompelde hij eerst onder in oranjebloesem en vervolgens in een bad met melkachtige noten. Denk rijst, vanille, honing, amandel (allemaal goed te onderscheiden). Het levert een sensuele geur op versterkt door toevoeging van een bescheiden dosis musk.

RUIK & VERGELIJK

Hou je van transformaties, wil jezelf transformeren of zoek je parfums die je gevoelens transformeren (lees: trakteren op een bijzondere geurervaringen), verken dan de hele Miroir Miroir-serie.

Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Vanités (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Envies (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Secrets (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – A Travers le Miroir (2007)

BEIGE – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 17, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NEO NICHE.

EEN KLEUR WAARIN COCO CHANEL VLUCHTTE

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 18/12/09

Neus: Jacques Polge

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BEIGE CHANEL 2Coco Chanel: ‘Ik vlucht in beige omdat het natuurlijk is, de beige kleur van leem, vochtig zand, honing’. Het couturehuis over de geur Beige: ‘Coco Chanel hield van alle schakeringen van deze kleur die enerzijds doet denken aan de natuurlijke uitstraling van de huid en anderzijds een pure vorm van elegantie oproept. De ongrijpbare kleur met zijn ralloze schakeringen lijkt zo eenvoudig. Zij verbergt echter een subtiele sensualiteit die zich eerst langzaam ontvouwt en vervolgens in en stroomversnelling tot bloei komt’.

De laatste twee zinnen slaan natuurlijk op de geur. Interessant altijd de poging kleur in geur te vertalen. Zwart staat voor donker. Rood voor passie. Blauw voor luchtig. Wit voor puur.

Maar beige? Een kleur die in feite zweeft tussen verschillende kleuren. Tussen bruin, tussen wit, tussen parelmoer, tussen goud. Beige mag niet te vol ruiken (vanille), niet te bloemig (tuberoos) en zeker niet te aards (patchoeli). Het moet er eigenlijk tussen zweven. Zacht en vriendelijk met een hint van ingehouden sensualiteit. Oh ja, en het moet ook iets houtigs hebben dat doet denken aan schaafsel waar de zon over schijnt.

Maar het allerbelangrijkste aan beige in combinatie met Chanel is comfort. Zoals haar beroemde tailleur waarvan, afgaande op ervaringsdeskundigen, je eigenlijk nooit het idee hebt dat je hem draagt. Jacques Polge over Beige: ‘Deze creatie is anders dan de voorgaande Exclusifs. Het is een boeket witte bloemen met goudgele accenten; een bloemig parfum met een zweem van honing’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE HONINGBeige is een wonderlijke compositie. Dat wil zeggen het idee van een meidoornhaag in de regen (met zijn bloemig-houtige geur) werkt wonderwel. Eindelijk ruik je deze weerbarstige bloemennoot weer eens – meidoorn heeft iets ruigs; iets verweerds. Bloemen op het einde van hun bloei die blijven plakken op de boomschors. Alleen staat hier een enorme zoet bloemenboeket tegenover:  koppige lelie, ‘amandel-vanille’ heliotroop, sensuele ylang-ylang en een iets minder sensuele jasmijn.

Die druppels honing; ook helemaal Beige. Geeft het idee van beige het idee van een gouden gloed. Alleen is voor mij de frangipani-noot iets te sterk, waardoor de geur te exotisch wordt. Ik associeer Beige als geur vooral met Europees, in het bijzonder met de in beige nuances gehulde privé-appartementen met gedempt licht van Coco Chanel aan de rue Cambon, Parijs.

RUIK & VERGELIJK

Alle geuren in Les Exclusifs zijn gecomponeerd met het turbulente leven van Coco Chanel in gedachten. De volgende drie zijn wat mij betreft de beste karakterschetsen en als parfumcompositie het meest geslaagd.

Chanel – Les Exclusifs – 31 Rue Cambon (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Coromandel (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Bel Respiro (2007)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BEIGE CHANEL 1

PURPLE PATCHOULI – PRIVATE BLEND – TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

BACK TO THE SEVENTIES

Jaar van lancering: 2007

Laatst bijgewerkt: 02/12/09

Neus: Tom Ford en… onbekend

Flacon en presentatie: Tom Ford

Tom Ford zegt dat hij zich voor Private Blend door twee stijlperioden heeft laten inspireren: de art deco van de jaren dertig. Zie de ‘best wel’ indrukwekkende presentatie. En de klassieke moderne chic van de jaren zeventig. Dat laatste slaat vooral op de inhoud. Het is de periode – binnen het parfumspectrum welteverstaan – die eigenlijk ophield te bestaan met de lancering van Yves Saint Laurents Opium (1977). Voor die tijd, zo zegt men vaak, haalde inspiratie het beste naar boven in neuzen, parfumhuizen en couturiers. De mooiste en meest eigenzinnige geuren tot gevolg. Daarna nam de marketing de handel over: het bepaalde naam, ‘gevoel’, concept en imago. De geur zelf deed er steeds minder toe.

Tom Fords Purple Patchouli is duidelijk ‘so seventies’ voor 1977. Het draait hier 100 procent om de geur. Alhoewel ik de kleuraanduiding niet begrijp – geldt ook voor zijn White Patchouli uit 2008 – is de geur precies wat je je bij een ‘klassieke’ patchoeli voorstelt. Donker, houtig, intens en laten we niet vergeten: bloemig. Broeierige sensualiteit in een regenwoud waar de zon doorheen schijnt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Er gaat het gerucht dat sommige geuren uit de Private Blend-serie ‘infused’ zijn met grass, de softdrug. Inderdaad stuff. Mocht het waar zijn, dan zit het zeker in Purple Patchouli. De geur opent namelijk zo weirdo groen (met citrusaccenten) die inderdaad doet denken aan… en trouwens pure patchoeli heeft van zichzelf ook een beetje een grass-achtige geur

Wanneer deze ‘hasjwalm’ is overgewaaid, moet je een orchidee-akkoord ruiken. Ik niet. Wel: patchoelie die aan heftigheid wint door een sterke en mooie leernoot. Samen gaan ze op weg naar de basis waar deze hout-leercombi een superzachte landing maakt op een bedje van amber, Peru-balsem en vetiver. Nou vooruit, nog wat patchoeli.

RUIK & VERGELIJK

Drie patchoeligeuren om te vergelijken. De eerste staat symbool voor de jaren zestig- en zeventig love, peace & happinessgedachte bezongen door vrije vogels terug van hun spirituele reis uit India (denk er op de achtergrond de citarmuziek bij die de Beatles in hun ‘bevrijde’ plaatopnamen gebruikten).

De tweede is een klassiek-moderne interpretatie van dit geliefde kruid. Minder ‘eigen’ dan Purple Patchouli, maar wel zoals een moderne ‘zware’ patchoeligeur hoort te ruiken. De derde volgt ook het spoor van patchoeli op een moderne en tegelijkertijd klassieke manier.

Reminiscence Patchouli (1970)
Serge Lutens Borneo 1834 (2005)
Le Labo Patchouli 24 (2006)

N°18 – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 3, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NUMMER, EEN ZOET-ZWOEL RUIKEND ZAADJE

DAT VERSCHIJNT ALS EEN KOMEET IN DE NACHT

Jaar van lancering: 2007

Laatst bijgewerkt: 04/11/09

Neus: Jacques Polge, Christopher Sheldrake

Flaconontwerp: Chanel

Spelen met cijfers waarvan je denkt dat ze een (bijgelovige) betekenis hebben, spelen met parfums waarvan je weet dat ze bijzonder zijn. Zo kun je de beroemdste parfums die tijdens het leven van Coco Chanel verschenen noemen. N°5 uit 1921 refereerde aan haar geluksgetal, N°19 uit 1970 verwees naar haar geboortedag in augustus 1883. Laten we N°22 niet vergeten. Dit cijfer had alleen geen speciale betekenis: het verscheen in 1922.

Sinds 1997 heeft Chanel een nieuw nummer: N°18. Het verwijst naar de juwelenboetiek die het couturehuis op het place Vendôme, Parijs, dat jaar opende. Coco Chanel had trouwens een ambivalente houding ten op zichte van ‘echte juwelen’. Vrouwen overdadig getooid met stenen, het was voor haar te makkelijk en te veel ‘show off’. Ze waren hierdoor meer een sieraad voor de mannen die ze schonk dan in plaats van de vrouw die ze droeg. Wat ze ook hekelde: de vaak te klassieke ‘setting’. Haar antwoord: de introductie van costume jewelry: fake stenen, fake parels en fake goud – vaak Byzantijns vormgegeven – die in grote hoeveelheden op haar minimalistische kleding pas echt begonnen te schitteren. Dat was niet eerder vertoond. Hiermee had ze een enorm succes dat ook werd opgemerkt door de Internatonial Guild of Diamond Merchants. Midden in de depressie van de jaren dertig kon het geen kwaad om de verkoop en prestige van juwelen een boost te geven.

Dus verzochten ze Chanel, toen gezien als meest invloedrijke ontwerpster, een collectie te maken. Ze deed het samen met Paul Iribe en was gebaseerd op drie thema’s: kometen, veren en ‘knopen’. De presentatie vond plaats in 1932 in Chanels appartement, rue du faubourg St. Honoré. Bijna overbodig te vermelden: un succès fou en – de crisis indachtig – heel slim: je kon de juwelen op verschillende manieren dragen. Een broche in de vorm van een ster kon je bevestigen aan een snoer voor om de hals. Het effect: ook nu nog verbazingwekkend! De collectie is in 1997 opnieuw in productie genomen en te koop op place Vendôme N°18.

Het inspireerde Jacques Polge en Christopher Sheldrake tot een geur die in feite het tegengestelde is van wat je over het algemeen van een ‘juwelenparfum’ verwacht. Geen ‘schitterende’ overrompeling van bloemen, geen onderdompelen in oosterse parfumweelde. Nee, als je N°18 met een steen of een juweel moet vergelijken, hou ik het op een simpele parel hangend aan simpele gouden ketting. Want N°18 is voor mij wit, parelmoer en bloemen samengevloeid in een licht sensuele sluier. Een meesterwerk en in vergelijk met andere geuren uit Les Exclusifs-reeks de minst ‘veilig’ klassiek, het meest verrassende. Alhoewel… 31 Rue Cambon…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

N°18 heeft een subtiliteit die je tegenwoordig in de ketenparfumerie zelden ruikt. ‘Toptiengeuren’ moeten het hebben van een duidelijke boodschap. Zowel in gebaar als in geur. Hoewel ‘niet verkeerd’ ontbreekt het ze vaak aan verfijning, geven ze niet de mogelijkheid om ‘de diepte’ in te gaan. Daarvoor zijn de ingrediënten vaak te duidelijk en onderling hun verhouding te voorspelbaar en te klassiek. Je weet eigenlijk direct wat je ruikt.

Dan deze ‘parel’. Een prachtige diffuse opening: iets groen (groene thee, olijf?), iets stroefs, poederachtig (iris, zacht hout?), iets fruitigs (gedroogde vruchten?), iets bloemigs (roos?).

Samen gaan ze langzaam over naar het hart van N°18 waar ambrette subtiel zijn muskachtige, zoete en vanille-angehauchte aroma verspreidt. Warm, maar niet te. Zwoel, maar niet te. En het allermooiste aan dit kunstwerk: hoe langer op de huid, des te indringender de noten van ambrette, ze dringen als het ware tot diep in de huid! En toch die heerlijke lichte en luchtige toets.

RUIK & VERGELIJK

Wordt niet veel gebruikt in parfums en meestal alleen in de basis: ambrette. De reden: het wordt niet in enorme hoeveelheden gekweekt, dus behoorlijk prijzig. De geur van de zaden van de hibiscusplant zijn hun gewicht in goud waard. Zeg Men. Komt door het zoet-subtiele sensuele parfum dat het verspreidt en, naar het schijnt, een bijna natuurlijke kopie van ambrisgris. Zoet, zacht én met het vermogen om de geur van iris en roos tot een nieuw hoogtepunt te brengen. Dat ruik je niet alleen goed in N°18, maar ook in:

Annick Goutal Ce Soir ou Jamais (1999)
Lancôme – Maison Lancôme – Mille et Une Rôses (1999)
Hiris Hermès (1999)
Frederic Malle Lipstick Rose (2000)

TOM FORD – TUSCAN LEATHER – PRIVATE BLEND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

AN ORIGINAL TAKE ON A CLASSIC LEATHER SCENT

Jaar van lancering: 2007

Laatst bijgewerkt: 09/07/12

Neus: Jacques Cavallier, Harry Fremont

Flacon en presentatie: Tom Ford

Opvallend: steeds meer mensen kunnen hun favoriete wijn onder woorden brengen. Zet ze een fles voor van hun favoriete druif en de dichter wordt spontaan in ze wakker. Lyrisch vertellen ze over de fruitige nuances die zo mooi accorderen met de houtige noten in het gehemelte. Vraag mensen of ze hun favoriete geur kunnen omschrijven, dan lijken ze door stomheid geslagen. Dit volgt meestal: ‘wel lekker’, ‘mmmhh’, ‘prachtig’. Of: ‘bagger’, ‘drie keer niks’. Merkwaardig en jammer. Door dit ‘gebrek’ (aan interesse) dragen veel mensen geuren die ze ‘wel aardig’ vinden. Echt kapot zijn ze niet. En: ‘het was een cadeautje’. Gelukkig: een groeiende groep wil intenser van geur genieten. Ze zijn niet onder de indruk van een naam, campagne en flacon. Het draait om de inhoud. Ook opvallend: heb je een zekere geurervaring, dan kom je er vanzelf achter welke familie je aan de parfumboom het lekkerste vindt. De volgende stap: binnen die familie naar de absolute versie zoeken die het beste bij je past en die je – gelijk je favoriete wijn – tot in de hemel kunt beschrijven.

Ik heb dit van nabij meegemaakt met een zwager. Gek op geuren. Ik kwam erachter dat hij zich het meest op zijn gemak voelt als hij een ‘leer’ draagt omdat hij een aantal geuren die hij had gekocht en gekregen na verloop van tijd niet meer gebruikte. Een beviel hem wel, maar die mocht sterker: Pour Homme Gucci (2004) – van Tom Ford. In feite een geur met een lichte leernoot. Toen ik hem Cuir Ottomane (2006) van Parfum d’Empire voorstelde (die hij vervolgens probeerde en kocht) onderging hij een soort ‘verlichting’ en voelde een soort van geluk: ‘eindelijk gevonden de geur die ik zoek’.

Sindsdien is hij in de ban. De ene ‘leer’ (Cuir de Russie van Chanel) vindt hij prettiger dan de ander (Cuir van Lancôme). Ik ben benieuwd wanneer hij Tuscan Leather ontdekt, de leergeur van Tom Ford die hij presenteerde tijdens de opening van zijn Milanese boetiek in 2008. Ik zeg – hier spreekt een echte leerfanaat, in geuren dan: Tuscan Leather is perfect. Dit is wat je van een leergeur verwacht. Sterk, uitdagend en ruw met daarnaast een ongelofelijk mooie finish. En toch: en dat is mijn kritiek op alle Tom Ford Private Blend-geuren; ondanks hun perfectie mis ik een eigen, individuele toets. Ze zijn te braaf. Dat wil zeggen: ze blijven teveel vast binnen hun parfumfamilie. Ik had eigenlijk een dissonante toets – zo eigen aan Tom Ford – verwacht die je verwonderd doet zeggen: ‘waarom hebben ze dit niet eerder met een – in dit geval – leergeur gedaan’. Maar, afgezien daarvan: Tuscan Leather is een en al parfumgenot. Moet ik een cijfer geven: negen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zo omschrijft Tom Ford zelf de geur: ‘A chypre blend of notes brings a raw, yet reserved sensuality to this original take on a classic leather scent’. Wat Tom Ford heel goed heeft begrepen, en hieraan merk je direct dat hij een echte parfumkenner is: hij laat in Tuscan Leather jasmijn een belangrijke rol spelen. Goede jasmijn heeft namelijk in zich een dierlijke-leernoot die je met de juiste toevoegingen enorm kunt versterken. Tom Ford doet het met een – logisch – leernoot.

In het bijzonder: leer en zwarte suède, zeg maar ruw leer en zacht leer) en combineert dit met het rokerige en perfect met leer en jasmijn ‘matchende’ wierook. Heel leuk is dat je in de opening een zoetige noot ervaart – framboos in dit geval, origineel I must confess. Saffraan, ook zo’n mooie en chique versterker van een leergeur speelt ook mooi zijn spel. ‘Amberwood’ zorgt in Tuscan Leather voor een strakke finish.

RUIK & VERGELIJK

Leergeuren… niet erg populair. Nog steeds very very niche. Maar ik voorzie een renaissance. Ik bedoel als Tom Ford het doet…

Klassiek leer:

Chanel Cuir de Russie (1924)
Knize Knize Ten (1924)

Neo-klassiek leer:

Etro Gomma (1989)
Armani Privé Cuir Améthyste (2004)
Parfum d’Empire Cuir Ottomane (2007)
Lancôme Cuir (2007)

ONDE VERTIGE GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET O, GEURENALFABET V, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN DUIZELINGWEKKENDE GEUR

DIE JE INTRODUCEERT IN DE

WERELD VAN KAMA SUTRA

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 31/10/09

Neus: Azniv Buzantian, Jacques Cavallier

Model: Jessica Stam

Flaconontwerp: Giorgio Armani

Fijn om te weten: de vrouw die één van drie Onde-parfums draagt, laat een onvergetelijke indruk achter. Moet ook wel, want de bedoeling van Giorgio Armani: hulde brengen aan ultieme sensualiteit en intense vrouwelijkheid. Deze trilogie is geïnspireerd op ‘de rituelen van het Oosten’ – en weerspiegelt een innerlijke reis, vol verleiding en beroering als een echo, een golf, een beroering die blijvend is.

Onde Vertige in het bijzonder is geïnspireerd op de Kama Sutra. Oh-la-la en meer hitsige gedachten dus, want dit is het belangrijkste Indiase leerboek over ‘de wetenschap van liefde’ geschreven door Mallanaga Vatsyayana in de vierde eeuw na Christus, en roept tegelijkertijd de rijkdom op van oude Indiase tempels die baden in een roze en zinnelijke gloed…. denk aan de Taj Mahal bij zonsondergang. En met een beetje fantasie kun je in de flacon van Onde Vertige – wel goed je ogen dichtknijpen- een paleis uit India zien.

Dit is een beetje overdreven gesteld: ‘De trilogie Onde kondigt een nieuw tijdperk aan voor de wereld van parfums. Deze neo-oosterse geuren herdefiniëren de klassiekers uit oriëntaalse parfumfamilie’, om onduidelijk te vervolgen, ‘het zuivere en levendige ontwerp definieert de weelde, geconcentreerdheid  en indruk die de parfums onthullen’.

Wat interessant(er) aan de Onde-geuren is dat Giorgio Armani hiermeer het niche-concept een beetje dichter bij de gemiddelde ketenparfumerieklant brengt. Zowel in presentatie – gekleurde flacons met sierlijk reliëf waaraan even sierlijk een zijden kwastjes bengelen – als in geur zijn deze drie Ondes chiquer, eleganter en kwalitatief beter dan bijvoorbeeld Armani Code (2006) en Idole d’Armani (2009)… maar nu zal ik een aantal parfumfans wel tegen het zere been trappen. Missschien wel Giorgio Armani zelf.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerste indruk van Onde Vertige: zacht en bloemig met een fluweelzepige toets die na verloop van tijd mooi balanceert tussen fris en intens. Geen klassiek-frisse opening trouwens; het zijn direct de bloemen die gaan spreken. Amandelbloesem (zijdezacht), frangipani (intens zoet) en pittosporum (Nederlandse naam is Australische laurier, maar dat zegt niets over de geur die groenzoet schijnt te zijn) mengen zich met (in dit geval frisgroen en zonnig) jasmijn. Misschien wel dé bloem die we associëren met India. En zoethout geeft aan al deze bloemen een aangenaam modern-zoete toets. Ook heel Indisch de pure afronding met enkel patchoeli.

RUIK & VERGELIJK

Heel eerlijk gezegd: ik weet het niet. Ik  moet aan een geur denken, maar die wil me maar niet te binnen schieten. Wordt vervolgd! Of zou Onde Vertige nu gewoon uitzonderlijk en niet te vergelijken zijn?

Wat ik nog wel kwijt wil: qua presentatie moet ik erg denken aan Cacharels Loulou (1987) – licht ik toe bij de beschrijving van Onde Mystère.

 

FOREVER AND EVER DIOR – LES CREATIONS DE MONSIEUR DIOR – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET F, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

DIOR POUR TOUJOURS!

DIOR A JAMAIS!

Jaar van lancering: 2001/2009

Laatst aangepast: 29/03/12

Neus: Jean-Pierre Béthouart (2001), François Demachy (2009)

Model: onbekend

Artistic direction: John Galliano (eerste versie)

Het is voor mij de merkwaardigste geur binnen de collectie Les Créations de Monsieur Dior die in (2009) werd gepresenteerd. Niet wat de – letterlijke – inhoud betreft, maar wel met de link met de naamgever van het couturehuis. Want afgaande op Les Créations de Monsieur Dior verwacht je geuren, ik althans, die tijdens zijn leven zijn verschenen.

In feite zijn dat er twee. De androgyne cologne Eau Fraîche – de herontdekking van dit jaar wat mij betreft – uit 1953 en Diorissimo uit 1956. Diorella (1972) en Dioressence (1979) kun je in zoverre nog linken met Christian Dior lui-même doordat ze ook werden geïllustreerd door de ‘huistekenaar’ van maison Dior, René Gruau. Inmiddels is hier in 2011 Diorama (1949) bijgekomen, een van de meest fijnzinnige bloemengeuren die ik ken.

Forever and ever Dior – een slimme naam waarvan volgens mij veel concurrenten zich achteraf gevraagd hebben waarom zij niet op deze vondst zijn gekomen – verscheen in de periode dat ik het spoor een beetje bijster begon te raken en interesse begon te verliezen in de Dior-geuren. Want: hellup, zoveel! Zo was daar Lily (1999), zo waren daar Eau Energisante en Eau Relaxante (2000). Herinner je je deze nog: Remember Me (2000)? En dan hebben we het nog niet gehad over de ‘grote geuren’. In 2001 verscheen dus Forever and Ever Dior eerst als taxfree-geur die in retroperspectief een van de geliefdste ‘tussendoor Diors’ blijkt te zijn. Een vriendin van mij kan het beamen. Ze kreeg de geur van haar man die op reis was en, hoewel niet echt een rozenparfum-fan, heeft ze via internet nog diverse flacons verzameld bang als ze was dat ze er niet meer van kon genieten.

François Demachy, huidig ‘huisneus’ van Dior heeft de geur opnieuw tegen het licht gehouden. Dit zegt hij over Forever and ever Dior: ‘Het is de modernste geur uit de collectie. De signatuur stemt overeen met de periode. Zonder scherpte, goed gemaakt, evenwichtig. Een romantische, zachte en delicate geur rond de Bulgaarse roos, een hommage aan een bloem die monsieur Dior na aan het hart lag’. Maar dat kun je ook van het lelietje-van-dalen en tig andere bloemen zeggen. Maar, het moet gezegd: de Bulgaarse roos ruik je in volle glorie en de naam is te mooi om het bij een ‘tussendoordior’ te laten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een simpele opbouw die ervoor zorgt dat je de ster van de geur aangenaam blijft ruiken. De Bulgaarse roos wordt in Forever and ever Dior omringd door frisse fresia en een heldere jasmijn uit India waardoor de Bulgaarse roos niet te zwaar en te vol wordt en hierdoor een mooie lichte toets behoudt.

Een zweem van witte musk zorgt ervoor dat de bloemenweelde een weelderige, wollige warmte krijgt. Eigenlijk in al zijn eenvoud een hele mooie en heldere rozengeur.

RUIK EN VERGELIJK

Bij Dior kun je nog op een andere manier van roos genieten. Maar dan wel op een zeer hoog niveau. Een rozenparfum dat de concurrentie aangaat met alle rozenparfums in het niche-circuit. Slechts verkrijgbaar in 20 Diorboetieks en gehuld in een moderne versie van de beroemde Baccarat-flacon van Miss Dior (1947).

Dior – La Collection Particulière – Le Passage N°4 (2007)

COLOGNE NOIRE 01703AK – LA COLLECTION EXTRAORDINAIRE – VAN CLEEF & ARPELS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 9, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, GEURENALFABET CIJFERS, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN COLOGNE DIE DE ZINNEN PRIKKELT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 09/10/09

Neus: Marc Buxton

De Parijse juwelier noemt zijn Collection Extraordinaire ‘couture parfumerie’. Wat de zes – Muguet Blanc, Bois d’Iris, Orchidée Vanille, Lys Carmin, Gardénia Pétale, Cologne Noire – verbindt is excellente authenciteit, hoge kwaliteit en puurheid van de materialen. Lijkt me niet meer dan logisch. Nog een sleutelwoord: ongekunsteldheid. Dat uit zich met name in de presentatie. Gelijk een juweel is iedere eenvoudige flacon gesigneerd met een stempel op de onderkant en is ieder parfum ‘gepersonaliseerd’ met naam en nummer – ‘een wijze van identificatie vaak door parfumhuizen toegepast’. Hiermee sluit de Parijse juwelier aan op de ultieme verfijning die sinds 2004 – in gang gezet door Giorgio Armani – in de hoogste regionen van de parfumerie plaatsvindt. Chanel, Dior, Givenchy, Guerlain, Hermès en Prada presenteren collecties waarin één klassiek parfumingrediënt of één parfumfamilie centraal staat. Gemaakt van de best mogelijke kwaliteit. Niet te koop op iedere straathoek. Het is een reactie op de tsunami van middle of the road-geurtjes van de afgelopen jaren – waar sommige huizen zéér enthousiast in participeerden – en antwoord op de enorme populariteit en  inwisselbaarheid van de celeb fragrances.

Bijna elke ‘extreme luxelijn’ heeft natuurlijk ook een cologne in zijn collectie. Van Cleef & Arpels ook. De ‘kleur’ slaat op het kruidige aspect. En hierin schuilt de charme en de ‘moderniteit’ van Cologne Noire.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Cologne Noire is een ‘op de kop’-cologne: in plaats van de klassieke citursuitbarsting word je eerst meegesleurd door een gekruide wolk van gember, kardemon en peper. Lekker, en: je bent direct wakker. Dan verschijnen de citruswolkjes aan de horizon gevuld met bergamot, neroli en mandarijn. Fris maar ook bloemig. En dit alles mooi vastgehouden door houtaccenten die naar verloop van tijd geprononceerder worden. Kruiden geplakt op hout ondergedompeld in hesperiden.

Van Cleef & Arpels spreekt van een ‘een cologne met nieuwe toon, nieuw effect en moderniteit’. Niet heel maar waar. ‘Gekruide’ colognes bestaan al langer, het effect dat Cologne Noire geeft – instantfrisheid – is gelijk andere colognes.

Modern… daar kan ik me in vinden, als je de geur vergelijkt met 4711 (1792) of Eau de Cologne van Chanel (2007). Maakt ook niet uit. Een mooie cologne, is voor een cologne-fan altijd welkom.

RUIK & VERGELIJK

Cologne Noire is gemaakt door de neus die in de jaren tachtig op de Duitse televisie in het programma Wetten Das allerlei geuren, wat zeg ik héél véél, blind van elkaar kon onderscheiden. Iemand uit de parfumindustrie, zag dit en bood hem direct een opleiding/baan aan.

Marc Buxton geldt nu als een van de eigenzinnigste neuzen met sinds 2008  een eigen lijn: Nameless, Wood & Absinth, Black Angel, Hot Leather, English Breakfast, Around Midnight… die ik helaas nog niet heb geroken. Hieronder vier andere geuren net zoals Cologne Noire voor haar en hem gemaakt door Buxton.

Comme des Garçons Green Eau de Cologne (1995)
Elternhaus MoslBuddJewChristHinDao (2005)
Gianfranco Ferré Acqua Azzurra (2008)
Karl Lagerfeld Kapsule Light (2008)

ONDE EXTASE GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 3, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EXTASE UIT HET LAND VAN DE RIJZENDE ZON

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 21/08/09

Neus: Bruno Jovanic

Model: Jessica Stam

Fotografie: Mert Alas & Marcus Piggott

Flaconontwerp: Giorgio Armani

Met de Onde-trilogie zet Giorgio Armani echo’s, golven en beroeringen in gang die – hoe mooi – volgens de ontwerper blijvend van aard zijn. En welke je van de drie ook draagt – Onde Mystère, Onde Vertige, Onde Extase – ze maken de draagster exotisch en – hoe mooi – laten een onvergetelijke indruk achter. Het is duidelijk: met dit trio wordt ultieme sensualiteit en intense vrouwelijkheid gehuldigd. Armani verwoordt het zo: ‘Ik heb altijd de magnetische aantrekkingskracht die je waarneemt in de nabijheid van een intrigerende vrouw willen verwoorden. Als een waar eerbetoon aan deze mysterieuze allure, creëerde ik een trilogie van geuren’.

Onde Extase neemt je mee naar Japan, het land van de geisha’s – de beroemde gezelshapdames van wie bekend is dat ze verleiden tot een kunst hebben verheven. Niets een, twee, drie… ram, bam thank you mam, maar een slow ‘sensualiseren’ zodat je als ‘gast’ uiteindelijk niet meer weet of je nu voor de theeceremonie had betaald of voor een portie… Want de kunst van geisha’s bestaat er uit – aldus Armani – ‘vluchtige momenten te transformeren naar momenten van eeuwigheid en totale betovering’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Niet onbescheiden: ‘de trilogie Onde kondigt een nieuw tijdperk aan voor parfums omdat het de klassieke oriëntaalse familie herdefinieert’. Volgens mij kun je dit – gezien opbouw en ingrediënten – niet beweren. Wat wel waar is: deze neo-oosterse geuren blijven ondanks hun sensuele toon licht en transparant. Mooi aan Onde Extase is de sierlijke overgang van top, hart naar de basis. Eerst is er kortstondige frisse siddering van bergamot en roze peper die snel overwaait naar het hart die origineel is gevuld met  mimosa en narcis.

Beide geel. De eerste als een zon aan een wolkenloze hemel, de tweede – bijna – bedwelmend groen-bloemig. Om de mimosa en narcis in harmonie te krijgen is er Egyptische jasmijn. En dan geleidelijk kom je in basis van cederhout en musk vermengd met – ook origineel – sesamzaad, die je lichtjes ruikt en waardoor het lijkt alsof er een andere warmte ‘optreedt’.

RUIK & VERGELIJK

Het land van de rijzende zon, speelt op geurengebied een steeds belangrijker rol: Kenzo, Issey Miyake, Comme des Garçons. Alleen wat ‘inhoud’ betreft weet het land weinig ontwerpers en parfumhuizen te inspireren…. terwijl iedereen die er geweest thuiskomt met indrukwekkende verhalen over de cultuur en way of life. Misschien is het wel te veel… lost in perfumes!

Guerlain – Un Parfum, une Ville – Paris-Tokyo (2009)

ANGEL LIQUEUR DE PARFUM THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 1, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ENGEL ONDER INVLOED (VAN HOUT)

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 28/09/09

Neus: onbekend

Thierry Mugler houdt woord. Dat wil zeggen: hij blijft de traditionele wereld van de parfumerie uitdagen met nieuwe olfactorische ‘heldendaden’ – lees: experimenten – met slechts een doel: zorgen voor onverwachte ontmoetingen waardoor de vaste gebruikers van zijn ‘klassieke’ geuren worden verrast.

In 2007 was het resultaat La Part des Anges. Waarin de kennis van parfumeurs en wijnmakers voor het eerst werd samengebracht door Angel te laten rijpen in kersenhouten vaten. Met Les Liqueurs de Parfums gaat Mugler een stap verder: het destilleren van Alien, A*Men en Angel. Hoe? Door de geuren acht weken opnieuw in houten vaten te laten rijpen, maar dan anders. Het effect aldus de initiatiefnemer: ‘Een langdurige en slimme ontmoeting tussen parfum en hout die zowel elegant als waardevol is’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Door deze voorkeursbehandeling, geïnspireerd op cognacbereiding, waarbij de oorspronkelijke jus twee maanden schommelde in kersenhouten vaten – voorgesteld door de internationaal om zijn know-how bekende vatenmaker Sequin Moreau – doet zich ‘een mysterieuze alchemie’ voor.

Want door de transformatie van Angel naar Angel Liquer de Parfum treedt een verdieping op, de geur krijgt een extra laag. Het kersenhout versterkt de gekonfijte vruchten en honingzoete nuances. Een toegevoegde ambernoot maakt ‘de verleiding nog intenser’, aldus Mugler, die versterkt wordt door de eveneens gedestilleerde patchoeli… ‘die een tedere noot toevoegt, een noot van eeuwige bedwelming’.

Mooi aan deze ‘niche-bebandeling’ van Angel is dat als liefhebber je kennis wordt getest. Net zoals het jus acht weken heeft gerijpt, zal je waarschijnlijk na verloop van acht weken pas echt de andere en diepere nuances waarnemen en ‘begrijpen’. Althans dat was bij mij het geval. En de tijd loont zich. Het is altijd mooi om je verbond met een favoriet parfum uit te diepen. Thierry Mugler leads the way. Ben ook benieuwd hoe de concurrent op dit verrijkingsidee zal reageren…

RUIK & VERGELIJK

Nou… en ik vind de ontmoeting tussen de Angel en de roos ook nog steeds boeiend: Rose Angel of was het nu Angel Rose?

Thierry Mugler Angel (1992)
Thierry Mugler – A Garden of Angels – Rose Angel  (2005)