GEURENGOEROE

ELEGANT GEIL

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 10/01/13

Neus: Marc-Antonio Corticchiato

Concept & realisatie: Marc-Antonio Corticchiato

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Als geneesmiddel en lustopwekkend middel werd musk volgens historici al 2300 jaar geleden ontdekt en gebruikt in Azië. Europa maakte via de Zijderoute rondom 400 na Chr. kennis met de substantie afkomstig uit de klieren van het mannelijke muskushert (foto) dat – ook nu nog, zij het minder talrijk – leeft net onder de sneeuwgrens van het Himalayagebergte. Ze verspreiden een zwak amoniakachtige, maar sterk zoet-weeïge lucht die je kunt omschrijven als ‘dierentuin’ en die in moderne parfums in minimale hoeveelheid (meestal een procent van de totaalcompositie) werd verwerkt om die (net zoals bevergeil, civet en ambergris) een sterk erotische ondertoon te geven.

Daarnaast is musk, ook wel ‘zoetruikende navel’ en ‘slangengif’ genoemd, een perfect fixatief; het houdt de andere ingrediënten goed ‘vast’ en veredeld hun specifieke parfum. Het effect van pure musk is niet mis te verstaan: veel kapiteins die ‘vroeger’ handel uit het Verre Oosten verscheepten naar Europa weigerden het als vracht mee te nemen omdat ze bang waren dat het de andere goederen zou impregneren.

Musk is volgens de Islam goddelijk en werd daarom ‘vroeger’ verwerkt in het metselspecie bij de bouw van moskeeën: tientallen jaren later kwam met het opkomen van de zon de geur nog steeds vrij. En de eerste vrouw van Napoleon Bonaparte, Joséphine de Beauharnais, sprong zo kwistig met musk om dat volgens overlevering, haar privévertrekken in het Louvre en Versailles, jarenlang na haar vertrek er nog naar roken.

In 1973 is het gedaan met deze parfumpret: het muskushert wordt op de lijst van bedreigde diersoorten geplaatst en het doden van ervan om de musk te verkrijgen verboden. Volgens Jean-Paul Guerlain liegen de straffen er niet om. Lees je in zijn My journeys in the world of perfume (2002): een gevangenisstraf van vijf jaar plus fikse boete. Word je als stroper in Tibet – voorheen een belangrijke handelplaats van de echte musk – ‘caught in the act’ dan kan je arm er zo maar afgehakt worden.

Sindsdien heeft de parfumindustrie synthetische musk in allerlei soorten en maten ontwikkeld. Alleen geven de meeste variaties niet de rauwe, dierlijke noot die je als Tarzan naar Jane geil doet schreeuwen, of andersom. Sterker, musk is in de loop der jaren steeds schoner en cleaner gaan ruiken, uitmondend in het enorme populaire witte musk. Het tegenovergestelde van erotisch en sensueel.

Maar wat te doen als je als neus toch die pure dierlijke noot in een geur wil stoppen? De natuur zelf biedt voldoende alternatieven. De beste oplossing: hars van de styraxboom die volgens de officiële nomenclature styrax tonkinense heet. Het adjectief slaat op de oorspronkelijke habitat Tonkin, de oude benaming voor Vietnam. Voeg je hier de pure hars van cistus labdanum toe dan krijg je in feite een getrouwe kopie van musk, alleen zonder het fecale (poep!) aspect.

Marc-Antonio Corticchiato heeft dat ook gedaan toen hij werkte aan zijn ‘facsimile van natuurlijke musk’. Zijn Musc Tonkin is voor mij parfumperfectie en ‘zo ontzettend niche’ omdat Corticchiato ons trakteert op zijn visie (de essentie van parfum openbaren) en hij niet lekker makkelijk de trend volgt – had hij dat gedaan dan had hij de zoveelste oud-geur gelanceerd. Musc Tonkin zal voor velen in eerste instantie niet ‘lekker makkelijk’ zijn omdat ‘ze’ het niet – meer – gewend zijn.

Maar het is voor mij de ware sensatie van een zinnelijk parfum: je ruikt de geur van twee (drie of vier, who cares!) in elkaar verstrengelde lichamen. Het is geil, het is animaal, het is sensueel, maar tegelijkertijd ook intiem en fragiel. Doet me denken aan de Franse, weliswaar bevooroordeelde ‘overtuiging’ dat een vrouw dan wel man pas lekker ruikt als ze/hij ruikt naar een twee weken niet verschoond bed. Daarom zal in Amerika Musc Tonkin minder enthousiast ontvangen volgens mij: daar is witte, ‘schoongewassen’ musk juist de opmaat geworden voor een nacht – eerst douchen – gezellig ronddollen tussen de lakens.

Nu nog even de omschrijving van Corticchiato: ‘Krachtig, verslavend met een erotisch aura… de geur van een warme huid, zonnig, vilein, subtiel leder. Dit elixer plaatst in een modern kader een van de zachtste en meest strelende parfumnoten, aanbeden voor eeuwen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Musc Tonkin opent als een ouderwets stuk ‘vintage’ parfumzeep – Maja – dat jarenlang ongeopend in zijn verpakking is blijven zitten. Dit zo ooit klassieke Moederdaggeschenk doet in eerste instantie niet denken aan ‘effe lekker wassen’, maar aan een huid die lekker naar huid ruikt.

Dan komt de musknoot langzaam opgang. Ik schrijf langzaam omdat je tegelijkertijd heel subtiel ook bloemige en poederige noten waarneemt. Een raamwerk van roos en jasmijn, iris en heliotroop? Die verdwijnen tijdelijk omdat vervolgens de styraxessence (foto) en cistus labdanum zich ‘full blown’ openbaren: zwoel, leer, dierlijk, noot-accent, ‘vettig’, honing. Heel – ik haat de omschrijving – verrassend is de toevoeging van een zoutnuance die voor mij een ‘huid in extase’ verbeeldt.

Eigenlijk is Musc Tonkin als een huid die geen zin heeft om ‘zich’ te wassen, die wil genieten van zijn eigen geur. Hoe langer op de huid, hoe minder ‘zweterig’, zachter Musc Tonkin wordt, alsof je per ongeluk een poederdoos – in je bed – hebt laten vallen. En wil je ontdekken hoe vintage-versies van klassiekers hebben geroken, layer ze met Musc Tonkin en het effect is daar.

RUIK & VERGELIJK

Onderstaande roepen ook heel knap natuurlijke musk op. Alleen Musc Tonkin gaat in zijn gedrevenheid net een stap verder.

Alyssa Ashley Musk (1968)

Serge Lutens Muscs Koublaï Khan (1999)

L’Occitane – Voyage en Mediterranée – Labdanum de Séville (2009)