ONE WAY TICKET TO PARADISE
Jaar van lancering: 2012
Laatst bijgewerkt: 03/04/12
Neus: onbekend
Als ik goed heb geteld, is dit de zevende zomerse variatie op de twee geuren die maar niet aan populariteit lijken in te boeten: Cool Water en Cool Water Woman. En de ene keer is de link met de oorspronkelijke receptuur sterker, dan de andere keer. Voor 2012 geldt: ver verwijderd van, want het zijn twee nieuwe geuren die ieder op zich ‘puur’ het gevoel van de Grote (of ) Stille Oceaan tijdens de zomer oproepen.
Ik vind dat altijd moeilijk om stad, streek of gebied in een geur te vertalen. Er komt namelijk zoveel bij kijken, en wat de Grote Oceaan betreft, helemaal. Die is niet groot, maar mega-groot. Moet je dan – in dit geval – rekening houden met zowel hoe de golfen slaan op de kusten van Australië, Nieuw Zeeland, Indonesië, Japan, Noord en Zuid Amerika en Antartica?
Davidoff concentreert zich op het idee dat ‘wij’ van de Grote Oceaan (Pacific in de Engelstalige gebieden) hebben. Betekent dus: de krachtige golven van de oceaan die tot rust komen in stille, rustgevende lagunes waar je jezelf ziet liggen genieten – niet vergeten je in te smeren met ‘Lancaster’ – tot dat de plicht weer roept. Ofwel, ‘een enkele reis naar het paradijs’ voor hem, voor haar.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
In Cool Water Man Pure Pacific, ruik je als je de moeite neemt, de basis van Cool Water. Alleen krijgt het nu een zachtere, zoetere toets. Logisch als je het koele water laat heen en weer wiegen aan de stranden van Stille Oceaan: warm, zon, exotisch.
En dat is volgens Davidoff eerst een fris-fruitige uitbarsting van citroen, mandarijn en grapefruit die tamelijk lang aanhoudt voor het aromatische facet van zich laat ruiken: een combinatie van kruidig-groen basilicum en bittergroen salie. Laatste ruik ik niet zo goed, wel de jeneverbes (foto) in de basis die voor het etherische, oceaanachtige en vrijheid-blijheid-gevoel zorgt. Opvallend: net zoals The Big Pony Collection van Ralph Lauren (2010) valt de geur door zijn minimum aan ingrediënten.
Vraag me af of dit de manier is in parfumland om de crisis te beantwoorden. Je krijgt inhoudelijk minder, maar betaalt de volle prijs. Hoe Hollands-zuinig deze ‘bespiegeling’ aan het wateroppervlak.
Cool Water Woman heeft altijd al in tropische wateren verkeerd. Minder woest, minder ‘mineraal’ dan zijn mannelijke tegenhanger. En dat blijft zo. Alleen is Cool Water Woman Pure Pacific nu nog meer aqua, nog meer zee. En net zoals de mannelijke versie valt ook deze zomerse variatie op door de eenvoud in opbouw.
Ga maar na: in de opening alleen een waterige groen noot van munt die in het hart aansluiting zoekt met – alleen – ‘waterviooltjes’. Die bestaan dus niet ‘in het echt’, maar je ruikt wel heel goed het zoetje viooltje voorzien van een frisse aqua-noot, ik denk calone. Slechts de zacht-poederige geur van iris in de basis garandeert dat het geheel niet al te snel vervliegt.
RUIK & VERGELIJK
Het is niet dat ik lui ben, maar beide onschuldige variaties wil ik niet ‘in een breder kader’ plaatsen. Zonde van alle bespiegelingen, volgend jaar verschijnt er hoogstwaarschijnlijk weer een nieuwe gebottelde zomerervaring. Wat me wel blijft verbazen: het lijkt of veel merken gevangen zitten in een ‘parfum perpetuum mobile’ van zomergeuren. Er eenmaal aan begonnen, is het moeilijk om te zeggen: ‘Soit, genoeg geweest’. Ik vraag me ook af of de consument niet ‘zomergeurvariatiemoe’ is inmiddels.
Davidoff Cool Water (1988)
Davidoff Cool Water Women (1996)
GEURENGOEROE 