‘HOTELHOER!’
Jaar van lancering: 2006
Laatst aangepast: 11/11/12
Neus: Nathalie Feisthauer
Concept & realisatie: Etienne de Swardt
Illustratie: Ich & Kar
Zo ben je niche. Zo ben je niet meer niche genoeg. Althans volgens Skins. Daar zijn de laatste jaren met heel wat trots nieuwe (en oude) merken geïntroduceerd die na een paar jaar dienst vervolgens via de achterdeur verdwenen: zoals Serge Lutens, Etro en Etat Libre Orange. Begrijpen kun je dit strenge deurbeleid wel: in de nichewereld verschijnen meer nieuwe merken dan in de masstige-parfumerie. Kortom hier ook ruimtegebruik. Probleem: waar gaan ze naar toe? Vaak terug naar de rechtmatige eigenaar, soms via een omweg weer naar Nederland. Lutens nu bij Douglas. Etro inmiddels bij heel veel parfumerieën. En Etat Libre Orange heeft zijn collectie nu ondergebracht bij Parfumaria.com.
Daar heb ik een verzamelbox besteld: 16 geuren à 10 ml voor € 120,00. Een aangename kennismaking voor iedereen die houdt van eigenzinnige geuren. Tenminste als je je niet laat afleiden door de vaak nichterige invalshoek en op z’n zachtst merkwaardige inspiratiebronnen – zie hiervoor mijn andere beschrijvingen van het merk. Het is in ieder geval een goed voorbeeld van hoe ‘vrij’ de nichewereld is in het zoeken naar het onverwachte en ongekende. Alleen ben je als neus voor dit merk net zoals de ‘klassieke’ merken gebonden aan dezelfde ingrediënten die de industrie levert. Is dus vooral een kwestie hoe origineel je hier tegenaan kijkt. Een opvallende of mallotige ingeving van Etienne de Swardt kan hem/haar hierbij helpen.
Putain des Palaces bijvoorbeeld. Ik vertaal het vrij met hotelhoer – klinkt even lekker en even fout. Kan me er iets bij voorstellen: haar situeren in de voorbijgaande eeuwen, maar ook nu. Ze heeft in ieder geval niets zieligs, is waarschijnlijk niet lid van een vakbond, doet het niet omdat ze verslaafd is en Rob Oudkerk staat voor haar niet in de rij op een tochtige afwerkplek. Ze is chic, ze is jong, misschien een studente die het doet om haar studie te bekostigen. En een Putain des Palaces weet wanneer ze moet ophouden. Niets zo treurig als een hoer die duidelijk over haar hoogtepunt is…
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Een ‘oude’ hoer, een hoer van nu, ‘we’ plaatsen haar het liefst in een chique boudoirsetting. ELO ook: ‘De gepoederde topnoot roept een vrouw op die zich kleedt om te verleiden, zich uitkleedt voor het profijt’.
Ze is de verleidster die haar prooi opwacht een in hotelbar, en hem, het uitverkoren slachtoffer meesleept in een spel van ongekende verleiding’. En daar betaal je maar graag wat meer voor achteraf, want na de genoten extase zal haar geur je bijblijven. Putain des Palaces is als een poederdoos. Bij opening stuift het rijstpoeder je tegemoet. Denk aan een combinatie van amandel, musk en vanille beplakt met zacht-subtiele noten van roos, viooltje en lelietje-van-dalen waarvan de zoete noten van het viooltje (foto) steeds meer op de voorgrond treden.
Het tere bloemetje dat in de taal der bloemen zo voor reinheid en puur staat… De vermelde frisse noten van mandarijn en gember neem ik niet echt waar, nou misschien heel even in de opening, maar is niet noemenswaardig. Des te meer de volle afronding van warm amber, zwoel leer en niet nader omschreven animale noten (niet zo sterk als je zou verwachten in dit verband). En dat allemaal verfijnd gedoseerd. De geur wordt nooit ordi en plat. Het is in feite een zeer klassiek parfum met een hoog ‘huideigen’ kwaliteit. Komt vooral door de poederige noten die hun fragiele nuances de hele geur door blijven verspreiden.
RUIK & VERGELIJK
Nooit als zodanig geafficheerd, maar onderstaand parfum werd in Parijs jarenlang in bepaalde kringen het ‘parfum des putes’ genoemd, want veel gedragen door de vrouwen van lichte zeden in het Bois de Boulogne. En in Amsterdam was het ook een van de best verkochte op de Wallen…
Guerlain Shalimar (1925)
GEURENGOEROE 