GEURENGOEROE

AUTUMN LEAVES FALL IN CENTRAL PARK DURING INDIAN SUMMER

Jaar van lancering: 1989

Laatst aangepast: 20/11/11

Neus: Patricia de Nicolaï

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

New York was de eerste geur die ik lukraak – zoveel aangenaams om uit te kiezen – van Parfums de Nicolaï kocht toen ik midden jarig negentig een keer in Parijs was en door puur toeval een winkel van haar aan de linkeroever van de Seine binnenliep.

Hoe ik over haar geuren en de presentatie ervan denk, dat heb ik al in diverse recensies duidelijk gemaakt. Kort door de bocht, wat het eerste betreft: niets dan hulde. Wat het tweede betreft: doet helaas geen recht aan de inhoud.

Zoals ik onlangs bij London (2011) van Guerlain beschreef: tricky om je door een stad te laten inspireren. En: is er sprake van pure marketing of pure parfumcreatie? Want één ding is zeker: noem een geur naar een wereldberoemde stad… bewoners (en toeristen) raken in ieder geval getriggerd. Voor de eersten: leuk om op je ‘plankje’ te hebben. Voor de toeristen: leuk om als herinnering naar huis te nemen. Maar wat wil je oproepen?

Zeker met New York. Zo groot, zoveel te ruiken: het grootstedelijke (Manhattan), de ‘lifestyle’ (tig keer gedaan door Donna Karan en Carolina Herrera), de haven, de talrijke ‘subculturen’ (Chinatown, Little Italy, Brighton Beach), The Met, de lommerrijke parken?

Dat bijna elke beroemde straat en wijk een geur waard is, bewijst wel Bond N° 9 New York, sinds de oprichting van dit parfumhuis in 2003 bottelde het al meer dan 30 keer the big apple.

Voor mij is New York een wandeling door Central Park tijdens Indian Summer in september, die periode van ‘onverwachte’ laatste warme dagen voor koning winter de scepter van hertog herfst definitief overneemt. En dat komt door de warme kruidigheid met zalvend effect van de geur, die in de opening de zon nog even laat schijnen over de reeds verkleurende en vallende bladeren op de mossige ondergrond.

Interessant is dat Patricia de Nicolaï zich voor New York liet inspireren door twee van haar favoriete mannengeuren, de klassiekers Habit Rouge van Guerlain (1965) en Pierre Cardins Men’s Cologne die ook verkocht wordt onder de naam Pour Monsieur (1972). Beide heb ik jarenlang intensief gebruikt.

De eerste verleidde met de voor zijn tijd vernieuwende, ultra-sensuele karakter, de tweede door zijn chique, kruidig-mossige stoerheid. Heb ze beide nog steeds op mijn Brusselse badkamerplankje staan, samen met onder meer – in chronologische volgorde: Peau d’Espagne (1901) van Santa Maria di Novella, Knize Ten (1924), Eau Fraîche (1953) van Dior, Bois du Portugal (1987) van Creed, Annick Goutals Mandragore (2005), Tom Fords Neroli Portofino (2007), 31 Rue Cambon van Chanel en… New York. Toeval?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor mijn ‘wint’ de kruidige geur van Pierre Cardin het in New York. Alleen is New York, zachter en subtieler. Prachtige opening doordat citroen, bergamot en petitgrain niet als felle, scherpe lichtflitsen de geur openen. Daarvoor is de kwaliteit te uitgelezen: zacht, rond, zoet en zonnig, en omdat het wordt vermengd met lavendel en alsem (foto). Laatste geeft een mooie warm-bittergroene ondertoon.

Dit alles gaat naadloos over in het hart opgebouwd uit piment, een lichte pepernoot (nee niet die van Sinterklaas), cederhout en patchoeli. In de basis ruik je met een beetje fantasie de vintage-versie van Habit Rouge.

Maar dan ontdaan van zijn prominente leer- en vanilleakkoord, hoewel nog steeds present. Het is vooral het amber dat een warme, sierlijke, lichtzwoele en behaaglijk-warme toets garandeert. Ook mooi: New York eindigt, ongewoon voor een mannengeur, poederig. Maar dan niet klassiek-vrouwelijk en ook niet dandy-esk.

Voor mij is New York een klassieker die helaas te onbekend is. Maar als geurenliefhebber ben je verplicht die eens goed te ondergaan: parfum noblesse oblige. En probeer dan tegelijkertijd Vie de Chateau (1992) van haar. Zelfde sfeer en gevoel, alleen zoeter en rijker.

RUIK & VERGELIJK

Nou, logisch:

Guerlain Habit Rouge (1965)

Pierre Cardin Men’s Cologne (1972)