GEURENALFABET P

PURE BRILLIANCE CELINE DION

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 4, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

(ZE IS) GEWOONWEG BRILJANT

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 04/04/11

Neus: Harry Fremont

Nee, het is geen nieuw glam-parfum van Chopard. Pure Brilliance – we lezen het persbericht – ‘weerspiegelt de natuurlijke glamour van de zangeres en is bedoeld voor vrouwen met een ongekende passie voor het leven. De geur is een fantastisch nieuw product van de bekroonde, uitermate populaire internationale topartiest Celine Dion en Coty’. Dat is heel mooi en wordt nog mooier: ‘Ze heeft een stem en ziel die vrouwen diep raken, zij is gewoonweg briljant; daarom hebben we deze geur samen gemaakt’. Inderdaad mannen niet echt, die raken vaak kriegel – persoonlijke ervaring – als Dion haar vocale grenzen aan het verkennen is.

En wat is de geur toch romantisch en vol verlangen. Dit zegt de met vijf octaven begiftigde nachtegaal: ‘Pure Brilliance gaat om de glans en schoonheid in het hart van elke vrouw. Het is de innerlijke energie die een vrouw uniek maakt’. Maar goed voor Celine Dion dat veel vrouwen hierin heel lang blijven geloven en – hopen – dat hun mannen/vrienden/partners hun Pure Brilliance cadeau doen waardoor ze alleen maar van Dion ‘zwijgend’ hoeven te genieten.

Over de presentatie: ‘Pure Brilliance zit verpakt in een prachtige flacon in de vorm van een smaragd. Door de drie randen aan de zijkanten ontstaat een wisselwerking zodat het flesje licht uitstraalt en glanst. De goudkleurige hals en paarse dop zijn opvallende accenten en zorgen voor een luxe finish met een modern karakter’. En hoe ontstaat zo iets prachtigs? ‘Celine inspireert ons met haar unieke bravoure en zo zal Pure Brilliance de vrouw inspireren die het parfum draagt’. Aldus Coty.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Schrijf het vaker, en doe het weer. Hoe zou Pure Brilliance geroken hebben als Coty had gekozen voor kwalitatief betere ingrediënten. Want de geur opent aanstekelijk met fris fruit: peer en appel op een bed van groene bladeren. Fresia zorgt ervoor dat deze frisheid een bloemige noot krijgt die wordt voortgezet in het hart. Daar bloeit net zo aangenaam fris kamperfoelie (met zijn honingaccent) en lelietje-van-dalen: intens groen en dauwachtig. En dit alles afgerond met zachte houtsoorten. Het effect: ‘Net zo magisch als de stem van Celine. Elke noot van Pure Brilliance weerspiegelt een deel van de talenten en persoonlijkheid van de zangeres: vrolijkheid, levenslust, sensualiteit en bezieling’.

RUIK & VERGELIJK

Het lelietje-van-dalen, bloeit dit jaar ook heel anders, heel puur en slechts voor 1 dag (31 april) in (bespreek in binnenkort):

Guerlain Muguet (2011)

PHILTRE D’AMOUR – LES PARISIENNES – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 14, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ECHTE VALENTIJNSGEUR

Jaar van lancering: 2000

Laatst aangepast: 14/02/11

Neus: Jean-Paul Guerlain

Waarom de heilige Valentijn, die in 270 na Chr. een martelaarsdood stierf, is uitgeroepen tot de beschermheilige van verliefden heeft waarschijnlijk te maken met het toeval dat zijn feestdag samenvalt met een oud vruchtbaarheidsfeest. Onder toeziend oog van godin Juno werden in de Romeinse tijd op 15 februari jongens naakt en gewapend met een zweep de zeven heuvels van Rome ingestuurd. Alle maagden die ze onderweg raakten werden volgens de mythe vruchtbaar.

In de loop der eeuwen is dit heidense feest door de kerk van Rome omgesmolten tot de dag waarop men een ode brengt op het naderende voorjaar. In de 19de eeuw groeide het uit tot de dag van verlief­den en vriendschap. Lange tijd waren het met name kaarten (valentines) en kleine attenties die men ‑ vaak anoniem – verzond naar zijn geliefde.

Gezien dit amoureuze postverkeer voornamelijk in het Angelsaksische taalgebied plaatsvond, heeft de heilige Valentijn heel wat zendelingswerk moeten verrichten om bewoners van het Europese vasteland te overtuigen. Hij kreeg een duwtje in de rug door de commercie sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw. Eerst door de bloemensector – wat één roos al niet kan zeggen – later door elke bedrijfstak die op een bepaalde manier geassocieerd wou worden met liefde. Dus ook de parfumsector: die ontwikkelt vlak voor Valentijnsdag (veronderstelde) leuke acties. Bijvoorbeeld bij aankoop van een ‘romantische geur’ wordt gratis een roos naar je geheime liefde verstuurd.

Guerlain is voor zover bekend het enige parfumhuis met een ‘echt’ Valentijnsparfum: Philtre d’Amour. Volgens de Franse wikipedia ‘een drank van afrodisiastische oorsprong waaraan wonderbaarlijke eigenschappen worden toegeschreven met het vermogen om de liefde te inspireren’. Volgens Jean-Paul Guerlain ‘een elixir voor een vrouw voor wie liefde kan ontaarden in een gekmakende passie en een bedwelmende liefde op het eerste gezicht’.

Ben je in een echte Valentijnsbui: neem de Thalys naar Parijs en koop daar Philtre d’Amour in een van Guerlainboetieks, want de geur is sinds in 2004 onderdeel van Les Parisiennes, de serie van een beetje ‘vergeten’, maar populaire Guerlaingeuren. Alleen werd de concentratie verhoogd: van eau de toilette naar eau de parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend: wat je misschien van een Valentijnsgeur zou verwachten, ruik je niet in Philtre d’Amour: de roos treedt niet op als postillon d’amour. Even opvallend: ik vind het geen typische vrouwengeur. Deze frisse chypre heeft voor mij een sterk androgyn karakter. Ruik je direct in de opening: een strak-frisse en zeer energieke opening van citroen en bergamot die door verbena een mooie groene toets krijgt.

En dat is het prettige aan Philtre d’Amour, die groene toets komt telkens subtiel terug. In het hart is dat mirte-blad (citroenfris, groen en kruidig) en petitgrain (geperst uit takken en bladeren van de bittere sinaasappel) die de witte bloemen in het hart (jasmijn en neroli) een groene glans geven.

Een echte chypre kun je Philtre d’Amour niet noemen. Daarvoor ontbreekt in de basis eikenmos. Dat wil niet zeggen dat de geur geen bosachtige ondertoon heeft, want hiervoor staan patchoeli en niet nader omschreven houtsoorten garant.

Mooi, vanzelfsprekend elegant en terecht door Guerlain waardig beschouwd om meer te zijn dan een limited edition.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij is Philtre d’Amour een kruising tussen:

Guerlain Jardins de Bagatelle (1983)

en:

Guerlain – Aqua Allegorie – Herba Fresca (1999)

N° 1 PARFUM TROUVE MILLER ET BERTAUX

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

GEVONDEN GEUR

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 28/12/10

Neus: onbekend

Miller et Bertaux (foto onderaan) is een chic-alternatief luxelabel dat in 1985 werd opgezet door Francis Miller en Patrick Bertaux. Alleen via de homesite kom je niet veel te weten over wie het zijn en waarom ze het doen? Als je de naam googelt word je ook niet veel wijzer. Hoeft natuurlijk ook niet. Mijn indruk: Miller et Bertaux heeft een hoog happinez-magazine-gehalte en laat zich inspireren door oosterse wijsheden. Het zoekt esthetiek en symboliek in kleine dingen: twijgjes, oude munten, door de elementen ‘geslepen’ stenen, vergeelde foto’s. De boodschap: schoonheid ligt in de natuur, die hoef je niet mooier te maken dan ze is. Dat soort werk.

Dit alles wordt versterkt door de kleinschalige uitstraling, de simpele kleren en dito accessoires die door de speciale setting bijzonder worden. Opvallend aan de kleding: vaak veredelde werkmanskleding waarvan de jassen soms zijn voorzien van poëtische tekstflarden: ‘Avec nos pensées nous créons le monde’. Of deze: ‘Si tu ne trouve pas quelqu’un prêt à cheminer avec toi, marche seul’. Dat soort werk.

Zelfs in niche-parfumkringen is Miller et Bertaux nog een geheimtip. De geuren zijn qua inhoud en qua presentatie vaak geïnspireerd op de Indiase cultuur (zoals Om inspire… and smile… uit 2010 en Shanti, Shantie uit 2008). De presentatie komt op de tweede plaats, want volgens de oprichters draag je een parfum, geen flacon. En de parfums vallen op door de hoge kwaliteit. Je hebt echt het gevoel dat je mooie geuren koopt, geen gelikte marketingconcepten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

N° 1 Parfum Trouvé is een complexe geur die ‘merkwaardig’ begint met een lekkere kruidigheid van komijn en ‘chutneykruiden’ waarachter zich een prachtig ceder-, sandel- en rozenhoutbos bevindt die je in de opening al lichtjes waarneemt. Maar voor je hier voluit kunt genieten, onderga je een eerst volbloemige noot van (witte) lelie, (zwarte) iris en ylang-ylang. Hoe langer de geur – die opmerkelijk lang aanhoudt – op de huid hoe intenser het verbond tussen het hout en de bloemen wordt.

Een lichte musktoets zorgt ervoor dat N° 1 Parfum Trouvé niet aan sensualiteit wint, maar juist helder en transparant wordt. Ook ‘merkwaardig’: N° 1 Parfum Trouvé heeft een lichte gourmand-alcoholische noot: rozijnen ondergedompeld in rum lijkt het wel. Lekker en aangenaam.

RUIK & VERGELIJK

Een heel merkwaardige gewaarwording, maar toch waar:

Serge Lutens Feminité du Bois (1992)

 

PECHE CARDINALE MDCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 16, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

VINTAGE ANNO NU

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 16/12/10

Neus: Jeanne-Marie Faugier

MDCI werd opgericht in 2006 door Claude Marchal. Staat voor Marchal Design & Créations Indépendantes. Je kunt hem beschouwen als een soort Frédéric Malle. Ook Marchal nodigt neuzen uit vrij spel te geven aan hun fantasie, ook Marchal legt ‘zijn’ neuzen geen beperkingen op wat de keuze van ingrediënten betreft.

Het verschil: MDCI is minder afstandelijk, minder ‘intellectueel’ en laat je parfum op een ‘ouderwetse’ manier beleven. Zie de presentatie. Is geïnspireerd – heeft u even? – op de Galerie d’Apollon in het Louvre, het Uffizzi Museum in Florence, de ‘Schatzkammer’ in Wenen en de collectie van Griekse en Romeinse antieke beelden van kardinaal Mazzarin, de Medici-familie en de Lodewijk XIV. Dus: kristallen flacons met daarop ‘antieke’ bustes gemaakt van Limoges ‘biscuit’-porselein. Vinden sommige mensen chic, sommige mensen kitsch, voor anderen zweeft het er tussen.

Opvallend: op verzoek van veel fans werden de eerste geuren – simpelweg genoemd naar de initialen van de neus plus codenaam – veranderd in meer tot de verbeelding sprekende namen, meer in tune met de classicistische uitstraling. Inderdaad Enlèvement au Sérail, Invasion Barbare (beide 2006), Le Rivage des Syrtes, Vêpres Siliciennes (beide 2009), om er een paar te noemen, maken nieuwsgieriger. Zo ook Péché Cardinale. In het Nederlands betekent dat doodzonde of het minder gebruikte kardinale zonde, maar de naam ‘speelt’ in het Frans tegelijkertijd met de vrucht die een verzachtende rol in de geur speelt: perzik. Voor mij is Péché Cardinale erg neo-vintage. Roept beelden op van good old Hollywood-glamour; een film noir waarin een blonde femme fatale mannen met voorbedachten rade in de afgrond stort. Zoals Barbara Stanwyck (1907-1990) in Sorry, wrong number uit 1948.

Bij dergelijke blond-gevaarlijke vrouwen hoort een dito parfum. Welke bloem pluk je dan? Juist, de bedwelmende tuberoos: vol, geel, ‘overbloemig’, boterzacht en begeleid door die eigenaardige leertoets. En die gebruikte Jeanne-Marie Faugier in ruime mate en…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… geeft die een erg fruitig-zoete behandeling, want de tuberoos (foto) wordt samen met lelie begeleid door zwarte bes, pruim en perzik. Hierdoor wordt het narcotische effect van de tuberoos afgezwakt, maar je blijf haar wel door en door ruiken.  In de basis wordt Péché Cardinale zachter en nog zoeter, zelfs een beetje romig. Hiervoor verantwoordelijk: ceder- en sandelhout, kokos en musk.

Het opgevoerde davana-gras in de opening met zijn fruitige en frisse groenheid ruikt mijn neus niet. De kwaliteit van Péché Cardinale is opvallend: de geur trekt echt in de huid en ruik je 24 uur na applicatie nog.

RUIK & VERGELIJK

Zeg je tuberoos, dan ruik ik als eerste de beroemdste versie: Fracas van Robert Piguet (1948). Dit vintage-parfum geldt als nog steeds als standaard en herken je ook in onderstaande recente ‘soli-fleur’ klassieke tuberoosparfums.

Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

By Kylian Beyond Love (2007)

Dior – La Collection Particulière – Passage N° 9 (2007)

Prada Infusion de Tubéreuse (2010)

PORTRAIT OF A LADY FREDERIC MALLE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

PORTRAIT OF A ROSE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 29/11/10

Neus: Dominique Ropion

De ‘uitgever in parfums’, Frédéric Malle, onderhoudt een intieme band met zijn ‘schrijvers’ (de neuzen) om zo tot mooie en karaktervolle ‘boeken’ (geuren) te komen. Van de 11 neuzen met wie hij samenwerkt, is Dominique Ropion (foto onderaan) het meest productief. Portrait of a Lady is zijn vijfde uitgave (de huisparfums niet mee gerekend). De geur vloeit voort uit het mannelijke basisakkoord van Géranium pour Monsieur (2009) dat volgens Malle en Ropion de potentie had uitgangspunt te vormen van een modern oriëntaals parfum.

Een geur verbeteren, daar schuilt volgens Malle ook een gevaar in: je kunt te ver gaan, te veel ‘producten’ toevoegen met als eindresultaat een parfum dat in de war is. Toch deden ze het: proef na proef om tot de juiste dosering te komen van een ‘symfonisch parfum, een nieuwe oriëntaalse roos, een sensuele schoonheid met de aantrekkingskracht van een magneet, een klassieker’.

Niet bepaald onbescheiden. En dat wordt er niet minder op door de toevoeging dat Portrait of a Lady een ‘opulent, rijk, vrouwelijk, puur, onweerstaanbaar en stil parfum’ is geworden. Leuke naam trouwens en hoogstwaarschijnlijk vernoemd naar de roman van Henry James uit 1881. In 1996 verfilmd door Jane Campion waarin Nicole Kidman deze ‘lady’ portretteert. Voor Frédéric Malle een symbool (boek en film) voor aristocratische elegantie. En Kidmans’ vertolking hoeft je eigen fantasie van een Portrait of a Lady niet in de weg te staan. Zo lang ze maar zeer klassiek, zeer romantisch en zeer ‘vol’ is, want dat is de geur ook.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel eerlijk zeggen: ik heb dit type geur al vaker geroken in de nichesector. Deze Turkse roos- en patchoeli-fusie verfijnd door een sensuele basis. Alleen is deze fusie in Portrait of a Lady hoog gedoseerd – nog nooit zo hoog volgens Frédéric Malle. Wat ik niet echt waarneem: de opening met zwarte bes en framboos. Want de inderdaad zeer intense ‘patchoelie-roos’ verschijnt direct ten tonele mooi oosters-kruidig gemaakt door kruidnagel en kaneel.

En dit ruik je zó goed dat het in eerste instantie moeilijk is de ‘mannelijke’, maar zeer zachte basis van benzoïne, sandelhout, wierook, ambroxan en witte musk te onderscheiden. Maar die neem je als Portrait of a Lady langer op de huid zit wél waar. Mooi, elegant en vrouwelijk maar, voor mijn gevoel, ook een beetje te veilig voor een ‘uitgever van parfums’.

RUIK & VERGELIJK

Roos, patchoelie, niche. Dan moet ik ook denken aan:

L’Artisan Parfumeur Voleur de Roses (1993)

Juliette has a Gun Lady Vengeance (2006)

Maison Francis Kurkdjian Lumière Noire pour Femme (2009)

PARLEZ-MOI D’AMOUR JOHN GALLIANO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 20, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET G, GEURENALFABET P. Getagd: , , , , , . Een reactie plaatsen

JOHN GALLIANO ALS POSTILLION D’AMOUR

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 20/11/10

Neus: Alienor Massenet

Model: Taylor Momsen

Fotografie: Ellen Unwerth

Parlez-Moi d’Amour is volgens John Galliano geïnspireerd op ‘een van de dramatische verhalen van deze tijd’: beroemd zangeres/icoon/actrice/model/enz/enz komt na een optreden terug in haar hotelkamer. Alleen. Zonder internet-toegang en dus geen contact met de wereld. Hellup!

Ze besluit een oud gebruik in ere te herstellen: pakt pen en papier en schrijft een brief aan een guy die ze net heeft ontmoet en op wie ze hopeloos verliefd is geworden. Ach gut… Wat ze neerkrabbelt is zoet, lief en onschuldig, en sluit zowel ‘inhoudelijk’ – zie Wat ruik ik eigenlijk? –  als ‘uiterlijk’ perfect aan op twee nog steeds actuele stylingthema’s in de parfumerie die – volgens mij –  steeds dichter in de buurt komen van hun uiterste houdbaarheidsdatum.

Het zoet-fruit-rozige-musk-parfum (ook wel bekend als neo-chypre) en het glitsy-glammy belle epoque-boudoir gevuld met hedendaagse courtisanes en muzes in de vorm van very-smokied-eyes rockchicks met dito stem, zoals Taylor Momsen. Naam van de geur is genoemd naar een beroemd Frans chanson van Jean Lenoir uit 1930 onsterfelijk de hemel ingezongen door Edith Piaf en de flacon is – dat dan weer wel – leuk gedaan: in de vorm van een envelop voorzien van een John Galliano-postzegel.

Misschien overbodig te vermelden: Parlez-Moi d’Amour is toegankelijker dan Galliano’s premièreparfum uit 2008 en richt zich op de rebelse jonge meid die elke modeontwerper van standing tegenwoordig ook in het vizier heeft. En wil je Galliano’s persoonlijke toelichting horen:

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Parlez-Moi d’Amour verhoudt zich tot John Galliano als haute couture tot confectie. Exclusiviteit, verbazing en verrassing maken plaats voor iets dat je al vaker hebt gezien en geroken en nog vaker zult. Niet verkeerd, niet bijster origineel. Maar dat is ook niet waar de doelgroep naar op zoek is.

De eerste liefdesnoten: gember, bergamot en blauwe bes. Als je je echt verdiept in de geur kun je deze drie frismakers goed onderscheiden. Ook het hart: de beproefde combinatie van sambacjasmijn en (Turkse) roos. De basis moet eindigen als een moderne chypre. Wil zeggen: het ‘klassieke’ eikenmos is vervangen door cipres aangevuld met patchoeli, ‘amberachtige’ noten en witte musk. Laatste is er in ‘overdrive’, laat de zoete roos er bijna in verdrinken.

RUIK & VERGELIJK

Als je alle X Factor- en next topmodel-programma’s moet geloven, willen jonge meiden ‘smoky eyed’ stralen als een kruising tussen Lady Gaga en Kate Moss. Hoort natuurlijk een geurtje bij:

Fendi Fan di Fendi (2010)

Tommy Hilfiger Loud for Her (2010)

Paco Rabanne Lady Million (2010)

24 PAPYRUS DE CIANE PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 27, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

PAPYRUSPLUIMEN GEWIEGD DOOR DE WIND,

GEVOED DOOR ‘GROEN’ WATER

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 26/04/12

Neus: Pierre Guillaume

Zoals al eerder opgemerkt: de aangename toegankelijkheid van Parfumerie Générale. De geuren doen niet moeilijk, gaan niet gebukt onder filosofische traktaten en blijven boeien. Wil zeggen: de geuren houden je bezig. Mij althans. Elke keer als ik er aan ruik, ben ik weer verrast door de elegantie en originaliteit. Is trouwens ook 100 procent de bedoeling van de oprichter Pierre Guillaume (foto onder).

Zijn filosofie: luxe is geen kwestie van excessief zijn en dat de zoektocht naar een moderne noot niet moet resulteren in über-intellectuele pafums die niet ‘prêt-à-porter’ zijn. En dat terwijl sommige van zijn geuren richting haute couture gaan, waarvan zijn serie Huitième Art uit 2010 getuigt.

Geldt ook voor Papyrus de Ciane: een intens groen water. Ruik je eraan dan zie je als het ware papyruspluimen gewiegd worden door fris water van een geheimzinnige stroom. De geur roept herinneringen op (als je die kunt hebben) aan het oude Egypte waar papyrus niet alleen werd gebruikt voor ‘papierfabricage’, maar ook vanwege de geur. Kan ik niet over oordelen: ik heb nog nooit ‘levend’ papyrus geroken.

Daarnaast dacht Pierre Guillame bij Papyrus de Ciane aan de beroemde zoetwaterbron vol met wuivend riet van Aréthuse (in Syracuse op Sicilië) en de meanderende, donkere waters van Ciane, een rivier die naar de haven van Syracuse stroomt en eveneens beroemd om het riet dat langs de oevers groeit. Maar ook zonder deze ‘voorkennis’ voel je de frisgroene intenties van de dit klaterende water dat in de opening…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… direct doet denken aan Balmains Vent Vert. En dat komt door galbanum (tekening), dit ‘legendarische’ hars met zijn intens groene noot waarover de zon heeft geschenen waardoor de geur van fris (met behulp van bergamot en neroli) naar licht-sensueel overloopt. Ik zeg heerlijk en – inderdaad – met een beetje fantasie zie je de papyruspluimen wiegen in de wind.

Dan ‘verlaat’ Papyrus de Ciane Balmain om zijn eigen baan te volgen. Guillaume voegt nu voor de extra groene noot een milde ‘vegetale’ noot toe (is volgens mij onder meer coumarine met zijn klassieke hooigeur en wat lavendel). Ik bespeur ook een hele lichte anijsnoot, maar dat kan verbeelding zijn. De geur blijft ook in de basis aangenaam groen. Komt door vetiver en het beroemde ‘mousse de Saxe’. De ‘verzachtende omstandigheden’ komen in de vorm van ‘romig hout’.

Hoe langer Papyrus de Ciane op de huid zit, des te zachter (zepiger) hij wordt. Bijna leerachtig sensueel (onder andere door musk en cistus labdanum) en een beetje rokerig (door wierook).

RUIK & VERGELIJK

Galbanum is terug. Dat is mooi. Dat is prettig. Hoogste tijd voor een tweede (of is het inmiddels al de derde) ‘groene’ revolutie in de parfumerie. Sluit ook zo mooi aan op de huidige eco- en think green-trend.

Klassiek galbanum:

Balmain Vent Vert (1945)

Chanel N°19 (1970)

Estée Lauder Private Collection (1973)

Nieuw galbanum:

Issey Miyake A scent (2009)

Maison Martin Margiela Untitled (2010)

PARA | DISO L’ESSENCE DE LA DANSE EMIO GRECO | PC

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 5, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: , , , , , . 1 reactie

FAR FROM HEAVEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 05/10/10

Neus: Alessandro Gualtieri

Flaconontwerp: Kiki van Eijk, Joost van Bleiswijk (zie foto onder plus een HKH)

Art director: Isabelle Vigier

Kan je met parfum teveel willen uitdrukken? Kijkt naar, ruikt aan en leest het verhaal achter het concept van Emio Greco|PC, het dansgezelschap van Emio Greco en Pieter C. Scholten. Het eerste parfumidee uit 2008 – de advertentie in het blad Hell in 2006 niet meegerekend – was behoorlijk conceptueel, dus intellectueel en daardoor erg vergezocht: ‘geurkunstenaar’ Maki Ueda zette bij de voorstelling van Purgatorio (de andere kant van het paradijs zullen we maar zeggen) bezwete dansklering op sterk water en distilleerde zo de geur van de dans. Tja.

Vervolgens groeide het idee voor een echt parfum. Thema: het paradijs. De andere kant van het Vagevuur zullen we maar zeggen.  Volgens Emio Greco en Pieter C. Scholten ‘even vluchtig en ongrijpbaar als de dans zelf’. Discussie.

De lancering (in juli) in Monte Carlo van het erg modieus ‘afgebroken’ geschreven Para|Diso ging vooraf aan de première van het gelijknamige dansstuk van het gezelschap. Niet zonder onbescheiden trots – ‘we bow to you’ wordt vermeld dat Hare Koninklijke Hoogheid Prinses van Hannover, erfprinses van Monaco, prinses Caroline – ze was toen toch al lang gescheiden van deze Hannoverse ‘Pinkelprinz’ – het eerste exemplaar kreeg overhandigd. Lucky devil. De andere 999 stuks worden te koop aangeboden.

Hoe ruikt het paradijs? Volgens Greco en Scholten is dat ‘even eenvoudig als onmogelijk. Para|Diso is meer dan alleen lekker: in het paradijselijke zit alles vervat. Niet alleen het eindpunt, ook de hele reis’. Juist die reis relateerden Greco en Scholten ‘aan de weg die de dans heeft afgelegd: het onderzoek rond het parfum werd een zoektocht naar l’essence de la danse – in de dubbele betekenis van zowel geur als kern’. Tja.

Niet verbazingwekkend dat de Italiaanse renaissancedichter Dante Alighieri (net zoals Marcel Proust in kunst- en parfumkringen te pas en onpas geciteerd maar wel chic gevonden als eigen invallen ontbreken) uit de boekenkast wordt gehaald om dansvoorstelling en parfum neer te zetten. En verscheen een magazine waardoor het paradijs multi-disciplinair toegankelijk werd. In een dergelijk artistiek umfeld mag samenwerking met (inter)nationale kunstenaars niet ontbreken. Hier zijn ze: Marcel Wanders, Jan Fabre en Louis Andriessen.

En Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk tekenden (voor) de flacon. Opvallend: de flacon – of spreken we hier vol ontzag van een kunstobject? – is meer lucht dan inhoud. Akelig minimalistisch en kil de ‘ombouw’ van chroom (een beproefd middel om een basisflacon de zo verlangde meerwaarde te geven) met daarin tronend de flacon met zwarte dop van Swarovksi-kristal – dat dan weer wel, maar eveneens veel beproefd. ‘Daarachter’ gaan heel wat bespiegelingen schuil. Die bespaar ik je. Ik weet dat parfum het in eerste instantie van presentatie moet hebben. Maar je kunt ook te ver gaan in het serieus nemen van jezelf en je parfumzoektocht. In het paradijs van Greco en Scholten wordt weinig gelachen. Vind dit ‘gesamtkunstwerk’ iets te veel. Het gaat om de geur die wordt verkocht via www.ickamsterdam en www.skins.nl.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is, zoals dat heet, ‘niet verkeerd’. Flauw vind ik wel dat de neus de ingrediënten van Para|Diso niet prijsgeeft. Vergroot het mysterie niet. Greco en Scholten hebben in ieder geval een donkere voorstelling van hun beloofde land. Ik nam tijdens de kennismaking noten waar van intens hout (waaronder oud), wierook (rokerig) en patchoeli(smeulend, zwetend). Indringend, rokerig. Geen geurtje maar een sacraal parfum (bij wierook leg je die associatie snel) dat teruggaat naar de essentie van parfum: ‘profumo’. Ofwel, door rook goden proberen prettig te stemmen.

RUIK & VERGELIJK

Toch merkwaardig dat ‘een voorstelling van het paradijs’ zelden in verband wordt gebracht met parfum. Zo voor de hand liggend. Zo tot de verbeelding sprekend. Blijkbaar kan niemand zich er een ‘totaalplaatje’ bij denken, alleen een detail. Te groots, te eeuwig?

Avon Birds of Paradise (1969)

Delrae Bois du Paradis (2002)

Estée Lauder Beyond Paradise (2003)

Naomi Campbell Paradise Passion (2005)

Escada Pacific Paradise   (2006)

Biotherm Eau de Paradis (2009)

POUR HOMME ELIXIR AZZARO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

OUDE EN NIEUWE ESSENTIE

VAN MANNELIJKE VERLEIDING

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 30/09/10

Neus: Michel Girard

Model: Enrique Iglesias

Artistic direction: Michel Mallard

Fotografie: Steven Klein

Loris Azzaro (1933-2003) was een van de eerste ‘nieuwe generatie’-couturiers die in de jaren zeventig zijn naam verbond aan geuren. En met succes. Vooral in het mannensegment, waarvan zijn eerste geur voor de man Azzaro Pour Homme (1978) nog steeds getuigt. Heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een ware klassieker. Waarom: door de stoere inhoud en dito presentatie. Man, mannelijk, macho. Behoorlijk heftig en – opvallend – nog steeds veel gekocht.

Om een nieuwe generatie te overtuigen dat deze geur de moeite van het ruiken waard is, werd gezocht naar een gezicht waarin deze ‘nieuwe mannen’ zich (hopelijk) herkennen. Het werd: Enrique Iglesias. En – slim! – werd tevens besloten een intense versie te ontwikkelen: Azzaro pour Homme Elixir.

Het effect van dit ‘absolute olfactorische wapen van verleiding’ volgens Azzaro: ‘Een mix van spanning en sensualiteit, de geur is doordrongen van de betoverende kracht van verleiding en de belofte van intens sensuele momenten’. Maar vreest niet, want ‘de geur heeft de mannelijke elegantie en het aromatisch-fougère-akkoord van Azzaro Pour Homme behouden’.

Heb je het idee dat de campagnefoto je erg doet denken aan het beroemde schilderij De Kus van Gustav Klimt, dan denk je goed. Want Michel Mallard liet zich erdoor inspireren! Hij zegt hierover: ‘Het beeld is zowel sereen, krachtig en sensueel… twee personen die samen een worden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als het goed is, ruik je door heel Azzaro pour Homme Elixir heen het vertrouwde varengeur-akkoord zo kenmerkend voor Azzaro Pour Homme. Denk aan lavendel, geranium, petitgrain en eikenmos. Hieraan toegevoegd in de opening: een ‘hesperide-harmonie’ van mandarijn en citroen, fruitig gemaakt door peer en zwarte bes.

Een elixir staat in de parfumerie bekend om zijn intense, sensuele en ‘meeslepende’ karakter, het vormt aldus Azzaro de peiler van de geur. Denk aan tonkaboon, vanille aangevuld met rijke amberaccenten op basis van benzoïne en cistus labdanum. En hierdoor onderscheidt Azzaro pour Homme Elixir zich duidelijk van zijn voorganger; die loopt in de basis over van musk en ambergris.

Het kan intenser, het kan frisser. Dus werd in 2011 Pour Homme L’Eau gelanceerd die zich kenmerkt door een extreem frisse opening: citroen, grapefruit en yuzu. Het hart combineert de zachtheid van lavendel met de frisheid van geraniumgroen. De afronding is ook beduidend  minder heftig, want de vetiver, sandelhout, musk en  patchoeli stellen zich heel bescheiden op.

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn. Plus de toevoeging: volgens zeer betrouwbare bronnen werd de geur niet gemaakt door Marcel Roucel, maar door de volgende drie neuzen samen: Gérard Anthony, Martin Heiddenreich en Richard Wirtz.

Azzaro Pour Homme (1978)

PONTEVECCHIO NOBILE 1942

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

VERLEIDEN MET MAGNETISCHE ALLURE

Jaar van lancering: ????

Laatst aangepast: 29/09/10

Neus: onbekend

In gedachten beginnen operakenners bij het horen van Pontevecchio direct O mio babbino caro uit Giacomo Puccini’s opera Gianni Schichi (1918) te neuriën. Waarom? Nou, omdat in deze meeslepende Music for the Millions-aria de heldin Lauretta overweegt om zich van deze beroemde oude brug, hartje Florence, te storten. Lang leve de opera! Opvallend: door deze aria is de brug nóg beroemder geworden. Sterker: net zoals de Sint Pieter in Rome, zijn aria en brug inmiddels voor veel buitenlanders synoniem geworden met het vervlogen bella vita onder de Italiaanse renaissance-zon.

Slim van Nobile 1942 om een geur dus Pontevecchio te noemen. Dankt Laura Biagiotti haar inmiddels vervlogen parfumfaam ook niet aan het feit dat haar geuren op het rijke verleden van Italië waren gebaseerd?

Alleen, welke man is geschikt voor deze geur? Nobile 1942: ‘Voor de veeleisende, moderne man voor wie traditie en traditionele waarden als een constante door zijn leven vloeien. Pontevecchio staat voor een sterk, dynamisch en nog-agressief karakter altijd in balans’.

De drager blijkt eigenlijk een Casanova in vermomming want vol zelfvertrouwen ‘verleidt hij met een magnetische allure’, en verrast hij van de andere kant weer ‘door zijn momenten van tederheid en gevoeligheid gecombineerd met ware vitaliteit die nooit zijn innerlijke kracht verloochent. Dat merk je in elk besluit dat hij neemt, inclusief de keuze van zijn geur’.

Tjonge, tjonge. Niet mis. Maar, door al deze clichés vallen twee omschrijvingen op die de geur recht doen: non-agressief en vitaliteit. Want het verrassende aan Pontevecchio (voor hem, er bestaat inmiddels ook een vrouwelijk versie opgebouwd rondom Florentijnse iris) is zijn zachte en zalvende karakter met toch een pittige, zeg maar masculiene noot. Elegant. Klassiek.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Die klassieke elegantie komt op conto van de hoge concentratie natuurlijke ingrediënten. Ruik je van kop tot staart. De kop: bergamot en mandarijn krijgen een originele toevoeging van wierook. Maakt de citrusnoot zacht en zalvend. Het hart zet deze sierlijke draad voort met het poederige iris (foto) voorzien van een bloemige toets door rozenhout. Geraniumgroen zorgt voor de kruidig-frisse noot, cederhout geeft een houtnoot beschenen door de zon. Aan de patchoeli, sandelhout en vetiver zou je denken dat Pontevecchio behoorlijk masculien en aards eindigt. Niet dus, volgens mij is hier musk voor verantwoordelijk; zorgt voor een zacht-zoete en ‘comfortabele’ landing.

RUIK & VERGELIJK

Nog een paar klassiek-verfijnde mannengeuren, afkomstig van nichehuizen:

Parfum d’Empire Eau du Gloire (2003)

Etat Libre Orange Je Suis un Homme (2006)

Frapin L’Humaniste (2009)