‘INTENSE MOMENT OF GRACE AND ABSOLUTE BEAUTY’
Jaar van lancering: 2008
Laatst aangepast: 27/11/12
Neus: Mark Buxton
Concept & realisatie: Mark Buxton
Mark Buxton: introductie overbodig. Zegt de naam je niets? Zie mijn bespreking van Wood & Absinth. Heel in het kort: veel gevraagd parfumeur voor het prestige- en nichesegment die zijn talent via het Duitse tv-programma Wetten Das zag verzilverd als neus in opleiding, begon in 2008 als zelfstandig merk met zeven geuren. De samenwerking met de investeerders verliep niet helemaal vlekkenloos. Hij besloot alleen verder te gaan onder de naam Mark Buxton Perfumes dit jaar.
Black Angel stamt nog uit de eerste serie en is, zoals meer geuren van Buxton, gebaseerd op een ontmoeting tijdens het verkennen van het nachtleven van een stad die hij bezocht. De zwarte engel ontmoette hij, als ik het goed begrepen heb, in een nachtclub in New York. Hoe ze er uitzag? ‘A radiant angel dressed in black… breaking up the smoky atmosphere, Black Angel captures this intense moment of grace and absolute beauty’.
Met zijn doorstart heeft Buxton zijn ‘keuzecode’ – de kleur van de geur helpt je de juiste uit zijn assortiment te kiezen – verlaten. Gelukkig. Ik vond het nogal geforceerd en ouderwets deze kleurpsychologie. En ook de er aan verbonden karakterschetsen, gebruikt hij niet meer. Maar misschien prikkelt deze schets tot aankoop: ‘Black Angel is voor momenten dat je behoefte hebt aan rust en stilte, gemaakt voor vredelievende mensen die zich nauw verbonden voelen met hun omgeving’. Prettig deze mensen als vrienden te hebben, want: ‘ze gaan voor je door dik en dun’ en: ‘laten zich niet van hun wijs brengen, blijven kalm, in welke situatie dan ook’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Zo omschrijft Buxton de geur: ‘A light and feminine vibration of ginger and jasmine in contrast with the dark sensuality of a styrax-amber accord’. Het mooie: je kunt Dark Angel bijna ‘per ingrediënt’ ervaren. In de opening is dat echt eenvoudig: citroen, bergamot, mandarijn en sinaasappel. Dan, als je goed door ruikt de kruiden: gember, rozemarijn en kardemon. Met andere woorden een fris-groen prikkelende ‘knal’. Het hart: iets moeilijker, maar ik ruik de jasmijn goed die wordt verfrist door lelietje-van-dalen en beplakt door nootmuskaat. Samen zou je dit de engelachtige kant van de geur kunnen noemen, die langzaam plaats moet maken voor de donkere kant, de basis.
En die is vol en zwoel zonder echt richting oriëntaals te gaan. Het is een prachtige mix van styrax (de hars met zijn amber-, vanille en harsachtige geur beter bekend als benzoïne – zie foto), guaiachout en patchoeli. Het krijgt een soort ‘Shalimar’-zalving (van Guerlain uit 1925) zonder de overdosis vanille. Ook opvallend: voor de geur echt is uitgekristalliseerd, lijkt het of Dark Angel zich af en toe zich achter een soort aldehyden-waas die een echo is van de frisse openingsnoten.
RUIK & VERGELIJK
De geuren die ik tot nu heb geroken van Mark Buxton (maar nog niet allemaal heb besproken) zijn goed. Buiten kijf. Alleen, verwacht ik gezien zijn staat van dienst, meer. Meer uitgesproken. Zijn verantwoording: ‘Ik kan wel extreme geuren maken, maar ik moet ze wel zien te verkopen’. En dan de namen, soms een beetje flauw (Devil in Diguise, Sexual Healing beide 2012) en soms een beetje leentjebuur. Vraag me af wat onderstaand huis van Dark Angel vindt:
Thierry Mugler Angel (1992)
GEURENGOEROE 