GEURENALFABET M

M MARIAH CAREY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MMMMMMMMMM… MARSHMELLOW

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Carlos Benaïm, Loc Dong

Flaconontwerp: Jean Antretter

Model: inderdaad Mariah Carey

Fotografie: onbekend

Zelf zal ze er waarschijnlijk geen nacht van wakker liggen, maar het is toch vreemd dat de geuren van de met vijf octaven begenadigde en nog meer prijzen overladen zangeres ‘bij ons’ nooit echt goed in de markt zijn gezet.

En dat terwijl ze langer in de business zit en daardoor een meer gewaardeerde status heeft dan bijvoorbeeld haar concullega’s die in 2007 ook in de parfumerie opdoken met hun eerste geur.

M…. echt origineel kun je de naam niet noemen, misschien wel het feit dat Mariah Carey als een van de eerste in popi-jopi parfumland de vlindertjes vrolijk laat fladderen. Gelijk bij Annick Goutal, gelijk nu bij Kenzo’s Madly (2011) staan deze tere bevleugelde schepsels voor poëzie, verbeelding en – ja, het is echt waar – sleutels die toegang verschaffen tot je eigen droomwereld. De achterliggende geparfumeerde gedachte: als je al niet meer kunt dromen, wat blijft er dan over in dit aardse tranendal om van te genieten?

De campagne laat trouwens weinig aan de verbeelding over: een wel heel erg gefotoshopte Mariah die ligt te dromen terwijl haar derrière wulps door de wolken heen breekt. De begeleidende slogan ‘A ethereal presence, captivating like a song’… klopt niet helemaal omdat M…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… weinig ‘hemels’ heeft. M is een ‘bloemig’ gebakje, een licht-zomerse en exotische variatie op het veel beproefde en geproefde gourmand-concept in 1992 geïntroduceerd door Thierry Mugler.

Het is volgens de zangeres – we geloven haar echt – de eerste geur die ze draagt omdat veel geuren bij haar huidirritaties veroorzaakten. De inspiratie haalde ze uit haar jeugdherinneringen aan geroosterde marshmellows (foto) en wierook dat ze ooit in Marokko kocht.

Dat eerste ruik je overtuigend. Sterker, het bepaald uiteindelijk het karakter van M. Maar eerst waait er een zeebriesakkoord, of beter gezegd: een zuchtje, want al snel ruik je de bloemenwolk waaruit tiaré en gardenia omhoog schieten.

Deze twee gaan vervolgens snel weer onder in de zoet gesuikerde caramelbasis opgebouwd uit katoenzachte musk en ‘zachte houtsoorten’ overgoten door heel veel vanille.

Alleen de wierook wil niet echt tot me doordringen. Ik ruik geen ‘kerk’, ook niet vaag. Of zou het misschien mirre zijn, de hars die ‘van zichzelf’ wat zoeter en zachter is?

RUIK & VERGELIJK

Nog drie belangrijke celeb-parfumpremières in 2007:

Kylie Minogue Darling (2007)

Gwen Stefanie L (2007)

Christina Aguilera Christina Aguilera (2007)

HALSTON MAN HALSTON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MEANSTREAMGEUR VAN NU OF ADAPTIE VAN EEN KLASSIEKER?

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Carlos Benaim

Flaconontwerp: Elsa Peretti

Heel erg hip de laatste 15 jaar: variaties op populaire geuren en zelfs klassiekers. Opvallend hierin: het zijn meestal (niet meer en niet minder) frissere en meer zomerse, soms ‘warme’ dus meer winterse interpretaties. Er wordt zelden vermeld dat het verbeteringen van het originele partituur zijn. En dat wordt wel beweerd door de neus van Halston Man, Carlos Benaim.

Leuk detail: Carlos Benaim heeft als leerling-parfumeur van Bernard Chant meegewerkt aan Z14, de eerste mannengeur van Halston (1975) en heeft die ‘verbeterd’ met ingrediënten die in 1975 nog niet voor handen waren. Nou staat Z14 bekend als een klassieker die nog steeds opvalt door zijn – voor die tijd – stoer-verfijnde karakter. Nou staat Z14 – een prachtig vintageparfum met robuust-chique charme – (nog steeds) bij mij in de badkamer. Dat wil dus wat zeggen.

Maar is Halston Man een verbetering? Moeilijk, moeilijk. De geur is frisser, bloemiger en aquatischer geworden. Maar daardoor ook minder krachtig, minder ‘chic macho’. De ingrediënten die in 1975 nog niet echt gebruikt werden, zijn volgens mij…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… passievrucht (fruitig, zoetig, oosters), munt (verkwikkend) en kardemon (bitter-groen en ‘etherisch’) die je voornamelijk ‘in het begin’ waarneemt.

De ‘rest’ zijn typische chypre-smaakmakers: citrus en lavendel in het hart, patchoeli, cistus labdanum en musk in de basis van Halston Men. En daarmee creëerde Benaim meer een ‘hippe’ mainstreamgeur met duidelijke Amerikaanse signatuur van nu (door het frisse, cleane en crispy effect) dan een moderne adaptie van de intense leer-chypregeur die Z14 toch is.

RUIK & VERGELIJK

Dat kan er maar één zijn:

Halston Z14 (1975)

MOMENT DE BONHEUR YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

LEVENSLUST IN EEN FLACON

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Annick Menardo

Model: onbekend

Fotografie: idem

Klinkt bijna te mooi om waar te zijn: ‘Moment de Bonheur is als een moment van inspiratie waar de tijd geen vat op lijkt te hebben. Als een golf van licht die zich plotseling als een bliksemflits meester maakt van de ziel, een helderheid zonder schaduw of twijfel die je overspoelt met een gevoel van puur geluk’. Om van deze ‘bijna schokkende ervaring’ nog intenser te genieten, sluit je je ogen of doe je je ze ‘juist wijd open van verrukking’. Het effect: ‘Je gaat sneller ademen of houdt je adem juist in’. En en passant ‘raken we beneveld door een vlaag van overvloedigheid en warmte, glad en rond als een zeepbel’.

Yves Rocher is ervan overtuigd al deze gevoelens in een geur te hebben gevat ‘waarin lieflijke plantensappen en bloemkelken samenkomen met zomerse frisheid, en kostbare ingrediënten uitmonden in uitbundige levenslust’. Beetje vreemd alleen dat de verpakking ‘een mythische bloem’ siert, in plaats van de bloem waar het in Moment de Bonheur om draait: de centifoliaroos.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Yves Rocher wordt wat geuren betreft onderschat. Hoewel sinds de lancering van de Secrets d’Essences-lijn het huis ook door een beperkt aantal no snobby nichegeur-liefhebbers is ontdekt, halen veel geurengekken hun neus op voor Rocher. Stom, stom, stom. Bewijst ook Moment de Bonheur: een elegante en transparante rozengeur met een sprankelende toets. Mooi om te ruiken hoe de roos niet zwaar, maar bijna etherisch wordt gepresenteerd.

Eerst een onbestemde groene opening: bladeren, riet en gras in een watersluier. Dan in het hart de centifoliaroos die Anninck Menardo heel veelzijdig interpreteert: ‘volbloeiend, poederachtig, onstuimig, onschuldig vanzelfsprekend zonder doornen, variërend van pioenroos tot egelantier (wilde roos), afgesloten met de zachte geur van jam’. Kortom: een roos die superzoet is.

Dit alles moet natuurlijk wel beklijven. Wel, wees niet bang: ‘de pakkende aroma’s van patchoeli en diepzinnige nuances van cederhout’ geven al deze roosimpressies nog meer luister. En toch blijft Moment de Bonheur aangenaam transparant. Geen verkeerde geur, zeker gezien de prijs.

RUIK & VERGELIJK

Dat de (centifolia)roos ook rijk, vol en bedwelmend kan zijn, bewijst Yves Rocher met

Yves Rocher – Secret d’Essences – Rose Absolue (2009)

MADLY KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 4, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

LEKKER (EN) GEK!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 04/11/11

Neus: Aurélien Guichard

Model: Amber Anderson

Flaconontwerp: Ron Arad

Artistic direction: Patrick Guedj

‘Ik ren, ik vlieg, ik leef, ik ben vrij, ik vergeet alles om me heen, ik ben… Madly!’ Met deze woorden introduceert Kenzo bij monde van Amber Anderson zijn nieuwste geur. En dat ze echt in een gekke bui is, blijkt uit haar verdere relaas: ‘Mijn paradijs is vandaag, genieten van je gekke kanten voelt goed’. Ik zeg: ‘Heb niet zoveel met dit vrij en blije gedachtengedartel’. Ben meer onder de indruk van de presentatie. Hoewel het de laatste jaren een aan- en afvliegen van vlinders is in de parfumwereld (in de natuur zie je nauwelijks meer), doet Kenzo het overtuigend

Een ware kleurenexplosie die tegelijkertijd goed de inhoud van de geur symboliseert: ‘Een olfactieve uitbundigheid doordrongen met een ultrasensueel karakter, waanzinnig (madly dus) gedoseerd met heliotroop en wierook’.

En denk je wel eens, ik wil wel lekker gek doen, maar wat zouden de buren er wel niet van denken… zet je schroom opzij want volgens Kenzo zijn ‘waanzinnige momenten de enige waarvan je nooit spijt krijgt’. En nu maar hopen dat weldra ook Madly Man verschijnt, kun je het samen doen. En niet alleen op de klassieke doe-eens-lekker-gek-feestdagen: Koniginnedag, carnaval en canalpride.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Niet helemaal waar natuurlijk, want dat is tegenwoordig eigenlijk niet meer mogelijk: ‘Madly is als geen enkel ander bestaand parfum’. Ruik je in de opening: frisbloemig oranjebloesem voorzien van een pittige toets van roze bes.

In het hart komt de vlinderachtige geur pas echt tot leven met een zoete roos die extra zoet wordt gemaakt door de vanillegeur van heliotroop. Wel ‘anders’ is het feit dat over deze zoete bloemigheid wierook kringelt. Alleen had het voor mij wat rokeriger gemogen.

De basis van Madly is ‘braaf-klassiek’ door vanille, cederhout en musk. Dus zacht en beetje zwoel. Niet echt madly-gek, eerder elegant.

RUIK & VERGELIJK

Je kon in het verleden ook geurengek worden van:

Krizia Krazy (1991)

Chopard Madness (2001)

MON PARFUM CHERIE PAR CAMILLE ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 3, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST, NICHE. Een reactie plaatsen

HOLLYWOODGLAMOUR GEKOPPELD AAN PARIJSE PARFUMVERFIJNING

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 03/11/11

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

Actrices met lange handschoenen en karmijnrode lippen – denk Rita Hayworth, Lauren Bacall, Katharine Hepburn, Ava Gardner, Barbara Stanwyck. Hollywood in de jaren veertig. En het beeld van haar moeder die zich klaarmaakte voor een avondje uit.

Ze vormen de inspiratiebron voor Mon Parfum Chérie par Camille. De geur is tegelijkertijd een hommage van Camille aan haar moeder (die in 1999 overleed), oprichter van het – gelijknamige – parfumhuis Annick Goutal dat nu zijn dertigjarig jubileum viert. De geur zelf schijnt gebaseerd te zijn op een concrète ooit in bezit van schrijfster Colette dat in handen van Annick terechtkwam en door haar zorgvuldig werd bewaard in een bureau.

Deze ‘tijdloze houtgeur’ van Colette zou ik ook wel eens willen ruiken, grote kans dat ik dan terechtkom in een wereld die nu vintage heet; Parijse chic die niet meer bestaat. Denk: Robert Piguet, Schiaparelli in haar nadagen en de eerste collecties van Dior. Denk: de toen net ontdekte schrijfster Françoise – Bonjour Tristesse – Sagan die met haar sportauto deze chique wereld onveilig maakt, kapitalen vergokt in het casino en af en toe gehuld in couture dronken op straat met vrienden haar nacht eindigt…

Trouwens deze wereld daagt ook op met Mon Parfum Chérie par Camille. Want de geur is erg retro, erg sentimenteel, maar dan niet in de ‘kinderlijke’ zin van het woord. Geen moderne fratsen. Wel vakwerk. Heel klassiek. Wel merkwaardig is dat aan dit soort geuren (neo-chypres) een vooroordeel kleeft. Worden nogal eens afgedaan als stoffig en muf. Maar dat is nu juist de charme volgens mij.

En om dit vooroordeel voor te zijn, wordt deze nieuwe tak aan de parfumboom door veel merken vaak te zoet gemaakt in de basis door een overdosis vanille. Gelukkig is dat niet het geval bij Mon Parfum Chérie par Camille… voor mij een prachtparfum die volgens Camille Goutal ‘verlangens naar een hoogtepunt voeren’ en beelden oproepen ‘van een paar naaldhakken, een duizelingwekkend decolleté’.

Leuk detail: de zwartwit foto uit 1984 van Annick Goutal die wordt gebruikt om het jubileum te vieren, toont veel overkomsten met de Hollywoodactrices uit de jaren veertig: Annick Goutal als gevaarlijke vrouw uit een film noir, getiteld Ce Soir ou Jamais, die mannen in haar val sleept… Nog iets wat een verloren wereld oproepen betreft: ook Dior toont in de nieuwe campagne van J’Adore (opgenomen in de Spiegelzaal van Versailles – het summum van ‘eeuwige’ Franse chic) het verdwenen Hollywood. Charlize Theron ziet zich omringd met Marlene Dietrich, Marilyn Monroe en Grace Kelly. En Tom Ford duikt met zijn Violette Blonde ook weer onder in deze forever lost glamourwereld. Toeval of niet?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat ik zo mooi vind aan Mon Parfum Chérie par Camille: het ‘droge’ hout van iris, patchoeli en cederhout dat je eerst waarneemt; een vluchtige totaalimpressie van de geur. Daarna verschijnt een prachtige ‘anijsachtige’ pruimnoot (rijp, vol, sensueel) waarvan de sappige zoetheid wordt benadrukt door suikerzoet viooltje (foto) en vanille-fijn heliotroop.

Volgens Camille met ‘fluweeleffecten, zo zacht als lingerie’. Interessant zijn ook de niet bij naam genoemde kruiden – ik meen een vleugje kaneel en nootmuskaat te bespeuren – die het raffinement van de geur verhogen. Dit alles komt vervolgens weer samen in de basis met het effect van ‘tijdloze houtgeur’ ooit in het bezit van Colette. Mon Parfum Chérie par Camille: een mooier eerbetoon kan Annick zich niet wensen.

RUIK & VERGELIJK

Oude chypres ontleenden hun charme voornamelijk aan het feit tussen de link in de opening met bergamot en het eikenmos in de basis waar tussen bloemen zo uitbundig bloeien. Alleen, eikenmos moet vanwege kans op huidirritatie tot een minimum beperkt worden.

Hiervoor in de plaats: neo-chypres. Weg eikenmos. Hiervoor in de plaats meestal patchoeli in de basis omringd door vanille en sensuele harsen. Er zijn huizen die met ‘alternatieve’ ingrediënten echter veel dichter in de buurt komen van de oude chypre. Waarvan getuigen:

Chanel – Les Exclusifs – Rue Cambon (2007)

Bottega Veneta Bottega Veneta (2011)

Serge Lutens Vitriol D’Oeuillet (2011)

MINUIT ENCHANTE LAURA MERCIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 1, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NACHT ZO ZOET ALS…

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 01/08/11

Neus: onbekend

Niche make-upfans kennen haar al langer: Laura Mercier. In 1996 opgericht door Janet Gurwitch en Gary Kusin in samenwerking (logisch) met make-upartist Laura Mercier. Sinds 2005 lanceert het huis ook: Ambre Passion (2005), de Eau Gourmande Collection (2006; vijf geuren), Violette Eau Gourmande (2008), Neroli (2008), Nuits Enchantées (2008), Ambre Passion Elixir (2010), Crème de Pastische (2010), Ambre Passion Velvet (idem) en Fresh Fig (2011).

Minuit Enchanté is een limited edition (nog steeds te koop) die je eigenlijk de kwintessens van haar geuren kunt beschouwen: gourmand in de overtreffende trap. En deze geurfamilie past natuurlijk perfect bij de inspiratie: het middernachtelijk uur. De verwachtingen zijn hoog gespannen. De klok slaat… 23.59.056, dan 23.59.057, dan 23.59,058, dan 23.59,059… en dan barst het feest los, champagnekurken knallen, dromen komen uit, lang gekoesterde verlangens worden vervuld – eindelijk!

Het moet gezegd: Minuit Enchanté is een eigenzinnige interpretatie van het gourmandprincipe. Hoewel ik zelf een beetje ben ‘uitgebonbonned’ en ‘uitgebanketterijt’, amuseert de geur me wel. Komt door het kruidige karakter, iets wat je in combinatie met caramel, chocolade, suikerspin en vanille-zoetigheden niet vaak ervaart. En toch: Minuit Enchanté is een parfum voor mij dat ik liever onderga als parfumkaars dan als ‘huidparfum’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Minuit Enchanté is pittiger en kruidiger dan een gemiddeld oosters gourmandparfum zonder die typische overall vanilletoets. De geur is complex. Ruik je vanaf het begin. Eerst een kruidenbom van kardemon, jeneverbes, gember, kruidnagel, foelie en peper omringd met sinaasappel. Behoorlijk pittig.

Gaat mooi over in de bloemenweelde van tuberoos, roos, jasmijn en perzik die uiteindelijk – toch – verdrinkt in de sensuele basis van vanille, musk, cistus labdanum, bezoïne en amber die zich hechten aan een intens houtakkoord van mirre, guaiac-, ceder- en sandelhout. Zelfs een ‘scheutje’ oud werd toegevoegd die je bij heel lang doorruiken kunt dectecteren. Mooi ‘aan het einde’ is de blijvende indruk van zoete mirre.

RUIK & VERGELIJK

Geur en middernacht, een spannend onvergetelijk moment. Vinden ook:

Nina Ricci Belle de Minuit (2000)

Lolita Lempicka Eau de Minuit (2004)

Dior Midnight Charm (2006)

Dior Midnight Poison (2008)

Van Cleef & Arpels Midnight in Paris (2010)

Lancôme Trésor Midnight Rose (2011)

 

MEMOIRE MAN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 28, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

DE MAN EN ZIJN ALTER EGO OPGEROEPEN MET ABSINT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/07/11

Neus: Karine Vinchon

Artistic direction: Christopher Chong

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MEMOIRE AMOUAGEGraag gebruikte inspiratiebron in de wereld van parfums: de decadente gedichten van Charles Baudelaire (1821-1867). In zijn klassieker Fleurs du Mal roept hij een verboden wereld op van geheime verlangens en sensualiteit die kan leiden tot dromerige bedwelming of – help! – een gevoel van verlies, verveling en zelfs spleen.

Christopher Chong, artistiek directeur van Amouage, koppelt met Memoir Man de Franse dichter aan de ‘duppelganger’-filosofie die volgens hem ook populair was in Duitsland in de 19de eeuw. Had er nog nooit van gehoord, terwijl ik – in al mijn bescheidenheid – toch mijn klassiekers ken. Kan me er wel iets bij voorstellen – voel het zelf af en toe, sort of. De eeuwige dualiteit die in de man huist… zijn zoektocht door de ‘onderwereld’ naar zijn alter ego. Aan de ‘buitenkant’ braaf levend volgens de regels van de burgerlijke moraal, aan de ‘binnenkant’ vol sombere, broeierige tegenstrijdigheden die hij nauwelijks durft te tonen.

Nou, een glaasje absint dan maar? Dat verzint tenminste de zetten, euh, verzet tenminste de zinnen… jezus, dat goedje werkt echt… nou nog eentje dan, maar dat is echt de laatste hoor… Alle gekheid daargelaten. Wil je Memoir Man als zodanig als geur interpreteren, dan wordt de ‘buitenkant’ vertegenwoordigt door de tuinkruiden, roos en lavendel. De ‘binnenkant’ door de donkere en rokerige bosnoten, begeleidt door absint.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ALSEMIn de opening heel even een lichte siddering van krachtig basilicum en prikkelende munt waar doorheen je de intense basis van deze leer-houtige varengeur al bescheiden waarneemt. Dan werpt ‘de groene fee’, ofwel alsem (dat een belangrijk onderdeel vormt van absint, zie foto) zich in de strijd. Geeft de geur een bittergroene en droge ondertoon.

Heel elegant, zonder ‘vrouwelijk’ te worden is de zoet-zonnige roos-lavendel-combi die in het hart bloeit van Memoir Man, ‘mannelijk’ gemaakt door wierook. De rokerige nuances van laatste worden in basis versterkt door de machomakers tabak en leer verbonden met hout (sandel- en guaiachout, vetiver, eikenmos). En de lichte, zachte, gelaagde zoetheid komt op conto van musk en vanille.

Mooie, complex concept – die hoewel al veel vaker geroken – toch te prefereren valt boven de weinig gelaagde mannengeuren in de toptien van de ketenparfumerie. Memoir Man is een geur die je echt ‘beleeft’, telkens neem je weer andere nuances waar.

RUIK & VERGELIJK

Meer weten over Amouage, zie de geur die nu Gold wordt genoemd:

Amouage Amouage (1983)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AMOUAGE BOETIEK

MONSIEUR ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. 2 reacties

VERGETEN EN ONDERGEWAARDEERDE KLASSIEKER

OFWEL: EEN VINTAGE-GEUR IN DE ETALAGE

Jaar van lancering: 1969

Laatst aangepast: 09/07/11

Neus: Guy Robert

Altijd een zwak gehad voor Rochas. Waarom? Nou de geuren. Macassar (1979) was een van de eerste die ik kocht. Kan me nog herinneren hoe gefascineerd ik was door de advertentie. En de geur zelf: kruidig, zwoel, donker. En van de citrusbom Eau de Rochas pour Homme (1993) heb ik flessen leeggespoten, en nog staat deze geur bij mij in de badkamer. De laatste jaren is mijn liefde voor het merk beheurluk bekoeld.

Het huis heeft zijn eigen-gereid-heid verloren, doet mee met alle voorbijvliegende trends – Reflèts d’Eau (2006), Desir de Rochas (2007), Soleil de Rochas (2008), Eau Sensuelle (2009), Eau de Rochas Fraîche (2010). Deze ontwikkeling liep parallel met de mode van het huis: de ene nieuwe ontwerper was nog niet binnengehaald of de volgende stond al op de achterdeur te kloppen.

In 2008 werd bekend dat de modeafdeling (ook in bezit van Proctor & Gamble) voorgoed werd gesloten om vervolgens een jaar later te vernemen, dat Marco Zanini was aangetrokken om het huis weer op de kaart te zetten (wat zogenaamd niet was gelukt met Olivier Theysken). Hij doet het nog steeds trouwens. Op de homesite tref je nog maar acht geuren aan. Zes voor haar, twee voor hem. Zelfs de nieuwste voor haar Muse de Rochas (2011) wordt – nog – niet vermeld. En ook de klassiekers voor de man Moustache (1949) en Monsieur schitteren door afwezigheid. Toch zijn beide in een saaie ‘gestroomlijnde basisflacon’ nog steeds te koop. In ieder geval in Frankrijk waar Rochas nog steeds als parfumautoriteit geldt.

De originele campagnes van Monsieur hebben – nu gezien – een erg hoog Mad Men-gehalte: klassieke chic geplaatst in een ‘er-even-tussenuit’-plattelandsdecor. Geen model, wel een vintagecar waar naast de versnelling een fles van Monsieur ligt. Geeft niet helemaal goed de inhoud van de geur weer: het is meer een ‘diepe’ bosgeur dan een ‘vers gemaaid hooi’-luchtje. Die nog steeds het ruiken waard is en qua ‘familie’ in het niche-circuit is herontdekt, waarvan onder meer getuigt: Abaci (2011)

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tussen de frisse noten van citroen en bergamot neem je direct salie waar. Het geeft Monsieur in eerste instantie een beetje een ‘etherisch’ sauna-gevoel dat lang aanhoudt.

Wel eigenzinnig. Zelfs als de lavendel er zich heeft bijgevoegd. Langzamerhand wordt de geur donkerder, maar vooral groener door vetiver, geraniumblad, galbanum en kardemon die de enige bloem in het hart – anjer – een mannelijke toets geven. In de laatste fase van Monsieur merk je goed dat het een klassieke chypre is: eikenmos en patchoeli verzacht en ‘verzwoeld’ door tonkaboon en musk.

Heel mooi aan de geur is dat het cederhout hierin niet verdrinkt, het geeft Monsieur zijn droog-zonnige accent. Hoe langer de geur op de huid zit, des te zachter hij wordt terwijl je ondertussen toch de groene prikkels blijft waarnemen. En toch: de nieuwe versie die ik nu heb, ruikt beduidend minder stoer en mannelijk als de oorspronkelijke geur. Ongeveer zoals een eau de parfum zich verhoudt tot een eau de cologne. Maar toch blijft Monsieur zeer aantrekkelijk.

RUIK & VERGELIJK

Ze gaan volgens mij binnenkort een revival beleven, al die stoer-verfijnde gekruide mannengeuren die Parijs eind jaren zestig, begin jaren zeventig de wereld in stuurde. Als je er aan ruikt, weet je direct waarom: ze hebben karakter en je ruikt ze:

Lancôme Balafre (1967)

Hermès Equipage (1970)

Balenciaga Ho Hang (1971)

Pierre Cardin Men’s Cologne (1972)

Paco Rabanne Pour Homme (1973)

MUGUET GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 20, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

‘NOG WEELDERIGER DAN DE NATUUR HEEFT BEDOELD’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 20/04/11

Neus: Thierry Wasser

Flaconontwerp: ‘een reeds tientallen jaren in Parijs gevestigd designstudio’

Ik hoop dat ik er bij kan zijn op 31 april om 17.00 uur aan 68, Champs Elysées. Want dan wordt, terwijl vlinders worden losgelaten, eenmalig Muguet (editie 2011) aan het publiek gepresenteerd. Vervolgens kun je een van de 1250 genummerde exemplaren kopen. Geen tijd: reserveer dan Muguet in een van de Guerlainboetieks. Met dit geurige gebaar onderstreept Guerlain zijn bijzondere band met het lelietje-van-dalen. Sinds 2000 lanceert het huis bijna jaarlijks een limited edition die maar één dag te koop is. En ieder jaar gedraagt het lelietje-van-dalen zich bij Guerlain nét even anders.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor mij is het belangrijkste aan een lelietje-van-dalen-geur de opening. Dat je een vlaag, dus heel kortstondig, die intens groene fris-knisperende geursensatie ondergaat. Zoals ik gisteravond bij toeval rook in de voortuin van mijn Brusselse pied-à-terre waar al jaren bosjes meiklokjes groeien. Dat ervaar je goed in Muguet – kreeg een tester gestuurd.

De opening is ongekend groen, alsof de tere blaadjes worden fijngewreven met regendruppels. Je ziet in gedachten het lelietje-van-dalen dartel, maar snel wandelen over een loper van groene en vochtige noten. Daarna nemen de bloemen in het hart het over en is het gedaan met de groene pret: Muguet is een bloemen. Opgeroepen met sering en jasmijn waarvan beide ook de frisse kant wordt benadrukt. Een roosaccent maakt Muguet bloemiger en een beetje zoet. Eindresultaat volgens Guerlain: ‘Nog weelderiger dan de natuur heeft bedoeld’. Eindresultaat volgens geurengoeroe: mooi, elegant maar moeilijk met de ‘blote’ neus te onderscheiden van andere soli-fleur lelietjes-van-dalen. Trouwens, in het niet meer leverbare Lilia Bella (2001) uit de Aqua Allegoria-reeks behield het lelietje-van-dalen langer dan gemiddeld zijn fris-groene karakter.

RUIK & VERGELIJK

Op 1 mei leggen alle vogels een… en draag je in Frankrijk een paar takjes lelietje-van-dalen op je revers, schenk je die of hul je je er in… want dit fijne blommeke wordt gezien als ‘porteur du bonheur’.

Caron Muguet du Bonheur (1934)

Dior Diorissimo (1957)

Delrea Debut (2003)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Muguet Blanc 01341 KX (2008)

Yosh Sotille 1.61 (????)

MON JASMIN NOIR BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 15, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

ZWARTE JASMIJN ‘ALLEEN VOOR JOU’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 15/04/11

Neus: Sophie Labbé, Olivier Polge

Model: Kirsten Dunst

Fotografie: onbekend

Fotoshopper: onbekend

Sommige merken hebben het niet nodig om via parfum de kwintessens van een vrouw te verbeelden. Ze hebben genoeg autoriteit waardoor je de geuren als het ware voor lief neemt. Want, net zoals Andre Hazes: je gelooft in ze. Telkens als ze een geur presenteren, ben je geïnteresseerd. En al die toeters en bellen… denk je daar nog aan als je in de parfumerie staat? Geldt ook voor Bulgari. En toch, elke keer doen ze het weer. Dus ook met Mon Jasmin Noir.

Dit zegt het persbericht: ‘Een ode aan de jonge en verleidelijke vrouw die haar persoonlijkheid uit met een levendige geest, maar nooit roekeloos omspringt met haar verfijnde, onweerstaanbare en kunstige schoonheid’. Tjonge, tjonge, wie gelooft hier (nog) in en wie vraagt zich af of dit wel klopt als je naar de ambassadrice kijkt? Verder: ‘Intuïtieve sensualiteit en tedere onschuld versmelten tot een fascinerend spel van verleiding, dat vertolkt wordt door de briljante akkoorden van haar parfum: Mon Jasmin Noir belichaamt perfect de magie van de intieme band tussen de vrouw en haar geur’. Voor mij hoeft het niet, maar ik ben geen vrouw. Ook niet in het diepst van mijn gedachten. En: wat doet die leeuw bij (de behoorlijke ‘facial’ gemanipuleerde; is ze het wel?) Kirsten Dunst? Mon Jasmin Noir heeft voor mij niet wilds en animaals.

Eerder iets zoets en gourmandachtig, zoals de ‘beboudoirde’ Dunst in haar vertolking van Marie Antoinette in de gelijknamige film (2006) van Sophia Coppola. Mon Jasmin Noir moet je zien als een flanker (in een mooie flacon, dat dan weer wel) die je als Bvlgari-parfumfan vast aan het merk houdt, en dient als ‘opwarmertje’ voor de geplande lancering dit najaar van een nieuw ‘groot’ Bvlgari-parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mon Jasmin Noir is een lichte variatie op Jasmin Noir. Ofwel een minder overrompelende interpretatie van de denkbeeldige zwarte jasmijn, want die bestaat niet ‘in het echt’. De geur volgt het parfumparcours van jasmijn zoals die bloeit van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat.

Dus van teder en fris tijdens het ochtendgloren, naar ‘warm’ en zinderend rondom twaalf uur tot zeer sensueel als de sterren aan het firmament verschijnen. De ochtend breekt aan onder een frisbloemig gesternte van cederappel (of muskuscitroen waarvan sukade wordt gemaakt) en lelietje-van-dalen. Hoe verder de uren vorderen hoe duidelijker de jasmijn zich manifesteert. Olivier Polge kruidde hiervoor de ‘weelde van Arabische jasmijnabsolue met de exquise jeugdigheid van een verbazingwekkende jasmijnvariëteit: winterjasmijn (jasminum nitidum), ook wel bekend als sterjasmijn: stralend, fris en elegant’.

Nu neemt Sophie Labbé het stokje over door Mon Jasmin Noir te sublimeren met sensuele, fluwelige toetsen van ‘kasjmierhout’, cederhout en patchoeli, gebundeld (de nacht is aangebroken) in uitgelezen romige nuances van musk gelardeerd met noga-accenten. Ofwel: jasmijn weer ‘gourmand gemaakt’.

RUIK & VERGELIJK

Niet moeilijk:

Bulgari Jasmin Noir (2008)