‘IK KAN OOK EEN MISS DIOR MAKEN’
Jaar van lancering: 2006
Laatst aangepast: 17/02/12
Neus: Pierre Guillaume
Dit is een geur die al een tijdje door mijn gedachten spookt. Komt door de opmerking die ik hoorde van ‘Maria van Geuren’ die eind vorig jaar present was bij ‘een avond met Pierre Guillaume’ georganiseerd door Tanja Deurloo van The Perfume Lounge in Amsterdam: ‘Hij vertelde mij over Corps & Ames dat hij wou laten zien dat hij ook wel een Miss Dior kon maken’.
Ik was direct getriggerd omdat deze geur gepresenteerd in 1947 (in ieder geval de vintage-versie) zo’n prachtig voorbeeld is van een klassieke chypre: beetje ‘mannelijk’ doordat de bloemen zo ‘stoer’ worden ondersteund door krachtige ingrediënten en leer.
Ik zocht Corps & Ames – lichaam en ziel – tevergeefs op de site van Pierre Guillaume. Heeft een bedoeling, verneem ik van Tanja Deurloo: ‘De geur is onderdeel van de Collection sur Invitation en alleen bij specifieke retailers te koop die Pierre zelf bepaalt’.
Let wel deze exclusieve distributie ‘is niet uit snobisme is geboren, maar wel uit de wens om dingen uit te proberen, die expertise en uitleg behoeven, of juist met ingrediënten te werken die vrij schaars zijn en – daardoor – geen grote oplage toelaten’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Heb nu dus weer voor de zoveelste keer Miss Dior (versie 1997 toen de geur naar aanleiding van zijn 50ste verjaardag opnieuw werd gelanceerd: minder ‘elegant rijk’, minder groen, wel poederiger) op mijn rechterhand, Corps & Ames op mijn linker. En dat is ‘best wel’ verwarrend. Het is dat ik een beetje verkouden ben, maar de gelijkenis is verbluffend, terwijl Guillaume het met totaal andere ingrediënten oproept. Het verschil: misschien is Corps & Ames iets zoeter. Maar even later denk ik weer: Miss Dior is dat.
Hoewel de opening minder fris is (en toch een zekere frisheid) heeft, maakt de inhoudsopgave daar geen melding van. Ik voel net zoals bij Miss Dior een groen-frisse explosie die meer suggereert dan de opgevoerde geranium. Ik voel ook iets van citrus en galbanum. Niet dus. Fantastich dat Guillaume met veel minder, hetzelfde weet op te roepen: kerrieplant (strobloem – foto), leer, ceder- en melatihout.
De eerste werd voor het eerst op de parfumkaart gezet door Annick Goutal met Sables (1985), is intens zoet met een vanille-dropachtige sensatie. De tweede ruik je niet echt puur, maar meer als onderlaag van het geheel. De ‘droogte’ in de basis van Corps & Ames komt door cederhout.
Maar de grootste verrassing is toch wel melati-hout. Melati is ander woord voor jasmijn. Heb het zelf nog nooit geroken en wist ook niet dat je daar een parfum aan kunt onttrekken. Zou dat de reden zijn voor de milky en powdery feel die de geur heeft. En alle andere accenten die Miss Dior zo kenmerken? Wonderlijk. Ik blijf me erover verbazen. Nou, als dat zo is, dan heb je te maken met een prachtparfum.
RUIK & VERGELIJK
Je wordt tegenwoordig doodgegooid met zogenaamde chypres en neo-chypres. Terwijl er maar echt weinig voor in aanmerking voor deze classificatie komen. Corps & Ames bijvoorbeeld door de klassieke interpretatie. Ook zeer geslaagd in deze categorie:
Agent Provocateur Agent Provocateur (2001)
En, hoewel anders, maar toch ook:
Abaci Abaci (2011)
GEURENGOEROE 