BUIGEND OVER EEN KOM SAJOER LODEH
Jaar van lancering: 2010
Laatst aangepast: 03/04/11
Neus: Olivia Giacobetti
Love Coco. Wat zullen de huidige moneymakers van Chanel hiervan eigenlijk denken? Niets of toch iets? Misschien slaat mijn verbeelding op hol. Zit namelijk zo: het couturehuis doet er alles aan, tot bijna vervelens toe – ‘wist je dat de stiksels van haar klassieke tas in feite de patronen vormen van de tegels van de speelplaats van het klooster waar ze als wees opgroeide’ – om het turbulente leven van de oprichtster, Gabrielle Chanel (voor intimi Coco) naar het ‘nu’ te vertalen. Met name de cosmetica-afdeling presenteert aan de lopende band nouveautés die op de een of andere manier met Coco gelinkt zijn. Geldt inmiddels ook voor de parfumafdeling. De beste voorbeelden: de geuren Coco (1984) en Coco Mademoiselle (2001).
Het ‘fijnste’ voorbeeld: de neo-nichelijn Les Exclusives. Inmiddels 14 stuks, alleen verkrijgbaar in de Chanelboetieks en één ‘gewone’ parfumerie (Place Vendôme in Welvegem, België), die op de een of andere manier allemaal gelinkt zijn met het leven van ‘de kleine zwarte stier’, zoals de schrijfster (en Coco’s vriendin) Colette haar noemde. Ik kan me dus indenken dat ‘onbekenden’ Love Coco associëren met het couturehuis. Niets is minder waar. Love Coco is een letterlijke interpretatie in geur van cocos door Olivia Giacobetti voor het 100 procent eco-vriendelijke parfumhuis Honoré des Prés.
Zuiver genieten van een sensuele geur dus die voor mij een originele interpretatie is van het gourmandprincipe. Geen banketbakkerij-verwennerij, wél een ontmoeting met de Aziatische keuken. Ruik ik aan Love Coco, dan lijkt het alsof ik een Indonesische sajoer lodeh aan het bereiden ben. Warm, zwoel, kruidig. Alleen had er wat mij betreft mij sereh (citroengras) en het blad van djeroek poeroet (kaffirlimoen) toegevoegd kunnen worden voor de zonnige-citrusfrisse exotische noot in de opening. En ondertussen vraag ik me toch af: wat zou er gebeuren als Chanel een geur zou lanceren die puur naar coco(s) zou ruiken? Cent Percent Coco. Of slaat mijn verbeelding nu toch op hol?
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Love Coco? I love Olivia Giacobetti! Ik vind haar als neus zo interessant omdat ze zonder ‘vooroordelen’ de wereld van geuren interpreteert. Ze is een kunstenaar, in die zin dat ze zich kan verplaatsen in andere werelden, dat ze de drang voelt om via haar talent werelden op te roepen die in ons ‘geurgeheugen’ – wil zeggen: als parfum – nog niet bestaan. Doet ze ook met Love Coco. Dit is een ‘strak geredigeerde’ geur. Wil zeggen, met minimale middelen het optimale mogelijk tot uitdrukking brengen.
Dus heel simpel: de geur van kokos. Inderdaad opgeroepen met kokos, maar gelardeerd met korianderblad en vanille (rijkelijk toegepast by the way). En voor de finishing touch tonkaboon en sandelhout, deze twee maken het geheel nog zachter en meer ‘voelbaar’. That’s it. Bijna onvoorstelbaar, maar Olivia Giacobetti maakt met deze geur duidelijk hoe ‘rijk’ en divers cocos is: zwoel, knisperend, ‘wit’ en zonnig. En, prima, als je vindt dat Love Coco naar Bounty ruikt.
RUIK & VERGELIJK
Er zijn weinig geuren die me echt, daadwerkelijk tot ontroering weten te brengen. Huilen is een groot woord. Maar ‘emotioneel’ genieten van parfum alsof je kijkt naar het schilderij Meisje met parelketting van Johannes Vermeer, dat heb ik zelden ervaren. Wel toen ik voor het eerst de volgende geur rook, ook gemaakt door Olivia Giacobetti. Wow!
L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)
GEURENGOEROE 