VETIVER KRIJGT COUTURE-BEHANDELING BIJ CHANEL
Jaar van lancering: 2008
Laatst bijgewerkt: 27/06/12
Neus: Jacques Polge, Christopher Sheldrake
Ik had ze wel eens willen ruiken, de Chanelparfums die af en toe genoemd worden in boeken en je voorbij ziet komen op internet. Sycomore en Une Idée (beide 1930), Ivoire en Jasmin (beide 1932), Glamour (1933), Three Moods (1935), Beige, Rouge, Blue (dit trio stamt uit 1940 en vertegenwoordigen samen de Franse vlag), Mademoiselle Chanel N°1, Mademoiselle Chanel N°2, Mademoiselle Chanel N°31 (alle drie 1945), N°46 en Cynique (beide 1946). Van enkele kun je sinds een paar jaar weer genieten.
Maar alleen in naam. Hoe de geuren oorspronkelijk hebben geroken, weten ze bij Chanel ook niet meer. En aan sommige parfums wordt liever helemaal niet meer gerefereerd. In het bijzonder die uit 1945 en 1946: die lanceerde Coco Chanel buiten medeweten en goedkeuring van haar vaste ‘parfumpartners’.
Ook van Sycomore is geen recept bewaard gebleven. Ook onbekend wie de neus was. Wat ze wel weten bij het couturehuis: Sycomore presenteerde Coco Chanel in 1930. Is nu de elfde geur in de neo-nicheserie Les Exclusifs, die zich door de meer intellectuele benadering en het gebruik van de meest verfijnde ingrediënten onderscheidt van de meer ‘marketing driven’ geuren – zoals Coco Mademoiselle (2001) en Chance (2003). Verder vermeldt Chanel dat ‘mademoiselle reeds in 1930 droomde van een houtachtig parfum, eenvoudig maar mysterieus’. Jacques Polge en Christopher Sheldrake brengen Sycomore weer tot leven: ‘standvastig als een boom, krachtig en edel. Is het een weerspiegeling van de alom bekende vastberadenheid van Coco Chanel?’
‘Het is in ieder geval een perfecte illustratie van haar uitzonderlijke gevoel voor elegantie: deze luxueuze vetiver, met zijn subtiele, kruidige touch, verleidt door zijn aristocratische eenvoud, en laat een langdurige, warme bries na’. By the way: sycomore is de naam van een ‘legendarische en magische’ boom, de ficus sycomorus. ‘Bij ons’ beter bekend als de vijgenmoerbei. De vrucht, die lijkt op een vijg, zou bij nuttiging een hallucinerend en lustopwekkend effect hebben. Sommige geleerden beweren zelfs dat het niet de appel was die aan de boom der kennis in het paradijs groeide maar de sycomore-vijg (anderen beweren de banaan, maar dit terzijde).
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Getrokken uit warme, vochtige aarde deze vetiver. Maar ook ‘streng’ en groen-scherp. Dat laatste komt volgens mij op conto van jeneverbes en roze peper. Ook elegant: de extra, bijna luchtige groene-houtige toets – bij vlagen waarneembaar – van cipres. Nog eleganter: het toegevoegde sandelhout versterkt en verzacht tegelijkertijd het houtige effect – eigen aan vetiver. En als Sycomore langer op de huid is, lijkt het net als of de vetiver ‘spontaan’ begint te roken en te branden. En dat schijnt weer eigen te zijn aan vetiver uit Haiti. Klasse.
RUIK & VERGELIJK
De ene vetivergeur is de andere niet. Of toch wel? Hou vijf verschillende versies onder mijn neus… ik twijfel of ik ze blind zou herkennen. Hieronder een paar andere, recente vetivers.
Giorgio Armani – Armani Privé – Vetiver Babylone (2007)
Tom Ford Grey Vetiver (2009)
L.T. Piver Vetiver (2009)
Prada Infusion de Vetiver (2010)
GEURENGOEROE 
Het is inderdaad jammer, dat je sommige geuren uit vroeger niet meer echt kan ruiken en tot leven brengen. Hoewel – er zijn natuurlijk veel geuren in Osmotheque bewaard. En er zijn sommige gelukkige verzamelaars, die legendarische parfums in hun collecties hebben. Ooit heb ik Jasmine van Chanel geroken – mooie flacon heeft ie.
Sycomore vond ik een heerlijke geur – in mijn beleving zou ik het gewoon Vetiver Blanche kunnen noemen – zo zoet en zacht is ie. Het doet mij denken aan Vetiver Tonka van Hermes.