ZO MOET EEN NICHEPARFUM RUIKEN DEEL 2
Jaar van lancering: 2008
Laatst bijgewerkt: 07/07/12
Neus: Hilde Soliani
De eerste keer dat ik Eau de Campagne (1975) van Sisely rook, verbaasde ik me over de volstrekt nieuwe manier waarop de neus – Jean-Claude Ellena – je een groene geur liet ervaren. En dat kwam voor een groot deel op conto van tomatenblad: fris, maar anders, groen maar anders, zonnig maar anders, bittergroen, maar anders. Dit vernieuwende ingrediënt werd tot mijn stomme verbazing nauwelijks door andere neuzen opgepikt. Tot 1996. Toen presenteerde Nina Ricci zijn eerste geur voor jonge Nina’s: Les Belle de Ricci. Diezelfde wonderlijke ‘tomatengewaarwording’ – zei het iets minder.
Er wordt wel eens gezegd dat je één ingrediënt moet overdoseren om een succesnummer te creëren. Dat heeft Hilde Soliani met tomatenblad en -stengel gedaan. En dat al vier jaar geleden. Alleen is het – nog – geen succès fou door de overkill aan geuren – waaraan Soliani vrolijk aan meedoet -, en het feit dat Soliani toch wel heel erg niche is. Als deze geur door Chanel, Gucci, Guerlain – zo zou eigenlijk een nieuwe Aqua Allegoria moeten ruiken – of Thierry Mugler gelanceerd zou worden met een megacampagne, dan zou me niet echt verbazen dat het net zo zou aanslaan als het ‘androgroene’ Ck One van Calvin Klein (1994)
Met Stecca toont Soliani voor mij de ware ‘functie’ van een nicheparfumeur: met ‘nieuwe’ ingrediënten zoeken naar nieuwe geurgewaarwordingen. Trouwens met oude weet ze ook wel raad – ruik Vecchi Rossetti ook uit 2008. Stecca betekent in het Italiaans keu, stokje en is tevens naam voor een pizza-achtig broodje in die vorm gevuld met olijf, ei en tomaat. Verder las ik ergens dat de geur is geïnspireerd op de gewoonte bij een slechte voorstelling in het theater – verrotte – tomaten naar de uitvoerenden te smijten… geloof ik gezien de theaterachtergrond van Hilde Soliani. Ik doe dat niet: ik breng haar een grote bloemenhulde of zal het een bosje tomatenbladeren zijn – best wel artistiek.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Tomatenbladeren op stok in de ochtenddauw waar de zon lichtjes op schijnt. Waar zal de geur van gemaakt zijn? Van echt tomatenblad of van een combinatie van groene, water- en houtmoleculen? Ik weet het niet en het maakt niet uit, maar mijn god wat is het lekker. Wat wordt ik hier blij van. En aardig. Zelfs die domme buurman die te lui is om zijn huisvuil niet in maar naast de afvalcontainer te flikkeren, lach je toe. En je zus die weer een uur later dan afgesproken op de bel drukt – omhels je nog intenser.
Maar je ruikt in Stecca niet alleen tomatenblad, maar ook iets van aarde (van die potgrond waar de ijzerachtige geur van mineralen uit wasemt), gras en iets hooiachtigs. Anders groen, modern groen, toekomstgroen.
RUIK & VERGELIJK
Heb onlangs nog zo’n maffe, vreemde en wonderlijke groene geur geroken. Bespreken we binnenkort:
Kerosine Creature (2011)
GEURENGOEROE 