IN NAAM JA, IN GEUR NEE

‘HUIDEIGEN’ & CHIC

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 06/10/15

Neus: Fabrice Pellegrin

Concept & realisatie: Zoé Coste en Nino Amaddeo

Het mooie aan patchoeli? Reminiscence geeft in de toelichting van Patchouli Blanc zijn Patchouli (1970) eigenlijk een klap om de oren door te beweren dat deze onbetwiste patchoeli-klassieker ‘somber en onstuimig van karakter is’. Onstuimig – prima, somber – integendeel. Somber is volgens mij een nette typering van hoe pure patchoeli door velen nog steeds wordt ervaren: penetrant, vies, stank, kamferachtig, muffig, sleets.

Voor patchoeli-addicts slechts positieve kwalificaties, maar het zou toch mooi en eerlijk zijn als daar donker, sensueel, houtachtig en mysterieus aan wordt toegevoegd. Voor hen is patchoeli ontdaan van deze kenmerken, hetzelfde als peper zonder de scherpte, gember zonder de prikkeling, trassie zonder de gefermenteerde stink-noot.

Iets anders: witte patchoeli bestaat niet. Dus een geur Patchouli Blanc noemen is dus vreemd, ‘misleidend’, een contradictio in terminis. Het valt in een ontwikkeling die in de parfumindustrie steeds meer op de voorgrond treedt. Het schaarser en daardoor duurder worden van natuurlijke ingrediënten (en het verbod in bepaalde concentraties daarvan) heeft de parfumindustrie gedwongen tot het nog meer gebruik maken van synthetische moleculen. Dat heeft geleid tot kleurloze, witte ingrediënten die vaak alleen nog maar in naam aan hun oorspronkelijke werking herinneren. Ofwel, een nieuwe interpretatie van witwassen: blank hout, wit leer, witte patchoeli, witte musk. Als er in dit geval sprake van patchoeli is, dan alleen een druppel en dan ook nog verpakt in heel veel poederige noten.

Patchouli wordt in Patchouli Blanc gebruikt vanwege de naamsbekendheid en de ‘warme’ associaties. En Reminiscence staat in dit lenen niet alleen. Van Cleef & Arpels bijvoorbeeld past het toe op First (1976) en wordt dus First Edition Blanche (2013). Clinique op Aromatics uit Aromatics Elixir (1975) voor Aromatics in White (2014).

Het hoeft niet alleen bij wit te blijven om aan te geven dat een nieuwe variatie lichter (niet frisser!) en in de meeste gevallen meer musky is uitgevallen. Zoals Guerlains Shalimar Parfum Initial (2011) en zelfs Black Opium (2014). Sterker, deze variatie heeft niets met Yves Saint Laurents legendarische voorganger te maken, maar heeft wel een cleane, wit musky finish.

En, voor ik het vergeet: Tom Fords White Patchouli (2008) heeft ook weinig met patchoeli vandoen, is meer een roze chypre (maar dat is weer een ander verhaal).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ken je N° 5 (1921) van Chanel of Lanvins Arpège (1927)? Grote kans dat je bij de opening van Patchouly Blanc hieraan moet denken. Dat komt door aldehyden – het gebruik van deze synthetische, in essentie vies ruikende ingrediënten afkomstig uit aardolie en plantenresten hebben het vermogen bloemen op te tillen en daardoor parfumcomposities een diffuse uitstraling te geven die gelijk staat met chic en volheid.

Die krijgen in dit geval een moderne toets door steranijs – verantwoordelijk voor het subtiel-zoete aspect dat door de hele compositie gaat. Van bloemen is weinig sprake – alleen meidoorn (foto), en die bloeit heel subtiel, bijna niet waarneembaar deze zonnige, licht bloemige en beetje stroeve toets. Dat komt omdat het met name de poederige melange – afkomstig van diverse musk-soorten – zijn die de toon bepalen en die extra verzacht worden door sandelhout. Op de achtergrond lijkt het of je patchoeli waarneemt – er is ‘iets van’ een stoffige, aardse noot. Maar dan wel erg, erg schoongewassen op 90° C en gewiegd door grijze amber die voor een licht-sensuele noot zorgt.

Patchouli Blanc is goed voorbeeld van een huideigen parfum – het versterkt de geur van een zachte, gewassen huid besprenkeld met talkpoeder. Vroeger vast onderdeel van het badderen, maar wie doet dat tegenwoordig nog? Patchouli Blanc is ook chic en klassiek door het feit dat de geur – gelukkig – geen gourmandnoten bevat. Voorkomt een al te grote directe herkenning en verhoogt het tijdloze en diffuse karakter.