GEURENGOEROE

EEN COLOGNE DIE DE ZACHTHEID VER ZOEKT VAN HET ZOETE GEMAK

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 22/09/09

Neus: Jean-Claude Ellena

Flacon: Phillipe Mouquet

Fotografie: Carlos Mendoza

Dertig jaar geleden verscheen Eau d’Orange Verte. Een revolutie doordat Hermès aan het ‘oudste’ recept uit de parfumgeschiedenis – cologne – een nieuwe draai gaf door de nadruk op frisgroen in plaats van op ‘citrusgeelfris’ te leggen. Om dit te vieren is de flacon ‘opgestrakt’, het gebruik ‘gepersonialiseerd’ (je kunt sprayen en/of splashen) en verschijnen er twee nieuwe colognes.

Eau de Pamplemousse Rose en Eau de Gentiane Blanche. Het mooie van een cologne volgens Ellena: ‘Onmiddellijk plezier, frisheid en vrolijkheid. Door de vrijgevigheid van het gebaar – denk splash! – en de spontaniteit is een cologne een intens moment van plezier uitgedrukt in een eenvoud’. Het moeilijke: ‘Ondanks de predominantie van citrusvruchten blijft het een stijloefening van grote virtuositeit’. Want ‘hoewel de cologne zich in een figuurlijk register uitdrukt, gemakkelijk toegankelijk is en eenvoudig op prijs te stellen, is het vaak complexer dan het lijkt. Naast het technische aspect van de alcoholconcentratie, vraagt de materie om een authentieke ambachtelijke kennis’.

Nu zou je bijna door het voorafgaande kunnen concluderen dat roem stinkt. Van veel neuzen kan ik hun vaak zelfbenoemde autoriteit – we blijven even in het jargon – niet luchten. Van Ellena wel; vakman. Wat is dat nu percies meneer geurengoeroe? Nou, iemand die geen genoegen neemt met makkelijke een, twee, drie hupsakee klaar-luchtjes, maar zich bij elke geur afvraagt wat ingrediënten kunnen ‘zeggen’, hoe daarvan de essentie naar boven te brengen en die samen tot een harmonieus geheel te transformeren zonder dat het specifieke kenmerk van elk ingrediënt afzonderlijk verloren gaat of verdwijnt in het geheel. En dat onderga je heel mooi in Eau de Gentiane Blanche die…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… in eerste instantie het tegenovergestelde van een cologne lijkt, door de nadruk op de delicate helderheid die witte musk – contrary popular believe – heeft. Door het te combineren met gentiaan krijg je een moderne frisheid ‘die de zachtheid ver zoekt van het zoete gemak’. Valt wat voor te zeggen. Gentiaan (foto) is complex – zoet, bitter, ijl en ver verwijderd van zoetbloemig – en is hierdoor, als je dat van een plant kunt zeggen, heel modern en raar genoeg, door weinig neuzen gebruikt.

Alleen, na herhaaldelijk spuiten en het intens in me opnemen, vraag ik me af of een cologne ook te licht, te subtiel kan ruiken? Ik heb het een beetje bij Eau de Gentiane Blanche. De zo geliefde citrusuitbarsting ontbreekt, maar dat was  de bedoeling. Dat wordt versterkt door toevoeging – ook heel subtiel – van iris (zacht, aards, poederig) en wierook (donker en rokerig). Lekker is deze cologne zeker. Mooi is dat je alle facetten ruikt. Ook vervliegt hij snel – eveneens eigen aan cologne. Maar niet getreurd, daar staat Eau de Pamplemousse Rose tegenover. Heb ik nog niet geroken. En dan is er nog altijd Eau d’Orange Verte – die laat je zeker cologne op z’n cologne-st ervaren!

RUIK & VERGELIJK

Jammer eigenlijk dat je gentiaan – zwevend  tussen hemel  en aarde – nauwelijks in parfums tegenkomt. Zou de reden zijn dat de plant (in ieder geval) in de Alpen beschermd wordt waardoor slechts een beperkte oogst mogelijk is én dat de geur niet in het laboratorium is na te bootsen?

Guerlain – Aqua Allegoria – Gentiana Bella (2004)