GEURENGOEROE

EEN NIET ZO ONSCHULDIG VIOOLTJE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 05/11/12

Neus: Jacques Fleuri

Concept & realisatie: Terry de Gunzburg

Ik hoorde van haar voor het eerst bij Yves Saint Laurent. Daar was Terry de Gunzburg (tot 1998) hoofd make-up en ontwikkelde voor ‘hem’ onder meer de nu gelauwerde concealer Touche Éclat. Daarvoor had ze al een naam als make-upartist die – gebeurt wel vaker – tot stand kwam door geluk: Maria Carita van het gelijknamige beautylabel vroeg haar out of the blue een sessie te doen voor een haute couture-editie van de Vogue. Het resultaat was er dus naar.

Daarna zette ze haar eigen merk op: By Terry. Een tijdje verkocht in ze haar Parijse boetiek verschillende nichehuizen naar ik begreep. En die zijn nu wel of niet uit de collectie gehaald met de presentatie van haar geurkwintet: Fragrant Délice, Parti Pris, Rêve Opulent, Lumiéres d’Epices en Ombre Mercure. Ze vindt zelf dat we hierdoor worden getrakteerd op haute parfumerie.

Ik vraag me wel eens af: wie de eerste in de branche is geweest die haute voor parfumerie heeft gezet. Want: eigenlijk doe ‘je’ dat niet. Decennialang volstond de ‘naam’ van een huis – Chanel, Guerlain, Dior, Givenchy – door hun haute couture. Met andere woorden: kocht je een geur van deze huizen dan was excellente kwaliteit verzekerd. Onnodig dat te onderstrepen met ‘haute’. Deden ze dus ook niet. Nu wel zoals Dior. En om te onderstrepen dat het echt waar is wordt haute parfumerie ook nog eens met hoofdletters geschreven – nu geloven we het pas echt…

Haute parfumerie volgens De Gunzberg: ze houdt geen rekening met de ‘dos and don’ts’ opgelegd door trends of commerciële belangen. Vrij van deze beperkingen volgde ze dus haar instinct om pure, originele, extravagante en parfums van hoge kwaliteit te creëren. Een mooi streven, dat bijna door ieder nichehuis wordt nagestreefd. Ik zeg: nogal vanzelfsprekend en moet ‘gewoon’ uit het aangebodene duidelijk worden. Moet gezegd: op een bepaalde manier hebben haar geuren het. De kwaliteit is (vanzelfsprekend) ‘hors de question’.

Ik heb haar kennismakingsdoosje dat ik van Skins heb ontving (waar haar geuren dus exclusief verkocht worden) meegenomen op mijn recente herfstvakantie. Elke dag spoot ik er één op voor ik de deur uitging. Mijn eerste indrukken zweefden tussen ‘what’s new?’ en markant, tussen goed en elegant. Maar echt kapot ervan, dat dan weer niet. En tegelijkertijd overwegend dat het nu bijna onmogelijk is om je echt te onderscheiden – uitzonderingen daargelaten. Alles is al gedaan, alles is een variatie op een thema. Wat opvalt: de volheid aan ingrediënten. Dat ervaar je heel mooi in Ombre Mercure. Dit zegt ze er over: ‘Pure verleiding. De dromerige sensatie van een vallende druppel, fatale aantrekkingskracht tussen mysterie en geraffineerd. Een betoverende mix van iris en viooltje die ons meeneemt naar het donkerste deel van de nacht’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Interessant: normaal is een mix van iris en viooltje (foto) hét recept voor een lief en onschuldig parfum. De iris met zijn poederige noten polijst als het ware de vlakke noten van het zoeter dan zoet viooltje. En om de bloemige noten van beide te versterken worden klassieke bloemen toegevoegd; roos, jasmijn en ylang-ylang.

Doet ‘Terry de Gunzberg’ ook, maar ze doet iets ‘extra’s, ze voorziet het van een krachtig houten fond, in dit geval patchoeli. Hierdoor verliest de geur zijn onschuld, wordt – ik zou bijna zeggen – stoer. En vilein door de toevoeging van musky, leerachtig benzoïne ondergedompeld in vanille. Het resultaat volgens De Gunzberg: ‘Een herinnering aan losse poeder, rode lipstick en klassieke chypre-parfums vooral gemaakt voor gepassioneerde persoonlijkheden’. Het resultaat volgens geurengoeroe: geen klassieke chypre maar een parfum dat vrouwelijke onschuld combineert met mannelijke gedrevenheid – lang leve de clichés. Maar wat ‘grappiger’ is….

RUIK & VERGELIJK

… de associatie met ‘losse poeder, rode lipstick’. Dat ruikt naar de inhoud van een klassieke Hermès-tas. En dan denk ik gelijk aan onderstaande geur. En als je beide geuren ‘in je opneemt’, valt pas op – hoewel met andere ingrediënten gemaakt – de overeenkomst toch frappant is. Poederig, rozig, met een leer/houtachige ondertoon.

Hermès Eau d’Hermès (1951)