PALLIDA-PERFECTIE
Jaar van lancering: 2012
Laatst aangepast: 10/10/12
Neus: onbekend
Ik heb het me al vaker afgevraagd en geschreven: wanneer is een geur tegenwoordig klaar? Ooit was het: vanaf het moment van de lancering. En dan had je meestal tegelijkertijd een parfum en een eau de toilette-versie. Klaar. Vanaf de jaren negentig verandert dat: het parfumextract verdwijnt zo goed als, het eau de parfum – ‘met de intensiteit van een parfum, het gemak van een eau de toilette’ – ziet het licht en de eau de toilette-versie die meestal een jaar later volgt, wordt aangekondigd als een grote gebeurtenis.
Iris Nobile volgt een iets ander parcours, maar ‘klaar’ is de geur nog steeds niet, zo lijkt het wel. Het begon in 2004 als eau de toilette, twee later gevolgd door een eau de parfum, nu is er Iris Nobile Sublime. En wat zal hierna nog volgen – een puur parfumextract?
Dit zegt Acqua di Parma over de blaadjes van de iris: ‘Naar binnen gevouwen, bijna transparant als de vleugels van een vlinder, vibreren licht als een bries opsteekt. De kroon en steel bekoren door hun nobele houding. Een prachtige en perfecte bloem met diepe en intense paarse nuances, houdt het licht vast en weerspiegelt het in ontelbare goudgele, schitterende accenten die haar nog kostbaarder maken. Een echt kunstwerk van de natuur dat verleidt door haar weelderige schoonheid’.
Over de geur: ‘Elke noot ademt perfectie, het is een essence die op een onvergelijkbare manier zuivere en aristocratische vrouwelijkheid samenvat, een parfum dat de iris verheerlijkt’. Maar zoals bekend, is het niet de bloem van de iris pallida die de fijnzinnige essence levert, maar de gedroogde wortel die nu dus is gesublimeerd door Acqua di Parma. Mooi aan de presentatie: de nieuwe flacon ‘zo langgerekt als de steel van iris’. Een bewijs dat een goed basisontwerp – Colonia uit 1916 – hoe je dat ook bewerkt, zijn klasse behoudt.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Ik wordt een beetje moe om aan de lopende band in persberichten te lezen – zoals ook hier – dat elke noot met de grootste zorg wordt gekozen’. Dat lijkt me evident. Daar ga je van uit – ‘nobile oblige’. Dit geschreven, kun je niet anders zeggen dat ook deze versie goed gelukt is.
Het ‘sublieme’ is volgens mij dat de geur bloemiger en sensueler is gaan ruiken en dat poederige afronding – eigen aan de iris, zie tekening – aan diepte wint door een ‘andere’ houtnoot. Maar eerst is er de opening: een golf van licht opgeroepen door zoet-zonnig mandarijn en neroli (afkomstig van bittere sinaasappelboom en geliefd om zijn verkwikkende ‘cologne-effect).
Dan het hart: een klassieke combi roos en sambacjasmijn die door oranjebloesem (de essence van de bittere sinaasappelboom) en ylang-ylang een sensuele opwaardering krijgen die ze als het ware ronder, voller er rijker maken. Dit vloeit naadloos over in de basis waar de iris pallida zijn zachte, poederige houttoon verspreidt, dit keer elegant, maar geprononceerder door van de ene kant cederhout, acacia en berk (zon), van de andere kant door patchoeli (aarde). Musk, heel zacht en bescheiden, koppelt deze ‘houtexpressies’ aan elkaar. En toch blijf je bloemen uit het hart ruiken.
RUIK & VERGELIJK
Nog een paar geuren die niet ‘af’ zijn, zich maar blijven sublimeren en evolueren:
Thierry Mugler: van Alien (2005) naar Alien Essence Absolue (2012) in vier stadia
Bvlgari: van Mon Jasmin Noir (2011) naar Mon Jasmin Noir L’Elixir (2012) in vier stadia
Prada: van Infusion d’Iris (2007) naar Infusion d’Iris Eau de Parfum Absolue (2012) in drie stadia
GEURENGOEROE 