SOLO PLATINUM? NEE: ‘SOLO CUERO’
OFWEL, LAVENDEL VERPAKT IN LEER
Jaar van lancering: 2012
Laatst aangepast: 22/11/13
Neus: Emilio Valeros
Ambassadeur: Paolo Henriques
Muziek: helaas een fractie van Gregorio Allegri’s Miserere (1582-1652)
Ligt dat nu aan mij, maar ik heb het idee dat Loewe (anno 1846) in de lage landen (we rekenen Vlaanderen mee) nog niet zo populair is als het Spaanse luxelabel hoopt.
De reden: het wordt nog te veel overschaduwd door dat andere ‘saai-koffermerk-uit-de-negentiende-eeuw-van-de-elite-kiest-voor-radicale-verhipping’-label: Louis Vuitton (anno 1854). Het merk dat het zelfs voor elkaar kreeg dat ziekelijk verslaafde fans (met name in het Verre Oosten) de nacht voor de opening van een nieuwe winkel de ingang bivakkeren om een van de eersten te zijn.
Ik weet niet of Loewe-fans alhier dit zullen ondernemen, maar de opening van een dependance in bijvoorbeeld de Amsterdamse PC Hooftstraat of op deAntwerpse Meir zal alleen maar aan de naamsbekenden bijdragen. In tegenstelling tot Louis Vuitton (allebei trouwens eigendom zijn van ’s werelds grootste luxegroep, LVMH) heeft Loewe een echte geschiedenis in geuren die vooral in thuisland Spanje en de Spaanse sprekende naties overzee al decennialang op een gunstige ontvangst kan rekenen. Nog steeds trouwens. Ik was ooit aangenaam verrast door Solo (2004).
De reden: door bewust te kiezen voor een alternatief model in een alternatieve campagne die een aantal clichés uit de wereld van lifestyle en fashion op de hak neemt. Wordt met Solo Platinum wederom toegepast: zie campagnefoto. Een samenkomst van ogenschijnlijk twee onmogelijke werelden: de ‘barokke’, fiere en haantjesachtige hidalgo met de stoere, ‘anders’ mannelijke ronkende motorscene. Enigszins logisch, want de geur is gemaakt voor de man ‘die zijn balans vindt in contrasten’.
En tegelijkertijd is het ‘een maximale expressie’ van alle Loewe-waarden – luxe, excellentie, ‘tijd’, kwaliteit en aandacht voor het detail – aldus de international pr- en communicatiemanager Zahara Manchado volgens The Moodie Report. En dat klinkt dus wel weer heel erg cliché. Want vanzelfsprekend en ook (tot aan vermoeidheid grenzend) uitgedragen door Louis Vuitton, Hermès, Prada, Trussardi en al die andere merken met hun oorsprong in leerbewerking. Maar ruik je deze contrasten ook in de geur?
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Ja en nee. Nee en ja. Maar net wat je wilt ruiken. Ik ben aangenaam verrast – ik mag ook clichématig zijn – want Solo Platinum heeft iets merkwaardigs: het combineert lavendel met een leernoot. Niet nieuw, maar het wordt wel vergezeld door een aangenaam groen-kruidige nuance.
Het effect: de lavendel wordt hierdoor minder schoon en ‘gewassen’, het leer daardoor zachter zonder suède te worden. Nog merkwaardiger, maar ik bedoel eigenlijk verassend – ik ben nog een keer clichématig – omdat de frisheid in de opening niet komt van klassieke citrusnoten, maar van een doordringende (zwarte) theenoot die als een aangenaam briesje de rest van de noten begeleidt.
De lavendel wordt hierdoor donker, zonder zijn specifieke zonnige aroma te verliezen. Neem daarbij de prikkelende peper- en stroeve nootmuskaatnoot gecombineerd met de duidelijk aanwezige tijm (foto). Prettig om dit kruid een keer goed te ruiken en hierdoor zijn robuuste, droge ‘groenheid’ te ervaren.
En deze licht gerookte kruidigheid gaat mooi samen met de basis. Leer dus. Maar kordaat gecombineerd met een heldere en strakke noot van cederhout die vervolgens vloeiend wordt door warm-sensuele noten ambergris, musk en benzoïne. Helemaal mooi: de connectie die de zwarte thee ‘op het einde’ maakt met wierook. Hult het geheel in een etherische wolk die toch fris blijft.
En ik ga nog even door in het bejubelen: Solo Platinum is niche in de ketenparfumerie. Alleen was het logischer en duidelijker voor de consument geweest als Loewe de geur Solo Cuero had genoemd.
RUIK&VERGELIJK
Toeval of niet? Ook onderstaande luxe leerlabel combineert lavendel met leer, maar anders – dat dan weer wel. Ik hoop niet dat ze bij Louis Vuitton een gelijksoortige geur in gedachten hebben. De eerste naoorlogse geur – neus Jacques Cavallier – stond gepland voor dit jaar, maar is nog steeds niet gelanceerd. Zo ja: ik raad aan leer vanuit een radicalere andere invalshoek te benaderen.
Prada Luna Rossa Extreme (2013)
GEURENGOEROE 